Part

  1 1841-51|        powiewa,~Słodka melodia w ucho się wlewa.~Pod drzewem domek
  2 1841-51|           ręku nosiła matka;~Wszystko się sercu tak mile śmiało,~Wszystko,
  3 1841-51|             Wszystko, com kochał, tam się zostało.~ ~Cieniste wierzby
  4 1841-51|                  Co chwila nowy obraz się sunie,~Co chwila nowe wspomnienie
  5 1841-51|              jak para parę omija,~Jak się w ich licach krew żywo pali.~ ~
  6 1841-51|            Kochaneczku, ciebie,~Pierw się matuś moja spłacze~Na moim
  7 1841-51|               w zbroi hartownej!~Nikt się nie oprze, gdyś jest walcząca,~
  8 1841-51|              gdyś jest walcząca,~Nikt się nie oprze, dziewico słońca,~
  9 1841-51|               krzykiem rozpaczy rzucą się w stronę,~Gdzie im ukażesz
 10 1841-51| czarodziejskie twoje skinienie~Stanie się niebo na ziemi,~Dzikiej
 11 1841-51|      czarownej palmy skinienie~Ludzie się staną świętymi.~ ~Na kogo
 12 1841-51|          gałązek włosy wplecione.~Tak się stroiła jak dziewczę młode~
 13 1841-51|         Wyszedł z gaju gajowy~I ozwie się w te słowy:~- Taka bieda
 14 1841-51|              w drodze wieczystej~Wnet się człek ujrzy; ten szczęśliwy
 15 1841-51|               i schodzi,~Czysty, jako się sprawiedliwym godzi,~A świat
 16 1841-51|            Siadam i słonecznemu kryję się promieniu;~Jakże to wiele
 17 1841-51|               Za poczciwości chroniąc się pawężą~Tnie prawdę mieczem -
 18 1841-51|               gościu pożądany,~Spiesz się, tu cię pokrzepi mój dzban
 19 1841-51|              pieczy~I stare "kochajmy się" rad zawsze wspominać,~I
 20 1841-51|         odgadł dziwne sądy boże.~Więc się cieszmy nadzieją, chwytajmy
 21 1841-51|               sny były,~Praw-li, komu się one na świecie przyśniły.~ ~
 22 1841-51|         pachołkowi oddaj,~A zwyczajom się naszym staropolskim poddaj!~
 23 1841-51|           starzec pobożny...~I ksiądz się żegnał, i szeptał w skrusze~"
 24 1841-51|            słowa spokój mieszały;~Tam się gdzieś lufcik zatrzasnął
 25 1841-51|           lufcik zatrzasnął mały,~Tam się westchnienie z piersi rozkuło,~
 26 1841-51|               w szarym mundurze.~Cień się bagneta złamie na murze;~
 27 1841-51|              Nad bladą skronią ciągną się górą~Niebieskie, czyste
 28 1841-51|          wskroś przejmujące,~Znać, że się długo patrzały w słońce,~
 29 1841-51|            widza nie wstrzyma,~Śmieje się, mówi, żyje - oczyma.~Nad
 30 1841-51|             ciała mokną,~I takie zwie się: czyścowe okno.~Imiona więźni -
 31 1841-51|               nie maże:~Izby te zowią się przedcmentarze...~I z nich
 32 1841-51|        głuchną w śniegów ukryciu~Albo się piszą po rudy łamach,~Piekielnych
 33 1841-51|              owe w takim natłoku,~Tak się prosiły przychodnia wzroku,~
 34 1841-51|          księdza wzrok rzucił,~A znać się bliską śmiercią nie smucił,~
 35 1841-51|                z taką miłością,~Że aż się w księdzu zeszła kość z
 36 1841-51|             poranek wstawał,~W którym się będzie tchnieniem napawał~
 37 1841-51|              zbierz myśli swoje,~Módl się i żałuj za grzechy twoje.~
 38 1841-51|               rozwód, widzisz, z lubą się godzę,~Zrywam z nią związki,
 39 1841-51|             Nicią, co z serca ciągnie się rany.~Śliczna wiązanka z
 40 1841-51|               I w otchłań naszej mgły się zanurzę...~Za to bluźnierstwo
 41 1841-51|           Adama utworzyć Eden.~Rwałem się w górę, biłem w te bramy~
 42 1841-51|           Lecz próżnom badał, w blask się zakradał,~W niebom uderzał,
 43 1841-51|         uderzał, w piekło zapadał,~Co się po naszej ziemi rozwlekło -~
 44 1841-51|         stawię,~Nim na nieznany brzeg się przeprawię,~Przebacz mi,
 45 1841-51|              męska wytrwałość.~Tylkoż się w ranach własnych nie kochać,~
