Psalm

  1 1  |      stolicy, gdzie tacy siadają,~Co się z nauki zdrowej radzi
  2 1  |       porzecznemu,~Które przynosi co rok owoc panu swemu,~Liścia
  3 1  |          przydzie;~Temu wszystko, co pocznie, na dobre wynidzie.~ ~
  4 2  |         Quare fremuerunt gentea~ ~Co za przyczyna tego zamieszania?~
  5 2  |       przyczyna tego zamieszania?~Co wzięli przed się ludzie
  6 2  |          jadą wybranego,~Mówiąc: "Co czyniem? Zrzućmy z karku
  7 4  |    gniewać więcej go nie chcieli;~Co noc, to rozbierajcie dnia
  8 4  |   sumnienie czyste przynaszajcie;~Co gdy będzie, już pewni tego
  9 5  |          nie chcą Ciebie.~ ~A ci, co Tobie ufają,~Niech wesela
 10 8  |          miesięczne.~ ~A człowiek co jest, że Ty, niestworzony~
 11 10 |           przystojność ważna; ale co jego~Duszy miło, co ciału
 12 10 |           ale co jego~Duszy miło, co ciału jego smakuje,~To chwali,
 13 11 |      mówicie: miedzy góry~Uciekaj co nadalej jako ptak prędkopióry;~
 14 15 |      gdzie może, pomocy dodawa,~A co przyrzecze, by naciężej -
 15 17 |      złota,~A nie nalazłeś, jedno co cnota.~ ~Ludzkich wywrotów
 16 17 |        naszladuję,~To usty mówię, co w sercu czuję;~Słów Twoich
 17 17 |        nigdy nie omylają;~Stłum', co się rękom Twym przeciwiają!~ ~
 18 17 |           mną władze nie mają~Ci, co się w marnym świecie kochają~
 19 20 |     ofiary;~Wszytko to On zdarzy, co w twym sercu czuje,~I szczęśliwy
 20 24 |  cokolwiek na niej się najduje,~I co pod niebem mieszka, i co
 21 24 |          co pod niebem mieszka, i co się buduje,~Wszytko Panu
 22 25 |       położył ja ufanie swoje;~Za co niech wstydu i żałosnych,
 23 25 |       swoje!~ ~Jest kto na ziemi, co by żył prawdziwie~W bo jaźni
 24 25 |         go sprawuje~Tymi drogami, co je sam lubuje.~ ~Tam troski
 25 28 |         albo mię już z teml~Licz, co są w ziemi!~ ~Słysz prośby
 26 30 |           głos podnieść ku Tobie?~Co za korzyść, mocny Boże,~
 27 32 |              Nie bądźże tedy tym, co jest koń, ani~Tym, co muł;
 28 32 |        tym, co jest koń, ani~Tym, co muł; bo ci w rozum są obrani~
 29 33 |     wyrzekł, tak wszytko stanęło,~Co kazał, wszytko wnet skutek
 30 33 |           myśli opak wywraca.~Ale co sam uradzi, co sam postanowi,~
 31 33 |       wywraca.~Ale co sam uradzi, co sam postanowi,~To wiek podawać
 32 34 |           głodu doznają;~Ale tym, co kładą swą nadzieję w Panie,~
 33 35 |         sromotnie nazad uciekają,~Co mi źle myślą.~ ~Jako gwałtowny
 34 36 |    złościach sobie pochlebuje,~Za co bożą i ludzką nienawiść
 35 37 |           ani ich Bóg żywi,~A ci, co w Bogu nadzieję swą mają,~
 36 37 |        złej przygodzie,~Będą mieć co jeść i w nacięższym głodzie.~ ~
 37 37 |        Przeto złość porzuć; czyń, co radzi cnota,~A już bądź
 38 38 |       czynił o mnie radę~I mówił, co chciał, i zmyślał zdradę.~ ~
 39 38 |        Byłem jako głuch albo ten, co dotknion słowy,~Nie ma nieszczęsny
 40 38 |  ostatniej trudności;~Dźwigni mię co narychlej z ciężkiego kłopota,~
 41 39 |             Błąd jest człowiek, a co żywię,~Podobno to ku marnemu~
 42 46 |     walczyć za nas będzie.~ ~Sam, co żywo, sam bywajcie~A Pańskie
 43 48 |        weselą izraelskie córy;~Bo co sprawiedliwszego, wiekuisty
 44 49 |      auribus percipite~ ~Słuchaj, co żywo, wszytki ziemskie kraje~
 45 49 |      powagi wyzuje~I tymże torem, co bydło, zajmuje.~ ~Ale głupiego
 46 49 |        sprzęże,~Takiejże śmierci, co bydło, podlezę. ~ ~
 47 50 |        Wszytek zwierz mój jest: i co w lesiech tyje,~I co po
 48 50 |            i co w lesiech tyje,~I co po górach skalistych żyje.~ ~
 49 50 |           Mój jest krąg ziemski i co zamknął w sobie.~Jaz bych
