| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Ignacy Krasicki Antymonachomachia IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
Piesn
1001 1 | pismo, a zawywszy wściekła,~Powróciła się do swego łożyska;~Z 1002 5 | dnie morskim się nurzą;~Powstaje Neptun, wiatry ucichają,~ 1003 5 | czuje, co boli!"~ ~Jak za powstaniem miłego wietrzyka~W rozległej 1004 Plan| opowieda. Zamieszanie powszechne: radzą bracia, żeby odpisać, 1005 4 | rady, jak będą walczyli.~Na powszechnego odgłos zaproszenia~Hurmem 1006 3 | będzie nam pomocą,~Idźmy powszechnym i ubitym śladem:~Kiedy potrzeba 1007 3 | Słyszą jak echo gmachy powtarzały;~Nowy strach nastał, nowe 1008 6 | Jakiż to koniec: zły czy pożądany,~Po tylu wielkich przygodach 1009 2 | sarknąć, kiedy kogo boli!~Pożal się Boże, widzę, naszej 1010 1 | klasztornym życiu~Chcąc wzniecić pożar, raduje się, zjadła,~Że 1011 5 | uchem!~Na nic się nie zda pozew i gadanie,~Po co to straszyć 1012 6 | reszcie likwor się nachylał,~Poznali wszyscy, iż zabawa miła,~ 1013 4 | wiedział co drukiem podano,~Pożyteczniejsze bawiły go dzieła;~Gdy już 1014 1 | korzyść za tyle podjętych~Prac, trudów! Takie wdzięczności 1015 6 | Bogdaj się nasze święciły pradziady!~ ~Lecz nazbyt długo już 1016 5 | podobne niegdyś udziałane~I na prałaty. W takowej potrzebie~Ci 1017 4 | chodzi:~"Cóż wiersz pomoże do praw układania?~Alboż się zboże 1018 2 | niegodne.~Ich to koncepty prawdzie nie zagrodzą.~Znajdziem 1019 1 | Ubezpieczona w niewinności swojéj,~Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.~ ~ 1020 6 | obraz skryty, czy widok prawdziwy?~Każdy go pyta, wszystkim 1021 6 | go pyta, wszystkim jeno prawił:~"Kto się dowiedzieć o tym 1022 Plan| Zdania: Vicesgerent iść prawnie, kontrakty z taktów, on 1023 3 | się najlepiej utrzymuje prawo".~ ~Noc była jeszcze, a 1024 1 | Większa - z zasługą być prawu powolnym.~ ~Weszła, a widząc 1025 5 | odmaluję,~Takie wynajdę nań prejudykaty, ~Zgoła, co umiem, co mogę, 1026 Plan| nieczytelny] crimen status. Prob[oszcz] usprawiedliwia, każe 1027 4 | czytać nie godzi.~Nic nie probują, a po cóż je chwalić?~Najlepiej 1028 4 | gościł;~Nikt tam nie bywał prócz ojca przeora,~Lecz ojciec 1029 1 | Forty warownej już przebyła progi,~A myśląc wściekł o przyszłym 1030 3 | Noc była jeszcze, a słabe promienie~Najpierwsze zorze puszczać 1031 4 | pościł,~A jeśli bierał ojca promotora,~Hijacynt takich wizyt nie 1032 2 | Wrzask, krzyk, hałasy. I prośbą, i wsporem~Nie da się starzec 1033 2 | zemstę wszystkich nalega i prosi,~Niechaj to dzieło i autora 1034 6 | wspaniale Zefiryn się toczy~Prosto ku dzbanu, chcąc wzgłąbsz 1035 1 | Przebaczył doktor żarliwej prostocie.~ 1036 6 | dobre czasy, gdy trwała prostota!~Wprawdzieć nie było tak 1037 2 | mądrym i głupim.~ ~Że się z prostoty śmiał pisarz swywolny,~I 1038 5 | co nie wiem, opowiem po prostu.~ ~Zeszły się czapki, birety, 1039 5 | świeckiego stanu,~Ciągle prowadził do rzeki Jordanu.~ ~Dopieroż 1040 3 | niewinności już nadzieja prożna,~Trudno się teraz odwołać 1041 4 | nigdy nie odraża,~Nie umie próżnie dziwaczyć i marzyć~Ani się 1042 3 | Gnuśne umysły nieprawie próżnują,~Zbyt wolnie kiedy powinność 1043 4 | nie tracą,~Rzekli: "Dźwięk próżny, co pozory kryśli,~Niewart 1044 3 | honor straży,~Niech wie, jak próżnych dąsań się nie boim,~Niech 1045 1 | rozjątrza, niż goi.~Na cóż się próżnym narzekaniem bawić.~Nie z 1046 4 | szacowną, gdy udała baśnie,~Prysłaś jak iskra, co parzy i gaśnie.~ ~ 1047 2 | winien Tostat, że mu nie przebacza?~Co winien Alfons, ów król 1048 1 | widział, ale że przy cnocie,~Przebaczył doktor żarliwej prostocie.~ 1049 1 | wściekł o przyszłym pożarze,~Przebiega szybkim krokiem kurytarze.~ ~ 1050 5 | barbarzyniec w błędzie,~Zoil przebrzydły, co się na nas miota,~A 1051 3 | zna snów smacznych, mży za przebudzeniem.~Usnął Gaudenty w spokojnej 1052 1 | osnowę.~Forty warownej już przebyła progi,~A myśląc wściekł 1053 4 | szczęśliwość pochodzi.~Łączmy się przeciw nieprzyjacielowi,~Z małych 1054 3 | Woła na bitwę, choć bez przeciwnika:~"Do mnie, kto śmiały, do 1055 3 | zgromadzenia w pieczy,~Zgubą przeciwnych rany swoje leczy.~ ~Do argumentów!" " 1056 4 | wtenczas ciekawość ujęła;~Przeczytał wreszcie, co o nim pisano,~ 1057 1 | zamyślała,~Jużeś poczęła dzieło przedsięwzięte,~Jużeś na poły z twych sztuk 1058 1 | niekontenta z bluźnierstw przedsięwziętych~Hańbi różaniec. Jeżeli ostatki~ 1059 4 | przyszłych sądach rokuje przegranę.~A jejmość różnie: krzykliwa 1060 6 | Prawda w winie siedzi!"