Part

 1 1841-51|    głazem,~Cichy jak miesiąc, co mu tam świeci,~Zimny jak wicher,
 2 1841-51|     śpiewać przy zgonie~I śmierć mu przyjdzie wesoła.~ ~Ty zimne
 3 1841-51|        myślą sprawy ima:~I świat mu cięży jak hełm nad oczyma,~
 4 1841-51| spowiadać ojciec duchowny.~Serce mu ściskał żal niewymowny~I
 5 1841-51|       pod domów cienie.~Znać, że mu słowa spokój mieszały;~Tam
 6 1841-51|       gdy wyrzekł słowo,~Więzień mu odparł schyloną głową,~Na
 7 1841-51|  zamyślił długo.~Z ócz woda znów mu wybiła strugą:~Chciał niby
 8 1841-51|          Chciał niby mówić, usta mu drżały,~Ale uśmiechy przyszły
 9 1841-51|         i niezachwiana.~A ksiądz mu dłonie kładąc na czoło~Jakby
10 1841-51|         wyciągniętą~I skinął, by mu kajdany zdjęto...~ ~Dalej
11 1841-51|        Że się nie oddali,~Choćby mu dawali~Nawet złote góry.~ ~
12 1841-51|     Pójdę do starsego,~Zamelduję mu się:~Powiem, zem z Dębego,~
13 1841-51|     strunie?~Który pociągnie, to mu się zsunie...~ ~Hej, ty
14 1841-51|       góral bydło zostawi,~Matka mu stara pobłogosławi,~A siwy
15 1841-51|          wielcy dziś Polacy -~Co mu też śni się po tej pracy?~ ~
16 1841-51|         wierę, króla tłoczy,~Gdy mu znużenie zamkło oczy.~Niby
17 1841-51|        jatagana,~Rzemienie wiszą mu od pasa...~To nagi duch -
18 1841-51|      naród mnogi~Witał, rzucając mu pod nogi~Wawrzyn i róże
19 1841-51|       Boże dopuszczenie - chwała mu i za to!~Zagrajcie, skrzypeczki,
20 1841-51|        struny, westchnął i serce mu pękło.~Oj, wy hetmani w
21 1861-70|          znikomej sławy~W oczach mu bladł,~Każda kolumna w szacie
22 1861-70|        niebie Pan,~Że wielki ból Mu znan,~Żeś wezwań już.~ ~
23 1871-93|          kto? nie powiem,~A cień mu wszędzie wije się Mefista~
24 1871-93|        koledzy szlachetni,~Jakby mu z serca odpadł kamień młyński.~