 46 1841-51|          Skończył. Młodzieniec do nóg się schyla,~Na nagą stopę przeziębłą
 47 1841-51|           nikogo żalu nie noszę.~I tu się młodzian zamyślił długo.~
 48 1841-51|              gwiaździe śród burzy,~Co się z anielskiej przybliża strony,~
 49 1841-51|       pozdrawiać,~Jak gdyby imion bał się wymawiać,~Tylko coś łowił
 50 1841-51|          słoneczne dopatrzył koło,~Co się wykreśla nad świętych głowy,~
 51 1841-51|            Boży~W duszę człowieka, co się ukorzy,~Aby był nad to słońce
 52 1841-51|                głos zagrzmiał - dzień się zaczyna!~Więzień ma prawo
 53 1841-51|             Dalej nie śpiewam; to, co się stało,~Tyle mi razy serce
 54 1841-51|               Siadał dudarz stary,~Co się po wsiach włóczył~I piosneczek
 55 1841-51|              A wiater powieje,~To zda się w tym zbożu,~Że płyniesz
 56 1841-51|        szczęśliwy~I takiej natury,~Że się nie oddali,~Choćby mu dawali~
 57 1841-51|               Stado koni biega,~A jak się wierzbowa~Fujarka rozlega?~
 58 1841-51|      wierzbowa~Fujarka rozlega?~A jak się tam bawią,~Jakie bajki prawią?~ ~
 59 1841-51|               dawniej, było,~Wszystko się bawiło,~Tak w tym kraju
 60 1841-51|              z domu, i z kraju,~Łzami się obleje,~Na śmierć zatęsknieje~
 61 1841-51|              dajże to, Panie,~Niechaj się tak stanie~Dla polskiej
 62 1841-51|          Stary sierżant Nikita~Kowala się zapyta:~- Gospodarze moi
 63 1841-51|                Lec ze żonkę dali -~To się pomylali.~ ~Cłek by miał
 64 1841-51|           Cłek by miał ochoty~Podobać się komu,~A tu ksycy z choty:~
 65 1841-51|               pójdzies do domu!~ ~Bóg się nie zmiłuje:~Toć mię gnębią
 66 1841-51|             do starsego,~Zamelduję mu się:~Powiem, zem z Dębego,~Ze
 67 1841-51|               wszelką zmianę człowiek się trwoży:~Kto wie, jak będzie?
 68 1841-51|       przyjdzie na ludzi los! -~Ozwał się jakby spod ziemi głos.~ ~
 69 1841-51|               przy drodze stał,~Zdało się, czoło śród liści miał.~ ~
 70 1841-51|               nad ludzi wzniósł~I tak się zdało, jak gdyby rósł...~ ~
 71 1841-51|        gwiazdy, wieczór zapada,~Ludzi się wielka zbiegła gromada.~ ~-
 72 1841-51|               braknie ludzi... Na cóż się przyda?~ ~Ojców ni synów
 73 1841-51|             serce im rośnie.~ ~Śmieją się dzieci, cieszą się starzy,~
 74 1841-51|             Śmieją się dzieci, cieszą się starzy,~I łzy, i przestrach
 75 1841-51|                Który pociągnie, to mu się zsunie...~ ~Hej, ty lirniku!
 76 1841-51|                 Hej, ty lirniku! Wróć się no sam!~Naciągnij strunę -
 77 1841-51|         górale~Siedzą w dolinkach, co się zwą hale.~Pod modre niebo
 78 1841-51|            hale.~Pod modre niebo góry się jeżą -~Śniegi tam zimą i
 79 1841-51|             Po skałach ciemne świerki się chwieją,~Jak zajrzysz -
 80 1841-51|           myśli: A Boguż chwała,~Otom się żywą w niebo dostała!~Gdyby
 81 1841-51|        góralach takie śliczności -~Że się przypatrzeć naszej piękności!~
 82 1841-51|             kozie,~Cygan-włóczęga, co się tam błąka,~Siedząc przy
 83 1841-51|            jakie ładne!~Nie porównają się z nimi żadne!~Rączki toczone,
 84 1841-51|               tak pięknej ziemi wyjść się nie godzi!~Chyba tam kiedy
 85 1841-51|           człek tam znachodzi -~Za to się w górach lud złoty rodzi,~
 86 1841-51|          rodzi,~Za to żelaza znajdzie się dosyć,~Żeby raz wrogi w
 87 1841-51|              Dunaju, nad wodami,~Bili się Turcy z Polakami.~Hej, ty
 88 1841-51|     damasceńska szabla krzywa~Ostrzem się w piasek zaorywa;~Zabite
 89 1841-51|            ziemia jasną była,~Ze krwi się ludzkiej oczyściła.~ ~Hej,
 90 1841-51|           dziś Polacy -~Co mu też śni się po tej pracy?~ ~Różne przychodzą
 91 1841-51|             prorocze,~Z którymi rozum się kłopocze.~Taki sen, wierę,
