Part

  1 1841-51|            świecą, jak dojrzy okiem,~I łąki, wonnym kwieciem pokryte,~
  2 1841-51|           skowronek buja nad smugiem~I nad mogiły krzyżackie lata~
  3 1841-51|             dziewczyna z dala ucieka~I czegoś płacze - na coś narzeka.~
  4 1841-51|           gniazdo?~ ~Całe noce, dnie i lata~Płaczę bez ustanka,~
  5 1841-51|           pogonił~Na polską wojenkę;~I ojczyzny nie obronił,~I
  6 1841-51|              I ojczyzny nie obronił,~I rzucił dzieweńkę.~ ~Sama
  7 1841-51|          Sama kołacz piekłam w drogę~I szkaplerzyk dała;~Odjechał
  8 1841-51|           dziewico słońca,~Z mieczem i w zbroi hartownej!~Nikt
  9 1841-51|           znijdziesz w szacie anioła~I wieniec chwały włożysz na
 10 1841-51|         będziesz śpiewać przy zgonie~I śmierć mu przyjdzie wesoła.~ ~
 11 1841-51|           stroiła jak dziewczę młode~I jak w lusterko patrzyła
 12 1841-51|           fujarki kręcił z wierzbiny~I grywał sobie długo, żałośnie,~
 13 1841-51|           nad krynicą kalina rośnie,~I śpiewał sobie: dana! oj
 14 1841-51|          Kalina liście zielone miała~I jak dziewczyna w gaju czekała,~
 15 1841-51|                Wyszedł z gaju gajowy~I ozwie się w te słowy:~-
 16 1841-51|          Mróz wszelakie czucie ściął~I Pan Jezus duszę wziął:~Jedna
 17 1841-51|              tej łąki,~Gdzie fijołki i dzwonki;~Żal mi słońca w
 18 1841-51|              Kiedy świeci na wodzie,~I fujarki wierzbowej~Znad
 19 1841-51|        srebrzystej,~To przetną pasmo i w drodze wieczystej~Wnet
 20 1841-51|         ludzi dobrze w swoim czasie.~I jako na świat przyszedł -
 21 1841-51|             na świat przyszedł - tak i schodzi,~Czysty, jako się
 22 1841-51|               w której cieniu~Siadam i słonecznemu kryję się promieniu;~
 23 1841-51|        przypasany~Do miecza rycerz - i między dworzany~Stanąć królewskie.
 24 1841-51|      królewskie. Lecz ty, lipo moja,~I ty mi, gęśli, milsząś niźli
 25 1841-51|             równie myślą sprawy ima:~I świat mu cięży jak hełm
 26 1841-51|          Walczy, kto ima lutnię, jak i zbroję.~I świat jednako
 27 1841-51|            ima lutnię, jak i zbroję.~I świat jednako nagradza też
 28 1841-51|      polewany,~Złota przywita lutnia i ubogie progi,~I kwiaty mego
 29 1841-51|      przywita lutnia i ubogie progi,~I kwiaty mego sadu, a domowe
 30 1841-51|              rana~Na gołębniku ptaki i klekot bociana~Lub wierzbowa
 31 1841-51|              Usiądź ze mną za stołem i wianek różany~Przyjmij -
 32 1841-51|              szczerze mieć na pieczy~I stare "kochajmy się" rad
 33 1841-51|           się" rad zawsze wspominać,~I umieć sobie z Bogiem i szablą
 34 1841-51|               I umieć sobie z Bogiem i szablą poczynać.~Toć wszystko -
 35 1841-51|              Że nam naszą poczciwość i ojcowską cnotę~Nagrodzą -
 36 1841-51|               Wita cię stara prawość i stara prostota,~Zrzuć zbroje
 37 1841-51|         stara prostota,~Zrzuć zbroje i rumaka pachołkowi oddaj,~
 38 1841-51|        Opuścił celę, zanim zadniało,~I szedł spowiadać ojciec duchowny.~
 39 1841-51|            mu ściskał żal niewymowny~I czoło starca zasępiał srodze;~
 40 1841-51|             drżał starzec pobożny...~I ksiądz się żegnał, i szeptał
 41 1841-51|                 I ksiądz się żegnał, i szeptał w skrusze~"Zdrowaś
 42 1841-51|            uniknąć spojrzeń na boki,~I szedł, jak gdyby liczył
 43 1841-51|        Postawą trwożył wyprostowaną.~I tak szli dalej, aż za zdrojami,~
 44 1841-51|          głębinie.~Nim ucha dojdzie, i brzęk już zginie.~Drzwi
 45 1841-51|        spojrzenia taki czar pada,~Że i oniemia, i wraz owłada.~
 46 1841-51|             czar pada,~Że i oniemia, i wraz owłada.~Twarz ta uwagi
 47 1841-51|              ślepnie, a ciała mokną,~I takie zwie się: czyścowe
 48 1841-51|          zowią się przedcmentarze...~I z nich by można ułożyć listy,~
 49 1841-51|           kamienie -~O Zdrowaś Maria i o westchnienie.~ ~Ale mnich
 50 1841-51|             tym głosie wiara, pokora~I taka czystość prostacza,
 51 1841-51|      wzruszonych błogim wietrzykiem,~I uszy cieszył skowronków
 52 1841-51|         zbierz myśli swoje,~Módl się i żałuj za grzechy twoje.~
 53 1841-51|              twoje.~Pan Bóg odpuści, i z duszą czystą~Wejdziesz
 54 1841-51|        prześliczny wieniec związałem~I mało ważąc zdania rozumne,~
