| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Jan Kochanowski Psalterz Dawidów IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
Psalm
1503 22 | wołanie moje~Nieprzejednane mija ucho Twoje.~ ~Ale, o Panie, 1504 119 | mój cel, nie daj, Panie, mijać ustaw swoich.~W sercu chowam 1505 17 | strzegąc, słów świętobliwych,~Mijałem zawżdy ścieżki złośliwych.~ ~ 1506 109 | Panie, aby go wiecznie mijało,~ ~Jako drugi członki swe 1507 119 | starcowie.~Na te patrząc mijam ścieżki daleko złośliwych,~ 1508 83 | erit Tibi? Ne taceas~ ~Nie milcz ani odkładaj, nie cierp', 1509 107 | nawiętszy będzie;~Niech Go nie milczą, gdzie rada siędzie.~ ~Tenże 1510 145 | Możność i Twoje siły nie będą milczane,~Nie ustanie pamiątka Twej 1511 40 | sprawiedliwość Twoje~I dziś nie milczę, sam znasz chęć moje.~Nie 1512 134 | bożnicy,~Teraz, jako to noc milczy, wiecznemu~Chwałę oddajcie 1513 45 | swoje.~ ~Już teraz matki i miłej rodziny,~Już zapamiętaj 1514 10 | ważna; ale co jego~Duszy miło, co ciału jego smakuje,~ 1515 127 | wspomożenia.~ ~Ale komu Pan jest miłościwy,~Daje mu sen oczom pożądliwy,~ 1516 67 | benedicat~ ~Pokryj swym miłosierdzim, Panie, nasze złości~A racz 1517 18 | odkrył jej grunt leniwy.~Miłosierną rękę swoje z wysoka ściągnął,~ 1518 140 | moje~Racz przyjąć w uszy miłosierne swoje.~ ~Tyś mój obrońca, 1519 102 | Uczynisz, bez chyby, swoje miłośnik!~ ~ 1520 119 | chwałę Tobie.~Pokój wielki miłośnikom praw Twych, a zgorszenie~ 1521 31 | skargi mojej.~ ~Wierni, Pana miłujcie; wierne Pan miłuje,~A z 1522 21 | śmieją;~Rozczęli radę, ale miną się z nadzieją.~ ~Bo na 1523 95 | gniewem zapalony,~Że ich miał minąć pokój namieniony."~ ~ 1524 55 | zdrajcę każdego zła śmierć nie minęła,~Aby go ziemia żywo rozstępna 1525 55 | zapomniał umowy,~Powieść jego miodowa, a umysł bojowy;~Słowa tak 1526 45 | rówienniki twymi.~ ~Piżmem i mirrą pachną drogo tkane~Twe szaty, 1527 65 | uweselasz rany świt pozorny~I mirzk wieczorny.~ ~Za Twym dozorem 1528 67 | PSALM 67~Deus misereatur nostrI et benedicat~ ~Pokryj 1529 101 | PSALM 101~Misericordiam et iudicium cantatabo~ ~ 1530 89 | PSALM 89~Misericordias Domini in aeternum cantabo~ ~ 1531 139 | swej nie żałował,~Coś tak misternie sprawił, wieczny mój Boże,~ 1532 139 | rodzice.~ ~Ten związek tak misterny ciała naszego~Cud jest niewysłowiony 1533 136 | Jego nie przebierze;~Który misterstwem wielkim piękne niebo sprawił,~ 1534 119 | dowcipniej szy-m niż moi mistrzowie~I lepiej rzeczy uważam niż 1535 32 | Ledwiem mógł nosić swe mizerne kości.~A niewidome sumnienia 1536 74 | zdjął jarzmo w jego czas mizerny!~ ~Wspomni na piękną skałę 1537 51 | Mnie-ć grzech jeszcze w mleku matka podawała.~O Panie, 1538 71 | litości?~Jeszcześ mię z młodu ćwiczył, a ja, Boże żywy,~ 1539 119 | Twą czuję.~ ~beth~Czym się młody człowiek lepszy? Gdy strzeże 1540 78 | miecze i na ciężkie boje;~Młódź wysieczono, panny szlubu 1541 72 | po mieściech kwitnącej młodzi~Taki dostatek jego wiek 1542 74 | Obuchami potłukli i twardymi młoty.~ ~Ściany padną, ziemia 1543 61 | trapi człowiek srogi.~ ~Mnieć serce tuszy, że w namiocie 1544 82 | poruszona.~ ~Bogi-m was nazwał: mniemacie,~Że tym śmierci zniknąć 1545 116 | nie wzięły.~ ~I będę nad mniemanie ludzi nieżyczliwych~Jeszcze 1546 50 | leże;~Bestyje dzikie i doma mnożone~Mam jako palce swoje zliczone.~ ~ 1547 122 | basztach twoich niechaj się mnoży,~A obfitość swe w pałacach 1548 65 | stopę swą położysz,~Obfitość mnożysz.~ ~Pustynie kwitną, góry 1549 83 | możni Idumczycy,~Ismaelscy, Moabscy i Agareńczycy;~Z nimi Gabel 1550 114 | zdroje, a z twardej opoki~Mocen wycisnąć strumień głęboki.~ ~ 1551 80 | poganyś wygładził,~Onęś swoją mocną ręką po swej myśli wsadził,~ 1552 29 | Nieście chwałę, mocarze, Panu mocniejszemu,~Nieście chwałę, królowie, 1553 80 | który władniesz zastępy mocnymi,~I długo li będziesz gardził 1554 86 | uszu swoich~A nie zarzucaj modlitw moich;~Jestem człowiekiem 1555 119 | Niechaj ważna będzie moja modlitwa u Ciebie;~Rządź mię wedle 1556 106 | nimi~A gniewu nie hamował modlitwami swymi.~Nawet i krajem onym 1557 55 | Boże litościwy,~Usłysz modlitwę moje i głos żałościwy;~Nie 1558 18 | nieprzyjacielskich rąk niepobożnych,~Nie mogła mi nigdy szkodzić waśń ludzi 1559 73 | mierze co pewnego stawić~Nie mogłem ludzkim rozumem się sprawić,~ 1560 19 | byś rozumiał,~Zęby albo mógt, albo więc i umiał~Ten sklep 1561 106 | by był z drugiej strony~Mojżesz, wybrany Pański, nie prosił 1562 77 | Przewiodłeś jako stado za Mojżeszowym~I za powodem lud swój Aaronowym. ~ 1563 39 | niewidomie psujesz,~Jako szatę mól tajemny;~Błąd jest człowiek, 1564 33 | skutek wzięło,~Rady wielkich monarchów Pan wniwecz obraca,~Pan 1565 125 | confidunt in Domino, sicut mons Sion~ ~Ktokolwiek mocnie 1566 121 | 121~Levavi oculos meos in montes~ ~Człowiek ja nieszczęśliwy, 1567 87 | PSALM 87~Fundamenta Eius in montibus sanctis~ ~Pan między wszytkimi~ 1568 94 | Gościa, wdowę, siroty nędzne mordują~I mówią: "Nie widzi Bóg; 1569 109 | Ty błogosław; niech się morduje,~A darmo; sługa zaś Twój 1570 44 | widzisz z góry?