 92 1841-51|         dobrym słowem,~Czołem ukorzył się marsowem,~I tak był wielki
 93 1841-51|            dziś bronili,~A krzyża, co się w ziemię chyli;~I nie do
 94 1841-51|            cnotę,~Ale spojrzyjcie, co się stanie,~Gdy waszych wielkich
 95 1841-51|             Boga, we łzach smutny,~By się nie sprawdził sen okrutny.~
 96 1841-51|            jednym pniu silnym w ziemi się łączą,~Jeden kwiat sypią
 97 1841-51|                o bracia wierni,~Krzyż się ogromny na ziemi czerni.~ ~
 98 1841-51|           pisklę! Moje konary~Jeszcze się zdadzą królom na mary.~ ~
 99 1841-51|           niebo z swojej mogiły,~Żeby się słońca dwa rozświeciły:~ ~
100 1841-51|               leśnej okolicy~Rozwiewa się wonność sosnowej żywicy.~
101 1841-51|               daleko, daleko.~I gdzie się obrócisz nad Wisłą, nad
102 1841-51|               zagra od ucha?~Gdzie mi się rozśmieje tak raźna dziewucha,~
103 1841-51|             dzień padało,~Pod wieczór się za mną słońce obejrzało -~
104 1841-51|             mną -~Sierocemu sercu tak się wydawało,~Jakby coś w powietrzu
105 1841-51|               ciemnych sosen w ziemię się chyliło.~Daremne po drodze
106 1841-51|            nasze sławne czasy -~Gdzie się to podziała nasza dawna
107 1841-51|           nasza dawna chwała?~Wiatrem się rozwiała, śniegiem roztopniała.~
108 1841-51|             że też z przemocy otrząść się nie może.~I po co to kwiecie
109 1841-51|          konie pławili Moskale!~Na co się te nasze dziewki wychowały -~
110 1841-51|            bracia Mazury! Krzywda nam się dzieje,~Ojcowską chudobę
111 1841-51|            płoną, to bledną;~I włóczę się oto, i tęskliwie żyję -~
112 1841-51|        tęskliwie żyję -~Westchnieniem się żywię i łez się napiję.~
113 1841-51|         Westchnieniem się żywię i łez się napiję.~I tak schodzi zima
114 1841-51|               życie, i piosnka dobrze się opłaci,~Jeżeli łzy-perły
115 1841-51|           gnuśnie zgasł?~Dosyć, dosyć się marzyło,~Teraz działać czas.~ ~
116 1841-51|              Grzmią armaty,~Rozpoczął się bój;~Żegnaj, łąko, drzewa,
117 1841-51|          czemuście takie żałosne?~Las się rozwija, słoneczko ciepłe
118 1841-51|             jakoś nie grzeje,~I świat się śmieje, a nam się jakoś
119 1841-51|               świat się śmieje, a nam się jakoś nie śmieje,~Bo umarł
120 1841-51|       powietrzu nad moją głową.~Kiedy się w sobie, bracia, uciszę -~
121 1841-51|              wszystko słyszę.~ ~I tak się z serca wydziera śpiewka,~
122 1841-51|           skrzypie wywija młoda -~Ani się pyta, czy to tak ładnie:~
123 1841-51|               ze złotą cywką:~Spojrzę się - mignie gębusia blada,~
124 1841-51|                Chałupy drzemią, chylą się sosny!~A w duszy mojej tak
125 1841-51|        straszniejsze wrzaski -~I krew się burzy, i pięść zaciska,~
126 1841-51|             derkacze,~Spod nóg mi rwą się pliszki i lelki.~Nikt mnie
127 1841-51|              ciągnie z gwiazdami~Albo się miesza w bocianie stada~
128 1841-51|             stoi nad wód krynicą~Albo się wiesza na krzyżach drożnych,~
129 1841-51|             na krzyżach drożnych,~Ona się modli z białą dziewicą~I
130 1841-51|              z białą dziewicą~I unosi się w hymnach pobożnych.~Choć
131 1841-51|             Och! Jakiś anioł na świat się zniża,~Bo czuję lekkość
132 1841-51|            zaszumiały lasy,~Gdzieście się podziały, moje młode czasy?~ ~
133 1841-51|              młode czasy?~ ~Gdzieście się podziały, wy złote miesiące,~
134 1841-51|             moje ty śliczności,~Gdzie się to podziały te nasze miłości?~ ~
135 1841-51|               łza łzę pobijała,~Teraz się spoglądasz, jakbyś mnie
136 1841-51|            Przy której duchy gromadzą się święte.~I car, mówicie,
137 1841-51|         Wiecie, że umarł, kto śmierci się boi,~Przeklęty, który zdejmą
