Part

  1 1841-51|         STRONY~ ~Pola, gdzie żniwa w plony obfite~Stajami świecą,
  2 1841-51|         ptasząt zaśpiewa chórem,~A w którą stronę wiater powiewa,~
  3 1841-51|            powiewa,~Słodka melodia w ucho się wlewa.~Pod drzewem
  4 1841-51|          poległych,~Znak przyszłej w życiu zmiany szczęśliwej,~
  5 1841-51|            z czeladzią razem,~Śląc w niebo modły za szczęście
  6 1841-51|             Jeszcze mazura usłyszę w dali,~Kiedy go szczera dziatwa
  7 1841-51|           para parę omija,~Jak się w ich licach krew żywo pali.~ ~
  8 1841-51|        jeszcze przeszłość kochaną,~W kwiatki rozkoszy świetnie
  9 1841-51|   dzieweńkę.~ ~Sama kołacz piekłam w drogę~I szkaplerzyk dała;~
 10 1841-51|            wiele~Nad nią umaiło.~ ~W polu cicho, wietrzyk szumi,~
 11 1841-51|       dziewico słońca,~Z mieczem i w zbroi hartownej!~Nikt się
 12 1841-51|          rozwiejesz,~Zapał szalony w serca rozsiejesz,~Rycerze
 13 1841-51|          miecze ostrzone~Wstrząsną w żylastych prawicach,~Z krzykiem
 14 1841-51|        krzykiem rozpaczy rzucą się w stronę,~Gdzie im ukażesz
 15 1841-51|               A gdy bohater padnie w obronie,~Ty znijdziesz w
 16 1841-51|           w obronie,~Ty znijdziesz w szacie anioła~I wieniec
 17 1841-51|       zimne duchy ogniem zapalasz,~W wary przemieniasz chłód
 18 1841-51|            pod ręką kata~Rozpiętym w bólach śmiertelnych,~Stawiasz
 19 1841-51|           bez końca~Ukażesz z dala w promieniach słońca,~Poezjo!
 20 1841-51|         Ten ziemi świeci na wieki,~W imieniu twoim serca owładnie,~
 21 1841-51|           wiązać dłonie szermierzy~W czas ślubnych świata obchodów;~
 22 1841-51|          ślubnych świata obchodów;~W ołtarzach stawisz duchy
 23 1841-51|     rycerzy.~Przez ciebie ludzkość w siebie uwierzy,~Poezjo -
 24 1841-51|      liściem szerokiem,~Nad modrym w gaju rosła potokiem,~Drobny
 25 1841-51|        deszcz piła, rosę zbierała,~W majowym słońcu liście kąpała,~
 26 1841-51|      majowym słońcu liście kąpała,~W lipcu korale miała czerwone,~
 27 1841-51|       lipcu korale miała czerwone,~W cienkie z gałązek włosy
 28 1841-51|           jak dziewczę młode~I jak w lusterko patrzyła w wodę.~
 29 1841-51|            jak w lusterko patrzyła w wodę.~Wiatr co dnia czesał
 30 1841-51|     zielone miała~I jak dziewczyna w gaju czekała,~A gdy jesienią
 31 1841-51|            czekała,~A gdy jesienią w skrzynkę zieloną~Pod czarny
 32 1841-51|      rozwiała,~Żywe korale rzuciła w wodę.~Z żalu straciła swoją
 33 1841-51|            gaju gajowy~I ozwie się w te słowy:~- Taka bieda na
 34 1841-51|       Drżąca stała u płota;~Aż raz w nocy niedzielnej~Przy dzwonnicy
 35 1841-51|             żałował,~On mnie ubrał w sukienki~Do tej zimnej trumienki;~
 36 1841-51|           i dzwonki;~Żal mi słońca w zachodzie,~Kiedy świeci
 37 1841-51|           żywo namotają,~Dni nasze w złote kłębki nawijają.~ ~
 38 1841-51|    srebrzystej,~To przetną pasmo i w drodze wieczystej~Wnet się
 39 1841-51|           Kto żył dla ludzi dobrze w swoim czasie.~I jako na
 40 1841-51|            żelazo czystym~Wypłynął w wieczność, tam, gdzie ojce,
 41 1841-51|       narady.~ ~Zielona lipo moja, w której cieniu~Siadam i słonecznemu
 42 1841-51|        grając.~Mogłem ci wprawdzie w zbroi, przypasany~Do miecza
 43 1841-51|        przyśniły.~ ~Pójdź, gościu, w moje progi, otwarte ci wrota,~
 44 1841-51|            przynaszają,~A przy tym w złote gęśle albo w lutnię
 45 1841-51|        przy tym w złote gęśle albo w lutnię grają!~
 46 1841-51|                           SPOWIEDŹ W CYTADELI~ ~Wdziawszy na
 47 1841-51|       ksiądz się żegnał, i szeptał w skrusze~"Zdrowaś Marya" -
 48 1841-51|             mosty zwodzone,~Weszli w budynki ciemne, sklepione.~ ~
 49 1841-51|            tajemnicza,~Zaglądająca w więzienną głuszę -~Diabła,
 50 1841-51|         duszę -~Mignie przed okiem w szarym mundurze.~Cień się