~ ~Przeląkł się doktor na takowe dziwy~ 1061 1 | Mógł był ukarać, ile przełożony,~Ale że starszy, nie spieszył 1062 2 | Głupstwo i rozum stawia na przemiany,~Jednym je węzłem wiąże 1063 3 | W taką się postać Jędza przemieniła,~Do Gaudentego kiedy przystąpiła.~ ~" 1064 6 | Już kolej wielu była przeminęła:~I vicesgerent nieźle pokosztował,~ 1065 6 | przygodach nadchodził?~I jak przemyślnym wzniecon wynalazkiem?~Opowiem. 1066 1 | Jadem ją nowym żarzy i przenika.~ ~Rzuciła pismo, a zawywszy 1067 6 | Mnie wierzcie, wszystkie przenikam wzruszenia,~Znam tego, co 1068 4 | tam nie bywał prócz ojca przeora,~Lecz ojciec przeor ustawicznie 1069 2 | Jednym je węzłem wiąże i przeplata;~Z powszechnej wady my się 1070 1 | bliźnich i Boga.~ ~Te Jędza przerwać zabawy gdy chciała,~Zbliża 1071 3 | wybladłe,~Głos drżący, coraz przerwany westchnieniem.~W taką się 1072 6 | wzruszenia,~Znam tego, co go dziś prześladujecie,~Wie on, jak święte wasze 1073 6 | trzeba zażyć:~W śmiechu przestroga zdatna się ukrywa,~A ten, 1074 1 | może,~Ledwo objęły pokoje przestronne;~Sprzęt godny mędrca, godny 1075 1 | hipokryta,~Gdy go wewnętrzne przeświadczenie głuszy.~Ubezpieczona w niewinności 1076 5 | Więc, upewniony o pewnej przeszkodzie,~Umilkł. Natychmiast żwawe 1077 6 | Iż naradzeniu wielkiemu przeszkodził?~Jakiż to koniec: zły czy 1078 4 | Nie z orłów rodu był, choć przewielebny,~Ojciec Gerwazy od Zielonych 1079 1 | Zazdrość zjadła i Zemsta przewlekła,~Fanatyzm straszny z daleka 1080 1 | Chcąc ją mieć w użyciu,~Tyle przewrotnych kunsztów używała,~Że wpadł 1081 5 | dziesięciny,~A nasz ksiądz prałat przez swój wielki rozum~Weźmie 1082 3 | gdy się ku nim Gaudenty przybliża,~Uciekła rzesza trwożliwa 1083 4 | iż nowych z nią wdzięków przybyło.~Niechaj występek wydaje 1084 1 | Do służby bożej spieszy i przybywa.~W chórze północna trzymała 1085 6 | osoby postawić w zalecie~Przychylność jego, która nie jest płocha,~ 1086 6 | Widząc, że mierna, uczcie nie przyganiał.~Chciał jednak, aby nikt 1087 6 | pożądany,~Po tylu wielkich przygodach nadchodził?~I jak przemyślnym 1088 2 | czytaniu?~Alboż cię flaszki przyjacielem mają?~Dobrzyście, mądrzy, 1089 5 | w tym jest złego?~Niech przyjdzie do nas, wypijem do niego".~ ~ 1090 1 | Godzien największej być kary przykładem.~Niechaj go hańba ogarnie 1091 6 | pokosztował,~I prałat, sprawca przykładnego dzieła,~Smacznego trunku 1092 6 | A gdy już resztę dopijał przykładnie,~Cud nad cudami! - postrzegł 1093 1 | skryciem czyniła bezpieczną,~Przykładność dzielna w ich cieniu urosła,~ 1094 4 | płochym podejźrzeniem zraża.~Przykładny mile, dziwacznie niesprzeczny,~ 1095 1 | miejsca okoliczne.~Dzielny przykładzie, ach, któż cię wychwali!~ 1096 4 | rękach chodzi:~Złe, gdy przymawia, dobre, gdy godzi.~ ~Po 1097 6 | gdy się każdy wdzięczył i przymilał,~Wstał doktor - zgraja placu 1098 4 | przykład wdraża;~Nie jej to przymiot srożyć się i swarzyć,~Dzikim 1099 3 | A niepodległy sumnienia przynuce,~Zdradnie się srożył, zdradnie 1100 1 | Wkładasz obmierzłe jarzmo twej przynuki,~A gdy się tylko niesnaski 1101 3 | zgasił,~Podejściu szczęście przypisał i sztuce,~Zbrodnię szczęśliwą 1102 3 | Niezwykłym pędem ku niemu przyskoczy.~Padł z strachu starzec 1103 6 | pijak ją wyśledzi~I stąd przysłowie: "Prawda w winie siedzi!"~ ~ 1104 2 | się przysłużyć?"~ ~"Piękna przysługa! Paszkwilem, potwarzą?"~" 1105 2 | użyć~Tego sposobu, aby się przysłużyć?"~ ~"Piękna przysługa! Paszkwilem, 1106 3 | przemieniła,~Do Gaudentego kiedy przystąpiła.~ ~"Śpisz - rzecze - wtenczas, 1107 1 | Złorzeczyć, nie wiem, jeżeli przystoi~Tym, którzy tylko winni 1108 1 | raduje się, zjadła,~Że dzieło przyszłej niezgody wykradła.~ ~Wzbiła 1109 1 | progi,~A myśląc wściekł o przyszłym pożarze,~Przebiega szybkim 1110 1 | zwykłą wieku swemu tchnąc przywarą,~Nadto był w zdaniu swoim 1111 4 | ją i pięknym nazwiskiem przywdziejem,~Choćby służyła dobru publicznemu,~ 1112 3 | nemejską, zysk sławnej wyprawy,~Przywdziewał, gdy na nieśmiertelność 1113 4 | publicznemu,~Nie oczyści się i tym przywilejem.~Mówmy więc szczerze, mówmy 1114 6 | odmiany~I nową rzeczy osnowę przywodził?~Cóż to za widok tak niespodziewany,~ 1115 5 | groźny, jakim zadziwiać przywyknął.~Wtem, kiedy wspomniał helikońskie 1116 1 | Trwoga występnym tylko przyzwoita:~Kto się złym czuje, tego 1117 6 | przemysł chytry ochoty nie psował.~Rozweseleni uprzejmym obchodem,~ 1118 4 | przelękły grzmotem,~Kiedy ptaszęta pod sobą obaczy,~Skrzydeł 1119 4 | przywdziejem,~Choćby służyła dobru publicznemu,~Nie oczyści się i tym przywilejem.~ 1120 5 | bajki za prawdę poczytał?~Puchar opisał! I cóż w tym jest 1121 2 | osiedziałeś się na twym pulpicie,~Złość cię zrzuciła, ale 1122 2 | Wywrócił cztery ksiąg pełne pulpity.