 55 1841-51|            mój synu, tę gorycz duszy~I do katuszy nie łącz katuszy;~
 56 1841-51|            katuszy;~Nie gardź pomocą i bożym sługą,~Za tę ojczyznę
 57 1841-51|            Rozmiłowane to serce moje~I sprzed grającej złotej istoty~
 58 1841-51|          lekkich stopek porzucę róże~I w otchłań naszej mgły się
 59 1841-51|        narzeka, uszy rozdziera,~Leci i aż gdzieś w minach umiera.~
 60 1841-51|         teraz inne wymień mi grzechy~I jeśli możesz, udziel pociechy,~-
 61 1841-51|              Sercem rozdartym, myślą i łzami.~Jak złodziej chciałem
 62 1841-51|              ziemi rozwlekło -~Wszak i ty, ojcze, znasz polskie
 63 1841-51|           gdym już przebył tę drogę,~I na ten stopień stawiać mam
 64 1841-51|         śnienie,~Jednoż to, synu, co i cierpienie.~W tym słowie
 65 1841-51|              głowa, potem łza cicha,~I za chwilowy smutek, zwątpienie,~
 66 1841-51|            do nikogo żalu nie noszę.~I tu się młodzian zamyślił
 67 1841-51|        drżały,~Ale uśmiechy przyszły i zwiały,~Może tam jaką skargę
 68 1841-51|             jeden dzień poczerniała,~I wywleczono, i pogrzebiono~
 69 1841-51|           poczerniała,~I wywleczono, i pogrzebiono~Po chrześcijańsku,
 70 1841-51|              Ten jeździec biały leci i kosi.~Kochance? Którejż
 71 1841-51|        upragniony,~Tak cudnie piękna i dziwnie cicha?~Na śniegach,
 72 1841-51|            łowił w więziennej głuszy~I dopatrywał we ścianach uszy.~
 73 1841-51|             uszy.~Nie, nic, nikomu - i głowę schylił,~Jak gdyby
 74 1841-51|            składa swą odzież z ciała~I na rozkazy boże poddana,~
 75 1841-51|            poddana,~Staje przeczysta i niezachwiana.~A ksiądz mu
 76 1841-51|             nad to słońce jaśniejszy~I nad brylantów ogień przedniejszy,~
 77 1841-51|           ręce powierzę~Jerozolimę - i niech jej strzeże.~Więc
 78 1841-51|           bluźnił, chociaż narzekał,~I miłosierdzia mojego czekał,~
 79 1841-51|              czekał,~Otoć przebaczam i z twego czoła~Ścieram człowieka -
 80 1841-51|            czoła~Ścieram człowieka - i blask anioła~Nad twoją głową
 81 1841-51|             w ciemne padły więzienie~I uczyniły w owej godzinie~
 82 1841-51|          więzienia bożą świątynię...~I tylko że w niej nie brzmiały
 83 1841-51|            oficer w hełmie na głowie~I słychać było bębnów łoskoty~
 84 1841-51|          słychać było bębnów łoskoty~I próbowanie marsza piechoty,~
 85 1841-51|          próbowanie marsza piechoty,~I od dziedzińców mało-pomału~
 86 1841-51|             księdza dłoń wyciągniętą~I skinął, by mu kajdany zdjęto...~ ~
 87 1841-51|      słyszałem,~Co tu wyśpiewałem.~ ~I dęby spróchniały,~Co przy
 88 1841-51|             Co się po wsiach włóczył~I piosneczek uczył.~Ale w
 89 1841-51|              stoi.~ ~Sosna rosochata~I na łące rzeczka,~Kędy jaskółeczka~
 90 1841-51|              Flis przygrywa dziatwie~I wiezie za morze~Mazowieckie
 91 1841-51|           ubogi,~A jednak szczęśliwy~I takiej natury,~Że się nie
 92 1841-51|           komu,~Że ma odejść z domu,~I z domu, i z kraju,~Łzami
 93 1841-51|             odejść z domu,~I z domu, i z kraju,~Łzami się obleje,~
 94 1841-51|              tylko swobody,~Równości i zgody.~ ~O, dajże to, Panie,~
 95 1841-51|          Karabinisko,~Z kulami worek~I pies Azorek,~I tornister
 96 1841-51|          kulami worek~I pies Azorek,~I tornister cielęcy,~Ponoć
 97 1841-51|         Rzekł Bartłomiej ze śmiechem~I jął węgle dąć miechem;~Fajkę
 98 1841-51|         miechem;~Fajkę sobie nakłada~I nic do nich. nie gada.~ ~
 99 1841-51|       sołdata~Na ramiona, jak brata,~I nieśli go pospołu~Sześciu
100 1841-51|       skórzanym~Przed umarłym Iwanem~I piszczałeczka mała~Moskalowi
101 1841-51|                               MAZUR [I]~ ~Mazur ci ja, Mazur,~Spod
102 1841-51|           podkowy,~Stalowy obcasik -~I cerwony pasik!~ ~Jesceć
103 1841-51|         stodoły,~Dwa konie, dwa woły~I pscół ćtery pieńki,~W skrzynce
104 1841-51|           dukaty.~ ~Ma nowe sukienki~I cycowe smaty:~Nie pierwsej
105 1841-51|            wie?~Może to prawda, może i nie?~ ~Nasi na pole wyszli
106 1841-51|            pługami,~Wyszli z pługami i z radlicami,~ ~Zorali ziemię
107 1841-51|             jasny jak złoto.~ ~Staną i patrzą dumając próżnie -~
108 1841-51|      Wychudłe ręce nad ludzi wzniósł~I tak się zdało, jak gdyby