 51 1841-51|       murze;~Kędyś kajdany słychać w głębinie.~Nim ucha dojdzie,
 52 1841-51|        Znać, że się długo patrzały w słońce,~Gdy z ich spojrzenia
 53 1841-51|    więziennej~Tyle jest światła co w mgle jesiennej,~W której
 54 1841-51|       światła co w mgle jesiennej,~W której wzrok ślepnie, a
 55 1841-51|          Imiona polskie, nie znane w życiu,~Po zgonie głuchną
 56 1841-51|           życiu,~Po zgonie głuchną w śniegów ukryciu~Albo się
 57 1841-51|           kopalni bramach,~Od okna w górze aż do posadzki -~Okrutny,
 58 1841-51|        pamiętnik łącki;~Imiona owe w takim natłoku,~Tak się prosiły
 59 1841-51|           taką miłością,~Że aż się w księdzu zeszła kość z kością,~
 60 1841-51|         kość z kością,~Tak zadrżał w sobie ów mnich z klasztora.~
 61 1841-51|            mnich z klasztora.~Była w tym głosie wiara, pokora~
 62 1841-51|         dla niego poranek wstawał,~W którym się będzie tchnieniem
 63 1841-51|    zapytanie, ja dam odpowiedź,~Bo w życiu - z smutnym dodał
 64 1841-51|         czego dla siebie chciałem,~W jeden prześliczny wieniec
 65 1841-51|            O, bardzo często! Mojaż w tym wina,~Że nie wysłuchał
 66 1841-51|         wielebny,~Nie był mi nigdy w życiu potrzebny...~- Wstrzymaj,
 67 1841-51|      sprzed grającej złotej istoty~W dół mnie pociągną polskie
 68 1841-51|      lekkich stopek porzucę róże~I w otchłań naszej mgły się
 69 1841-51|      cmentarze,~Z miesiącem spadać w więzienne cele,~Po nocach
 70 1841-51|           wszystkie jęki zebrawszy w siebie,~Szumi na Polski
 71 1841-51|        rozdziera,~Leci i aż gdzieś w minach umiera.~A teraz inne
 72 1841-51|           Więc jeszcze pytam, czyś w swej młodości~Nie pragnął
 73 1841-51|          utworzyć Eden.~Rwałem się w górę, biłem w te bramy~Sercem
 74 1841-51|           Rwałem się w górę, biłem w te bramy~Sercem rozdartym,
 75 1841-51|       barłogu.~Lecz próżnom badał, w blask się zakradał,~W niebom
 76 1841-51|       badał, w blask się zakradał,~W niebom uderzał, w piekło
 77 1841-51|        zakradał,~W niebom uderzał, w piekło zapadał,~Co się po
 78 1841-51|           piekło?!~- Sługa ołtarza w cichej pokorze~Nie może
 79 1841-51|             synu, co i cierpienie.~W tym słowie leży prawd wszystkich
 80 1841-51|       męska wytrwałość.~Tylkoż się w ranach własnych nie kochać,~
 81 1841-51|          Rodzina cała,~Mór powiał, w jeden dzień poczerniała,~
 82 1841-51|     pogrzebiono~Po chrześcijańsku, w ziemię święconą.~Za czarną
 83 1841-51|        północny, na górze stromej,~W śnieżnej świątyni jej cień
 84 1841-51|            cień znikomy,~Wpatrzony w księgi, okryty lamą,~Błaga
 85 1841-51|          wymawiać,~Tylko coś łowił w więziennej głuszy~I dopatrywał
 86 1841-51|           duchowny, otom gotowy.~A w tych dwóch słowach odwaga
 87 1841-51|            Bo płacz zaplatał mnich w Miserere.~A potem szybko
 88 1841-51|            przychodzi Baranek Boży~W duszę człowieka, co się
 89 1841-51|       ogień przedniejszy,~Albowiem w jego ręce powierzę~Jerozolimę -
 90 1841-51|       słońca promienie~Przez kraty w ciemne padły więzienie~I
 91 1841-51|         padły więzienie~I uczyniły w owej godzinie~Z tego więzienia
 92 1841-51|            świątynię...~I tylko że w niej nie brzmiały hymny,~
 93 1841-51|          zimny~Od drzwi otwartych, w których połowie~Już stał
 94 1841-51|            połowie~Już stał oficer w hełmie na głowie~I słychać
 95 1841-51|            I piosneczek uczył.~Ale w myśli mojej~Wszystko żywo
 96 1841-51|        gołębie~Siadały na dębie,~A w oknie siadała~Panieneczka
 97 1841-51|            pieśni śpiewała.~ ~Ach, w niebie kraj taki~Jak polskie
 98 1841-51|              A Wisła, ta rzeka,~Co w morze ucieka,~Co siwa u
 99 1841-51|         wiater powieje,~To zda się w tym zbożu,~Że płyniesz po