~ ~O ty, wszechrzeczy płodnej 1123 3 | promienie~Najpierwsze zorze puszczać zaczynały.~Słyszą krzyk 1124 2 | się sroży.~ ~Tak łań po puszczach dzikich obłąkana~Z płodem, 1125 5 | miłego wietrzyka~W rozległej puszczy liść wdzięcznie szeleści,~ 1126 3 | mędrkowie nad księgami pocą~I pysznią dumnym maksym swoich składem!~ 1127 6 | widok prawdziwy?~Każdy go pyta, wszystkim jeno prawił:~" 1128 5 | Śmiałem się i ja, o resztę nie pytał.~Poetom śni się czasem i 1129 4 | Ledwo poglądać na niziny raczy,~A piorunowym nie przelękły 1130 4 | zaproszenia~Hurmem się zewsząd radni gromadzili.~Szedł, tknięty 1131 6 | Szedł dzban na kolej, w nim radość czerpali,~A przemysł chytry 1132 6 | to nie lubić, skąd płynął radości?~Dobrze to znali wielebni 1133 1 | życiu~Chcąc wzniecić pożar, raduje się, zjadła,~Że dzieło przyszłej 1134 5 | każdy się śmieje.~ ~I ja tak radzę, a żem w tych dniach prawie~ 1135 Plan| PIEŚŃ TRZECIA~Hijacynt radzi sposoby słodkie, Gaudenty 1136 3 | czyńmy, gdy nas losy muszą,~A radzić sobie inaczej nie można.~ 1137 5 | mające urazy~Wzmogli się Rafał, Marek i Gerwazy.~ ~Trzy 1138 1 | błogosławić.~Jad bardziej ranę rozjątrza, niż goi.~Na cóż 1139 3 | pieczy,~Zgubą przeciwnych rany swoje leczy.~ ~Do argumentów!" " 1140 3 | Jeśliś syn jeszcze, wstań, ratuj, wspomagaj!"~ ~Gdyby się 1141 5 | człek zlęknie,~Kiedy to raz wraz i górno, i pięknie!"~ ~ 1142 5 | trwożne majtki wysilają,~Razem z okrętem w dnie morskim 1143 5 | kolej, a ojcy wielebne,~Raźniej młodzieży otoczone gronem,~ 1144 3 | powiększona strachem,~Wzmaga się raźno na wspaniałe dzieła.~Jędza 1145 6 | broni! do broni!"~Gerwazy raźny, Pankracy gotowy,~Doktor 1146 6 | wieszczym zdjęty duchem~Ojciec Regalat pałał żarliwością,~Srogim 1147 3 | dumnym maksym swoich składem!~Ręka, nie pióro, będzie nam pomocą,~ 1148 4 | Miało los dzieło, co po rękach chodzi:~Złe, gdy przymawia, 1149 5 | ciągnąć za płaszcz, głasnął po rękawie;~I chociaż mniemał, że było 1150 1 | niebieskimi obdarzona dary~Miłość, rękojmia cnoty i załoga,~Słodziła 1151 6 | wzbraniał?~Alboż w mych ręku naczynie zabojcze?~Wino 1152 6 | była chodziła,~Iż już ku reszcie likwor się nachylał,~Poznali 1153 4 | i chmury.~ ~Nie z orłów rodu był, choć przewielebny,~ 1154 4 | uczonych czytania i myśli".~ ~Rodzaj poetów, co się z słowy pieści,~ 1155 4 | złączonych rzecz wielka się rodzi".~"Prawda - Honorat rzekł - 1156 2 | ty, wszechrzeczy płodnej rodzicielki.~Dzielny tłumaczu i w lewą, 1157 1 | Zamiast kotary - wytarte rogoże,~Wszędzie ubóstwo zastała 1158 4 | instygatora ~I w przyszłych sądach rokuje przegranę.~A jejmość różnie: 1159 4 | wdzięk nowy niechaj coraz rośnie.~ ~Można ją śmiele z grzecznością 1160 1 | uprzedzony,~Gdy kładł zakonność w równej szali z wiarą.~Choć zdrożność 1161 5 | subtelnego Szkota? ~A pókiż w równym szeregu i rzędzie~Z nim 1162 1 | bluźnierstw przedsięwziętych~Hańbi różaniec. Jeżeli ostatki~W nas jeszcze 1163 Plan| się ku świtaniu zabierało, rozchodzą się. Gaudenty we śnie widzi 1164 4 | autora;~Zgoła umysły były rozerwane.~Pan vicesgerent śle instygatora ~ 1165 1 | błogosławić.~Jad bardziej ranę rozjątrza, niż goi.~Na cóż się próżnym 1166 3 | postawie.~Płyną w śnie miłym rozkoszne momenty,~Nie śpią królowie, 1167 5 | powstaniem miłego wietrzyka~W rozległej puszczy liść wdzięcznie 1168 Plan| PIEŚŃ CZWARTA~Los tymczasem rozmaity tego pisma: jedni jako fraszką, 1169 4 | Wszystko to było powiedziane rożnie:~Żwawo, dokładnie, zwięźle 1170 4 | rokuje przegranę.~A jejmość różnie: krzykliwa lub cicha, ~Gniewa 1171 4 | stawiła w zalecie,~Złość cię rozniosła ślepa i zajadła,~A Sława, 1172 4 | gdy w ostatniej postrzeże rozpaczy,~Rzuca plon podły, a lotnymi 1173 5 | wiecznie?~ ~A pókiż..." Nadto rozpoczął był żwawie,~Przeto go kompan 1174 2 | rzeszą,~Tam idą, kędy żale rozpoczęte~Wynurzał starzec: wzmagają 1175 6 | to nadto ci filozofowie~Rozprawowali o wstrzemięźliwości.~I w 1176 6 | Niespodziewanym przelękły rozruchem,~Porwał się z miejsca. Za 1177 6 | wami jestem; bo chociaż w rozruchu,~Godniście mego widzenia 1178 5 | Trzy to pociechy braci rozrzewnionych.~Pierwszy z nich, zwykłe 1179 5 | takowej potrzebie~Ci się rozśmieli, ci dali naganę,~A czas, 1180 4 | pogrzebiony;~Jak panna Anna na rozstajnej drodze~Widziała w ogniu 1181 6 | chytry ochoty nie psował.~Rozweseleni uprzejmym obchodem,~Napawali 1182 4 | Pospolitego tam centrum ruszenia,~Tam źródło rady, jak będą 1183 6 | skąd wzięty, postawił.