~Dla Ciebie mordy cierpłem, a Twoje niewinne~ 1571 107 | zostało:~Owi głodem, a drudzy morem okróceni,~Wielka troskami 1572 89 | obeszła Cię kołem.~Ty pychę morską krócisz, Ty nieujeżdżone~ 1573 65 | granic i nieprzebytego~Brodu morskiego!~ ~Ty, wielowładny, góry 1574 107 | mądrości~Nie zstawa przeciw morskiej srogości.~ ~Ci do Pana wołali, 1575 72 | morzem władają~I wyspom morskim prawa dawają,~Dary poniosą; 1576 139 | Rychlej piasek we wszytkich morzach zrachuję,~A myśląc o nich 1577 78 | śmierć nie próżnowała jednako morzęcy,~Okrutna, wieki ludzkie 1578 136 | Który wynurzył ziemię z morzkich głębokości,~Bo końca nigdy 1579 48 | rozprószył, jako nieujęty~Wiatr morzolotne roztrząsa okręty.~ ~Cośmy 1580 75 | pełna czasza stoi~Przykrego moszczu; tym złe ludzi poi~Lejąc 1581 106 | słynie,~A Ty więc AMEN zatem mów', zebrany gminie!~ ~ 1582 38 | jako kto głuchy albo komu mowa~Nie służy, anim słuchał, 1583 75 | Bóg niech ma pokój, ani mówcie hardzie~Jemu ku wzgardzie.~ ~ 1584 66 | Dobrodziejstwa wyznawajcie!~ ~Mówcież: "Komu słów dostanie~Twoje 1585 50 | rozkazuje~Ziemskim tyranom, mówić się gotuje;~Pozowie ziemię 1586 11 | meae~ ~Panu ja ufam, a wy mówicie: miedzy góry~Uciekaj co 1587 50 | żadna~W twej uszczypliwej mowie nie jest władna:~Czci nic 1588 90 | trawiemy~Jako słowa, co mówiemy.~ ~Wiek ludzki jest lat 1589 106 | zazdrością przeciw Mojżeszowi~I mówili surowie przeciw Aronowi.~ 1590 34 | nie myśl inaczej, niźli mówisz słowy;~Porzuć złość wszelaką, 1591 149 | wspominają~I wodze tańców mowne gęśli śpiewają!~Pan bowiem 1592 50 | moje?~ ~A ty wycierpieć nie możesz karania~Ani przyjmować chcesz 1593 96 | powinności dana~Wielkiego, możnego Pana.~ ~Dary znamienite 1594 18 | Ciebie chwaląc, Twej wzywając możnej obrony~Zawżdym z rąk nieprzyjacielskich 1595 112 | na ziemi~Porówna zawżdy z możnemi;~Plemię dobrych ludzi wszędzie~ 1596 45 | Taka, o królu wszech możniejszy, żona~Dnia dzisiejszego 1597 35 | rówien? Ty ubogich~Trapić możniejszym nie dasz; Ty z rąk srogich~ 1598 76 | Panu, który ducha odejmuje~Możnym królom i światu panuje!~ ~ 1599 138 | chwalić będę, Ciebie przed możnymi~Wyznam tyrany ziemskimi;~ 1600 127 | dniem wychodzisz,~Próżno mrokiem ostatnim przychodzisz.~Nie 1601 104 | Na roboty, gdzie także do mroku pracują.~Zacne są Twoje 1602 49 | Promień dojmuje, i którym mróz wieczny.~ ~Słuchaj mię, 1603 139 | probisti me et cognovisti ms~ ~Tobie, rządźca niebieski, 1604 140 | Kiedy Pan będzie krzywdy mścił ubogich~A wybawi je z ich 1605 149 | krzywd na poganach swoich się mścili,~A wielkomyślną hardość 1606 106 | złe karał; tymże Pański mściwy~Gniew uśmierzył, a sobie 1607 98 | znać, jako sprawiedliwym,~Mszcząc się złych spraw na złośliwym.~ ~ 1608 78 | ludziom usta schnęły;~To je mszyce rozliczne i muchy kąsały,~ 1609 105 | nich nie była.~Potem wojska much spadły nieprzeliczone,~A 1610 78 | To je mszyce rozliczne i muchy kąsały,~To żaby po pałacach 1611 32 | co jest koń, ani~Tym, co muł; bo ci w rozum są obrani~ 1612 3 | PSALM 3~Domine, quid multiciplicati sunt, qui tribulant me~Mocny 1613 32 | rozum są obrani~I potrzebują muńsztuku i wodze,~Aby je człowiek 1614 48 | szerokie.~Przypatrujcie się murom i pałacom złotym,~Abyście 1615 129 | usechł jako trawa~W wierzchu muru twardego,~ ~Trawa, która 1616 51 | rychlej w pięknych swoich murzech stanie:~Tam przyjmiesz ofiarę 1617 72 | swe kolana,~Wyzna gorący Murzyn za pana;~Nieprzyjaciele 1618 68 | I zafarbowanemu słońcem Murzynowi.~Królestwa świata tego, 1619 87 | Palestyna~I tyrska kraina,~I Murzynowie słońcem przypaleni~Przyznawać 1620 60 | gruntu ziemie, podać się musiała,~Łaski Twojej potrzeba, 1621 39 | pałało,~Aż się słowo rzec musiało.~ ~Przebóg, Panie mój, długo 1622 118 | włożony.~A to przywłaszczyć musiem Pańskiemu przejźrzeniu,~ 1623 68 | cokolwiekesmy są, przypisać musiemy.~Groźny Pan w swej świątnicy, 1624 40 | Wszytkich na świecie rzeczy; musząc sobą trwożyć~I swe nadzieje 1625 87 | Wszyscy poetowie,~Wszyscy muzykowie~Sławić Cię będą; jest li 1626 100 | w nas, a pewnie nie my.~Mychmy Jego nędzne są stworzenie~ 1627 3 | prawie zwątpił o Tobie.~ ~Mylą się: Tyś jest, Panie, moja 1628 140 | Pewien-em tego, a nic się nie mylę,~Że ujźrzę wrychle tę szczęśliwą 1629 73 | wszytko próżno, bo długo myśliwszy,~Co dalej, tymem jeszcze 1630 124 | więc lichy ptaszek z ręku myśliwych.~ ~Niechaj że nam na potym 1631 119 | smiłować.