100 1841-51|           Wszystko się bawiło,~Tak w tym kraju milo.~ ~Teraz
101 1841-51|       dawnych dworach~Srebro stało w worach,~Na srebrze jadali,~
102 1841-51|         worach,~Na srebrze jadali,~W jedwabiach chadzali,~Teraz
103 1841-51|         Najprzód mnie ucono~Grabić w łące siono,~Na stodole młócić,~
104 1841-51|   fantazyją,~Sukman granatowy,~ ~A w tanecku biją~Iskrami podkowy,~
105 1841-51|         Żona mię pomstuje,~Dziecko w łóżku piscy,~ ~A dymem z
106 1841-51|            Niech je tam wciornosce~W tym ostatnim dzionku!~ ~
107 1841-51|     ostatnim dzionku!~ ~Zostanę ja w wiosce~Chyba na postronku:~
108 1841-51|         woły~I pscół ćtery pieńki,~W skrzynce dwa dukaty.~ ~Ma
109 1841-51|         zem z Dębego,~Ze mieskałem w lesie.~ ~Mam z sobą fuzyję,~
110 1841-51|            niezgorzej bije:~Lepiej w wojsku strzelcem~Niż w chacie
111 1841-51|      Lepiej w wojsku strzelcem~Niż w chacie wisielcem!~ ~Bo przysięgam
112 1841-51|          Maciek Dzwoniec,~Ze by mi w chałupie~Przysło na ten
113 1841-51|            To chmury wrogów ciągną w te strony!~Pierzchnął z
114 1841-51|      wściekłe wrogi,~A wróci pokój w domowe progi?~ ~A na to
115 1841-51|      karpaccy bracia górale~Siedzą w dolinkach, co się zwą hale.~
116 1841-51|      Śniegi tam zimą i latem leżą.~W nizinach szumią wody rozliczne,~
117 1841-51|       chwieją,~Jak zajrzysz - góry w mgłach błękitnieją.~Nadrzeczny
118 1841-51|     Nadrzeczny kamień gdy weźmiesz w dłonie,~To cię zalecą fiołków
119 1841-51|        Boguż chwała,~Otom się żywą w niebo dostała!~Gdyby nie
120 1841-51|                Gdzieś tam, daleko, w ciemnym wąwozie~Wesoły góral
121 1841-51|           pasie;~A zwierza strzela w zimowym czasie,~A na doliny
122 1841-51|      odpust do Częstochowy~Lub gdy w Krakowie brzmi dzwon zamkowy~
123 1841-51|          tam znachodzi -~Za to się w górach lud złoty rodzi,~
124 1841-51|          się dosyć,~Żeby raz wrogi w Polsce wykosić.~
125 1841-51|          szabla krzywa~Ostrzem się w piasek zaorywa;~Zabite słonie,
126 1841-51|        surmy, kotły~Końskie kopyta w ziemię wgniotły;~Z żelaza
127 1841-51|          Sobieski.~Hej, ty Dunaju, w twoim łonie~Dłużej dziś
128 1841-51|            dębem namiot stoi,~Król w nim spoczywa w ciężkiej
129 1841-51|          stoi,~Król w nim spoczywa w ciężkiej zbroi;~Obozy wojska
130 1841-51|       królowi pod namiotem~Zlanemu w boju krwią i potem,~Kiedy
131 1841-51|         marsowem,~I tak był wielki w ową chwilę,~Jak kiedy bronił
132 1841-51|           ostrych skał~Duch Grecji w sercach waszych wiał..~Nie
133 1841-51|               Lecz szlachta szable w dłoniach wstrzęsła~Tysiącem
134 1841-51|          bronili,~A krzyża, co się w ziemię chyli;~I nie do Grecji
135 1841-51|    wynędznione,~Właśnie jakby szli w zatracenie;~A wielki smutek
136 1841-51|         ruinami starce siwe~Siedzą w kajdanach, nieszczęśliwe,~
137 1841-51|    popiołów...~Więc król zawoła: - W którejż stronie?~Zaż my
138 1841-51|           stronie?~Zaż my jesteśmy w Babylonie? -~ ~Wtedy okuty
139 1841-51|          wydaje,~I głosem smutnym, w wzniosłym rymie~Śpiewa nieszczęsnej
140 1841-51|           I oto płoną stare dwory,~W gruzach pałace i klasztory,~
141 1841-51|          na puszczy,~Daremnie woła w owej porze:~Za cóżeś nas
142 1841-51|            zdjął~Rzekąc: Witajcie, w niebie znani,~Światłem odziani,
143 1841-51|               Więc król co prędzej w kościół bieżał~I godzin
144 1841-51|     słowiańskie nasze plemiona -~ ~W jednym pniu silnym w ziemi
145 1841-51|               W jednym pniu silnym w ziemi się łączą,~Jeden kwiat
146 1841-51|      siekiera,~ ~Ty jednak, silna, w następnym lecie~Znowu też
147 1841-51|         ziemi bólu,~Sterczą mogiły w Kosowym Polu;~ ~Z Czech
148 1841-51|        wielkiej Morawy~Krew płynie w srebrnych nurtach Wełtawy;~ ~
149 1841-51|           Niecnota Niemiec zmienia w warsztaty.~ ~Lipo słowiańska!