 50 50 |              Rozumiejcież to, wy, co pospolicie~Na Boga w swoich
 51 52 |          malitia, qui potens es~ ~Co się chlubisz, niewstydliwy,~
 52 52 |     śmiali.~ ~"Otóż - rzeką - on, co w złocie~I co ufał w swej
 53 52 |         rzeką - on, co w złocie~I co ufał w swej niecnocie,~A
 54 52 |      kładł nadzieje,~Dziś widzim, co się z nim dzieje."~ ~A ja
 55 54 |       lecz mię Ten ratuje~I tych, co mnie sprzyjają, łaską opatruje.~ ~
 56 54 |        wszytko złe na nie; w też, co na mię doły~Kopali, wpraw',
 57 55 |        jako gołębiowi,~Leciałbych co nadalej między głuche lasy~
 58 55 |         szacował,~By mię był ten, co mi źle myśli, przeszladował,~
 59 56 |           człowiek nie zawadzi.~ ~Co wyrzekę, wszytko opak wywracają;~
 60 57 |          brali pode mną, ale ciż, co brali,~Zdarzył Bóg, że na
 61 58 |         rado nieżyczliwa?~Skażesz co kiedy sprawiedliwie? Czyli,~
 62 59 |      czyhają,~Oto radę i schadzki co dzień o mnie mają,~Nie żebych
 63 59 |           o mnie mają,~Nie żebych co wystąpił albo co przewinił;~
 64 59 |           żebych co wystąpił albo co przewinił;~Jakom żyw, żadnemu
 65 62 |     człowieczy,~Nie masz tam nic, co by g'rzeczy;~By na wagę
 66 63 |        nie da ręka Twoja.~ ~A ci, co mego upadu szukają,~Sami
 67 64 |    szukali,~By dobre tepali,~A na co zasiedli,~Wszytkiego dowiedli.~ ~
 68 65 |         gardzisz, przyda wszyscy, co po ziemi~Okrągłej chodzą,
 69 66 |           do mnie, wierny zborze,~Co służysz Panu w pokorze,~
 70 68 |           Za Twym zdarzeniem mają co śpiewać uczciwe~Panienki,
 71 68 |     Możnych tyranów pobił; a ona, co była~Niedawno wielce brudna,
 72 68 |   niedostąpiona, góra znamienita,~Co się próżno wspinacie, góry
 73 68 |        Tego moc wyznawajmy; Temu, co ży wiemy~I cokolwiekesmy
 74 69 |          łaskę wiecznie wyznawać!~Co Pan tak wdzięcznie przyjmie,
 75 73 |        bonus Israhel Deus~ ~Niech co chce będzie, żyw Pan ludu
 76 73 |    ludzkie sprawy?~Oto źli ludzie co za szczęście mają,~W jakim
 77 73 |       Twoim,~A chcąc w tej mierze co pewnego stawić~Nie mogłem
 78 73 |       próżno, bo długo myśliwszy,~Co dalej, tymem jeszcze był
 79 73 |           będę zawżdy miał Cię za co sławić~I ludzkie uszy Twoją
 80 74 |         obrócił Pańskie synagogi.~Co gorsza: znaków żadnych,
 81 74 | przegróżek i wszetecznej mowy,~Na co Twój nieprzyjaciel zawżdy
 82 77 |          na myśl dawniejsze lata,~Co dla swych za pierwszego
 83 77 |          Czy zgoła Pan zapomniał, co to żałować,~Ani łaski w
 84 77 |    gniewie swym chce okazować?"~ ~Co mówię? Ręka Pańska niesie
 85 78 |           na nich okazało:~Ludzie co naprzedniejszy, ludzie znakomici~
 86 78 |         na ziemię obalił,~A jeśli co grad minął, to grom srogi
 87 78 |      szaleni słupom się kłaniali.~Co Pan widząc na oko wielce
 88 78 |     będzie zwątlone.~Więc Dawida, co teraz za owcami chodził,~
 89 84 |           oddają;~I ci nie mniej, co w Tobie swą moc położyli~
 90 87 |        jest li w głowie mojej~Też co takiego, wszytko ku czci
 91 89 |     pochwalon, wiekuisty Panie,~A co jest wola Pańska Twoja,
 92 90 |            Ale biednemu człowieku~Co dzień zawżdy lat ucierasz,~
 93 90 |          swe trawiemy~Jako słowa, co mówiemy.~ ~Wiek ludzki jest
 94 90 |       bojaźni Twej żyć umie,~Ten, co Twój gniew jest, rozumie.~ ~
 95 91 |      jeździć będziesz.~ ~Słuchaj, co mówi Pan: "Iż mię miłuje,~
 96 93 |     wysokości.~ ~Chybić nie może, co Ty kiedy swoim~Słowem wyrzeczesz;
 97 94 |       nadzieje,~By miał rozumieć, co się na świecie dzieje."~ ~
 98 96 |     Wszytko to błąd, nie bogowie,~Co pogaństwo bogi zowie;~Ale
