Part

  1 Sat1|                                    DO KRÓLA~ ~Im wyżej, tym widoczniej.
  2 Sat1|           swojej natury,~Znowu się do niej wróci, a dobrym koniecznie~
  3 Sat1|  zaszczycam. Jestem Polak rodem,~A do tego i szlachcic, a choćbym
  4 Sat1|            zwał się Wiszniowiecki.~Do Jana, że Sobieski, naród
  5 Sat1|            król. co jak wspojżrzy, do serca przeniknie.~Kiedy
  6 Sat1|        serca przeniknie.~Kiedy lud do dobroci rządzących przywyknie,~
  7 Sat1|           a rozpusty chciwa,~Skora do rozwiązłości, do cnoty leniwa.~
  8 Sat1|             Skora do rozwiązłości, do cnoty leniwa.~Zapamiętałe
  9 Sat1|           zginął.~Nie Goty i Alany do szczętu go zniosły:~Zbrodnie,
 10 Sat1|            Jak zechce, przyjdzie i do jaśnie wielmożności.~Woli
 11 Sat1|           i ogłasza.~W spółce jest do wszystkiego, choć pieniędzy
 12 Sat1|        pasł gustem ozdobnym,~Wraca do domu zdarty, smutny, po
 13 Sat1|        szczęsnym ucieszy wyrokiem.~Do was więc mowę zwracam, sztuczni,
 14 Sat1|         panicz rządów. Natychmiast do razu~Jedni z sławy, ci z
 15 Sat1|            Pan rad, w domu każdego do siebie przypuszcza.~Ten
 16 Sat1|            niej zna się,~A chociaż do mówienia z gminem uniża
 17 Sat1|          których cudze kraje~Na to do nas zesłały, aby według
 18 Sat1|             co po jałmużnę niegdyś do Włoch spieszył,~Złoto rzucał,
 19 Sat1|            talenty zbogaci,~Jedzie do cudzych krajów. Z projektu
 20 Sat1|         Wraca się przecież cząstka do tego, co zdarli,~Wdzięczen,
 21 Sat1|            Na saneczkach łubianych do Lwowa się wlecze,~Trwożny,
 22 Sat1|       skutek pracy.~Ten, co jechał do Lwowa na saniach łubianych,~
 23 Sat1|          nie wyrowna.~Od srebra aż do złota, praca niewymowna.~
 24 Sat1|   najcięższe. Skoro złoto błyśnie,~Do kruszca wybornego podlejszy
 25 Sat1|          rozkazy i pisał, i mazał.~Do gumien, obór, stodół porozsyłał
 26 Sat1|         Chcemy bogactw, wróćmy się do dawnego źródła:~Niechaj
 27 Sat1|      nieźle się piło.~Trwała uczta do świtu. W południe się budzę,~
 28 Sat1|           nie godzi.~Więc ja znowu do wódki, wypiłem niechcący:~
 29 Sat1|            rozumu, człowiecze".~On do mnie, ja do niego, rwiemy
 30 Sat1|        człowiecze".~On do mnie, ja do niego, rwiemy się zajadli,~
 31 Sat1|          Moc i raźność niezwykła i do pracy zdolna,~Majętność
 32 Sat1|           coś w rezerwie i szepcze do ucha,~Rai, strzeże, poznaje
 33 Sat1|           francuska lokaje,~A choć do dalszych zbytków sposobu
 34 Sat1|          tym wieku szczęśliwym,~Co do wszystkiego zdatny. Do użycia
 35 Sat1|          Co do wszystkiego zdatny. Do użycia wzywa~Rozkosz miła
 36 Sat1|        Westchnienia ich kunsztowne do Filidów modnych,~Kaloandry
 37 Sat1|           Ta niech tobą rządzi,~Co do cnoty zaprawia, w nauce
 38 Sat1|         Wiejski Tyrsys, wzdychałem do mojej Filidy.~Dziwne były
 39 Sat1|            wdzięki,~A nim przyszło do szlubu i dania mi ręki,~
 40 Sat1|            okowy śliczne.~Przyszło do intercyzy. Punkt pierwszy:
 41 Sat1|       braci żałujących.~Wyjeżdżamy do domu. Jejmość w złych humorach:~
 42 Sat1|           z zagranic,~Zgrał się co do szeląga. Kupiłem. Czas siadać.~
 43 Sat1|     przypiekać reczuszki, łazanki,~Do gustu pani wojskiej, panny
 44 Sat1|            go i ksiądz pleban użyć do kiermasza.~A pasztetnik?" "