~Ruszyć się nie śmiał, chociaż boju 1184 5 | wszyscy. Wtem z miejsca się ruszył~Doktor i zaczął namieniać 1185 1 | nurzy,~Chociaż szturm srogi rwie twarde opoki,~Trwa niewzruszona; 1186 6 | tylko weszła w którą rzeszę,~Rzadki mnie uczci, a wielu się 1187 4 | PIEŚŃ CZWARTA~ ~Rzadko się kradzież nada kradnącemu,~ 1188 1 | zwyciężona.~ ~Nie podła gnuśność rządziła klasztorem,~Gdzie się te 1189 3 | przystąpiła.~ ~"Śpisz - rzecze - wtenczas, kiedy drudzy 1190 6 | tym, obłok świętny gdy się rzedzić pocznie,~Prawda przed nimi 1191 5 | pókiż w równym szeregu i rzędzie~Z nim stawać będą ci, których 1192 5 | stanu,~Ciągle prowadził do rzeki Jordanu.~ ~Dopieroż stamtąd 1193 6 | widocznie.~ ~"Nieczęsto - rzekła - tak mnie ludzie widzą,~ 1194 1 | dokładnie,~I w kunszcie nieraz rzemieślnik wykroczy,~Kiedy się w złoto 1195 6 | bylem tylko weszła w którą rzeszę,~Rzadki mnie uczci, a wielu 1196 3 | Gaudenty z tak gromadnej rzeszy;~Jadem się nowym sroży, 1197 6 | prawda, i marcepanowy,~Ale go rzeźba wzwierzch nie otaczała.~ 1198 2 | wszystkich stron spieszą.~Rzucają prace i zabawy święte,~A 1199 1 | klęski,~W cienia zakonne rzucasz grot zwycięski.~ ~Twój to 1200 1 | nowym żarzy i przenika.~ ~Rzuciła pismo, a zawywszy wściekła,~ 1201 Plan| PIERWSZA~Wstęp. Doktor, rzuconą od Niezgody, zastaje na 1202 4 | instygatora ~I w przyszłych sądach rokuje przegranę.~A jejmość 1203 6 | chwalić?~Jeżeli potwarz, sama pełznąć zwykła;~Jeżeli prawda, 1204 Plan| osobna szafka, gdzie na samym dnie spoczywa Erazm; tam 1205 2 | dzisiejsi wybaczą,~Jak to nie sarknąć, kiedy kogo boli!~Pożal 1206 2 | jadem, na złe zbyt ochoczy;~Satyra, cierpieć nie mogąc rzecz 1207 1 | klasztorem,~Gdzie się te sceny wydały tragiczne.~Klasztor 1208 Plan| łańcuchach brzękającego. Schodzą się na koniec wszyscy do 1209 1 | świętym cudotworcu.~ ~W takim schronieniu, lepszy niż wiek złoty,~ 1210 5 | ochoczy.~Wtem nowy widok ściągnął wszystkich oczy.~ 1211 1 | nie skończył, już rzuca o ścianę,~Chce drzeć, lecz doktor 1212 3 | kiedy nie pojmował,~Nie ścierpiał bluźnierstw, lubo zemsty 1213 5 | niknęły zamachy haniebne.~Wtem seraficznym akcentem i tonem,~Okryty 1214 4 | snując wątek~Brał je do serca; a gdy zemstę knował,~Z 1215 3 | oddają i znaczą.~Jeśli masz serce, porwij się i wzmagaj,~Jeśliś 1216 4 | Lecz się myśl mściwa w sercu nie zawzięła.~Ani się rozśmiał, 1217 4 | kafowi,~Nic to jedności serdecznej nie szkodzi:~Każdy z nas 1218 6 | pisali,~Jakby w dnie studni siedziała, nieboga.~Znać filozofy 1219 6 | robota~Ani się przemysł silił ostatecznie.~Uprzejmość 1220 1 | się nie boi.~ ~Tak brzeżna skała, gdy niebo się chmurzy~I 1221 2 | Niechaj to dzieło i autora skarze.~"Kupcie się - woła - ku 1222 3 | pysznią dumnym maksym swoich składem!~Ręka, nie pióro, będzie 1223 4 | ją śmiele z grzecznością skojarzyć.~I owszem, taka lepiej przykład 1224 1 | blednieje w cholerze;~Karty nie skończył, już rzuca o ścianę,~Chce 1225 4 | godziło?~Wdzięczna jest skromność, gdy postać ułoży,~Zda się, 1226 6 | bierze,~Suszył się likwor w skromności i mierze.~ ~Już kolej wielu 1227 1 | marności uniosła,~Pokora skryciem czyniła bezpieczną,~Przykładność 1228 5 | już miał się ku wojnie,~Skrył głowę w kaptur i usiadł 1229 6 | doktor objawił.~Czy obraz skryty, czy widok prawdziwy?~Każdy 1230 3 | rozkosznym uśpieniem,~A co zbyt skrzętnym staraniem ujęła,~Najpożądańszym 1231 4 | ptaszęta pod sobą obaczy,~Skrzydeł wspaniałych straszy je łoskotem~ 1232 5 | Pallady?~Czy na pegazich skrzydłach podlatywać,~A dawnych bajek 1233 2 | dobrze tłumaczą~To, co jest skutkiem nieprawej swawoli.~Niech 1234 6 | się z miejsca. Za nim z skwapliwością~Wszyscy słuchacze spieszno 1235 5 | miota,~A pókiż szarpać naszą sławę będzie?~I bluźnić, zdrajca, 1236 3 | Zdobycz nemejską, zysk sławnej wyprawy,~Przywdziewał, gdy 1237 6 | Owych Zygmuntów, Władysławów sławnych,~Których się nigdy pamięć 1238 4 | rozerwane.~Pan vicesgerent śle instygatora ~I w przyszłych 1239 4 | zalecie,~Złość cię rozniosła ślepa i zajadła,~A Sława, która 1240 3 | Chociaż sen dziwaczny,~Słodsze te baśnie niż troski na 1241 1 | kunszta, mieszasz i w nauki,~Słodycze żółcią mieszasz i zaprawiasz,~ 1242 2 | Polorem niby jady swoje słodzą,~Nazwiska nawet uczonych 1243 3 | tai myśli zjadłe,~Pokornym słodzi jad swój ułożeniem:~Spuszczone 1244 3 | zawziętość, zbytek jadu słodził.~Już też dzień jasny po 1245 1 | rękojmia cnoty i załoga,~Słodziła prace dla bliźnich i Boga.~ ~ 1246 5 | zwykłe dawszy pozdrowienia,~W słowach dobranych, zwięzłych i uczonych~ 1247 5 | echo szerzy i pomyka,~Coraz słuch szeptem rozkosznym się pieści,~ 1248 6 | z skwapliwością~Wszyscy słuchacze spieszno ku drzwiom biegli.