Piesn

 1 Plan|        radzą bracia, żeby odpisać, a tymczasem odnoszą do biblioteki.~
 2 Plan|     szkodzi i szkodzić nie będzie, a jeśliby się w czym poczuwali,
 3 1   |             Szych pełznie w ogniu, a złoto się czyści.~ ~Jędzo
 4 1   |    obmierzłe jarzmo twej przynuki,~A gdy się tylko niesnaski
 5 1   |          zapędach żarliwej ochoty;~A niebieskimi obdarzona dary~
 6 1   |      używała,~Że wpadł w jej ręce; a w klasztornym życiu~Chcąc
 7 1   |     wykradła.~ ~Wzbiła się w górę, a jak jabłko owe,~Co poróżniło
 8 1   |       warownej już przebyła progi,~A myśląc wściekł o przyszłym
 9 1   |          prawu powolnym.~ ~Weszła, a widząc i sprzęty, i łoże,~
10 1   |         przenika.~ ~Rzuciła pismo, a zawywszy wściekła,~Powróciła
11 1   |     zarażały.~ ~Wrócił się doktor, a gdy pismo czyta,~Rozśmiał
12 1   |          grzmi chmura wśród burzy,~A choć uderza bałwan w brzeg
13 1   | niewzruszona; pełzną wiatry chyże,~A bałwan hardy piasek pod
14 1   |           liże.~ ~Wchodzi Honorat, a pismo podane~Z rąk od doktora
15 1   |           zjadła, i ojce, i matki!~A niekontenta z bluźnierstw
16 1   |          należy, jemu ją zostawić.~A choć nas boleść najsrożej
17 1   |         najsrożej dotyka,~Cierpieć a milczeć - podział zakonnika.~ ~
18 1   |          Uciekł Honorat i mruczał,~A doktor westchnął, który
19 1   |         był laty i pracą zwątlony,~A zwykłą wieku swemu tchnąc
20 2   |     Rzucają prace i zabawy święte,~A coraz większą gromadząc
21 2   |           się powiększyła trwożna,~A gdy się coraz wzmaga i rozżarza,~
22 2   |    pochodzą:~Już się świat zepsuł, a płody odrodne~Polorem niby
23 2   |          to nasi ojcowie działali,~A jeśli który co pisał, powiedział,~
24 2   |           w pióro mu się wkradnie.~A kto wie wreszcie, czyli
25 2   |       poprawia, jadem nie uwłoczy,~A kunsztu jego te prawe sposoby:~
26 3   |    wieńczysz rozkosznym uśpieniem,~A co zbyt skrzętnym staraniem
27 3   |         mnie, moje dzieci! -~Woła, a coraz żwawiej się pomyka -~
28 3   |        prawo".~ ~Noc była jeszcze, a słabe promienie~Najpierwsze
29 3   |         swoimi Honorat struchlały,~A gdy się ku nim Gaudenty
30 3   |          leczy.~ ~Do argumentów!" "A książki tu po co? -~Krzyknął
31 3   |       szczęśliwą uczcił i okrasił,~A niepodległy sumnienia przynuce,~
32 3   |        czyńmy, gdy nas losy muszą,~A radzić sobie inaczej nie
33 3   |    szczęśliwi, co się o złe kuszą,~A w niewinności już nadzieja
34 3   |           cuda:~Bądźmy jak drudzy, a wszystko się uda".~ ~Tak
35 4   |            Niech będzie, jak chce, a kraść się nie godzi.~ ~O
36 4   |         rozniosła ślepa i zajadła,~A Sława, która rada bajki
37 4   |            słusznie zwali fraszką,~A poważniejszą zatrudnieni
38 4   |            godzi.~Nic nie probują, a po cóż je chwalić?~Najlepiej
39 4   |        boleści.~Jedni się chlubią, a drudzy się żalą,~Zgoła zwyczajnym
40 4   |         zachowane.~Ci błogosławią, a ci klną autora;~Zgoła umysły
41 4   |           sądach rokuje przegranę.~A jejmość różnie: krzykliwa
42 4   |         przeor ustawicznie pościł,~A jeśli bierał ojca promotora,~
43 4   |          Pilnował wiernie książek, a nie flaszki.~ ~Prawda, że
44 4   |          poglądać na niziny raczy,~A piorunowym nie przelękły
45 4   |        rozpaczy,~Rzuca plon podły, a lotnymi pióry~Ponad obłoki
46 4   |        mniej potrzebny,~Wzgardził, a rzeczy nowy snując wątek~
47 4   |            wątek~Brał je do serca; a gdy zemstę knował,~Z rzeszą
48 4   |        pieje!~- Krzyknął Gerwazy - a ja nie mam czasu!"~Więc
49 4   |        wzmagając nadzieje.~Wszedł, a wśród zgiełku, wrzawy i
50 5   |    pegazich skrzydłach podlatywać,~A dawnych bajek wskrzeszając
51 5   |           czapki, birety, kaptury,~A, co największa, i głowy
52 5   |         mogą być sprawy, aktoraty,~A ja na wszystkich nieźle
53 5   |        niechaj bronią dziesięciny,~A nasz ksiądz prałat przez
54 5   |       mówienia;~Spuścił się potem, a wszystkich, zdziwionych,~
55 5   |     pięknie!"~ ~Szła dalsza kolej, a ojcy wielebne,~Raźniej młodzieży
56 5   |           głos ojciec Pankracy:~ ~"A pókiż - krzyknął - barbarzyniec
57 5   |  przebrzydły, co się na nas miota,~A pókiż szarpać naszą sławę
58 5   |       zdrajca, subtelnego Szkota? ~A pókiż w równym szeregu i
59 5   |      zgnębić i osławić wiecznie?~ ~A pókiż..." Nadto rozpoczął
60 5   |            krzyk się uśmierzył.~ ~"A moje zdanie - rzekł - mości
61 5   |         rozśmieli, ci dali naganę,~A czas, zazwyczaj co urazy
62 5   |       dzieje:~Nikt się nie gniewa, a każdy się śmieje.~ ~I ja
63 5   |          śmieje.~ ~I ja tak radzę, a żem w tych dniach prawie~
64 5   |        niego".~ ~Tak mówił prałat, a wyraz łagodny~Miłe uczucie
65 5   |          dziki stawał się pogodny,~A co się nader zapalczywym
66 6   |    niezbożność krępował łańcuchem,~A zwykłą gnębiąc złość zapalczywością,~
67 6   |             w nim radość czerpali,~A przemysł chytry ochoty nie
68 6   |   westchnął, przecież się zasilał;~A gdy już resztę dopijał przykładnie,~
69 6   |          filozofy wina nie pijali,~A zaś poeci, w źródle swego
70 6   |         rzeszę,~Rzadki mnie uczci, a wielu się wstydzą,~Bo złych
71 6   |        wstydzą,~Bo złych zasmucam, a niewinnych cieszę.~Dziś
72 6   |      przestroga zdatna się ukrywa,~A ten, który się śmiał na