 99 97 |        Niech się wszyscy sromają,~Co cześć bałwanom dają,~A chlubią
100 97 |          prócz Ciebie.~ ~My tedy, co pragniemy~Łaski Pańskiej
101 98 | Niewysłowiona sprawiła.~ ~Okazał, co może bojem,~Wojując za ludem
102 98 |         się krąg ziemski raduje~I co się na nim najduje.~ ~Niech
103 99 |          I Samuel z tejże liczby, co Jemu służyli.~ ~Wzywali
104 100|         złotą!~ ~On sam jest Bóg; co żywiem, co tchniemy,~On
105 100|          sam jest Bóg; co żywiem, co tchniemy,~On sprawuje w
106 104|       wielorybi mają.~Wszytko to, co jest w morzu, wszytko, co
107 104|         co jest w morzu, wszytko, co na ziemi .~I co siecze powietrze
108 104|          wszytko, co na ziemi .~I co siecze powietrze pióry pirzchliwemi,~
109 105|       zamknione na dobrej pieczy.~Co z Abrahamem zatarł, co Izakowi~
110 105|            Co z Abrahamem zatarł, co Izakowi~Przysięgą swą utwierdził,
111 105|         Przysięgą swą utwierdził, co Jakubowi~Miasto statutu
112 105|          wielonogi,~Zboże wyjadł, co był grad ominął srogi.~Na
113 105|     świętych słów nie przebaczył,~Co kiedy Abramowi poślubić
114 106|          którym klękali.~Klękali (co winna rzecz tylko była Panu)~
115 106|         ofiary zdechłemu trupowi,~Co Pan widząc gniewowi swemu
116 106|  nielutościwe jarzmo swe podbili.~Co ich Pan poratował, znowu
117 109|        występ ojca jego pamięta~I co kiedy zgrzeszyła matka przeklęta,~
118 111|          im pilnie przypatruje.~ ~Co pocznie, wszytko pełno jest
119 112|          zazdrością mdleje;~Taki, co w głowie uradzi,~Do skutku
120 113|          siedząc przecie z góry~I co na niebie, i co jest na
121 113|          z góry~I co na niebie, i co jest na ziemi~Oczyma widzi
122 116|          Próżna, Bóg tylko ziści, co rzecze.~ ~Jakież ja tedy
123 118|           Pańskiemu przejźrzeniu,~Co dziś u nas w podziwieniu.~
124 118|           od Boga naznaczony.~My, co Panu w kościele Jego usługujem~
125 119|      przed nogami mymi;~Rzekłem - co zyszczę - rządzić się ustawami
126 120|      potwarzy języka zdradnego!~ ~Co swym kłamstwem pozyszczesz,
127 126|          postawił.~ ~I ci, Panie, co zostali,~Daj, aby tam nie
128 128|     Pańskiej żywie:~Gotów pełnić, co On swymi~Wyrzekł usty naświętszymi.~ ~
129 130|           przyrodzenia lutościwy,~Co przeciw Tobie u wszech ludzi~
130 130|         Izraelu, niech się dzieje~Co chce, ty w Panu kładź nadzieje1~ ~
131 135|       którzy je robili,~A owszem, co w nich ufność położyli.~
132 135|     chwalcie, wszyscy pospolicie,~Co Panu sercem uprzejmym służycie.~
133 137|       syjońskie wspominając grody~Co nam inszego czynić, jedno
134 137|         Pomni, wszechmocny Panie, co nam wyrządzali~Edomczycy,
135 138|           przedsię patrzysz i to, co wysoko,~Z daleka zna Twoje
136 139|        Tyś miał w swych księgach, co dnia którego~Przyróść miało,
137 139|         bracić~I z żadnym z tych, co Ciebie źle wspominają,~A
138 139|          Jeśli przysady~Najdziesz co we mnie spólnej z niepobożnymi,~
139 144|       Twej przypisuję.~ ~O Panie, co jest człowiek, że go tak
140 145|    lichego na świecie stworzenia,~Co by się nie cieszyło z Twego
141 146|         na pieczy, Tenże zgładzi,~Co zły w głowie swej uradzi.~ ~
142 147|        dawa zwierzętom~I biednym, co wołają k'Niemu, kruczętom.~
143 147|      którzy mu służą statecznie~I co na łaskę Jego każą bezpiecznie.~
144 148|          sprawił;~Nie zmieni się, co ustawił.~ ~I wy Pana chwalić
145 148|        Pana chwalić macie,~Smocy, co w górach mieszkacie,~I wielorybowie
146 148|           nieba,~On jako Pan dał, co trzeba,~A my, Jego lud wybrany,~