~ 1249 5 | wyraz łagodny~Miłe uczucie w słuchających sprawił:~Wzrok niegdyś dziki 1250 4 | Próżne są, płoche, niewarte słuchania,~Więc się ich pisać i czytać 1251 5 | to straszyć widzeniem i słuchem!~Kto chciał być naszej przyczyną 1252 6 | Godniście mego widzenia i słuchu.~ ~Skąd wasza rozpacz? skąd 1253 1 | sztuk korzystała.~Niebo sług swoich niewinnością tknięte~ 1254 4 | Alboż być pięknym nie ma sługa boży?~Alboż to grzecznym 1255 4 | gaśnie.~ ~Byli, którzy cię słusznie zwali fraszką,~A poważniejszą 1256 1 | najpierwszy z klasztora~Do służby bożej spieszy i przybywa.~ 1257 Plan| zatrzymana więc dopóty, póki służyć będzie na odpis. Doktor 1258 4 | nazwiskiem przywdziejem,~Choćby służyła dobru publicznemu,~Nie oczyści 1259 5 | wszystkich zniknął;~Głos tylko słychać, wzrok widzieć ponury,~Gest 1260 6 | sprawca przykładnego dzieła,~Smacznego trunku sobie nie żałował.~ 1261 3 | to zasnąć! Byle sen był smaczny,~Mniejsza, na miękkim łożu 1262 3 | letargiem zasnęła,~Nie zna snów smacznych, mży za przebudzeniem.~Usnął 1263 6 | oczy,~Stanęli zlękli, nie śmią uciekać.~Jasność przytomnych 1264 5 | posłużyło ku mojej zabawie,~Śmiałem się i ja, o resztę nie pytał.~ 1265 2 | król uwielbiony?~Zuchwalec śmiało grzeszy i wykracza,~Kroniki 1266 1 | wdzięczności zadatki!~Targa się śmiałość na mądrych i świętych,~Wyszydza, 1267 3 | przeciwnika:~"Do mnie, kto śmiały, do mnie, moje dzieci! -~ 1268 3 | zmartwiały,~Już ciosu czeka, nie śmie podnieść oczy.~Już się na 1269 2 | dotkliwość tłumaczą!"~"Zły to śmiech, ojcze, gdy na niego płaczą!"~ ~" 1270 2 | żarliwość ma, ale ostrożną,~Śmiechem poprawia, jadem nie uwłoczy,~ 1271 2 | pisarz swywolny,~I my się śmiejmy, zagadniem go snadnie,~Pozna 1272 4 | coraz rośnie.~ ~Można ją śmiele z grzecznością skojarzyć.~ 1273 2 | buja po lesie,~Tkwi grot śmiertelny, który z sobą niesie.~ ~ 1274 3 | sprawy,~Bitwy z olbrzymy i smoki wychodził,~Pałając chęcią 1275 6 | Takimi nasi ojcowie pijali,~Smutek stroskanych myśli nie zajmował;~ 1276 3 | targać waży,~Niech pozna smutnym doświadczeniem swoim,~Niech 1277 2 | się śmiejmy, zagadniem go snadnie,~Pozna po śmiechu, w wyrazach 1278 5 | resztę nie pytał.~Poetom śni się czasem i na jawie,~Któż 1279 3 | letargiem zasnęła,~Nie zna snów smacznych, mży za przebudzeniem.~ 1280 5 | powieść heroiczna wszczyna,~Do snu zachęcać w imię Apollina?~ ~ 1281 4 | Wzgardził, a rzeczy nowy snując wątek~Brał je do serca; 1282 5 | nie bronię ziewania:~Chcą spać czytając, niechajże i zasną.~ 1283 2 | zapłakał obficie,~Twym spadkiem myśl się powiększyła trwożna,~ 1284 2 | Uczczenia godny! Nieustraszony, ~Spadłeś pod szafę z twoimi kompany.~ ~ 1285 3 | momenty,~Nie śpią królowie, spał ojciec Gaudenty.~ ~Myśli 1286 4 | do szczętu". Ale nim go spalą,~Wróćmy tymczasem do naszej 1287 2 | zdrajcy, damy się we znaki,~Spełznie z konceptem pisarz ladajaki.~ ~ 1288 3 | miłym rozkoszne momenty,~Nie śpią królowie, spał ojciec Gaudenty.~ ~ 1289 2 | braci ze wszystkich stron spieszą.~Rzucają prace i zabawy 1290 6 | się zawżdy chętna ku nim spieszę,~Zamiast wdzięczności wszyscy 1291 6 | skwapliwością~Wszyscy słuchacze spieszno ku drzwiom biegli.~Wszyscy 1292 Plan| odpisaniem nie każe się spieszyć, póki się i inni w tej księdze 1293 1 | przełożony,~Ale że starszy, nie spieszył się z karą.~Starzec był 1294 1 | wraz z bracią chwały boże śpiéwa.~Wielka rzecz z zasług być 1295 3 | Gaudentego kiedy przystąpiła.~ ~"Śpisz - rzecze - wtenczas, kiedy 1296 5 | grzeszył, że się zemsty nie spodziewał,~Swoja podłością zasłoniony 1297 5 | Neptun, wiatry ucichają,~Spokojne wody, nieba się nie chmurzą -~ 1298 3 | przebudzeniem.~Usnął Gaudenty w spokojnej zaciszy,~Powszechnej trwogi 1299 5 | głowę w kaptur i usiadł spokojnie.~ ~Zamilkli wszyscy. Wtem 1300 2 | czyli nie chciał użyć~Tego sposobu, aby się przysłużyć?"~ ~" 1301 6 | nieźle pokosztował,~I prałat, sprawca przykładnego dzieła,~Smacznego 1302 6 | Prałat, ażeby dobrze dzieło sprawić,~Na pierwszym miejscu kazał 1303 4 | omamiają wdzięcznie.~ ~I sprawiedliwe były takich zdania,~Co im 1304 3 | moc lub sztuka, tam jest sprawiedliwość.~ ~Dawne to bajki o cnocie, 1305 5 | Miłe uczucie w słuchających sprawił:~Wzrok niegdyś dziki stawał 1306 6 | uprzejmych, szczęśliwych i sprawnych~Wyryte były twarze i postaci.~ 1307 6 | Honorat niby z niechcenia sprobował.~Każdy się z swoja odezwał 1308 4 | Niechaj występek wydaje się sprośnie.~Cnocie wdzięk nowy niechaj 1309 1 | bluźnierca zuchwały.~ ~Heretyk sprośny, Turczyn, jansenita, ~Ateusz, 1310 1 | objęły pokoje przestronne;~Sprzęt godny mędrca, godny zakonnika,~ 1311 1 | powolnym.