150 1841-51|            wielką, podniosłą,~Żeby w tym ludu serce urosło,~ ~
151 1841-51|            Żeby ta chwała, co leży w Gople,~ ~Buchnęła w niebo
152 1841-51|           leży w Gople,~ ~Buchnęła w niebo z swojej mogiły,~Żeby
153 1841-51|           bociany stąpają powolne,~W owsach jednostajnie brzęczą
154 1841-51|             Jakby jedna dusza była w całym kraju.~ ~Oj, śliczna
155 1841-51|         mnie błogosławiąc patrzyła w dolinę.~Wiatr szumiał po
156 1841-51|            się wydawało,~Jakby coś w powietrzu po lesie płakało.~
157 1841-51|         było,~Kilka ciemnych sosen w ziemię się chyliło.~Daremne
158 1841-51|            na niebie,~I ta utonęła w ciemnej, mrocznej fali;~
159 1841-51|            dalej.~I dalej, i dalej w świat szeroki, długi, -~
160 1841-51|          srebrne toczy fale -~Żeby w niej swe konie pławili Moskale!~
161 1841-51|           witaj, ojczyzno kochana,~W boleści, w tęskności - oj
162 1841-51|       ojczyzno kochana,~W boleści, w tęskności - oj dana! oj
163 1841-51|         słyszę trąb hałasy,~Dobosz w bęben grzmi,~Rzucam, rzucam
164 1841-51|            zakukały trzy zazuleńki w gaiku,~Oj, posmutniały trzy
165 1841-51|  posmutniały trzy srebrne gwiazdki w strumyku,~Oj, poszumiała
166 1841-51|      chmura okrywa?~Czysta krynica w cichej dolinie przepływa.~
167 1841-51|      pobladły,~Oj, bo trzy gwiazdy w cienie wieczności zapadły.~
168 1841-51|           mu pękło.~Oj, wy hetmani w złocistych zbrojach i w
169 1841-51|            w złocistych zbrojach i w stali,~Kto was, rycerze,
170 1841-51|      poruszy.~ ~Oj, wy na piaskach w równym powiślu Mazury,~Jaki
171 1841-51|          rad szuka,~Smutna kukułka w zielonym gaju zakuka.~
172 1841-51|           gładki!~Skowronek, lecąc w toń lazurową,~Wisi w powietrzu
173 1841-51|         lecąc w toń lazurową,~Wisi w powietrzu nad moją głową.~
174 1841-51|          nad moją głową.~Kiedy się w sobie, bracia, uciszę -~
175 1841-51|          do tańca dziewka,~Strojna w bursztyny, w korale, maki~
176 1841-51|      dziewka,~Strojna w bursztyny, w korale, maki~I złote piżmo,
177 1841-51|               To mi tak czasem coś w ucho gada,~Niby dziewczyna
178 1841-51|      mignie gębusia blada,~Chwytam w powietrzu jasne przędziwko~
179 1841-51|        drzemią, chylą się sosny!~A w duszy mojej tak pełno wiosny,~
180 1841-51|         zaciska,~I niema spada łza w spaleniska,~Bo serce pęka...~ ~
181 1841-51|          zawsze do was przychodzę,~W śnie czy na jawie ja ku
182 1841-51|        śnie czy na jawie ja ku wam w drodze,~Łódką flisowską
183 1841-51|            dość na jawie - jeszcze w śnie płaczę~I ręką wiodąc
184 1841-51|          gwiazdami~Albo się miesza w bocianie stada~I białoskrzydła
185 1841-51|         białą dziewicą~I unosi się w hymnach pobożnych.~Choć
186 1841-51|        zorzą:~Tak bym rad wzleciał w powietrze ptakiem,~W ten
187 1841-51|      wzleciał w powietrze ptakiem,~W ten szklany przestwór, w
188 1841-51|           W ten szklany przestwór, w tę piękność bożą!~Och! Jakiś
189 1841-51|            bracia moi,~Przyjmijcie w serce tę piosnkę lichą.~
190 1841-51|          DO NARODU~Wiersz napisany w r. 1850 z powodu skłaniania
191 1841-51|           wydarła;~Oto my, biedni, w nędzy i w rozpaczy,~Nie
192 1841-51|          Oto my, biedni, w nędzy i w rozpaczy,~Nie wyrzekliśmy
193 1841-51|          bądźcie pewni, że umierał w wierze,~Że do ojczyzny wolnym
194 1841-51|          znikczemnione,~Wy nawet - w kraju naszym bracia nasi,~
195 1841-51|          to łez morze słone,~Wiary w ojczyznę morze łez nie zgasi.~
196 1841-51|     krzyżami.~ ~Niech car zniewolą w kraju naszych braci,~Niech
197 1841-51|           czoła,~Choć nas uwiężą i w kajdany włożą;~Choć nas
198 1841-51|         wypijem gorycze~I zniesiem w ciszy męki nam zwyczajne.~
199 1841-51|         jak świeca grobowa,~Podana w ręce chorego ściśnięte,~
200 1841-51|      mówicie, przyjmie nas łaskawy~W ojczyźnie naszej, już w
201 1841-51|            W ojczyźnie naszej, już w dziedzinie swojej.~Wiecie,
