Piesn

  1 1   |              Nie wszystko złoto, co się świeci z góry,~Ani ten śmiały,
  2 1   |            góry,~Ani ten śmiały, co się zwierzchnie sroży;~Zewnętrzna
  3 1   |            bywał sługa boży.~Wkrada się zjadłoś i w kąty spokojne;~
  4 1   |          mnichowską... Nie śmiejcie się, proszę,~Godna litości ułomność
  5 1   |       ułomność człowiecza.~Śmiejcie się wreszcie, mimo wasze śmiéchy~
  6 1   |            swoich utuczało.~Zbiegał się wierny lud; a w okolicy~
  7 1   |            owe sławne wojny,~Którym się niegdyś świat zdumiały dziwił.~
  8 1   |       spokojny,~Już Karmelowi nicht się nie przeciwił;~Już kaznodziejskie
  9 1   |           samym tylko nieszczęściem się pasie,~Jędza niezgody, co
 10 1   |       Jęknęła z złości i zatrzymała się.~Widząc fortunny los spokojnych
 11 1   |   przebijają gmachy rozłożyste,~Już się w zakąty najciaśniejsze
 12 1   |          bywały wieczyste,~Wszczyna się rozruch i odgłos zajadły.~
 13 1   |             Żądze rozjuszone,~Budzą się mnichy, letargiem uśpione.~ ~
 14 1   |     rozruchu,~Ojciec Hilary obudzić się raczył.~Wtenczas ksiądz
 15 1   |            ksiądz przeor, porwawszy się z puchu,~Pierwszy raz w
 16 1   |             swym ojców uraczył~I co się rzadko w zgromadzeniu zdarza,~
 17 1   |           Bracia najmilsi! Ach, cóż się to dzieje?~Cóż to za rozruch
 18 1   |              Czy do piwnicy wkradli się złodzieje?~Czy wyschły kufle,
 19 1   |            wrócić pożądany..."~Wtem się zakrztusił, jęknął, łzami
 20 1   |            kubek wódki nalał.~ ~Już się dobywał na perorę nową~Doktor,
 21 1   |           urzędzie chwalebny:~"Racz się posilić, ojcze przewielebny!"~ ~
 22 1   |         przedziwnej wymowy,~Któż ci się oprzeć, któż sprzeciwić
 23 1   |         gronie miłych dzieci~Raczył się napić raz drugi i trzeci.~ ~
 24 1   |         pierwszym świtaniu rumienią się zorze,~Uwiędłe ziółka wdzięczna
 25 1   |        przyjemnej porze,~Wyiskrzyły się przewielebne oczy~Po słodko-dzielnym
 26 1   |              Odkrząknął żwawo, niby się uśmiéchnął,~Przymrużył oczy,
 27 1   |              Przymrużył oczy, nadął się i kichnął.~ ~Na takie hasło
 28 1   |          czerpnąwszy z Paktolu,~Tak się orzeźwił, iż zgnębił pogany.~
 29 1   |         Siędzie, o szczęściu wątpić się nie godzi.~Czegoż się, mili
 30 1   |        wątpić się nie godzi.~Czegoż się, mili bracia, obawiacie?~
 31 1   |     orzeźwił swym wzrokiem;~Cieszmy się pewnym Fortuny wyrokiem".~ ~
 32 1   |             Ojciec Gaudenty z rzędu się wytoczył,~A znieść nie mogąc
 33 1   |             Wiem ja, ojcowie, na co się zanosi.~ ~Zazdrość od wieków
 34 1   |           Zazdrość od wieków na nas się oburza.~Zgnębić niewinnych
 35 1   |    pokątnych kryjówek wynurza,~Chce się sadowić na naszych ruinach.~
 36 1   |       ruinach.~Od gór Karmelu niebo się zachmurza.~Równa zajadłość
 37 1   |        zgrzybiałej siwiźnie:~Rzadko się płochość z ust starych wyśliźnie.~ ~
 38 1   |          wiem, co są zakony.~Wkrada się zazdrość, wkrada niechęć
 39 1   |          były, insze środki.~Lepiej się działo, byliśmy weseli;~
 40 1   |          wyzwać na dysputę~Tych, co się nad nas gwałtownie wynoszą.~
 41 1   |         Rzekł; i natychmiast doktor się obudził,~Przeor odecknął,
 42 1   |           przetarł oczy;~Makary, co się słuchaniem utrudził,~Wymknął
 43 1   |        słuchaniem utrudził,~Wymknął się cicho i ku celi toczy.~Ojciec
 44 1   |          Ojciec Ildefons, co równie się znudził,~Bryknął jak rześki
 45 2   |            wrzaskliwe grzegotki~Już się krzątali bracia po klasztorze,~
 46 2   |             przygodzie znaczy;~Wtem się kościelne odezwały dzwony,~
 47 2   |           Ten, skoro postrzegł, jak się wydawała~Twarz przyjaciela,