~ ~Weszła, a widząc i sprzęty, i łoże,~Jęknęła z złości, 1312 Plan| z tego, że jej Fanatyzm sprzyja.~PIEŚŃ SZÓSTA~Mowa poprzednicza 1313 5 | wszczął asumpt mówienia;~Spuścił się potem, a wszystkich, 1314 3 | słodzi jad swój ułożeniem:~Spuszczone na dół, zmrużone, zapadłe,~ 1315 4 | Widziała w ogniu jęczącego srodze.~ ~Szczęściem kur zapiał. " 1316 3 | Tak się w Gaudentym złość sroga zajęła.~Złość, rozpacz, 1317 3 | Już strasznej wojny dała srogie hasło.~ ~Jak syn Alkmeny, 1318 4 | potocznych dyskursów zabawy~O srogiej burzy wszczął się dyskurs 1319 4 | wdraża;~Nie jej to przymiot srożyć się i swarzyć,~Dzikim wspojźrzeniem 1320 3 | sumnienia przynuce,~Zdradnie się srożył, zdradnie się i łasił.~Któż 1321 1 | szybkim krokiem kurytarze.~ ~Staje przed drzwiami mieszkania 1322 2 | wytknął!" "Przypadkiem się stało".~"Jak to przypadkiem? Szydzić 1323 5 | rzeki Jordanu.~ ~Dopieroż stamtąd jak się wzbił do góry,~Jak 1324 1 | słabe oczy,~Zwłaszcza gdy staną na widok gromadnie,~Często 1325 6 | pocznie,~Prawda przed nimi stanęła widocznie.~ ~"Nieczęsto - 1326 1 | waleczną.~Ukryte światło stanęło na korcu~W nauczycielu, 1327 5 | mnie tycze, wiem ja, co się stanie:~Pozna jegomość..." Wtem 1328 1 | Wpadły w zwyczajne sobie stanowiska;~Tam z źródła jady na nowo 1329 5 | duchownego, i świeckiego stanu,~Ciągle prowadził do rzeki 1330 2 | wzmagają i cieszą.~Próżne starania. Honorat się trwoży,~Im 1331 3 | uśpieniem,~A co zbyt skrzętnym staraniem ujęła,~Najpożądańszym wracasz 1332 3 | Gaudenty zamierzył,~Wtem poznał starca i gniew swój uśmierzył.~ ~" 1333 3 | pomoc, zwołaj młodzież, starce,~Zgińmy z honorem lub zgnębmy 1334 3 | bronię.~Na to los srogi starość moją chował,~Tegom się, 1335 1 | ile przełożony,~Ale że starszy, nie spieszył się z karą.~ 1336 6 | z kształtu, wspaniały i stary,~Szklnił się nakoło twardymi 1337 5 | szeregu i rzędzie~Z nim stawać będą ci, których robota~ 1338 5 | sprawił:~Wzrok niegdyś dziki stawał się pogodny,~A co się nader 1339 5 | co się nader zapalczywym stawił,~Pan vicesgerent mniej do 1340 4 | wykradła,~Ciekawość fraszki stawiła w zalecie,~Złość cię rozniosła 1341 1 | naśladowcom wiernym~Za złe stokrotnie dobrem kazał płacić,~Potrafi 1342 5 | Tak proboszcz skoro w stół pięścią uderzył,~Ucichła 1343 Plan| Niezgody, zastaje na swoim stoliku Monacheidos. Zwoływa zgromadzenie - 1344 5 | niechajże i zasną.~Ja, rzecz stosując do miary i wzrostu,~Co wiem, 1345 3 | rozpacz, zjadłość powiększona strachem,~Wzmaga się raźno na wspaniałe 1346 3 | niemu przyskoczy.~Padł z strachu starzec na poły zmartwiały,~ 1347 3 | żądzę zemsty niewygasłą,~Już strasznej wojny dała srogie hasło.~ ~ 1348 1 | Zemsta przewlekła,~Fanatyzm straszny z daleka i z bliska.~Wpadły, 1349 4 | obaczy,~Skrzydeł wspaniałych straszy je łoskotem~I gdy w ostatniej 1350 5 | pozew i gadanie,~Po co to straszyć widzeniem i słuchem!~Kto 1351 1 | czytać bierze,~Na pierwszą strofę znać po nim odmianę:~Miesza 1352 3 | Że lada bajarz będzie nas strofował~I w całym szukał zdrożności 1353 2 | się braci ze wszystkich stron spieszą.~Rzucają prace i 1354 6 | nasi ojcowie pijali,~Smutek stroskanych myśli nie zajmował;~Takimi 1355 3 | złością zdjęty opanował.~Struchlał Honorat na takowe dziwy,~ 1356 3 | Stanął z swoimi Honorat struchlały,~A gdy się ku nim Gaudenty 1357 2 | zastał otworem,~Tam wpadł, strwożone bracia wraz z nim wpadły.~ 1358 5 | żwawie,~Przeto go kompan strwożony, mniej bacznie,~Chcąc ciągnąć 1359 4 | Dorotę, co chwałę imienia~Strzegąc, na zemstę czuwała otwarcie:~ 1360 2 | płodem, którego pilnie dotąd strzegła,~Nagłym łoskotem myśliwców 1361 6 | niej pisali,~Jakby w dnie studni siedziała, nieboga.~Znać 1362 5 | będzie?~I bluźnić, zdrajca, subtelnego Szkota? ~A pókiż w równym 1363 3 | i okrasił,~A niepodległy sumnienia przynuce,~Zdradnie się srożył, 1364 6 | niego każdy z ojców bierze,~Suszył się likwor w skromności 1365 4 | to przymiot srożyć się i swarzyć,~Dzikim wspojźrzeniem nigdy 1366 6 | złość światową płacząc i swawole,~Pierwszy go ujął; za czym 1367 2 | jest skutkiem nieprawej swawoli.~Niech mi mędrkowie dzisiejsi 1368 1 | Nie traci przeto kruszec swej korzyści:~Szych pełznie 1369 1 | zwątlony,~A zwykłą wieku swemu tchnąc przywarą,~Nadto był 1370 4 | Ojciec Gerwazy od Zielonych Świątek.~Lubo Hijacynt dał przykład 1371 3 | Świat polerowny te czcze światła zgasił,~Podejściu szczęście 1372 1 | znalazła waleczną.