202 1841-51|        ściągali,~Podniósłszy ręce, w zbrodni skamieniali...~W
203 1841-51|           w zbrodni skamieniali...~W owym zbójeckim czynie uwiecznieni,~
204 1841-51|           biedny lud się modli.~Że w niskich chatach i po starych
205 1841-51|            nieodrodnych,~Żywiących w sercach miłość dla Ojczyzny.~
206 1841-51|          usiędzie,~Śpiewają pieśni w tak żałobnym tonie~Jak konające
207 1841-51|           ranią,~Ogień nie zgaśnie w wiernych apostołach.~Szyderstwo
208 1841-51|           wiem...~Ad. Mickiewicz~ ~W dniu onym słońce dziwną
209 1841-51|            jaśniało.~Sowiński stał w okopach, oparty o działo,~
210 1841-51|      rozbite~Leżały, już ostygłe i w ziemię zaryte,~Kilka strzaskanych
211 1841-51|          na linii odległej;~Te się w szyki zbierały, inne w oddal
212 1841-51|         się w szyki zbierały, inne w oddal biegły,~Inne stały
213 1841-51|             wyciągnionym~Pop ruski w czarnych ryzach, ze srebrnym
214 1841-51|             Nareszcie spod namiotu w samym skraju błonia~Adiutant
215 1841-51|       samym skraju błonia~Adiutant w piórach wybiegł, szybko
216 1841-51|           z wydobytą szpadą, która w słońcu świeci,~Puścił się
217 1841-51|           jak chyba śmierć leci.~ ~W okopach braci naszych ledwie
218 1841-51|        przed kościołem stała,~Kędy w głębi, schylony na ołtarza
219 1841-51|         jako wicher, kiedy wpadnie w drzewa,~Pierwsze gałęzie
220 1841-51|         pocznie na szerokim łanie,~W drużynie drzew niezwykłe
221 1841-51|      krzyki...~Zazgrzytały bagnety w blasku słońca białe~I pędzą
222 1841-51|           jako fala morska, co się w biegu pieni,~Rozbija pierś
223 1841-51|          boży;~Cofają się, wracają w straszliwym nieładzie:~Szczękły
224 1841-51|            dopokąd ostatni ładunek w tornistrze,~Nie ustąpią
225 1841-51|          szarpie ładunki, stemplem w kulę dzwoni~I pierś rozkrywszy
226 1841-51|         śmierci, sam śmierć trzyma w dłoni.~ ~Strzał po strzale
227 1841-51|       Strzał po strzale wciąż pęka w pierś moskiewskich chłopów,~
228 1841-51|         wciąż się wznoszą karabiny w słońce,~Ciepłą purpurą cieką
229 1841-51|         kościele,~Lecz nie ostatni w Polsce wolności czciciele.~
230 1841-51|         niewieście polskiej czucie w piersiach wzbiera,~Pokąd
231 1841-51|           kroku,~Upatrując nadziei w żywym wodza wzroku.~On z
232 1841-51|        wodza wzroku.~On z bagnetem w pośrodku ściśniętego koła~
233 1841-51|       długie dni niewoli rozprysły w kawały.~ ~- "Przebaczenie!...
234 1852-60|        dolinie, na zielonej,~Widzę w dali wioskę małą,~Domek
235 1852-60|          na przydrożu~Dziki piołun w bujnej trawie~I bławatki
236 1852-60|            trawie~I bławatki rosną w zbożu.~Gdyby jeszcze tam,
237 1852-60|             To bym myślał, żem już w kraju.~ ~Jaka cicha szczęsna
238 1852-60|            Polacy?~ ~Ptak powrócił w swoje gniazdo,~Zwinął skrzydła
239 1852-60|             Gdzież mnie wiedziesz, w którą stronę?~Płyńcie! płyńcie,
240 1852-60|                      ZŁOTY KUBEK~ ~W szczerym polu na ustroni~
241 1852-60|    liściami.~Aniołowie przylecieli~W porankową cichą porę:~Złote
242 1852-60|          korę.~ ~Nikt nie wiedział w całym świecie,~Ludzkie oczy
243 1852-60|          damy kubek złoty?~Kto się w dłonie wziąć ośmieli,~W
244 1852-60|            w dłonie wziąć ośmieli,~W złotym denku przejrzeć lice?~ ~-
245 1852-60|         patrz weselej,~Czemu twoje w łzach źrenice?~Sam Pan Jezus
246 1852-60|            I od natchnienia, jakie w serce poda,~Płynie przez
247 1852-60|            darmo różne dzieli dary~W miarę zasługi i w miarę
248 1852-60|      dzieli dary~W miarę zasługi i w miarę ofiary.~Przy tym okienku,
249 1852-60|         snuły się o wierze -~Złote w poczęciu, szare na papierze!~
250 1852-60|            co nie ze ziemi?~ ~A tu w ogrodzie pod starą jabłonią,~
251 1852-60|      wypadła nu z ręku,~A szemrząc w duszy nie dograne słówko~
252 1852-60|               NA KOLUMNĘ WANDOMSKĄ W PARYŻU~ ~Więc nad Sekwaną