~Przypatrzyłem się myślom swym, błąd wszytki me sprawy;~ 1632 103 | cię wszelakich dóbr hojnie nabawia~I twoje młodość jako orlą 1633 145 | opłakane zdrowie czerstwości nabawiasz.~ ~W Tobie oczy swe trzyma 1634 89 | ludzi zazdrościwe radości nabawił.~Przytępiłeś miecz jego, 1635 51 | mię, a śnieżnej jasności nabędę;~Zeszli mi poselstwo wesołe, 1636 72 | tedy żywota~I arabskiego nabierze złota;~Będą zań wszyscy 1637 41 | tak był umiłował,~Żem jako nabliższego brata go szacował,~W którym-em 1638 78 | twarzy smutne i mowę zmyślali~Nabożną, ale serca nic nie przykładali~ 1639 49 | Nieprózno człowiek łakomie nabywał~I nad swym bliźnim fortelów 1640 50 | uleżę,~Gdziekolwiek jedno nachytrzej się leże;~Bestyje dzikie 1641 139 | się na swych myślach. Noc naciemniejsza~U Ciebie nad połudne światło 1642 48 | a strach wielkooki~W tył nacierając chwytał je za boki.~ ~Tam 1643 6 | Odstępcie, upadkiem się mym nie nacieszycie!~Bo Pan głos płaczu mego 1644 35 | Mówiąc: "Owasmy przecie nacieszyli~Chciwe swe oczy."~ ~Widzisz, 1645 22 | przez skórę zliczyli.~ ~Myśl nacieszywszy pasą oczy swoje,~Na niesłychane 1646 15 | dodawa,~A co przyrzecze, by naciężej - ziści;~Pieniędzy w lichwę 1647 38 | w ziemię~Jako nieznośne, nacięższe brzemię.~ ~Blizny znowu 1648 69 | wnet uczynili.~Mną języka naczosać w bramie posadzonym;~Jam 1649 104 | wino łagodne,~Dobrej myśli naczynie; stąd chleb, który snadnie~ 1650 62 | Bogactwem cię Bóg twój nadał,~Strzeż, byś serca nie przykładał.~ ~ 1651 65 | ludzie się lękają,~Którzy w nadalszych krainach mieszkają;~Ty uweselasz 1652 98 | przywitają:~Czasy wdzięczne nadchadzają.~ ~Idzie, idzie Bóg prawdziwy,~ 1653 89 | podniecają.~Nieprzyjacioły jego nadeń-eś wystawił~I ludzi zazdrościwe 1654 33 | podawać będzie wiekowi.~Nader szczęśliwy naród, z którym 1655 112 | Jego uprzejmej dobroci~Wiek nadłuższy nie okroci.~ ~Niechaj ćma, 1656 89 | twą łaską sławy swej będą nadstawiali.~Tyś nasza moc, od Ciebie 1657 37 | miejsce jego, już go nie nadyjdziesz;~Ale pokorni, ci ziemię 1658 131 | obrony,~Kto nie chce być w nadziei swojej omylony.~ ~ 1659 4 | możecie,~Że się na swych nadziejach nic nie zawiedziecie.~ ~ 1660 130 | Co chce, ty w Panu kładź nadzieje1~ ~U Tego litość nieprzebrana,~ 1661 26 | złym mieć nie będę,~A z naganionym ani zasiędę.~ ~Cnocie-m 1662 33 | sprawiedliwymi,~Aby od nich nagłą śmierć oddalił w przygodzie,~ 1663 56 | będęć dziękował,~Żeś mię nagłej śmierci łaskawie uchował;~ 1664 78 | li też chleba mógł także nagotować~I głodne ludzi swoje mięsem 1665 103 | Wiernym, cnotliwym ludziom nagotowana;~Tej uczesniki będą i prawnukowie~ 1666 28 | ich uczynków, Panie.~Uczyń nagrodę, która za ich stanie;~Niech 1667 90 | lata~Wesołego użyć świata;~Nagrodź nam płacz pociechami,~Okaż 1668 18 | porównać mogę,~A na skale naiwysszej postawię nogę.~Nauczył mię 1669 35 | twoje."~ ~Niechaj wstyd najdą, którzy mię szukają,~Niechaj 1670 107 | wszędzie~Łaskawość Pańską najdować będzie.~ ~ 1671 107 | Gdzie stopy ludzkiej nie najdowali,~To głodem, to pragnieniem 1672 17 | krzywego upatruj okiem,~A najdzi prawdę swoim wyrokiem!~ ~ 1673 145 | hojności~Wszelka się dusza naje prawie do sytości.~ ~We 1674 68 | niosą; chciwe walk pogany~Nakarm boju; u Twych nóg upaść 1675 68 | psy swoje obfitym ścierwem nakarmicie."~Wierne, Panie, Twe słowo; 1676 132 | zrodzę wszelakiej żywności~I nakarmię ubogie prawie do sytości.~ 1677 107 | sprawy światu opowiadają,~Ze nakarmił obficie głodem utrapione~ 1678 49 | wszytki ziemskie kraje~Nakłońcie uszu, i kędy dzień wstaje,~ 1679 107 | podległych, a owi~Z pól nakłonionych ku południowi.~ ~Którzy 1680 107 | miasto się sadzi.~ ~Pola nakoło sieją, winnice kopają,~Pożytki 1681 78 | sobie z kamienia nowych nakowali~I nikczemnym szaleni słupom 1682 79 | kto by z litości~Piaskiem nakrył biedne kości.~ ~Nasz przypadek 1683 94 | Którzy prawem tyraństwo swe nakrywają;~Którzy przeciw cnotliwym 1684 109 | się tym płaszczem wiecznie nakrywał~I tegoż pasa na swe boki 1685 3 | potrzebie,~Zawżdym ucho łaskawe nalazł u Ciebie.~ ~Przetoż i dziś 1686 17 | by w ogniu złota,~A nie nalazłeś, jedno co cnota.~ ~Ludzkich 1687 106 | przebyli~Tak, jakoby po suszy nalepszej chodzili.~Tam z nich dopiero 1688 51 | słowiech swoich~Zawżdy praw nalezion i czyst w sądziech Twoich.~ ~ 1689 109 | sądu niechaj będzie krzyw naleziony,~A jegoż niech mu barziej 1690 82 | zniknąć macie?~Jako komu naliższemu,~Tak umrzeć i z was każdemu.~ ~ 1691 7 | swój miecz ostry, Pan łuk nałożony~Na ręku trzyma i strzały 1692 37 | widzi.~ ~Miecze wyjęli, łuki nałożyli,~Aby ubogie i dobre niszczyli,~ 1693 68 | był widzian albo w swym namiecie.~Ubiegłeś, możny królu, 1694 95 | Że ich miał minąć pokój namieniony."~ ~ 1695 122 | Prze bracią ze wszech namilszą, prze krewne moje~Wiecznie 1696 61 | Mnieć serce tuszy, że w namiocie Twoim~Wiecznie mam mieszkać 1697 78 | leci.