109 1841-51|           dzieci, cieszą się starzy,~I łzy, i przestrach uciekły
110 1841-51|            cieszą się starzy,~I łzy, i przestrach uciekły z twarzy.~ ~
111 1841-51|              radości -~Pełno uciechy i wesołości.~ ~Na lirze struna
112 1841-51|             Pełną nadzieją brzękła - i pękła...~ ~Cóż to za tuman
113 1841-51|            daleka lud przelękniony~ ~I jeno kilku zostało przy
114 1841-51|            na niej, ten zbawi lud!~ ~I dał im lirę, i znów przez
115 1841-51|          zbawi lud!~ ~I dał im lirę, i znów przez pole~Wiedzie
116 1841-51|            lirnika małe pacholę...~ ~I któż poradzi tej cudnej
117 1841-51|              sam!~Naciągnij strunę - i zagraj nam!~
118 1841-51|           się jeżą -~Śniegi tam zimą i latem leżą.~W nizinach szumią
119 1841-51|       fiołków wonie.~Woda tak słodka i taka chłodna!~A dusza ludzka
120 1841-51|           ojciec grosz da na drogę -~I starą kosę na zapomogę...~ ~
121 1841-51|        tarcze, łuki,~Zbroje zdeptane i buńczuki,~I damasceńska
122 1841-51|          Zbroje zdeptane i buńczuki,~I damasceńska szabla krzywa~
123 1841-51|         Księżyce pobił cud niebieski~I sławny polski król Sobieski.~
124 1841-51|          burza rzęsnym deszczem leje~I koronami dębów chwieje,~
125 1841-51|        namiotem~Zlanemu w boju krwią i potem,~Kiedy tak wielcy
126 1841-51|          Okręta pędzą po głębinie...~I któż to k'niemu z brzegów
127 1841-51|         Czołem ukorzył się marsowem,~I tak był wielki w ową chwilę,~
128 1841-51|              Bo z Mantynei, Maratonu~I Termopylów ostrych skał~
129 1841-51|         sprawia,~Niech dzierży naród i niech zbawia.~Bezecna stopa
130 1841-51|            Depce marmury Konstantyna~I bizantyjskie ściera złoto...~
131 1841-51|               co się w ziemię chyli;~I nie do Grecji nasze prawa:~
132 1841-51|            więc z Rzymu wieńce złote~I z nieba wieńce za swą cnotę,~
133 1841-51|          wielkich serc nie stanie! -~I czarodziejsko na wiatr skinie,~
134 1841-51| czarodziejsko na wiatr skinie,~Morze i Grecja z oczów ginie.~ ~
135 1841-51|              Grecja z oczów ginie.~ ~I widać zamki rozrzucone,~
136 1841-51|          zatracenie;~A wielki smutek i milczenie.~Pod ruinami starce
137 1841-51|            aniołów,~Leżą śród gruzów i popiołów...~Więc król zawoła: -
138 1841-51|           Uderza, lira brzęk wydaje,~I głosem smutnym, w wzniosłym
139 1841-51|          rzeź morderczą daje bronie,~I oto płoną stare dwory,~W
140 1841-51|              dwory,~W gruzach pałace i klasztory,~I cała ziemia
141 1841-51|          gruzach pałace i klasztory,~I cała ziemia krwią opływa,~
142 1841-51|              długą pieśń żałoby...~ ~I król wraz z nimi płakać
143 1841-51|             odziani, krwią oblani!~ ~I obraz znika - i sen znika.~
144 1841-51|            oblani!~ ~I obraz znika - i sen znika.~Ożyła dusza wojownika.~
145 1841-51|         rzucając mu pod nogi~Wawrzyn i róże wonne, białe,~I głośno
146 1841-51|         Wawrzyn i róże wonne, białe,~I głośno mężów śpiewał chwałę.~ ~
147 1841-51|             prędzej w kościół bieżał~I godzin cztery krzyżem leżał,~
148 1841-51|         godzin cztery krzyżem leżał,~I prosił Boga, we łzach smutny,~
149 1841-51|          kwiaty strzęsasz złociste~ ~I cień daleki rzucasz dokoła -~
150 1841-51|             łączą,~Jeden kwiat sypią i miody sączą.~ ~Gdy Niemiec
151 1841-51|       dziejowe burze,~Pioruny, grady i wichry duże.~ ~Z gałęzi
152 1841-51|         ciebie nie będzie,~Jak krzyż i warsztat na naszej grzędzie?~ ~-
153 1841-51|         Drugie - słowiańskie z słowa i stali!~
154 1841-51|        galary,~Szum wioseł na falach i śmiechy, i gwary.~Po boru
155 1841-51|          wioseł na falach i śmiechy, i gwary.~Po boru jagody dziewczę
156 1841-51|             dziewczę rwie na wrzosie~I śpiewa miłemu: "Pędź, głosie,
157 1841-51|            dolinie tęskne tony cieką~I słychać piosenkę daleko,
158 1841-51|             piosenkę daleko, daleko.~I gdzie się obrócisz nad Wisłą,
159 1841-51|            ziemia to nasze Mazowsze!~I czystsza tam woda, i powietrze
160 1841-51|       Mazowsze!~I czystsza tam woda, i powietrze zdrowsze,~I sosny
161 1841-51|          woda, i powietrze zdrowsze,~I sosny roślejsze, i dziewki
162 1841-51|         zdrowsze,~I sosny roślejsze, i dziewki kraśniejsze,~I ludzie