253 1852-60|          co wystąpił dumny,~Twarzą w twarz słońca, i stoi spokojny,~
254 1852-60|          każdej strony~Gwałtem się w myśli jego chwała wtłacza:~
255 1852-60|           orły wzięły złote wieńce w szpony,~Tam się zwycięski
256 1852-60|     stojący przy krzyżu~Przeczuwał w tobie odpocznienie ciche -~
257 1852-60|       Gdybyś ty, Wielki, nie wpadł w małą pychę~I nie zapragnął
258 1852-60|     gwiazdą na błękicie.~Lecz i ty w dumie wyszedłeś na boga,~
259 1852-60|           smętne wielką ciszą,~Gdy w wirze globu ujrzysz grób
260 1852-60|       wszystkie złożyły się cnoty,~W morzu jasności wznosi głowę
261 1852-60|          jak drgnienie prostoty,~A w dłoniach dzierżąc szablę
262 1852-60|            za ojczyznę!~A myśl ta, w wiecznych paląca się sferach,~
263 1852-60|          noc długa,~Rozbudza życie w młodych bohaterach~I nie
264 1852-60|          dostojnie,~Mijasz obłędne w swej podróży szlaki,~Jak
265 1852-60|       Wyglądam, komu śpiewać pieśń w tym czasie,~ ~I mimo woli
266 1852-60|          woli idę za pastuchem,~Co w naszych borach białe owce
267 1852-60|        swym zacisznym domem stałeś w górach,~A miesiąc chłodny
268 1852-60|      leciał po niebie,~To krył się w chmurach.~ ~Szarzały góry
269 1852-60|           i nie pytał,~Tylkoś mnie w progach wiejskiej swej zagrody~
270 1852-60|      chlebem, posadził za stołem~I w oczy patrzał, a badał słów
271 1852-60|          Szczęsnyż ja byłem, jakby w siódmym niebie!~O dniu ty
272 1852-60|      jeszcze wskrześnij!~Patrzałem w Ciebie i słuchałem Ciebie:~
273 1852-60|           z gości,~Usty złotemi!~ ~W uszach mi dzwoni Twój akcent
274 1852-60|           a Bóg że wie, za czem...~W którym się puszcza szumna
275 1852-60|               Niby to słowa, a coś w uchu dzwoni~Jakoby pacierz
276 1852-60|    wyobraźnia do was mną pomiecie:~W dolinie rzeka srebrnym ciągnie
277 1852-60|       jasny,~Smug się perłami rosy w oddal świetni...~Ten miesiąc
278 1852-60|       wiele na tych brzegach marło~W doczekiwaniu dni weselnych
279 1852-60|           jabłonka ta wyniosła,~Co w ogrodzie stała?~ ~Gdzie
280 1852-60|         kwiatki na łące?~ ~Chata - w gruzy obalona,~Źródła -
281 1852-60|            bić przestały,~Jabłoń - w próchno zamieniona:~Jedne
282 1852-60|            szczęściem jest nie żyć~W czasy nieszczęsne.~ ~I już
283 1852-60|         rady ni przewodu~Zestarzan w bólu~Konającego sierota
284 1852-60|         żurawi,~Na postrach wrogom w czystą zbroję naszą~Husarz
285 1852-60|   Przelatujmy, dzieci,~Jak gwiazdy w nocy.~
286 1861-70|            dumnej Romy,~Zagrzęzłej w złem,~I na dzisiejsze ujęte
287 1861-70|         Tybru, co się mętnie wleką~W odległość łąk,~Na blade
288 1861-70|            laur tej znikomej sławy~W oczach mu bladł,~Każda kolumna
289 1861-70|            mu bladł,~Każda kolumna w szacie modro-mgławej~I każdy
290 1861-70|    Zwisłych na wschód.~Wszystko to w oczach pielgrzyma się biedzi~
291 1861-70|      pielgrzyma się biedzi~I zlewa w mgłę,~Znajomych wzgórzy
292 1861-70|            CZEŚĆ 25 LUTEGO 1861 R. W WARSZAWIE~ ~Dojrzewa owoc
293 1861-70|         cud,~I stopniał lodów lud,~W łez morze zmiękł.~ ~Bezbożnych
294 1861-70|        Proch na cię miótł i śmiech~W żałobie lat.~ ~Byś poznał,
295 1861-70|           pychy twojej róg~Ukrócił w grobach Bóg,~Twych butność
296 1861-70|          Bóg,~Twych butność lic.~ ~W grób twój złożyłem zwłok;~
297 1861-70|            wzrok,~By przejrzał raz~W świat potęg, cudów, sił,~
298 1861-70|         Pił z czystych źródeł jej,~W jej patrzał zdrój!~I cały
299 1861-70|         łuczywem świecą,~Gdzie się w niecce człek koleba,~Gdzie
300 1861-70|     ostatka~Dzwoni wciąż, a dzwoni w uchu:~Matka, matka, matka,
301 1861-70|         ciebie porodziła -~To choć w łachman przyodziana,~Choć
302 1861-70|     ściecze~I staw zamarzły pęknie w strzał tysiące,~Gdy tchnienie
303 1861-70|           modli od zmroku do świtu~W pasie z gwiazd jasnych i
304 1861-70|           pasie z gwiazd jasnych i w sukni z błękitu.~Wrócę ja,
