Part

 1 Sat1| obrzydła,~Jak pająk, co snuł z siebie, rozpostarłszy sieci,~Czuwa
 2 Sat1|     Pan rad, w domu każdego do siebie przypuszcza.~Ten wziął konia
 3 Sat1|        ale żebrać z cnotą,~Niż siebie i kraj wieczną okrywać sromotą.~
 4 Sat1|    choć na kształt liczmanów z siebie nic nie waży,~Nadali mu
 5 Sat1|   odbiera,~Ów, że przegrał, za siebie coraz się obziera,~Ktoś
 6 Sat2|      do prozy, czy wierszy,~Na siebie tylko patrzy i mniema, że
 7 Sat2|         Wszyscy mądrzy - nicht siebie prawdziwie nie widzi,~Czym
 8 Sat2|      bez serca, bez czoła,~Sam siebie czyniąc celem wyuzdanych
 9 Sat2|        się nad zwierzęta lotem siebie godnym.~Niegdyś mędrzec
10 Sat2|       Więc aby skarb nauki dla siebie wydostał,~Znalazł sposób". - "
11 Sat2|     górę,~Niechaj wspojźrzy na siebie, postrzeże lwią skórę.~Jakoż
12 Sat2|     uczonym, a mało się uczyć,~Siebie tylko wysławiać, a na innych
13 Lis |        dopomaga rzesza,~Choć z siebie mało dzielna, choć słaba
14 Lis |  istotne.~Czujem wszyscy wśród siebie wruszenia ochotnie;~Miła
15 Lis |    gasiem,~I chociaż, co złe z siebie, sztucznym kunsztem krasiem,~
16 Lis |      doznać,~Znajdziesz to i u siebie, wszędzie lud jest ludem,~
17 Lis |       pany.~Czci hołdem godnym siebie, przystojnym wolności.~Miłość