163 1841-51|               i dziewki kraśniejsze,~I ludzie mocniejsi, i niebo
164 1841-51|     kraśniejsze,~I ludzie mocniejsi, i niebo jaśniejsze.~ ~Gdzie
165 1841-51|       wrzasku?~Skąd wam modrej Wisły i białego piasku?~Serce moje,
166 1841-51|          gwiazdka mrugała na niebie,~I ta utonęła w ciemnej, mrocznej
167 1841-51|              fali;~Nie było nikogo - i poszedłem dalej.~I dalej,
168 1841-51|          nikogo - i poszedłem dalej.~I dalej, i dalej w świat szeroki,
169 1841-51|            poszedłem dalej.~I dalej, i dalej w świat szeroki, długi, -~
170 1841-51|              we łzach niewymownych -~I przygrywam sobie na skrzypkach
171 1841-51|           ziemia - o mój mocny Boże!~I że też z przemocy otrząść
172 1841-51|       przemocy otrząść się nie może.~I po co to kwiecie rośnie,
173 1841-51|             po co to kwiecie rośnie, i dla kogo -~Żeby je wróg
174 1841-51|           deptał swą przeklętą nogą?~I po co ta Wisła srebrne toczy
175 1841-51|              Wiecie, skąd te gwiazdy i piasek nad Wisłą?~Ile ludzi
176 1841-51|          piasku urobione;~Te gwiazdy i piasek - toć niepoliczone!~ ~
177 1841-51|            lica to płoną, to bledną;~I włóczę się oto, i tęskliwie
178 1841-51|            bledną;~I włóczę się oto, i tęskliwie żyję -~Westchnieniem
179 1841-51|              Westchnieniem się żywię i łez się napiję.~I tak schodzi
180 1841-51|              żywię i łez się napiję.~I tak schodzi zima i za zimą
181 1841-51|           napiję.~I tak schodzi zima i za zimą lato -~Boże dopuszczenie -
182 1841-51|             dopuszczenie - chwała mu i za to!~Zagrajcie, skrzypeczki,
183 1841-51|       zaniesie, gdzie moje kochanie.~I życie, i piosnka dobrze
184 1841-51|              moje kochanie.~I życie, i piosnka dobrze się opłaci,~
185 1841-51|               ojczyzno moja kochana?~I tobie wschodzi zorza wolności
186 1841-51|    pierwszymi synami Polski wędrował~I śpiewał pieśni, i za morzami
187 1841-51|           wędrował~I śpiewał pieśni, i za morzami wojował.~Drugi
188 1841-51|           Porzucił struny, westchnął i serce mu pękło.~Oj, wy hetmani
189 1841-51|        hetmani w złocistych zbrojach i w stali,~Kto was, rycerze,
190 1841-51|              tylko jakoś nie grzeje,~I świat się śmieje, a nam
191 1841-51|            same wody kryniczne,~Łąki i rosa, przeróżne kwiatki,~
192 1841-51|     przeróżne kwiatki,~Zaranek cichy i błękit gładki!~Skowronek,
193 1841-51|           uciszę -~To wszystko widzę i wszystko słyszę.~ ~I tak
194 1841-51|           widzę i wszystko słyszę.~ ~I tak się z serca wydziera
195 1841-51|            bursztyny, w korale, maki~I złote piżmo, modre modrzaki,~
196 1841-51|           powietrzu jasne przędziwko~I snuję z niego tęczę na chmurze,~
197 1841-51|              niego tęczę na chmurze,~I snuję z niego stokrotki,
198 1841-51|             dzwonki,~Żółte dziewanny i polne róże,~I wstęgi wody
199 1841-51|              dziewanny i polne róże,~I wstęgi wody przez wonne
200 1841-51|             wody przez wonne łąki.~ ~I naraz - wioska błyśnie kochana,~
201 1841-51|              świeci: znikają blaski,~I noc, i wicher, i straszny
202 1841-51|               znikają blaski,~I noc, i wicher, i straszny płomień,~
203 1841-51|             blaski,~I noc, i wicher, i straszny płomień,~I od płomienia
204 1841-51|          wicher, i straszny płomień,~I od płomienia straszniejsze
205 1841-51|              straszniejsze wrzaski -~I krew się burzy, i pięść
206 1841-51|          wrzaski -~I krew się burzy, i pięść zaciska,~I niema spada
207 1841-51|              burzy, i pięść zaciska,~I niema spada łza w spaleniska,~
208 1841-51|             mnie na popiele~Przybądź i z duszy mej ścieraj plamy~
209 1841-51|          flisowską czy też z lirenką~I z krzywym kijem ciągnę z
210 1841-51|          Spod nóg mi rwą się pliszki i lelki.~Nikt mnie nie wita!
211 1841-51|                jeszcze w śnie płaczę~I ręką wiodąc ku zachodowi~
212 1841-51|              miesza w bocianie stada~I białoskrzydła na ziemię
213 1841-51|           się modli z białą dziewicą~I unosi się w hymnach pobożnych.~
214 1841-51|             lekkość Chrystusa krzyża~I bliską radość, i pieśń żałosna~
215 1841-51|              krzyża~I bliską radość, i pieśń żałosna~Topnieje łzami.
216 1841-51|             to płacze cicho.~Siostry i bracia, otwórzcie oto!~Pustka.