 45 Sat1|           jeżeli mamy się sposobić~Do uczciwego życia, weźże ludzi
 46 Sat1|          pokój sypialny".~"A pokój do bawienia?" "Tam, gdzie i
 47 Sat1|           Spali? Proszę, mospanie, do swoich pokojów.~Ja muszę
 48 Sat1|        słowik miłośnie szczebiocze do ucha,~Synogarlica jęczy,
 49 Sat1|         sztafety w tygodniu poszło do Warszawy,~W dwa tygodnie
 50 Sat1|           pokornie.~"To się wróćmy do miasta". Zezwoliłem, jedziem;~
 51 Sat1|          fałsz będziesz uwieńczał, do prawdy sposobił,~Że na to
 52 Sat1|            Nadali mu panowie walor do przedaży.~Więc ten fant
 53 Sat1|         kieliszku".~Wchodzi. Aż ci do niego: "Witajże, braciszku!"~
 54 Sat1|            w dyskursach, ci szepcą do ucha,~Ten niby z drugim
 55 Sat1|           i mierzy:~Jędrzej mu nie do kroju, więc Jędrzej ladaco.~
 56 Sat1|            piękną nowinę szeptając do ucha.~Ten już przedał, co
 57 Sat1|           politykę. Nim pan wszedł do sali,~Już jedne państwa
 58 Sat1|          go ściska,~Wszyscy hurmem do niego z daleka i z bliska,~
 59 Sat1|      Zyskał: przez garderobę wchód do jegomości.~W pierwiastkach
 60 Sat1|        dobrodziej,~Wszystko mu nie do gustu: noc na kartach strawił,~
 61 Sat1|            Kradnąc, sam jest użyty do usług ważniejszych.~Łowczy,
 62 Sat1|        capstrych tarabani,~A kiedy do kościoła jedzie z gronem
 63 Sat1|           wiosłem,~Tak szedł Marek do zbiorów szulerskim rzemiosłem.~
 64 Sat1|        towarzyszki,~Chcesz przyjść do faraona, trzeba zacząć w
 65 Sat1|             Najśmielej wódz takowy do zwycięstwa zmierza,~Który
 66 Sat1|  nietrwożny, jak siedzi, zgrał się do szeląga.~Zgrał się. a nowy
 67 Sat1|         wziął rewanż: trzy wygrał, do kieszeni schował.~Oszukał,
 68 Sat1|            je kto czyta,~A co komu do tego, kto był hipokryta,~
 69 Sat1|    niebacznie powiedział, odwołam.~Do czegoś w polerownym tym
 70 Sat1|     wspaniałości.~Niech się śmieją do woli. Równie to los dzieli,~
 71 Sat1|         przegrał, ten gani.~Ci, co do tego stanu nie są powołani,~
 72 Sat2|            MILCZENIA~ ~Co nie jest do istności, co brak w liczby
 73 Sat2|             Uszy pieszczone panów, do pochwał przywykłe,~Za korzyść
 74 Sat2|             Czyli się w piśmie uda do prozy, czy wierszy,~Na siebie
 75 Sat2|         kładzie pióro w rękę, zysk do pisma garnie.~Mają dowcip
 76 Sat2|      szczęśliwe korzystają syny,~A do zdatnego rzeczy stosując
 77 Sat2|       Prawda, Paweł raz po raz nic do rzeczy plecie,~Ale żwawo
 78 Sat2|          krwi, z talentów od morza do morza.~Co druk głosi, to
 79 Sat2|            sekret. - A ten jaki? - Do możniejszych przystać,~Strzec
 80 Sat2|     nadbrzezia Pilicy~Jeszcze małe do składu jego szubienicy;~
 81 Sat2|        zdatny natura przydała,~Idą do tego celu, do którego zmierza,~
 82 Sat2|        przydała,~Idą do tego celu, do którego zmierza,~Zgoła czym
 83 Sat2|           Ja chleb daję, wprzężony do pługa,~Cóż zyskam? Śmierć
 84 Sat2|           Wiekiem, pracą, bliznami do usług niezdatny,~Niewdzięczności
 85 Sat2| doskonałość,~Towarzystwo cel jego, do niego stworzony,~Rodzice,
 86 Sat2|            Lecz coraz nowe czyniąc do satyr zaciągi,~Na widok
 87 Sat2|        raczej wspaniale się toczy:~Do nóg, do nóg, na pana nie
 88 Sat2|       wspaniale się toczy:~Do nóg, do nóg, na pana nie podnoście
 89 Sat2|    siedzieli w senacie".~- "Upadam do nóg panu". - "Kłaniam, panie