~W obóz prosto i wkoło namiotów padali~Ptacy nieprzeliczeni, 1698 69 | niech pusto stoją, a pod ich namioty~Niech pająkowe wiszą roboty;~ 1699 88 | swoję?~Troski mię z lat namłodszych moich naszladują,~Twoje 1700 139 | Tobie, mój Boże,~Rzecz namniejsza skryta być we mnie nie może;~ 1701 92 | Niemądry na to nigdy nie napadnie,~Tępy do śmierci tego nie 1702 58 | popędliwym.~ ~A widząc pomstę, napasie swe oczy~I stopy we krwi 1703 41 | wdzięcznym widziadłem oczy napasiemy?"~ ~A jeśli który kiedy 1704 132 | pobożnością,~A serca bogobojnych napełni radością!~Jesli Dawid, sługa 1705 132 | pobożnością,~A serca bogobojnych napełnię radością;~Tu Dawidowe plemię 1706 129 | gwiazdy gorącej.~ ~Ta ręki nie napełniła~Żeńcowi ochotnemu~Ani łona 1707 5 | Okryjesz go łaską swoją~Jako napewniejszą zbroją;~Zbroją, która krom 1708 30 | Pański, śpiewaj swemu~Obrońcy napewniejszemu;~Uczyń cześć powinna z chęci~ 1709 71 | trudności,~Tyś nadzieja od mojej napierwszej młodości.~Jeszczem u piersi 1710 73 | ludzie cisną się za nimi,~Napijając się tegoż błędu z nimi,~ 1711 102 | Niech to pismem będzie napisano złotym~Dla wieku przyszłego, 1712 68 | deszczem swój grunt polubiony~Napoił i ochłodził zamarłe zagony;~ 1713 106 | niegodne maszkary.~Ziemię krwią napoili, sami się zmazali,~Wszetecznicom 1714 36 | strumieniem rozkoszy Twoich napojeni;~U Ciebie zdrój żywota, 1715 120 | Twoje słowa są strzały jadem napojone~Śmiertelnym, Twoje słowa 1716 50 | karania~Ani przyjmować chcesz napominania:~Nauka moja i święte ustawy~ 1717 74 | lato swym dowcipem i zimę naprawił.~ ~Pomni swe urąganie, pomni, 1718 102 | że Ty znowu miasto swe naprawisz~I w swym majestacie widomie 1719 56 | Schadzki o mnie czynią, radzą, naprawują,~Gdzie się jedno ruszę, 1720 78 | nich okazało:~Ludzie co naprzedniejszy, ludzie znakomici~We wszytkim 1721 5 | Cię mają,~Którzy fałszem narabiają;~A nieprawdę tak rad płacisz,~ 1722 58 | Niech tają jako ślimak narażony,~Niech zwiędną jako płód 1723 112 | zstanie;~Pan o cnotliwym narodzie~Pieczą ma w każdej przygodzie.~ ~ 1724 38 | trudności;~Dźwigni mię co narychlej z ciężkiego kłopota,~Obrońca 1725 9 | słynęła.~ ~On stolicę swą narządził,~On ludzkie nieprawości~ 1726 102 | wmieszkany;~Nie smutniej narzeka wrobi na gniazdzie mały,~ 1727 43 | oblicza swego?~Czemu chodząc narzekam,~Nieprzyjaciół się lękam?~ ~ 1728 77 | płaczem wzdychała;~Woławszy, narzekawszy głosu nie zstaje;~Sen, troski 1729 18 | chętliwą sobie zmyślają,~Nasłabieli i zamkom już nie dowierzają.~ 1730 4 | Długoż rzeczy znikomych naśladować chcecie?~I leda wiatru, 1731 68 | będziecie równali~Z gołębiem naśliczniejszym, od którego szyje~Malowanej 1732 78 | Czegośmy się od ojców naszych nasłuchali,~Kiedy siłę i cuda Pańskie 1733 22 | potka, każdy ze mnie się naśmieje,~Nos marszczy, gębą krzywi, 1734 1 | się z nauki zdrowej radzi naśmiewają;~ ~Ale to jego umysł, to 1735 44 | wzgórę śmiele~Widząc zewsząd naśmiewce i nieprzyjaciele.~To cierpiąc 1736 62 | by g'rzeczy;~By na wagę nastąpili,~Pióra by nie przeważyli.~ ~ 1737 126 | i wzdychanie,~A radości nastąpiły~Na to miejsce i śmiech miły.~ ~ 1738 50 | plugawe śmiesz brać usta swoje~Naświętobliwsze przymierze moje?~ ~A ty 1739 95 | w uszy swoje usłyszycie~Naświętobliwszy głos Jego, pomnicie~Serca 1740 30 | cześć powinna z chęci~Jego naświętszej pamięci!~ ~Gniew Jego nie 1741 128 | co On swymi~Wyrzekł usty naświętszymi.~ ~Temu jego wierna praca~ 1742 90 | ochłódź serca troskliwym.~ ~Nasyć nas owocem swego~Miłosierdzia 1743 18 | zawżdy świętych Jego dróg naszladował~A nigdym od Boga swego nie 1744 19 | Dzień ustawicznie nocy naszladując,~Noc także dniowi wzajem 1745 17 | Ludzkich wywrotów nie naszladuję,~To usty mówię, co w sercu 1746 104 | wnet obrócą;~Jeśli im ducha natchniesz, na świat się zaś wrócą.~ 1747 50 | przy Jego rozmowie,~Którą natenczas chce mieć z ludem swoim.~" 1748 140 | moje nogi~Sidłami ścieżki natknąwszy i drogi.~Panie, Tyś mój 1749 19 | Złotymi zewsząd gwiazdami natkniony?~ ~Dzień ustawicznie nocy 1750 141 | cnotliwy,~Niż mię ma balsamem natrzeć niewstydllwy.~Nie chcę ich, 1751 147 | wytrwane?~Rzecze słowo, a lody natychmiast tają;~" Wienie duch Jego, 1752 78 | łukiem nieomylnym władać nauczeni,~W potrzebie tył podali; 1753 58 | Aby nie słuchać, kiedy nauczony~Czarownik nad nią zacznie 1754 18 | naiwysszej postawię nogę.~Nauczył mię bronią władać, nieprzełomiony~ 1755 119 | ja Twe uchwały lubuję.~Nauczyły mię strzec Twoich wyroków 1756 50 | przyjmować chcesz napominania:~Nauka moja i święte ustawy~W śmieciach 1757 124 | straszna, już by nas była~Nawałność niesłychanych wód zatopiła.~ ~ 1758 50 | drogi.~ ~"Ofiara u mnie nawdzięczniejsza: chwała;~Ta mnie za wszytki 1759 106 | hamował modlitwami swymi.