217 1841-51|              Oto my, biedni, w nędzy i w rozpaczy,~Nie wyrzekliśmy
218 1841-51|              Polsce wiernymi zostali~I wrócim wierni do ojców ogniska.~
219 1841-51|             z czoła,~Choć nas uwiężą i w kajdany włożą;~Choć nas
220 1841-51|             włożą;~Choć nas bić będą i plwać na oblicze,~Włóczyć
221 1841-51|            uśmiechem wypijem gorycze~I zniesiem w ciszy męki nam
222 1841-51|           siepaczy~Na krew rodzinną, i wstyd was nie spali,~Kiedy
223 1841-51|              Polsce wiernymi zostali~I płoną jeszcze jak świeca
224 1841-51|           duchy gromadzą się święte.~I car, mówicie, przyjmie nas
225 1841-51|             pękną od tego bluźnienia~I z klątwą z grobów wyjdą
226 1841-51|          modli.~Że w niskich chatach i po starych dworcach,~Gdzie
227 1841-51|              Gdzie nie dosięga pycha i zepsucie,~Jeszcze tam mają
228 1841-51|            wodach łabędzie.~Dla niej i za nią niech nam serca ranią,~
229 1841-51|        poniesiem na czołach~Dla niej i za nią,~A nie uniżym do
230 1841-51|            najpiękniejsze -~Dla niej i za nią.~
231 1841-51|          rozbite~Leżały, już ostygłe i w ziemię zaryte,~Kilka strzaskanych
232 1841-51|             Kilka strzaskanych lawet i koła armatnie;~Nietknięte
233 1841-51|         wybiegł, szybko dopadł konia~I z wydobytą szpadą, która
234 1841-51|          garbiły pod żołnierzy stopy~I krzyże wystawały wyżej nad
235 1841-51|              nim drugie, dziesiąte - i anioł ognisty~Począł szarpać
236 1841-51|         ściśniętej gardziele,~Pęka - i jako wicher, kiedy wpadnie
237 1841-51|         Powietrze się oczyszcza, dym i proch opada -~I naraz, jak
238 1841-51|       oczyszcza, dym i proch opada -~I naraz, jak daleko sięgną
239 1841-51|        bagnety w blasku słońca białe~I pędzą szybkim krokiem jak
240 1841-51|       krokiem jak fale na skałę...~ ~I jako fala morska, co się
241 1841-51|       okurzeni piaskiem.~- Ognia!... I jako szuler gdy karty rozłoży,~
242 1841-51|               stemplem w kulę dzwoni~I pierś rozkrywszy śmierci,
243 1841-51|         moskiewskich chłopów,~Bronie i ciała zmarłych lecą do przekopów,~
244 1841-51|     zgnębiona, lecz że niezwalczona,~I potąd będzie szarpać te
245 1841-51|             spadł Chrystus z ołtarza~I dłonie, wyciągnięte nad
246 1841-51|       ptactwo zbiera się złowieszcze~I tylko krzyże mogił coś tam
247 1841-51|       skorupy granatów,~Groby, groby i groby, i tęskna woń kwiatów...~
248 1841-51|      granatów,~Groby, groby i groby, i tęskna woń kwiatów...~
249 1852-60|            droga długa,~Na niej lipy i topole,~Poza wzgórzem srebrna
250 1852-60|         Dziki piołun w bujnej trawie~I bławatki rosną w zbożu.~
251 1852-60|             Ja ci zrobię złoty kubek~I uleję wszystko ładnie:~Zamiast
252 1852-60|              lice?~ ~- Sam Pan Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~
253 1852-60|              Sam Pan Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~Złotniczeńku,
254 1852-60|            Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~Złotniczeńku,
255 1852-60|         łzach źrenice?~Sam Pan Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~
256 1852-60|              Sam Pan Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~
257 1852-60|            Jezus i anieli,~I Maryja, i dziewice.~
258 1852-60|             serce boli,~Jeżeli kocha i jeżeli wierzy;~Wiedząc,
259 1852-60|              wszystko od Boga zależy~I od natchnienia, jakie w
260 1852-60|         rzeki chmura się prześliźnie~I barwy niebios na chwilę
261 1852-60|        przyjmie, co Bóg zdarzy.~ ~Bo i cóż robić, gdy tak Bóg przeznaczy,~
262 1852-60|           inaczej?~Pracować szczerze i żywić nadzieje,~Że przecież
263 1852-60|           ziarno niepróżno się sieje~I że - da Pan Bóg - po biedzie
264 1852-60|          próżno Pan Bóg dał ci ramię~I nie na darmo różne dzieli
265 1852-60|          dzieli dary~W miarę zasługi i w miarę ofiary.~Przy tym
266 1852-60|       jabłonią,~Gdzie kwiaty pachnią i pszczoły się gonią,~Czegom
267 1852-60|             powrotem~O dużym dzbanie i o miodzie złotym,~O dobrych
268 1852-60|          złotym,~O dobrych kmieciach i szlachcie poczciwej,~Także
269 1852-60|       Lirence mojej chętne ucho poda~I do napoju, co serce pociesza,~
270 1852-60|              serce pociesza,~Jeszcze i uśmiech życzliwy domiesza...~ ~
271 1852-60|           wietrzyk ojczystej dąbrowy~I ten szumiący długi liść
272 1852-60|         ojczyzny, tęsknota do wioski~I spokój, spokój, który miłość
273 1852-60|            By znowu śpiewać o Polsce i niebie.~
274 1852-60|              umarły między żyjącymi,~I wokół siebie rzucam wzrok
275 1852-60|                albo człek bez ziemi,~I dziwne myśli snują się po
276 1852-60|          ślady,~Potratowaną ziemię - i pustkowie...~Wzorem Zwycięzcy,
277 1852-60|               Twarzą w twarz słońca, i stoi spokojny,~Jeden na
278 1852-60|          zwycięski jego łuk zatacza,~I pytam: Czy liż ciebie wiodła
279 1852-60|          Kapitelu prowadziła wschody~I na szerokie oceanu wody?~