 48 2   |             izby nieostrożny,~Zaraz się w progu zjawiła zawada.~
 49 2   |     przeciwne kazusy odegnać~Trzeba się z fortą kochaną pożegnać".~ ~
 50 2   |           odwagą wspaniałą,~Śmiałym się zawżdy najlepiej udało".~ ~
 51 2   |          najlepiej udało".~ ~Porwał się Rajmund; lecz jak groźne
 52 2   |            na poły zmartwiały,~Sili się wyniść, jęczy, płacze, wzdycha.~
 53 2   |            Lecz darmo cieszy, darmo się uśmiécha;~Widząc na koniec
 54 2   |             od świętej Trójcy z nim się mieści,~Jan od świętego
 55 2   |            od świętej Klary:~Zeszło się ojców więcej niż trzydzieści.~
 56 2   |         Kręcił szkaplerzem i za pas się trzymał;~Już ojciec Błażej
 57 2   |        zdatniejsze warsztatu.~Jeśli się książek nudzicie zabawą,~
 58 2   |           zwierzchnie sądzi, pewnie się oszuka.~Nie złość, nie zemsta
 59 2   |        niewdzięcznej mozoły~Rozruch się wzmaga, mruczenie powstaje.~
 60 2   |             uczone wyzwanie.~Stawim się w miejscu, które mianujecie;~
 61 2   |     Podchlebstw nie chcemy, a gróźb się nie boim".~ ~Chciał już
 62 2   |             ukarać tę śmiałość,~Już się zamierzał, lecz go kompan
 63 2   |       zuchwałość,~Gdy postrzegł, że się coraz bardziej zżymał,~Żeby
 64 2   |         Wypchnął go za drzwi, a sam się zatrzymał.~Gniewliwych ojców
 65 2   |    pozdrowiwszy wdzięcznie,~Wymknął się z cicha, dopadł forty zręcznie.~ ~
 66 2   |        wielbi stan spokojny:~Starzy się boją, a młodzi chcą wojny.~ ~
 67 3   |            mądry po szkodzie,~Teraz się błędom poznanym przeciwi.~
 68 3   |           Nie dość, ojcowie, najeść się i napić.~Trzeba tu jeszcze
 69 3   |           Kto wie? w dyspucie możem się poszkapić.~Ja radzę, żeby
 70 3   |             niezgodę zmazać,~Trzeba się wcześnie a dobrze pokwapić.~
 71 3   |        szczęśliwej prostoty,~Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty!~ ~
 72 3   |       złupił;~Bodajeś w życiu nigdy się nie upił!~ ~Trzeba się uczyć.
 73 3   |        nigdy się nie upił!~ ~Trzeba się uczyć. Wiem z dawnej powieści,~
 74 3   |            tam pod strychem podobno się mieści~I dawno swego otworzenia
 75 3   |    poobdzierał wieka.~Kto wie, może się co znajdzie do rzeczy?~I
 76 3   |             wyznaczają posły.~Żaden się podjąć nie chce tej włóczęgi,~
 77 3   |   przechodzących strachem,~Chwiejąc się z wiatry w słabych podwalinach.~
 78 3   |          zgniłych krokwiach dostały się posły.~ ~Czegoż nie dopnie
 79 3   |   zatrzymały;~Więc żeby długo żaden się nie bawił,~Porwą za klamry:
 80 3   |            zamek spróchniały,~Widok się wdzięczny natychmiast objawił.~
 81 3   |          goniec nieostrożny:~Porwał się ojciec i z nagła zakrztusił.~
 82 3   |             żal skosztować, nie żal się i upić!~ ~Co tam znaleźli,
 83 3   |             na jego skinienia,~Jako się wszystkie zamknęły komnaty,~
 84 3   |    wszystkie zamknęły komnaty,~Jako się postać klasztorna odmienia:~
 85 3   |       strzały świat uciska,~Trzęsie się Atlas okropnym łoskotem,~
 86 3   |           pod hartownym młotem~Grom się rozżarza i iskrami pryska,~
 87 3   |        spokojny~Bracia pokoju biorą się do wojny.~
 88 4   |             w twoich pismach błąkał się jak w lesie.~O ty, nad którym
 89 4   |             O ty, nad którym nieraz się świat zdumiał~I dotąd sławi,
 90 4   |        dotąd sławi, wielbi, dziwuje się!~O ty, coś głowy pozawracać
 91 4   |            latorośl urodził,~Nieraz się zakradł kąkol wpośród zboża.~
 92 4   |      potomki nieprawego łoża.~Jeśli się śmiejesz patrząc na te fraszki,~
 93 4   |           nowej igraszki.~ ~Schodzą się mędrce i bieli, i szarzy,~
 94 4   |          Rumiana dzielność błyszczy się na twarzy,~Tuman mądrości