~Nawet i krajem onym pożądnym wzgardzili,~ 1760 139 | nieprzyjaciół Twych nie nawidzę?~Iżaz się przeciwnikiem 1761 3 | siła zebrało!~A tym serca nawięcej dodają sobie,~Jakobych ja 1762 100 | Mu służcie i z ochotą,~A nawiedźcie Jego cerkiew złotą!~ ~On 1763 39 | złorzeczenie~Było Twoje nawiedzenie.~ ~Zdejmi ze mnie plagi 1764 119 | Które drożej niżli korzyść nawiętszą szacuję.~Fałsz mię mierzi, 1765 118 | dufać niżli człowiekowi,~Niż nawiętszemu królowi.~Wielki lud mię 1766 107 | chwalą, gdzie ludu zbór nawiętszy będzie;~Niech Go nie milczą, 1767 119 | niewzruszony.~W troskach nawiętszych zawżdym Twe uchwały miłował;~ 1768 10 | jego smakuje,~To chwali, to nawiętszym dobrem szacuje.~ ~Takim 1769 19 | zakon Pański snadnie~Duszę nawraca i myślami władnie.~ ~Jego 1770 51 | Ale się do Ciebie raczej nawrócili.~ ~Wybaw' mię z przeklęctwa 1771 68 | który na wierzchu nieba nawysszego~Stolicę swą zasadził; Twórca 1772 41 | W serce niechętne jadu nazbierawszy wyszedł~I podawał mię ludziom; 1773 104 | Opanowały miejsca przez Cię naznaczone.~Zamierzyłeś kres pewny 1774 118 | szczęściem obdarzony~Król od Boga naznaczony.~My, co Panu w kościele 1775 68 | zamarłe zagony;~Tamżeś raczył naznaczyć miejsce stadu swemu~I okazałeś 1776 89 | powiedział prorokowi swemu:~"Naznaczyłem ja króla już ludowi memu.~ 1777 86 | Boże,~Właściwie dobrym nazwać może.~Tyś Panem wielce miłosiernym,~ 1778 82 | poruszona.~ ~Bogi-m was nazwał: mniemacie,~Że tym śmierci 1779 69 | Wzięli moc, którzy trapią nędzną moje duszę;~Nicem nie wydarł, 1780 78 | swe lata~I przed czasem nędznego dokonali świata.~Przygodami, 1781 71 | Jeszczem u piersi wisiał nędznej matki swojej,~A jużem był 1782 10 | jadowity;~Czyha, jakoby porwał nędznika zdradnie,~I porwie, jeśli 1783 12 | A Pan zaś, słysząc ludzi nędznych narzekanie~I płacz nieutulony, 1784 68 | panięta,~Tu zabulońskie, tu są neftalskie książęta.~Panie, Tyś nam 1785 69 | trapią nędzną moje duszę;~Nicem nie wydarł, a płacić muszę.~ 1786 10 | Mówiąc: "Nie ma Bóg w myśli niczyich złości"?~ ~Myli się, bo 1787 73 | Językiem stanu każdego ruszają;~Niebaczni ludzie cisną się za nimi,~ 1788 137 | niepotrzebne lutnie?~ ~Lecz poganin niebaczny w tej naszej żałobie~Przedsię 1789 40 | Bądźże mym stróżem w dzień niebezpieczny!~Męki mię, których liczby 1790 68 | wrócę i z wód morskich niebezpiecznych.~We krwi nieprzyjacielskiej 1791 9 | nieogarniony,~Patrz, w jakiej niebezpleczności~Jestem dziś położony l~ ~ 1792 133 | rozkoszne krople są perłowe~Niebieskiej rossy, które Hormonowe~Pastwiska 1793 138 | nad wszytkimi~Koły siedząc niebieskimi~Na niskość przedsię patrzysz 1794 44 | Zaprzedałeś nas, lud swój, prawie niebogato,~Abowiemeś nagrody żadnej 1795 38 | przystąpiły;~Skurczyłem się, nieborak, znędzniałem okrutnie,~Cały 1796 123 | mieszkasz nad wszytkimi nieby~Prózen i trosk ludzkich, 1797 57 | Aż bystra zapalczywość i niechęć opłonie.~ ~Ciebie wzywam, 1798 38 | Bóg!) niesprawnie;~Chęć mi niechęcią oddał i dziś mię sromoci,~ 1799 144 | nieuchronne strzały~Na lud niechętny do Twojej chwały.~ ~Spuść 1800 91 | gniewliwych~I po padalcach deptał niecierpliwych;~Na lwa srogiego bez obrazy 1801 52 | złocie~I co ufał w swej niecnocie,~A w Bogu nie kładł nadzieje,~ 1802 52 | chlubisz, niewstydliwy,~Z niecnot swoich? Jest Bóg żywy,~Który 1803 50 | nic zostawisz na bracie, niecnota,~Choć z tegoż poszedł z 1804 52 | Nieprzyjaciel dobrym główny.~ ~Niecnotę cnocie przekładasz,~Imo 1805 22 | psów gromada.~Obegnała mię niecnotliwa rada;~Przebili ręce, nogi 1806 55 | pewną) i obronisz,~A ludzie niecnotliwe swoją pomstą zgonisz.~Próżno 1807 119 | wiedź, niech nie dbam o zysk niecnotliwy.~Odwróć wzrok mój od marności, 1808 6 | nade mną strapionym~A ulży nieco bólu kościom udręczonym!~ 1809 130 | nieprzebrana,~U Tego pomoc nieczekana,~Ten miłosierdziu swemu 1810 118 | Kamień od rzemieślników niedbałych wzgardzony~Na kąt czelny 1811 20 | królu, będzie wysłuchana!~ ~Niedługi czas temu (a każ na to śmiele!),~ 1812 140 | doraź, że żaden nie wstanie.~Niedługie szczęście kłamliwych na 1813 78 | Pańskiej niewdzięcznemu,~Którzy niedobrze się w swej czuli powinności~ 1814 34 | Pański anioł stawi~Obóz niedobyty i ten je wybawi.~ ~Skosztuj, 1815 48 | Oglądaliśmy w mieście Pańskim niedobytym,~Którego Bóg sam stróżem 1816 17 | dziatki,~Którym zostawią swe niedojadki.~ ~A ja, mój Panie, w tej 1817 136 | Bo Jego miłosierdzie jest niedokończone,~I przeprowadził przez nie 1818 146 | Obdarza nową światłością,~Pan niedołężnych ratuje,~Pan sprawiedliwe 1819 58 | Niech zwiędną jako płód niedonoszony.~ ~Pierwej, niż w czernie 1820 18 | Przez Cię-m ja mury ubieżał niedoskoczone.