 90 Sat2|          stąd! - Lecz ktoś, widzę, do pana przychodzi.~A to co?
 91 Sat2|          przychodzi.~A to co? Pada do nóg jegomość dobrodziej~
 92 Sat2|            dwoje".~- "Schowajże go do klatki, bo ja się go boję.~
 93 Sat2|           nie brali,~Brał, aby się do usług drudzy zachęcali,~
 94 Sat2|     pilnością i kunsztem, i czasem~Do tego stopnia przyszedł,
 95 Sat2|     upieram się w zdaniu, a wracam do rzeczy.~Szczególne i powszechne
 96 Sat2|            w zwięzłych przymówkach do serca przegryzie,~A to,
 97 Sat2|           nie jest tak - i tam nic do rzeczy,~Albo żeby treść
 98 Sat2|      koniecznie. - Gdzie? - Jechać do wody.~Służyła ona przedtem
 99 Sat2|         błędach, w których trwali,~Do innych się, najdalszych,
100 Sat2|   niezmiernym nauk trzosem wrócili do braci.~Pitagoras powiedział,
101 Sat2|            Miłe to przeświadczenie do tego nas wiedzie,~Iż dobrze
102 Lis |                                    DO KRÓLA~ ~A czy godzi się
103 Lis |                                    DO KRZYSZTOFA SZEMBEKA KOADIUTORA
104 Lis |      koniec wziął zasług nadgrodę.~Do rozpaczy w tej mierze cnotliwych
105 Lis |                                    DO PAWŁA~Gdzie nie jest obowiązek,
106 Lis |                     PODRÓŻ PAŃSKA. DO KSIĘCIA STANISŁAWA PONIATOWSKIEGO~ ~
107 Lis |         jeździć daleko, powróć się do domu.~Znajdziesz to, czego
108 Lis |      uwłacza rzemiosły.~Wróćmy się do podróży. Wyjeżdżasz, rozumiem,~
109 Lis |      takowej słabości nazwisko,~Co do Spa zaprowadza. Kazały doktory:~
110 Lis |           Spieszy pędem niezwykłym do wód kasztelanic.~Już trzykroć
111 Lis |       zyskał. — Cóż przecie? - Nie do wód on spieszył.~Trzy tylko
112 Lis |          Nie uleczyły wody. Trzeba do doktorów.~Gdzie doktorzy?
113 Lis |          kraj okoliczny,~Kiedy pan do dóbr jedzie, musi mieć dwór
114 Lis |        Polaka sensata,~A gdy pisze do mościom i pana, i brata,~
115 Lis |         czyli peroruje, czy szepce do ucha,~Drwi i z tych, co
116 Lis |       dookoła —~Znać wielkość. Już do hrabstwa pan swego zawitał:~
117 Lis |        Wziął przywilej na kradzież do pierwszej bytności.~Nowe
118 Lis |           O OBOWIĄZKACH OBYWATELA.~DO ANTONIEGO HRABI KRASICKIEGO~ ~
119 Lis |         Czas, co wątląc porywczość do istnej usługi,~Usługi winnej
120 Lis |     możność zniesie.~Rząd prowadzi do szczęścia. Próżno frasuje
121 Lis |                                    DO KSIĘDZA ADAMA NARUSZEWICZA
122 Lis |         dzieło roku.~Nie rok służy do dzieła prawego wyroku,~Nie
123 Lis |       wykraczać!~Błąd uznać — krok do cnoty, podła rzecz rozpaczać.~
124 Lis |                                    DO PANA RODKIEWICZA~ ~Mości
125 Lis |         podziękowanie.~Żeby jednak do czego zmierzało pisanie,~
126 Lis |            strudzony kłopotem,~Gdy do usług publicznych z swym
127 Lis |           Laurowego hołysza wiezie do szpitala.~Zły to nocleg.
128 Lis |                                    DO PANA LUCIŃSKIEGO~ ~Na garcu
129 Lis |            w odzież, w mieszkanie, do jadła, napoju,~A coraz postępując
130 Lis |            nałóg nieprawy od ojców do dzieci,~Co było trunkiem
131 Lis |         początku samym namieniłem,~Do tego teraz zmierzam. Źle
132 Lis |         gardźmy miodem, wróćmy się do piwa!~Może się zda ten sposób
133 Lis |    skromnie miód. piwo — dojdziemy do wina.~