~Ukryte światło stanęło na korcu~W nauczycielu, 1373 6 | żarliwy i święty,~Na złość światową płacząc i swawole,~Pierwszy 1374 5 | mości panowie,~Duchowni, świeccy, wielebni, wielmożni,~Po 1375 4 | się najprzód zjawiła na świecie:~Płochość cię z twoich kryjówek 1376 6 | przykłady,~Bogdaj się nasze święciły pradziady!~ ~Lecz nazbyt 1377 5 | zdziwionych,~I duchownego, i świeckiego stanu,~Ciągle prowadził 1378 1 | otoczyła wieczną,~Żarliwość z świeckiej marności uniosła,~Pokora 1379 4 | bezbożność ukaranie wzięła:~Jak w świętej ziemi nie był pogrzebiony;~ 1380 6 | muszą czekać.~W tym, obłok świętny gdy się rzedzić pocznie,~ 1381 1 | się śmiałość na mądrych i świętych,~Wyszydza, zjadła, i ojce, 1382 2 | lub nagany.~Dawniejszych, świeższych czasów alternata ~Głupstwo 1383 5 | mospanie!~To mi to sposób, co śwista nad uchem!~Na nic się nie 1384 Plan| extrema. Dysputa - już się ku świtaniu zabierało, rozchodzą się. 1385 3 | ojciec Gaudenty.~ ~Myśli swobodna! twoje to są dzieła,~Ty 1386 1 | zemsty pozna Bóg, którzy są swoi;~Jeśli należy, jemu ją zostawić.~ 1387 3 | nowe zatrwożenie.~Stanął z swoimi Honorat struchlały,~A gdy 1388 2 | powiedział,~Nie dął się z swojej mądrości mniemanej~Ani zaczepiał 1389 1 | Ubezpieczona w niewinności swojéj,~Prawdziwa cnota krytyk 1390 2 | z prostoty śmiał pisarz swywolny,~I my się śmiejmy, zagadniem 1391 4 | rada bajki plecie,~Za rzecz szacowną, gdy udała baśnie,~Prysłaś 1392 6 | bezpiecznie.~Słodkie wspomnienie, szacowne przykłady,~Bogdaj się nasze 1393 4 | chwalebny.~I do działania szacowny początek.~Wzgardził nim 1394 6 | zatraci.~Niósł dzban pamiątki szacownych wyrazów,~Niósł piętna Piastów, 1395 4 | Niegodzien u nich względu i szacunku,~Mędrzec, ważąc istoty i 1396 2 | Nieustraszony, ~Spadłeś pod szafę z twoimi kompany.~ ~Wielki 1397 Plan| biblioteki: w niej osobna szafka, gdzie na samym dnie spoczywa 1398 4 | Mędrzec, mający wyroki w szafunku,~W gminnych umysłów tłumie 1399 1 | kładł zakonność w równej szali z wiarą.~Choć zdrożność 1400 5 | się na nas miota,~A pókiż szarpać naszą sławę będzie?~I bluźnić, 1401 3 | światła zgasił,~Podejściu szczęście przypisał i sztuce,~Zbrodnię 1402 3 | przypisał i sztuce,~Zbrodnię szczęśliwą uczcił i okrasił,~A niepodległy 1403 3 | opaczny,~Stawia częstokroć w szczęśliwej postawie.~Płyną w śnie miłym 1404 3 | posiadła ostrożna,~Kiedy szczęśliwi, co się o złe kuszą,~A w 1405 4 | zakonowi,~Bo z tego źródła szczęśliwość pochodzi.~Łączmy się przeciw 1406 6 | braci,~Królów uprzejmych, szczęśliwych i sprawnych~Wyryte były 1407 4 | bajarza spalić.~ ~Spalić do szczętu". Ale nim go spalą,~Wróćmy 1408 5 | puszczy liść wdzięcznie szeleści,~Coraz się echo szerzy i 1409 5 | szerzy i pomyka,~Coraz słuch szeptem rozkosznym się pieści,~Tak 1410 5 | Szkota? ~A pókiż w równym szeregu i rzędzie~Z nim stawać będą 1411 Plan| bluźnierstwo. Kom[paracja] złych do szerszeni.~CZĘŚĆ [!] PIĄTA~Ciekawość 1412 5 | szeleści,~Coraz się echo szerzy i pomyka,~Coraz słuch szeptem 1413 6 | kształtu, wspaniały i stary,~Szklnił się nakoło twardymi talary.~ ~ 1414 6 | kształtnie i grzecznie,~Nie szklniła w kunsztach wytworna robota~ 1415 6 | broń jest często zdradna i szkodliwa.~Ale też czasem i jej trzeba 1416 Plan| że im to nie szkodzi i szkodzić nie będzie, a jeśliby się 1417 5 | Ojcy lektory niech myślą o szkole,~Duchowni niechaj bronią 1418 5 | bluźnić, zdrajca, subtelnego Szkota? ~A pókiż w równym szeregu 1419 5 | wraz i górno, i pięknie!"~ ~Szła dalsza kolej, a ojcy wielebne,~ 1420 5 | zbić go bez litości,~Jeśli szlachcic, pozwać jegomości!~ ~Różne 1421 5 | prawie.~Chce mówić, ale słowa szły opacznie,~Więc, co tak żwawo 1422 3 | trwożliwość podląca nie szpeci~Kogo zaszczyca imię zakonnika,~ 1423 2 | to dawni! w księgach nie szperali,~Było też lepiej, każdy 1424 4 | złodziejem.~Pięknie czy szpetnie, pomaga czy szkodzi,~Niech 1425 3 | Podejściu szczęście przypisał i sztuce,~Zbrodnię szczęśliwą uczcił 1426 1 | przedsięwzięte,~Jużeś na poły z twych sztuk korzystała.~Niebo sług swoich 1427 3 | zelżywość,~Gdzie moc lub sztuka, tam jest sprawiedliwość.~ ~ 1428 1 | Jędzo Niezgody, twoje to są sztuki!~Ty, co się w dziełach zjadliwych 1429 1 | zapienionych nurzy,~Chociaż szturm srogi rwie twarde opoki,~ 1430 6 | wdzięczności wszyscy ze mnie szydzą~I bylem tylko weszła w którą 1431 6 | W nię Prawdę kładli; nie ta jej załoga.~Lepiej częstokroć 1432 1 | obwieszcza gniew słowy:~ ~"Tać to nam korzyść za tyle podjętych~ 1433 3 | postać.~ ~Świętym pozorem tai myśli zjadłe,~Pokornym słodzi 1434 2 | o Albercie Wielki, ~Coś tajemnice objawiał tak żwawo, ~Uczczenia 1435 1 | świętym cudotworcu.