305 1871-93|            Mefisto~ ~Dalej i dalej w świat z rozdartym łonem,~
306 1871-93|          Kartaczownice, poskładane w sągi,~W Berlinie żołnierz
307 1871-93|  Kartaczownice, poskładane w sągi,~W Berlinie żołnierz landwerzysta
308 1871-93|   landwerzysta strzeże,~Pomniejsze w pyszne przelane posągi~Moltków,
309 1871-93|        Werderów, Stejnmetzów,~Inne w ogniste ciągną paszcze pieców.~ ~
310 1871-93|          już bez głosu,~I wszystko w cienie schodzi zwykłą drogą;~
311 1871-93|         wieńców i kadzideł,~Poezja w zorzy malowanych skrzydeł~
312 1871-93|            życie powraca na chwilę~W obrazie pieśni, w głazie
313 1871-93|           chwilę~W obrazie pieśni, w głazie i w teatrze;~Potem
314 1871-93|         obrazie pieśni, w głazie i w teatrze;~Potem się cisza
315 1871-93|                                    W bramy paryskiej Wystawy,
316 1871-93|   nieobjętej pustynnej przestrzeni~W nie zachodzących gwiazd
317 1871-93|          wznoszą z piasków ławy,~A w ciemną wieczność płynąc
318 1871-93|      odtrąca obawy~O trwałość bytu w opatrznej naturze;~Słoń
319 1871-93|         nie chwyci~I społem ciągną w oddal nieskłóconą.~ ~Czasu
320 1871-93|         nasz strawi~I chwila czasu w wieczność się przejawi.~ ~
321 1871-93|          Lemanem na niższe pokłady~W jesienny ranek mgły alpejskie
322 1871-93|        skały, wzorem starców rady,~W krąg zaciągają, a ich szatę
323 1871-93|        tytany, Gale - skarabeje?~- W słońce nam droga z pustyni
324 1871-93|   skwapliwe słowa.~Prawa ludzkości w każdym pulsów tętnie,~Jedno
325 1871-93|            Brama, Ałła czy Jehowa.~W dłoń broń i dalej z oczy
326 1871-93|     krzyczą - vive!" i nad obszary~W odległość niosą podarte
327 1871-93|            do swych mumii dusze,~I w trumny królów, zawarte najszczelniej,~
328 1871-93|              II~Z brzegów Sekwany, w której fale mętne~Chylą
329 1871-93|          wieża, mur chiński, gdzie w pyle~Wszystko pode mgłą
330 1871-93|          Alpy, związała dwa morza,~W nauki świetne, kunsztowne
331 1871-93|      Nazareński jeszcze tam gdzieś w gminie,~Pod strzechą wiejskich
332 1871-93|         szczęśliwi~Nad zgromadzoną w poziomach czeredą;~A kto
333 1871-93|     Japończyk większe widział cuda w Jedo;~Północny człowiek,
334 1871-93|          któż nad Boga?~Skinie - i w długi dym rozwieje skały,~
335 1871-93|         rozwieje skały,~Skinie - i w płyn się rozleje żelazo...~
336 1871-93|         wieży paryskiemu świętu.~ ~W żegludze wieków geniusz,
337 1871-93|           a miecz za wiosło.~ ~Nie w rytm poezji wieża, wynalazki;~
338 1871-93|     sferach~Hermesa zodiak odkryli w Denderah,~Szemraniem liści
339 1871-93| znieważonym powłóczy Wersalu,~Kędy w królewskiej sali zwierciadlanej~
340 1871-93|    królewskiej sali zwierciadlanej~W lustrach wciąż widzi odbite
341 1871-93|       świeżej,~Upokorzoną ojczyznę w przedsionkach,~Łunę pożarów
342 1871-93|                 Gdzieżeś, o cieniu w zbroi i koronkach,~Słońce,
343 1871-93|          Tiuren, Rolandy, Bajardy,~W cieniach pałacu wspomina
344 1871-93|            krwi niepamiętna;~A gdy w powietrzu jęczy głos: Niestety!~
345 1871-93|    powietrzu jęczy głos: Niestety!~W wielkiej kostnicy tańczy
346 1871-93|           Hoszów, ziemio grzmotów,~W sferęż ty idziesz bogów
347 1871-93|          krańców,~Nad sinym morzem w szum i wichrów zamęt,~W
348 1871-93|            w szum i wichrów zamęt,~W ciche westchnienia, w konania
349 1871-93|       zamęt,~W ciche westchnienia, w konania wygnańców~Wplatają
350 1871-93|      starzy towiańszczycy,~Których w wychodztwie znano, szanowano~
351 1871-93|         portierka domu (kabalarka)~W jednym widziała wizerunek
352 1871-93|       przypominał wiele,~Stojących w niszach na starym kościele.~ ~
353 1871-93|            muszarem,~Że za Sekwaną w obwodzie ich starym~Są to
354 1871-93|            I o przyszłości, Ludwik w zapał wpadał,~Adolf zaś
355 1871-93|           zdejmując oka,~Wpatrzony w lice mówcy jak w proroka.~ ~