~Świętobliwe drogi Twoje, 1821 139 | małe~I linije człowieka niedoskonałe~Widział; Tyś miał w swych 1822 68 | góra rodna i obfita,~Góra niedostąpiona, góra znamienita,~Co się 1823 95 | ręku ziemskie głębokości~I niedostępne górne wysokości;~Jego jest 1824 106 | Przed chananejskie kładąc niegodne maszkary.~Ziemię krwią napoili, 1825 144 | są lotnemu~Cieniowi równe niehamowanemu.~ ~Panie, schyl nieba swego 1826 78 | Kusząc go w sercach swoich, a niehamownemu~Pożądając pokarmu brzuchowi 1827 44 | naszym okazać się raczył.~Twą niełaską się zstało, żeśmy tył podali~ 1828 120 | mieszkanie moje,~Między ludem nieludzkim trawię lata swoje;~Mnie 1829 106 | obyczajmi dziwnymi trapili~I pod nielutościwe jarzmo swe podbili.~Co ich 1830 92 | twardej nocy zamknione!~Niemądry na to nigdy nie napadnie,~ 1831 109 | zstało;~Przyszedłem do wszech niemal ludzi w ohydę;~Głową, widzę, 1832 80 | Któregoś Ty sobie obrał przed niemałym wiekiem.~ ~A my nigdy z 1833 14 | mają,~Którzy brzuchy swe niemierne~Tuczą jedząc ludzi wierne?~ ~ 1834 107 | Którzy za to, że wiek swój niemiernie trawili,~Zdrowie i siłę 1835 8 | Ciebie mierzią sobie;~Z ust niemowlątek roście chwała Tobie~Ku więtszej 1836 41 | świat słynie,~Póki kołem niemylnym dzień za nocą płynie! ~ ~ 1837 83 | prawi - zgładźmy ten naród nienadany,~Niech Izrael nie będzie 1838 58 | łakome i sprośne paszczeki~Nienasyconym lwom zatkaj na wieki.~ ~ 1839 101 | oglądają.~ ~Niepobożnego nienawidzę,~Złoczyńcą, jako żyw, się 1840 109 | kogom miłował,~Ten mi to nienawiścią dziś obdarował.~ ~Niechaj 1841 2 | wzięli przed się ludzie nieobaczni?~Książęta możne i królowie 1842 25 | świętobliwe,~Mnie okaż ścieżki swe nieobłędliwe'~Prowadź mię wedla szczerej 1843 17 | Sędzia nienaganiony,~Ust nieobłudnych głos niezmyślony!~ ~Do Twego 1844 76 | zwojowani~Zasnęli w sen twardy, nieockniony,~Rąk nie mogli podnieść 1845 102 | I odmianę weźmie - Tyś nieodmieniony~I lat nieskończonych, których 1846 99 | przestrzegali~A w przymierzu nieodmienną wiarę zachowali.~ ~Panie, 1847 69 | swej niezmiernej litości~I nieodmiennej swej stateczności!~Wyrwi 1848 77 | niewysłowione,~Sprawy dawne, rozumem nieogarnione;~Będę rozważał Twoje postępki 1849 13 | Rozświeć moje ciemności swym nieogarnionym~Światłem, abych nie zasnął 1850 103 | jako orlą odnawia,~Obrońca nieomylny źle obwinionych~I sędzia 1851 74 | nie dawaj,~Stada swego w niepamięć wieczną nie podawaj!~ ~Wejźrzy 1852 32 | grzechy odpuszczono~I w niepamięci, złości ponurzono.~Szczęśliwy, 1853 73 | śliskim gruncie położyli nogę.~Niepewne skarby posiedli na ziemi,~ 1854 31 | mają,~Którzy w rzeczach niepewnych pewności szukają.~Ja swą 1855 105 | po brzegach zdechłe ryby niepłatne.~Ziemia taką żab sprośnych 1856 113 | książęcej ławie;~Ten mać niepłodną i zjętą troskami~Lubymi 1857 63 | Acz mieszkam miedzy piaski niepłodnemi~W suchej, bezwodnej, upragnionej 1858 68 | smętne opatruje wdowy,~Ten niepłodnym potomstwo daje, Ten okowy~ 1859 140 | szkodliwą mowę~Obróć na ichże niepobożną głowę:~Niech żywy ogień 1860 15 | obmowcom sąsiada ratuje,~Ma niepobożne ludzi w nienawiści,~Dobrym, 1861 7 | Twoim~Przeciw złych ludzi niepobożnej radzie!~A powstań z pomstą, 1862 51 | Wybaw' mię z przeklęctwa mej niepobożności,~Aby mógł mój język sławić 1863 36 | depce nogami,~Niechaj mię niepobożny nie tyka rękami!~ ~Aczci 1864 106 | prze litość wiekom żadnym niepoddaną!~Kto tak w słowa bogaty, 1865 136 | z litości wiekom żadnym niepoddanej t~Chwalcie Boga, który jest 1866 106 | potomstwu swemu~Zjednał cześć niepodległą wiekowi żadnemu.~Znowu przy 1867 114 | łaska Pańska się znaczyła~I niepodobna ku wierze siła.~ ~Morze 1868 147 | siły, wielkiej możności,~Niepojęty, niezmierny w swojej mądrości.~ 1869 57 | Smiłuj się, Panie, czasu mego niepokoja,~W Tobie ufanie kładzie 1870 44 | dobrym baczeniu w każde niepokoje.~Nieprzyjaciele nasze przy 1871 78 | nocy nieprzejźrzanej ogień niepokryty.~Twardą skałę przeraził, 1872 104 | błędną twarz miesięczną,~Ty niepoścignionego słońca lampę wdzięczną~Prowadzisz 1873 106 | swemu wodze puścił~A na lud nieposłuszny srogą kaźń przepuścił.~Nie 1874 111 | niesie wielce świętobliwe,~A nieposłusznym za raz i straszliwe.~Przedniejsza 1875 23 | wczasie;~Zawiódł mię w pasze niepospolite,~Nad zdroje żywej wody obfite.~ ~ 1876 137 | Powieszawszy po wierzbach niepotrzebne lutnie?~ ~Lecz poganin niebaczny 1877 106 | Morzem Czerwonym~Szemrali niepotrzebnie przeciw przełożonym.~Przecięś 1878 45 | nie szukaj przyczyny~Łez niepotrzebnych; wrychle (da Bóg!) syny~ 1879 46 | waleczny,~Potłukł zbroje niepożyte,~Spalił tarcze nieprzebite.~ ~ 1880 58 | Bogiem wzgardzili,~A za nieprawdą zaraz się rzucili.~ ~Swym 1881 5 | Którzy fałszem narabiają;~A nieprawdę tak rad płacisz,~Że koniecznie 1882 12 | źle zginął każdy człowiek nieprawdziwy,~Każdy chytry pochlebca 1883 75 | dobrze cnotliwemu, ,~Złe nieprawemu.