~ ~W takim schronieniu, lepszy niż 1436 5 | udziałane~I na prałaty. W takowej potrzebie~Ci się rozśmieli, 1437 6 | Stanął. Jednakże nie był on takowy,~Jakim go powieść bajeczna 1438 Plan| iść prawnie, kontrakty z taktów, on z regestru swego, z 1439 6 | Szklnił się nakoło twardymi talary.~ ~Na nich pamiątki królów 1440 1 | któż cię wychwali!~Tyś tarczą twoich, co ciebie dawali.~ ~ 1441 3 | Niechaj nas pozna, co się targać waży,~Niech pozna smutnym 1442 1 | zwątlony,~A zwykłą wieku swemu tchnąc przywarą,~Nadto był w zdaniu 1443 3 | srogi starość moją chował,~Tegom się, nędzny, doczekał przy 1444 4 | radni gromadzili.~Szedł, tknięty zemstą i punktu honorem,~ 1445 2 | rąk uszła i buja po lesie,~Tkwi grot śmiertelny, który z 1446 2 | płodnej rodzicielki.~Dzielny tłumaczu i w lewą, i w prawą,~Którego 1447 4 | szafunku,~W gminnych umysłów tłumie takich mieści~I w najpodlejszym 1448 2 | odgłos, jak piorunem tknięte,~Tłumy się braci ze wszystkich 1449 5 | odwodzie.~Wrzask zjadłej tłuszczy mówiącego zgłuszył;~Więc, 1450 2 | książkach się znacie;~To nie o tobie, ojcze Honoracie".~ ~"Piękne 1451 6 | więc wspaniale Zefiryn się toczy~Prosto ku dzbanu, chcąc 1452 5 | Wtem seraficznym akcentem i tonem,~Okryty laurem kaznodziejskiej 1453 2 | twoimi kompany.~ ~Wielki Tostacie! ty, coś znamienicie ~Pisał 1454 2 | uwziął na zakony.~Co winien Tostat, że mu nie przebacza?~Co 1455 4 | zgrają wierszów gdy czasu nie tracą,~Rzekli: "Dźwięk próżny, 1456 1 | szych podły zakradnie.~Nie traci przeto kruszec swej korzyści:~ 1457 1 | Gdzie się te sceny wydały tragiczne.~Klasztor był cnoty zawołany 1458 1 | lepszy niż wiek złoty,~Trawiły prawe dla Boga ofiary,~W 1459 2 | bracia posądzają?~Alboż nie trawisz dni, nocy w czytaniu?~Alboż 1460 4 | Mędrzec, ważąc istoty i treści,~Mędrzec, mający wyroki 1461 1 | tknięte~Nie dopuściło, byś triumfowała.~Opowiem, jakeś padła z 1462 5 | się zdobywać.~Fraszka pod Troją i bitwy, i rady!~Kogoż na 1463 3 | dziwaczny,~Słodsze te baśnie niż troski na jawie.~Niechaj mnie łudzi, 1464 6 | Więc zasilając ducha w troskliwości,~Pod dobrym hasłem: "Niech 1465 1 | kazał płacić,~Potrafi ulżyć troskom, choć niezmiernym,~Potrafi 1466 3 | niewinności już nadzieja prożna,~Trudno się teraz odwołać na cuda:~ 1467 1 | za tyle podjętych~Prac, trudów! Takie wdzięczności zadatki!~ 1468 1 | czerpały,~Aby tym dzielniej truły, zarażały.~ ~Wrócił się 1469 6 | przykładnego dzieła,~Smacznego trunku sobie nie żałował.~W Gaudentym 1470 1 | srogi rwie twarde opoki,~Trwa niewzruszona; pełzną wiatry 1471 6 | miodem.~ ~O dobre czasy, gdy trwała prostota!~Wprawdzieć nie 1472 1 | taka zemsta wielkiej duszy.~Trwoga występnym tylko przyzwoita:~ 1473 3 | spokojnej zaciszy,~Powszechnej trwogi nie czuje, nie słyszy.~ ~ 1474 3 | przybliża,~Uciekła rzesza trwożliwa i chyża.~ ~Został Honorat 1475 3 | żwawiej się pomyka -~Kogo trwożliwość podląca nie szpeci~Kogo 1476 5 | mącą, i burzą,~Próżno się trwożne majtki wysilają,~Razem z 1477 2 | Próżne starania. Honorat się trwoży,~Im bardziej miękczą, tym 1478 4 | się żalą,~Zgoła zwyczajnym trybem wszystkich wieści~Miało 1479 2 | wierszopisom marzą,~Jeszcze ich trybu zupełnie nie znacie.~Bywa 1480 6 | Opowiem. Drzwi się otworzyły z trzaskiem.~ ~Właśnie naówczas wieszczym 1481 3 | boim,~Niech się i drugi, i trzeci odważy,~Choć i największą 1482 1 | przybywa.~W chórze północna trzymała go pora,~W chórze wraz z 1483 3 | argumentów!" "A książki tu po co? -~Krzyknął Gaudenty, 1484 1 | zuchwały.~ ~Heretyk sprośny, Turczyn, jansenita, ~Ateusz, piekła 1485 1 | Chociaż szturm srogi rwie twarde opoki,~Trwa niewzruszona; 1486 3 | zasileniem.~Gnuśność, co twardym letargiem zasnęła,~Nie zna 1487 6 | stary,~Szklnił się nakoło twardymi talary.~ ~Na nich pamiątki 1488 6 | i sprawnych~Wyryte były twarze i postaci.~Owych Zygmuntów, 1489 2 | czuje.~ ~Hazard nadarzył twe imię w pisaniu,~Ale opisał 1490 1 | Wkładasz obmierzłe jarzmo twej przynuki,~A gdy się tylko 1491 1 | cnoty wzniosła,~Niewinność twierdzą otoczyła wieczną,~Żarliwość 1492 2 | Alboż upartym jesteś w twoim zdaniu?~Alboż cię o złość 1493 2 | Nieustraszony, ~Spadłeś pod szafę z twoimi kompany.~ ~Wielki Tostacie! 1494 1 | rzucasz grot zwycięski.~ ~Twój to kunszt zdradny, żeś zacisze 1495 1 | przedsięwzięte,~Jużeś na poły z twych sztuk korzystała.~Niebo 1496 5 | gloriosum.~ ~Co się mnie tycze, wiem ja, co się stanie:~ 1497 6 | koniec: zły czy pożądany,~Po tylu wielkich przygodach nadchodził?~ 1498 1 | starzec dziki i surowy,~Tymi na koniec obwieszcza gniew 1499 1 | ach, któż cię wychwali!~Tyś tarczą twoich, co ciebie 1500 3 | gniew swój uśmierzył.~ ~"Tyżeś to, ojcze?" - zdziwiony