280 1852-60|             Na ciebie, mężu z żelaza i spiżu,~Dowódzcę ognia, spoglądały
281 1852-60|               nie wpadł w małą pychę~I nie zapragnął z złotych
282 1852-60|              z złotych liści wieńca,~I hermelinem ramion nie okrywał,~
283 1852-60|            gwiazdą na błękicie.~Lecz i ty w dumie wyszedłeś na
284 1852-60|            chwałę oddałeś widzialną,~I wystawiono-ć bramę tryumfalną,~
285 1852-60|              purpur nie dodaje wagi,~I wiesz, dlaczego Bóg na krzyżu
286 1852-60|        wieniec świeci z twojej głowy~I wieniec bitew otacza kolumnę,~
287 1852-60|         gwiazdą nieśmiertelnie mruga~I jak łza płynie, jak dziejów
288 1852-60|           życie w młodych bohaterach~I nie dozwala zapomnieć zatraty~
289 1852-60|             zatraty~Wolności świętej i kraju całości,~I sprawia,
290 1852-60|             świętej i kraju całości,~I sprawia, że te pochylone
291 1852-60|               a pełna kolorów,~Wonna i błoga jak konwalie borów,~
292 1852-60|              Odysej do cichej Itaki.~I serce moje snuje dumę złotą,~
293 1852-60|         serce moje snuje dumę złotą,~I wschodnim wiatrom dobrą
294 1852-60|         potęga z dziecinną prostotą.~I upragnionym bliskich czynów
295 1852-60|        śpiewać pieśń w tym czasie,~ ~I mimo woli idę za pastuchem,~
296 1852-60|         jeden tam z targowych płacy;~I rymy cieszą, ale mój Horacy~
297 1852-60|            zdało - że to Czarnolesie~I Kochanowski.~ ~Do twojej
298 1852-60|               A kto ja taki, tyś się i nie pytał,~Tylkoś mnie w
299 1852-60|   przedsienia~Za brata przyjściem.~ ~I brat Ci przyszedł na spoczynek
300 1852-60|              na nim Twoje smutki,~Ta i uściskał,~ ~Podzielił chlebem,
301 1852-60|          chlebem, posadził za stołem~I w oczy patrzał, a badał
302 1852-60|       wskrześnij!~Patrzałem w Ciebie i słuchałem Ciebie:~Gdybyż
303 1852-60|             Gdybyż coś z pieśni...~ ~I oto - radość nad wszelkie
304 1852-60|             słowa były, a osoby żywe~I wichry szumne, i świty rumiane,~
305 1852-60|          osoby żywe~I wichry szumne, i świty rumiane,~I dęby krzywe.~ ~
306 1852-60|             szumne, i świty rumiane,~I dęby krzywe.~ ~Bóg mówi,
307 1852-60|            słowa - a jak tętent koni~I śmiech gdzieś panny...~ ~
308 1852-60|         słucha Twojej pieśni własnej~I dąb stuletni,~ ~Słucha Cię
309 1852-60|             o niej,~Słucha Cię niebo i Tobą weseli -~I moja dusza
310 1852-60|            Cię niebo i Tobą weseli -~I moja dusza łakoma tam goni~
311 1852-60|              rzeki,~Tam siadywali my i wspominali~Na ciebie, Syjon,
312 1852-60|         wspominali~Na ciebie, Syjon, i łzy wylewali~Z nabrzękłej
313 1852-60|      potarganych ciągnęły się końce;~I urągali nam, że lud nie
314 1852-60|       urągali nam, że lud nie śpiewa~I że te harfy wiszą tak milczące.~
315 1852-60|       królowie niegdy, ninie słudzy,~I jedne znamy wygnaństwa tęsknotę;~
316 1852-60|             słowa wzdychanie zaparło~I widowisko martwych niemowlątek,~
317 1852-60|         gniew boży okryje jak morzem~I powytraca do ostatniej głowy,~
318 1852-60|              porwie twoje niemowlęta~I jak skorupy roztrąci o skały.~
319 1852-60|             Niesie pisanie.~ ~Otwórz i czytaj, jeśli cię nie zraża~
320 1852-60|         cmentarza~Na Polskę czeka.~ ~I ciekawego nie ma nic powierzyć,~
321 1852-60|           żyć~W czasy nieszczęsne.~ ~I już nie żąda rady ni przewodu~
322 1861-70|             Romy,~Zagrzęzłej w złem,~I na dzisiejsze ujęte ogromy~
323 1861-70|              ogromy~Wieczystym snem.~I na westalek świątynię nad
324 1861-70|            Znać długich lat;~Patrzał i laur tej znikomej sławy~
325 1861-70|       kolumna w szacie modro-mgławej~I każdy kwiat.~Z dala za Tybrem
326 1861-70|              k'niemu~Zapach jak miód~I szum wysokich sosen baldachimu,~
327 1861-70|         oczach pielgrzyma się biedzi~I zlewa w mgłę,~Znajomych
328 1861-70|             Cień jego szedł...~Dalej i dalej, i tak już bez końca~
329 1861-70|              szedł...~Dalej i dalej, i tak już bez końca~Po świecie
330 1861-70|             bliski bólów kres,~Jęków i łkań!~Zdziwiony słucha wróg,~
331 1861-70|            kres,~Co liczy krople łez~I ilość ran.~ ~Powstałeś,
332 1861-70|               Powstałeś, jakoś padł,~I wróg przed tobą zbladł,~
333 1861-70|              wróg przed tobą zbladł,~I dał ci cześć;~Święty go
334 1861-70|            wstał,~A miecz twój: jęk.~I tak się spełnił cud,~I stopniał
335 1861-70|               I tak się spełnił cud,~I stopniał lodów lud,~W łez
336 1861-70|             dech,~Proch na cię miótł i śmiech~W żałobie lat.~ ~
337 1861-70|              jest proch,~Proch, cień i nic.~Tak pychy twojej róg~
338 1861-70|              pił~Na przyszły czas.~ ~I tyś jak jeleń kniej~Pił
339 1861-70|            jej,~W jej patrzał zdrój!~I cały grobu wiek~Tyś krzyża
340 1861-70|           niedolę.~ ~- Prawdać, jest i tęsknić za czem,~Suszyć
341 1861-70|           Suszyć duszę jakby trzaskę~I wypłakać duszę płaczem,~
342 1861-70|             niej mrugasz łzawą rzęsą~I mówisz: kochana!~ ~Choć
343 1861-70|      Przecież jest potęsknić za czem~I obrócić się do kogo,~I wypłakać