~ ~Strwożona ziemia wespołek 1884 51 | swoje~Ani chciej pamiętać na nieprawość moje;~Stwórz we mnie, mój 1885 4 | przystojnie uczynił, tum Bogu nieprawy.~ ~Więc nie baranem ani 1886 65 | Nadzieję mamy, że nam, choć nieprawym,~Będziesz łaskawym.~ ~Szczęśliwy, 1887 103 | Pan dobrotliwy,~Na gniew nieprędki, barziej do łaski chciwy.~ ~ 1888 46 | niepożyte,~Spalił tarcze nieprzebite.~ ~Bystrość - mówi Pan - 1889 28 | lud swój chowa, Pan jest nieprzebitem~Królowi szczytem.~ ~Miej 1890 13 | Światłem, abych nie zasnął snem nieprzebudzonym;~Niechaj tej ze mnie nie 1891 65 | Wszech ziemskich granic i nieprzebytego~Brodu morskiego!~ ~Ty, wielowładny, 1892 40 | zwyciężnej prawice~Z błot nieprzebytych i z trzęsawice,~Nogi moje 1893 22 | wołam, lecz wołanie moje~Nieprzejednane mija ucho Twoje.~ ~Ale, 1894 18 | nieba i spuścił się: ćma nieprzejźrzana,~Ogromna pod nogi Jego była 1895 68 | wozów nieuchronnych~Ćmy nieprzejźrzane stoją i aniołów konnych.~ 1896 78 | obłok znakomity,~A w nocy nieprzejźrzanej ogień niepokryty.~Twardą 1897 107 | opowiadają,~Który wrota żelazne i nieprzekowane~Wyłamał snadnie progi spiżane.~ ~ 1898 78 | wkoło namiotów padali~Ptacy nieprzeliczeni, a ci używali,~Używali do 1899 65 | nieprzepłacony,~Ty błogosławisz nieprzeliczonemu~Płodu ziemskiemu.~ ~Rok 1900 18 | Nauczył mię bronią władać, nieprzełomiony~Łuk żelazny pod moimi skoczył 1901 36 | zwierz mają zdrowie swoje;~Nieprzepłacone, Panie, miłosierdzie Twoje;~ 1902 9 | człowiecze, spustoszyłeś~Pola nieprzerodzone;~Zwojowałeś, wywróciłeś~ 1903 119 | Prawdziwe są Twe powieści, nieprzetrwane słowa.~ ~SIN~Możni mię trapią, 1904 21 | dni jego przedłużył,~Aby nieprzeżytego wieku wiecznie użył.~Wielka 1905 80 | nasze zwady zaczynają,~A nieprzyjacielskie śmiechy żalu nam dodają.~ 1906 68 | niebezpiecznych.~We krwi nieprzyjacielskiej nogę omoczycie~I psy swoje 1907 111 | dobrotliwy, Pan to miłosierny;~Nieprzyjacielskim łupem swój lud wierny~Hojnie 1908 139 | będę na ziemi,~Wiekuistą nieprzyjaźń powiodę z niemi.~ ~Zmacaj 1909 107 | W piasek i w słone pola nierodne.~ ~Kiedy zaś chce, pustynią 1910 73 | włos nie szwankował,~Mój nierozumny rozum to sprawował.~Bo kogo ( 1911 143 | miał być w jakim wytkniony nierządzie.~ ~Oto zły człowiek trapi 1912 85 | Gniew, któregoś Ty nie zwykł nieść do wieku~Przeciw człowieku.~ ~ 1913 104 | wóz; Twe konie - wiatry nieścignione;~Duchy - posłańcy; słudzy - 1914 18 | jego~Błogosławi aż do wieka nieskończonego.~ ~ 1915 136 | litość Jego zrówna z wiekiem nieskończonym;~Który lud swój wielkimi 1916 74 | lżą każdy dzień bluźnierce nieskromni.~Nie zamilczaj przegróżek 1917 33 | Przynieście Mu nową pieśń, nową niesłychaną,~Trąbcie Mu w głośną trąbę 1918 124 | już by nas była~Nawałność niesłychanych wód zatopiła.~ ~Panu Bogu 1919 48 | jest imię Twoje, chwała nieśmiertelna,~Sprawiedliwości ręka Twoja 1920 35 | Niech ślizawice i ćmy niespędzone~Ich drogi będą, a ony strwożone~ 1921 106 | przeciw Aronowi.~Ale zbór niespokojny i sprzeczne hetmany~Częścią 1922 71 | Wybaw' mię z rąk człowieka niesprawiedliwego,~Wyrwi mię z okrucieństwa 1923 38 | nienawiści ma (da Bóg!) niesprawnie;~Chęć mi niechęcią oddał 1924 118 | próżno mi grozisz, nic mi niestraszliwe~Twoje strzały popędliwe.~ 1925 107 | południowi.~ ~Którzy po nieświadomych puszczach się błąkali,~Gdzie 1926 116 | mnie udręczonemu~Pomógł z nieszczęścia słudze swojemu.~ ~Wróć się 1927 109 | jego dzieci zostaną,~A żona nieszczęśliwa wdową stroskaną!~ ~Synowie 1928 144 | mię i tych, Panie, czasów nieszczęśliwych,~Wyrwi mię z ręku nielutościwych~ 1929 49 | bać albo sobą trwożyć~W nieszczęsną chwilę? Jest się czym założyć;~ 1930 137 | winy~A o skałę roztrąci twe nieszczęsne syny.~ ~ 1931 26 | dopuszczaj mi umrzeć w tej nieszczęsnej ziemi,~Między pohańcy niepobożnemi,~ 1932 74 | Panie,~Jako imię Twe lżyli nieszczęśni poganie.~Sinogarlice swojej 1933 7 | jaką winę;~Jeslim przyjaźni nieszczyrze zachował,~A do złej chęci 1934 25 | Prze dobroć swoje światu nietajemną!~ ~Nieprózno proszę: Pan 1935 50 | moja chęć z wiela~Wieków nietajna, ani potrzebujesz~Świadectwa 1936 9 | srogich wybawić~Śmierci nieubłaganej,~Abych Twe sprawy mógł sławić~ 1937 89 | Prędkie słońce poleci i nieuchodzony~Krąg miesięczny, a iściec 1938 113 | jest na ziemi~Oczyma widzi nieuchronionemi?~ ~Ten ubogiego wziąwszy 1939 68 | wojska niezliczne, wozów nieuchronnych~Ćmy nieprzejźrzane stoją 1940 9 | mój strwożony~Podał tył nieuczciwy~I padł strachem ogarniony~ 1941 132 | rozkrzewię, tu swemu~Sławę nieugaszoną wzniecę jedynemu.~Jego wszytki 1942 79 | pożarowi srogiemu~Równy nieugaszonemu.~ ~Na tych użyj swej srogości,~ 1943 97 | I sądzie założony;~Ogień nieugaszony~Przed Nim, który nie żywi,~ 1944 48 | je tak rozprószył, jako nieujęty~Wiatr morzolotne roztrząsa 1945 17 | szalonej~Czyha w jaskini nieupatrzonej.