Piesn

 1 1   |  Jutrzenkę obaczył.~Klął ojciec doktor czułość swego słuchu.~Wstał
 2 1   |      się dobywał na perorę nową~Doktor, gdy postrzegł likwor przeźroczysty.~
 3 1   |         zniewolony słowy,~Wziął doktor kubek w pocie swego czoła,~
 4 1   |   obawiacie?~Z nami jest ojciec doktor i dobrodziéj.~Dał szczęsne
 5 1   |            Rzekł; i natychmiast doktor się obudził,~Przeor odecknął,
 6 3   | dostatki.~Mówmy więc teraz, jak doktor żałosny~Poszedł na radę
 7 3   |    pożytek duszny~ ~Piszmy, jak doktor, wróciwszy od kraty,~Zwołał
 8 4   |        zagłuszył.~Wezdrgnął się doktor i zatrząsł gmach cały;~Echa
 9 6   |     świadczy, że był w zwadzie,~Doktor zwyczajnym tonem i wyrokiem~
10 6   |    mięsopusty~W swej celi tylko doktor miodopłynny~Przewielebnymi
11 6   |    Rozśmiał się w duchu prałat, doktor jęknął.~ ~Idźcież szczęśliwie,
12 6   |   lichtarza~Jeszcze się bronił. Doktor próżno zrzędził;~"Przestańcie
13 Noty|         X] wzmianka o doktorze. Doktor - u mnichów osoba uprzywilejowana.