 95 4   |            zjadłe oczy żarzy.~Jeden się tylko zakon nie wynosi.~
 96 4   |        burzą,~Sławą zagrzane łysiny się kurzą.~ ~Powstali wszyscy,
 97 4   |      fluktów~Korab mądrości chwieje się i wznosi,~A pełen szczepu
 98 4   |             vicesgerenta!~ ~Niechaj się Zoil od zazdrości puka,~
 99 4   |             zazdrości puka,~Niechaj się Syrty i Charybdy kruszą,~
100 4   |          nowych źródeł szuka,~Niech się Olimpy i Parnasy wzruszą;~
101 4   |             Krolów,~A nie rozwodząc się w słowach uczenie~Ani cytując
102 4   |            pierwszym spotkaniu.~Nim się zastawił, a w ujęciu zręczny,~
103 4   |      dwakroć rycerz zaczepiony,~Już się na trzeci bój wstępny zdobywał,~
104 4   |          Wtem krzyk ogromny wszczął się z drugiej strony.~Powszechnej
105 4   |       strony.~Powszechnej bitwy gdy się nie spodziéwał,~Wspojźrzał
106 4   |             Już i mecenas z krzesła się był ruszył.~Wtem natężywszy
107 4   |            tak okrutnie wrzasło,~Że się dźwięk trąbów i kotłów zagłuszył.~
108 4   |         kotłów zagłuszył.~Wezdrgnął się doktor i zatrząsł gmach
109 4   | vicesgerentowej~Piękny Hijacynt, co się właśnie zżymał~I już zdobywał
110 4   |      złością uwiedzione mnichy~Jęli się nagle do uczonej broni,~
111 4   |          Przecież niekiedy błyszczą się jaskrawie;~Choć w świętej
112 4   |            akcenta pieszczone;~Krył się subtelny kunszt w skromnej
113 4   |    Dezyderosa i matki d'Agreda;~Już się wytoczył dyskurs z miejskich
114 4   |            Porzuca wszystko, bierze się do drogi.~Darmo dewotka
115 4   |        butelkę przynosi.~ ~Trzykroć się ku drzwiom alkierza potoczył,~
116 4   |             ręka zatrzymała;~Wyrwał się wreszcie i przez próg przeskoczył,~
117 4   |             kaptura wtroczył)~I gdy się wzrusza okolica cała,~Przez
118 5   |      niekiedy może być nauką,~Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;~
119 5   |            a nie kąsa;~I krytyk zda się, kiedy nie z przynuką,~Bez
120 5   |             żółci łaje, przystojnie się dąsa.~Szanujmy mądrych,
121 5   |  przykładnych, chwalebnych,~Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych.~ ~
122 5   |              w oddawaniu hojny,~Jak się zawinął i z boku, i z góry,~
123 5   |       kaptura nasadził na uszy.~Już się wymykał - wtem kuflem od
124 5   |              Łukasz, raniony zwinął się w trzy kłęby,~Stracił Kleofasz
125 5   |        afektów zarekrutowanych.~Nią się zakłada, pędzi poza szranki~
126 5   |             A gdy Gaudenty na niego się mierzył,~Zmokłym kropidłem
127 5   |           uderzył.~Nie spodziewając się takowej wanny~Stanął Gaudenty,
128 5   |         zmoczony i ranny.~ ~Otrząsł się wkrótce, a nabrawszy duchu,~
129 5   |           coś szedł w wojnę, po coś się źle złożył?~I ty, Pafnucy,
130 5   |            I ty, Gerwazy, słusznieś się zatrwożył.~Nikt go nie wstrzyma
131 5   |            Alpów niebotycznych~Mały się strumyk sącząc wydobędzie,~
132 5   |           sącząc wydobędzie,~Wzmaga się coraz w spadaniach rozlicznych,~
133 5   |          skałach okolicznych,~Staje się rzeką, a w gwałtownym pędzie~
134 5   |             gwałtownym pędzie~Pieni się, huczy i zżyma w bałwany,~
135 5   |           Prałat, gdy postrzegł, że się darmo wadzą,~Biorąc wzgłąbsz
136 5   |            Przytomni zatem skłonili się nisko~I tę wieczystej załogę
137 5   |           trąbił na dobranoc.~ ~Już się zbliżają ku miejscu strasznemu,~
138 5   |           miejscu strasznemu,~Gdzie się zwaśnione mnichy potykają.~
139 6   |             przykrej mowie,~Znalazł się krytyk, znajdzie się obrońca.~
140 6   |        Znalazł się krytyk, znajdzie się obrońca.~Po cóż się gniewać?