356 1871-93|         Wpatrzony w lice mówcy jak w proroka.~ ~Na emigracji
357 1871-93|          biografii,~Więc o fortuny w miłości przykładach,~Jak
358 1871-93|            Jak się królowe kochały w tych dziadach,~Różne historie
359 1871-93|            Czy brat o bracie myśli w niedostatku?~Był anioł:
360 1871-93|          Był anioł: Maria Boleska, w przypadku...~Pamięć dobroci
361 1871-93|            i ona...~ ~Wiem, że był w urzędzie,~W trzydziestym
362 1871-93|           Wiem, że był w urzędzie,~W trzydziestym pierwszym że
363 1871-93|    Cierpiałeś dużo, gdyś tak skąpy w słowie.~ ~Jego towarzysz
364 1871-93|        Dusza Nebaby albo Nalewajki~W pochwie siedziała Polską
365 1871-93|         siedziała Polską gorejąca,~W której żywotów przeszłych
366 1871-93|         strąca;~Bo takie były sądy w owym gronie,~Wierzącym w
367 1871-93|           w owym gronie,~Wierzącym w przejścia ludzkich dusz
368 1871-93|      krajem zwracał jak za matką~I w sercu świeżej nabierał otuchy.~
369 1871-93|             Spokojna wiara - kiedy w innej części~Doprowadzały
370 1871-93|            przyszłej reformatów.~ ~W izbie, zaprawdę nie było
371 1871-93|           boska.~Grzymała skończył w oblężeniu z głodu,~Seweryn
372 1871-93|         oblężeniu z głodu,~Seweryn w mrozie spalił bibliotekę,~
373 1871-93|        Francuz, bracie, gdy wlezie w kałużę..."~"To i cóż? Rzuci
374 1871-93|           miliona ludzi,~A gdy się w ogniu bitew duch obudzi,~
375 1871-93|       skoczy, to się nie oprze, aż w chmurze.~Lecz dzisiaj w
376 1871-93|            w chmurze.~Lecz dzisiaj w wyższym nikt nie mówi tonie~
377 1871-93|          Adolf żwawo się zakrząta,~W ulicach ciemno, godzina
378 1871-93|          ogniste, zataczając łuki,~W pył roztrącają dzieła pięknej
379 1871-93|   chrześcijanie~Staliśmy, walcząc, w ogniu pod Paryżem."~ ~"Pas
380 1871-93|        blask Anielskiej Pani,~Dłoń w dłoni, mężni w ostatniej
381 1871-93|          Pani,~Dłoń w dłoni, mężni w ostatniej godzinie,~Po raz
382 1871-93|         płonące mury~Huk odpowiada w ulicach armatni~I wersalczyków
383 1871-93|           chcesz, a ja nie uwierzę~W miłość moskiewską; zaleźli
384 1871-93|         miłość moskiewską; zaleźli w kałużę,~Szał, polityka,
385 1871-93|           miliona ludzi.~A gdy się w ogniu bitew duch obudzi...~
386 1871-93|            Czekać na pensję nędzną w prefekturze."~ ~"Gadaj -
387 1871-93|             wiotkie jak ten papier w tece...~
388 1871-93|            Kiedyż usłyszę głos, co w duszę wnika,~O czarodziejko
389 1871-93|      czarodziejko narodowej sceny?~W natchnionej piersi jakaż
390 1871-93|          kapłaństwo sztuki~Szanuje w sobie, zjednywa jej wiarę;~
391 1871-93|            ideałów spragniony, sam w kale,~Marzy o myśli i dzieł
392 1871-93|       sprawą albo raczej ducha,~Co w piersi twojej dziwne wzrusza
393 1871-93|         zostawia letargi~I schodzi w cienie, pewna jak odwaga:~
394 1871-93|        widmem rozciągniona białem;~W oczach kochanka już zimno,
395 1871-93|         zemsty i długie "niestety"~W sercu się widza na głębiach
396 1871-93|        kiedyż cię zobaczę,~Strojną w eglantyn kwiaty i powoje?~
397 1871-93|          prowadząc miesiące,~Gdzie w mgłach Zygmunty świecą i
398 1871-93|               Kto rad wiedzieć, co w tej głowie,~Od niej samej
399 1871-93|          jeszcze lub niewiele,~Ale w sercu wciąż wesele.~Z czego?
400 1871-93|             Że się gwiazdki świecą w niebie,~Że szczęśliwa sama
401 1871-93|       dziewczyno?"~A ta wpija usta w usta:~"Tak was kocham, matusino!"~
402 1871-93|                Więc matusia, jakby w tęczę,~W jedynaczkę patrzy
403 1871-93|            matusia, jakby w tęczę,~W jedynaczkę patrzy swoją;~
404 1871-93|       głodne; luli, dziecię, luli.~W białym dworze siła gości
405 1871-93|       stara Nastka,~Że chłop sobie w domku kmiecym~Jak u Boga
406 1871-93|          krzyku,~A grosz zawdy był w kieszeni~Od jesieni do jesieni."~"
407 1871-93|      czarodziejstwo kona.~O Panie! W Twoje upadam ramiona~I już