344 1861-70|          czem~I obrócić się do kogo,~I wypłakać duszę płaczem,~
345 1861-70|         wypłakać duszę płaczem,~Ach, i umrzeć błogo.~
346 1861-70|          ojczyste~Dziób wyciągnąwszy i skrzydła sążniste,~Lecieć
347 1861-70|           Dano nam skrzydła sążniste i dzioby.~Kiedy czas przyjdzie,
348 1861-70|           sosen lód soplasty ściecze~I staw zamarzły pęknie w strzał
349 1861-70|             polski oburącz ją trzyma~I jest ktoś jeszcze więcej,
350 1861-70|             W pasie z gwiazd jasnych i w sukni z błękitu.~Wrócę
351 1861-70|      przyniosę, a nie torbę śmiechu,~I nad ojczyzną, nad tym białym
352 1871-93|              poematu Mefisto~ ~Dalej i dalej w świat z rozdartym
353 1871-93|             paszcze pieców.~ ~Ludzie i ludy odjąć się nie mogą~
354 1871-93|           nie mogą~Prawu zniszczenia i odmianom losu:~Dziś - głośne,
355 1871-93|               jutro - już bez głosu,~I wszystko w cienie schodzi
356 1871-93|            Sławy, znaczenia, wieńców i kadzideł,~Poezja w zorzy
357 1871-93|             obrazie pieśni, w głazie i w teatrze;~Potem się cisza
358 1871-93|         słonia ząb, trąba nie chwyci~I społem ciągną w oddal nieskłóconą.~ ~
359 1871-93|           oddal nieskłóconą.~ ~Czasu i głazów nie wyprzeda nici~
360 1871-93|               aż byt się nasz strawi~I chwila czasu w wieczność
361 1871-93|              Zapadłych wieków chwały i bezwstydy~Przebrzmiały wszystkie
362 1871-93|     bezwstydy~Przebrzmiały wszystkie i zgłuchły na szlaku,~Cisza
363 1871-93|          Piramidy!~We wrzącym piasku i bitew upale,~Sławą okryci,
364 1871-93|           wieków obudzą czterdzieści~I ciemne koła oczu ich otwiera.~ ~
365 1871-93|           ranek mgły alpejskie cieką~I szare skały, wzorem starców
366 1871-93|           grobów setnych faraonów.~ ~I kędyż wami wiatr szalony
367 1871-93|              czy Jehowa.~W dłoń broń i dalej z oczy łez pełnemi~
368 1871-93|           Supreme - krzyczą - vive!" i nad obszary~W odległość
369 1871-93|            głuszę,~Na Ptolomeów tych i na Ramzesów,~Jak wracające
370 1871-93|      wracające do swych mumii dusze,~I w trumny królów, zawarte
371 1871-93| Nieśmiertelni...~ ~Ammon Ra! Słońce! I łódek żagielki~Pomkną po
372 1871-93|     tryumfalny łuk cesarskiej chwały~I Inwalidów kościół, i Notrdamy,~
373 1871-93|          chwały~I Inwalidów kościół, i Notrdamy,~Saint Jacques,
374 1871-93|             Jacques, Lipcowa Kolumna i kramy,~I więcej: Teby, piramidy,
375 1871-93|             Lipcowa Kolumna i kramy,~I więcej: Teby, piramidy,
376 1871-93|      zadziwione niemieckie zwycięzcę~I pychą pychę wrogów upokorzą:~
377 1871-93|              szepce Murzyn czarny.~ ~I cała ilość narodów przemnoga~
378 1871-93|     przemnoga~Powtarza jedno wciąż: "I któż nad Boga?~Skinie -
379 1871-93|              któż nad Boga?~Skinie - i w długi dym rozwieje skały,~
380 1871-93|             rozwieje skały,~Skinie - i w płyn się rozleje żelazo...~
381 1871-93|           Gdzieżeś, o cieniu w zbroi i koronkach,~Słońce, nazwane
382 1871-93| niezaszczytnej walki,~Wystawia wieże i wystraja lalki,~Okrutnej
383 1871-93|      wystraja lalki,~Okrutnej klęski i krwi niepamiętna;~A gdy
384 1871-93|            Eiffel staje duch Mefista~I na wschód, zachód poleca
385 1871-93|           snemżeś ty czy jawą?~Burza i lament, a śród łez i krzyków~
386 1871-93|           Burza i lament, a śród łez i krzyków~Nie struny harfy,
387 1871-93|            wszędzie wije się Mefista~I wiatr zawiewa siarką i ołowiem.~ ~
388 1871-93|       Mefista~I wiatr zawiewa siarką i ołowiem.~ ~Wielcy współcześni,
389 1871-93|        wzbiega... idźmy dalej,~Dalej i dalej, kędy pęka granit~
390 1871-93|              Nad sinym morzem w szum i wichrów zamęt,~W ciche westchnienia,
391 1871-93|     TOWIAŃSZCZYCY~(Adolf Rozwadowski i Ludwik Szwejcer)~Wspomnienie
392 1871-93|         toujours?~Leconte de Lisle~ ~I~Na jednej z ulic nędznych
393 1871-93|          Sekwaną,~Dziś już tej pewno i nie ma ulicy,~Dwaj się gnieździli
394 1871-93|         wychodztwie znano, szanowano~I wyśmiewano, jak to u nas
395 1871-93|          radzi z poczciwych poczciwi~I niepoczciwi... z śmieszności
396 1871-93|         niepoczciwi... z śmieszności i z części,~Z modliwy, z pracy,
397 1871-93|        modliwy, z pracy, z natchnień i z boleści.~ ~Ludwik i Adolf,
398 1871-93|      natchnień i z boleści.~ ~Ludwik i Adolf, obaj dobrze siwi,~
399 1871-93|          idąc do mieszkania, schody.~I stąd portierka domu (kabalarka)~
400 1871-93|       Okazywała dobre dla nich chęci~I przed ciekawym świadczyła
401 1871-93|             roboty,~Że nie bigoty są i nie kagoty.~ ~Znałem ich,
402 1871-93|          była mowa o rodzinnej ziemi~I o przyszłości, Ludwik w
403 1871-93|              natury,~Myśliwcy polscy i... karykatury.~ ~Adolf o
404 1871-93|            Polka, jaka dusza;~Poszła i ona...~ ~Wiem, że był w
405 1871-93|        Kortez nawę wspomnień zburzył~I nieodmienne wziął postanowienie~
406 1871-93|       najżywszem, najczystszem,~Rósł i promieniał na ojczystej