~ ~Uprzedź go, Panie, pobij 1946 19 | umiał~Ten sklep zawiesić nieustanowiony,~Złotymi zewsząd gwiazdami 1947 12 | nędznych narzekanie~I płacz nieutulony, i ciężkie wzdychanie:~" 1948 73 | niewinności,~Cierpiałem niewczas, przenaszladowanie,~Podejmowałem 1949 143 | takich frasunkach i w takich niewczasiech~Myśliłem przedsię o dawniejszych 1950 25 | lubuje.~ ~Tam troski miejsca niewdzięczne nie mają,~Ale rozkoszy wieczne 1951 78 | Narodowi i łaski Pańskiej niewdzięcznemu,~Którzy niedobrze się w 1952 78 | gniewem poruszony,~Wielki na niewdzięczny lud ogień zapalony~Przeto, 1953 143 | znając, rowien umarłemu,~Pod niewidomą ziemię włożonemu.~ ~W takich 1954 39 | grzech zafrasujesz,~Tak go niewidomie psujesz,~Jako szatę mól 1955 75 | poi~Lejąc im drożdże i jad niewidomy~W gardziel łakomy.~ ~A ja 1956 78 | przyszło udręczenie~I ciężkie niewidomych szatanów trapienie.~A śmierć 1957 141 | widomie karana.~ ~Sędziowie niewierni, zdrajcę przełożeni,~Bodaj 1958 41 | pośmiech moim.~ ~Aleś za niewinnością moją mię wybawił~I przed 1959 64 | przeraźliwy,~Słowa - strzały żywe,~Niewinnym szkodliwe.~ ~Tymi je strzelają,~ 1960 105 | opłakany~Twój, Jakubie, w niewolą jest zaprzedany.~Tam mu 1961 123 | rękę i łaski pożąda,~Jako niewolnica, której głód dojmuje,~Coraz 1962 116 | sługa Twój, jam jest syn niewolnice Twojej,~Tyś mię obronił 1963 75 | miejsca wysokiego zbada,~A niewolnika posadzi w koronie~Na złotym 1964 86 | mi, Panie, słudze swemu,~Niewolnikowi pomóż Twemu!~ ~Włóż na mię 1965 98 | tylko sprawił,~Że nas z niewolstwa wybawił;~Jego to moc, Jego 1966 78 | Wspomionął, że są ciało i duch niewrócony,~Kiedy raz będzie z swego 1967 19 | Nie jest tak prędki obrzym niewściągniony,~Kiedy do kresu przed wszytkimi 1968 37 | Nie obruszaj się, że kto niewstydliwie~W grzechu się kocha i wszetecznie 1969 52 | potens es~ ~Co się chlubisz, niewstydliwy,~Z niecnot swoich? Jest 1970 140 | od potwarców sprośnych, niewstydliwych,~Którzy w swym sercu zdradę 1971 141 | mię ma balsamem natrzeć niewstydllwy.~Nie chcę ich, i owszem, 1972 148 | wszech nawysszemu,~Panu niewychwalonemu!~ ~Wszyscy aniołowie Jego,~ 1973 105 | nieprzeliczone,~A wszy stady latały niewygubione.~Miasto dżdża z nieba padał 1974 107 | osusza i zbiegłe strumienie~Niewymacanym ponikiem żenię,~I obraca 1975 5 | miłosierdziu Twemu~Ufając niewymownemu,~Nawiedzę Twe święte progi~ 1976 98 | Jego to moc, Jego siła~Niewysłowiona sprawiła.~ ~Okazał, co może 1977 46 | się będzie,~Chocia góry niewzruszone~Będą w morze przeniesione.~ ~ 1978 24 | swemi~Grunt na morzu założył niewzruszonej ziemi.~ ~Kto dostąpi Twej 1979 119 | Twoja sprawiedliwość, zakon niewzruszony.~W troskach nawiętszych 1980 22 | wysłuchani;~W Tobie ufali, a niezasromani.~ ~Ale ja com jest? Com 1981 22 | strony~Brzmi głos Twej chwały niezastanowiony.~ ~Przodkowie naszy Tobą 1982 59 | cierp' ani okazuj łaski niezbożnemu!~ ~Skoro wieczór, ci schodzą, 1983 73 | otoczyła.~Fałsz, okrucieństwo, niezbożność przykryła.~W rozkoszach 1984 66 | pokryty,~Włożyłeś ciężar niezbyty~Na grzbiet nasz upracowany,~ 1985 35 | Jako gwałtowny wicher niezgoniony~Proch po powietrzu niesie, 1986 68 | swej opieki.~Jego wojska niezliczne, wozów nieuchronnych~Ćmy 1987 97 | się ziemia raduje~I wyspy niezliczone,~Z wód morskich wynurzone!~ ~ 1988 84 | Lepszy niż indziej wiek niezliczony;~Wolę wrót domu Twego strzec, 1989 35 | ciebie w swoich krzywdach niezliczonych~Ja się uciekam.~ ~Zastaw' 1990 136 | Faraona zalał z wojskiem niezliczonym,~Bo litość Jego zrówna z 1991 105 | ciężkie włożono~I żelazem niezłomnym grzbiet obciążono."~I tak 1992 69 | Przybądź duszy na ratunk, aby niezmiękczony~Mój nieprzyjaciel był zawstydzony.~ 1993 53 | mają,~Którzy brzuchy swe niezmierne~Tuczą jedząc ludzi wierne?~ ~ 1994 69 | Wysłuchaj mię podług swej niezmiernej litości~I nieodmiennej swej 1995 147 | wielkiej możności,~Niepojęty, niezmierny w swojej mądrości.~On skromne, 1996 47 | Ten władnie światem sam niezmierzonym,~Temu śpiewajcie pieniem 1997 17 | nienaganiony,~Ust nieobłudnych głos niezmyślony!~ ~Do Twego sądu ja się 1998 39 | ku marnemu~Snu nocnemu, nieznacznemu.~ ~Próżne jego frasowanie,~ 1999 68 | królowie, pierzchnęli,~A nieznaczni bogatą korzyść osięgnęli.~ 2000 105 | w małej liczbie będąc i nieznacznymi,~Przychodnie nieznajomi 2001 105 | nieznacznymi,~Przychodnie nieznajomi między obcymi~Nosząc się 2002 106 | Że się kłaniać musieli nieznajomym panom,~Którzy je obyczajmi 2003 17 | skrytej,~Zszedłeś mię w nocy nieznakomitej;~Doświadczyłeś mię, by w 2004 102 | mój płacz serdeczny,~Prze nieznośną żałość i frasunek wieczny~ 2005 25 | opuszczony.~ ~Pełne mam serce nieznośnej żałości,~Ty mię sam, Panie, 2006 129 | Grzbiety nam srodze orali~Nieznośnymi plagami -,~I głodem nas