141 6   |        znajdzie się obrońca.~Po cóż się gniewać? Wszak astronomowie~
142 6   |           widokiem ozdobnym,~Szklni się w nim kruszec srebrno-pozłacany~
143 6   |             Niesie posiłek; czeladź się gromadzi,~Porzuca brony,
144 6   |        Kmotry śpiewają, skaczą, lud się mnoży;~Pleban wesoły uznaje
145 6   |          Już kłos dojrzały ku ziemi się zgina,~Już wypróżnione są
146 6   |            Skrzętne po domach kręcą się kucharki.~ ~Jesień plon
147 6   |             wyborne jarzyny,~Cieszy się patrząc, że stodoły pełne;~
148 6   |            że stodoły pełne;~Śmieje się pleban, kontent z dziesięciny,~
149 6   |            dobrodzieja wita,~Kończy się kuflem pobożna wizyta.~ ~
150 6   |        stypy i anniwersarze.~ ~Pasą się oczy wspaniałym widokiem,~
151 6   |            wlał i stęknął;~Rozśmiał się w duchu prałat, doktor jęknął.~ ~
152 6   |      ciemnościach niech blask ukaże się,~Chwała przed wami przodkuje
153 6   |      trzonkiem od lichtarza~Jeszcze się bronił. Doktor próżno zrzędził;~"
154 6   |            twarze wywędził.~Jeszcze się reszta krzepi bez oręża,~
155 6   |       Stanął, upuścił broń, skłonił się nisko,~Skoro szacowny skarb
156 6   |      wszyscy na te widowisko,~A gdy się puchar coraz zbliżać raczył,~
157 6   |           kafowi i szarzy,~Wszystko się łączy, wszystko się kojarzy.~ ~
158 6   |        Wszystko się łączy, wszystko się kojarzy.~ ~Za czyje zdrowie
159 6   |         wiem; lecz gdybym znajdował się z nimi,~Piłbym za twoje,
160 6   |           niech czytają twoi,~Niech się z nich każdy niewinnie rozśmieje.~
161 6   |           sobie nie przyswoi,~Nicht się nie zgorszy, mam pewną nadzieję.~
162 6   |              Prawdziwa cnota krytyk się nie boi,~Niechaj występek
163 Noty|         swego syna Jowisza schronił się do Włoch do Janusa. Panował
164 Noty|           żonę Menelausza. Spełniły się wyroki: Grecy za porwanie
165 Noty|             porwanie onej wyprawili się na wojny i Troję zburzyli.~
166 Noty|            innych Chryzyppach można się doczytać w Morerym. Żaden
167 Noty|         najwięcej Macedonom opierał się. Epocha czasów narodu baktryjańskiego
168 Noty|        narodu baktryjańskiego kłaść się powinna jeszcze za Aleksandra
169 Noty|            są jednym narodem. Można się domyślać, że albo ojciec
170 Noty|        wiele czytał i pomieszały mu się w głowie wiadomości, albo
171 Noty|          głowie wiadomości, albo że się usadził na to, jakby pokazać,
172 Noty|            czytał w autorach. Można się domyślić, co to ma znaczyć.~
173 Noty|               przez Nestora rozumie się starzec zgrzybiały.~W strofie
174 Noty|          przez pokorę, dla zaparcia się nawet nazwiska familii,
175 Noty|             świecie, w zakonie może się przezwać Egidiuszem od s.
176 Noty|        święto N. Panny Bolesnej, to się może przezwać np. Marek
177 Noty|             filozofskie - rozumieją się przez to theses do dysputy.~
178 Noty|       miasteczka Macedonii; urodził się w lat 384 przed Chrystusem.
179 Noty|         Wielkiemu. Aleksander uczył się pod nim lat ośm wymowy,
180 Noty|       herezją od świątaszków, bojąc się podobnego losu jak Sokrates,
181 Noty|           tam bezpieczeństwa, wolał się otruć niż kiedy popaść w
182 Noty|            Arystotelesa nie dostały się nam całkowicie. Leżąc sto
183 Noty|          senat rzymski: "Zdawało mi się - rzecze - jakbym patrzał
184 Noty|         Gibelliny cesarzów. Zaczęła się ich emulacja około r. 1228
185 Noty|             Homera; za Zoila bierze się każdy nicujący sławę cudzą.
186 Noty|           baśni poetyckich doczytać się można w mitologii. Olimp -
187 Noty|      skrzydła na barkach. Zjawiwszy się w kraju tebańskim, zagadywał
188 Noty|       własnych popiołów odradzający się. Euryp - ciaśnim morska
189 Noty|         tych, przez które oznaczają się w dialektyce rodzaje sylogizmów. ~
190 Noty|      szlubem czystości obowiązujące się), z wielką pilnością, aby