407 1871-93|          szła rozmowa poważnymi tory~I często głębsza rybka myśli
408 1871-93|          krajem zwracał jak za matką~I w sercu świeżej nabierał
409 1871-93|            że mówca wykręcił kominek~I przed ostatnim pomknął rezultatem.~
410 1871-93|             pomknął rezultatem.~Byli i święci... wszyscy dziś za
411 1871-93|          Stołki dwa, stolik, papiery i mapy,~Ławka (ostatek nieboszczki
412 1871-93|            nieboszczki kanapy),~Otóż i wszystko, z dodatkiem obrazków~
413 1871-93|         Matki Boskiej z Ostrej Bramy~I chłopa, biedy polskiej z
414 1871-93|        Częstym tu gościem bywał głód i troska,~Przecież ich ręka
415 1871-93|              przeszła przez rzekę.~ ~I oto we dniu Paryskiej Komuny,~
416 1871-93|              wlezie w kałużę..."~"To i cóż? Rzuci pół miliona ludzi,~
417 1871-93|          wyższym nikt nie mówi tonie~I przeto rózga nie schodzi
418 1871-93|            izbę coś ogrzeje para..."~I stary Adolf żwawo się zakrząta,~
419 1871-93|            się trzyma.~Spokojna Pani i na straszną burzę~Świecą
420 1871-93|                To są galery, bracie, i zamtuzy.~Opoje brzydkie,
421 1871-93|              od pary.~O! Matko nasza i polska Królowo..."~Jeszcze
422 1871-93|              gdzie ja stanę,~Ot tak, i razem, na apel do Boga!~
423 1871-93|             droga!"~"Ave Maryja!'" - I wyprostowani,~Jakby ich
424 1871-93|          odpowiada w ulicach armatni~I wersalczyków ciągnące tambury.~
425 1871-93|             mają, Prusom się opłacą,~I mają wolność, lecz wolność
426 1871-93|           lecz wolność ladaco.~ ~"No i cóż dalej? i cóż nasi na
427 1871-93|           ladaco.~ ~"No i cóż dalej? i cóż nasi na to?"~"Ha! cóż
428 1871-93|             nasze wolności sztandary~I idźmy środkiem zdumionego
429 1871-93|               błędy robią duże."~"To i cóż? Rzucą pół miliona ludzi.~
430 1871-93|            taki z nimi rady nie ma."~I tu się mówca pochylił nad
431 1871-93|           widza,~Zakamieniałe na łzy i rozpacze,~Potokiem żywych
432 1871-93|            sam w kale,~Marzy o myśli i dzieł ideale.~ ~Tłum widzów
433 1871-93|       ludzkie nędze wydaje wymownie.~I scena zda się wichrową przestrzenią,~
434 1871-93|             sala;~Piersi się wznoszą i łzy się strumienia,~Wicher
435 1871-93|               Wicher je sztuki pędzi i oddala;~I widz z artystą
436 1871-93|            je sztuki pędzi i oddala;~I widz z artystą ściśle się
437 1871-93|            grobów rozrywa się krucha~I szekspirowskie wstają Desdemony;~
438 1871-93|           doża, srebrzy się, wybiela~I chmura błyska jak oko Otella.~
439 1871-93|             Otella.~Zmieniona rola - i córka Protea,~Już przeodziana
440 1871-93|         gwiazdą niewiadomych czasów.~I oto, zgięty na bluszczowym
441 1871-93|           miłości, Julia Capuletti -~I łaje świtom na ojczystych
442 1871-93|            chmurach,~Płosząc słowika i Julii pieszczoty.~ ~Za chwilę
443 1871-93|             ciężkie zostawia letargi~I schodzi w cienie, pewna
444 1871-93|            Juliety~Kończą się zemsty i długie "niestety"~W sercu
445 1871-93|              Nad smutnym losem Julii i Montega.~Zmieniłaś rolę -
446 1871-93|            Montega.~Zmieniłaś rolę - i za tobą wieże~Pod mgliste
447 1871-93|              Danii widzę lodów płyty~I to burzliwych morskich wód
448 1871-93|     straszliwy z wszystkiego ograbił~I tylko postać zostawił jej
449 1871-93|         miłości jednym gromem zabił.~I gdzież są piersi, co z żalu
450 1871-93|              unosi straszliwa~Kwiaty i dzieci, i serca czujące,~
451 1871-93|          straszliwa~Kwiaty i dzieci, i serca czujące,~Jak rozczochrany
452 1871-93|             gdzie nie świeci słońce,~I jak te duchy, ślepą gnane
453 1871-93|            Strojną w eglantyn kwiaty i powoje?~I głos usłyszę,
454 1871-93|            eglantyn kwiaty i powoje?~I głos usłyszę, co tak strasznie
455 1871-93|             co tak strasznie płacze,~I to "dobranoc" powtarzane
456 1871-93|    rozrzucasz po sali~Sitowia jezior i różdżki konwalii?~Istne
457 1871-93|          kwiatu, niechaj się pochyli~I ściga echa obłąkanej szlochu.~
458 1871-93|            mglane sen rzucają twardy~I zatopionych wloką szat obłoki;~
459 1871-93|             szyje prostują Sztuardy.~I wśród zdumionych widzów
460 1871-93|             w mgłach Zygmunty świecą i Barbary.~Za twoje czary -
461 1871-93|       ulubieńców najwybrańszych wita~I innej burzy prócz oklasków
462 1871-93|             chłop młóci, kowal kuje,~I że wszystko dobre czuje,~
463 1871-93|           Tak was kocham, matusino!"~I na łonie matce siada;~Rada
464 1871-93|              Popatrzyła na te łatki,~I na oczy biednej matki~Napłynęły
465 1871-93|            weźmie?" - myśli sobie...~I milczenie się przedłuża.~
466 1871-93|             białym dworze siła gości i gwarno, i ludno,~Chciałam
467 1871-93|          dworze siła gości i gwarno, i ludno,~Chciałam skłonić
468 1871-93|          śmietniku~Jak grzebała, tak i grzebie;~Szczera bajka,
469 1871-93|             przede mną? - Próżnością i niczem!~Czoło zorane ku
470 1871-93|               W Twoje upadam ramiona~I już nie widzę nic, nic -