138 1841-51|               kto opuszcza braci,~Kto się ubogiej swej matki zapiera,~
139 1841-51|           Chociaż tak wielu odstępców się podli,~Że tam, gdzie ciągną
140 1841-51|             ciebie, Matko, biedny lud się modli.~Że w niskich chatach
141 1841-51|             dziatek,~Co byś nie odjął się ich urąganiu.~O! jest tam
142 1841-51|                Bez której podłe dusze się pogania.~Śmierć nam nie
143 1841-51|              jako mrówek kupy~Poczęły się poruszać na linii odległej;~
144 1841-51|        poruszać na linii odległej;~Te się w szyki zbierały, inne w
145 1841-51|               w słońcu świeci,~Puścił się tak pośpiesznie, jak chyba
146 1841-51|               mundury biło...~A groby się garbiły pod żołnierzy stopy~
147 1841-51|             wtem nagle pod słońce, co się z chmur odwiało,~Dym jak
148 1841-51|               pierwszy granat, zarywa się, miele,~Rzyga ogniste iskry
149 1841-51|            wierni towarzysze,~Równają się szeregi, porządek ten samy,~
150 1841-51|             bitwy kanonada.~Powietrze się oczyszcza, dym i proch opada -~
151 1841-51|               liniach dzikie podnoszą się krzyki...~Zazgrzytały bagnety
152 1841-51|                I jako fala morska, co się w biegu pieni,~Rozbija pierś
153 1841-51|          powitane strzały,~Jak prędko się rzuciły, prędzej odpadały...~ ~
154 1841-51|           głos bębna moskiewskie znów się wiążą roty;~Karabin naprzód
155 1841-51|           karty rozłoży,~Linia trupów się kładzie, straszna jak gniew
156 1841-51|       straszna jak gniew boży;~Cofają się, wracają w straszliwym nieładzie:~
157 1841-51|         cyngle walecznych... Nowy wał się kładzie.~Co jeden szturm
158 1841-51|              kładzie.~Co jeden szturm się cofnie, następuje nowy.~
159 1841-51|                następuje nowy.~Słońce się południowe podniosło nad
160 1841-51|           broń zazgrzyta,~Łeb rozbity się schyla, broczy pierś przeszyta...~
161 1841-51|        człowiecze.~Przez chwilę wciąż się wznoszą karabiny w słońce,~
162 1841-51|                  Tylko ptactwo zbiera się złowieszcze~I tylko krzyże
163 1852-60|           jeszcze tam, na boku,~Krzyż się chylił na rozstaju,~A dąb
164 1852-60|          wesoły idzie z pracy,~Czemuż się nie cieszę z wami?~Czemuż
165 1852-60|          naokoło~Liść przeróżny niech się świeci,~A po bokach małe
166 1852-60|       brzegach naokoło~Liść przeróżny się zaświeci,~A po bokach małe
167 1852-60|            godne tej roboty?~Ale któż się nim napije,~Komu damy kubek
168 1852-60|            Komu damy kubek złoty?~Kto się w dłonie wziąć ośmieli,~
169 1852-60|             mała moja celko,~Gdzie mi się wiodło na lirze pastuszej,~
170 1852-60|              Po wierzchu rzeki chmura się prześliźnie~I barwy niebios
171 1852-60|             przecież ziarno niepróżno się sieje~I że - da Pan Bóg -
172 1852-60|               Polska pszenica pięknie się wykłosi!~Że gdy przeminie
173 1852-60|           Przy tym okienku, za którym się słania~Płacząca wierzba,
174 1852-60|     pożegnania,~Jakież to myśli snuły się o wierze -~Złote w poczęciu,
175 1852-60|             kwiaty pachnią i pszczoły się gonią,~Czegom nie marzył!
176 1852-60|             nie dograne słówko~Patrzy się na mnie z żałosną wymówką.~ ~
177 1852-60|               nad Sekwaną przechadzam się smętny,~Na wpół umarły między
178 1852-60|           ziemi,~I dziwne myśli snują się po głowie;~Gromady wojska,
179 1852-60|               z każdej strony~Gwałtem się w myśli jego chwała wtłacza:~
180 1852-60|            złote wieńce w szpony,~Tam się zwycięski jego łuk zatacza,~
181 1852-60|           ramion nie okrywał,~Ty, coś się rodził na wieków młodzieńca -~
182 1852-60|              przed mymi oczyma~Oblókł się szarą umartwienia chmurą,~
183 1852-60|              Nad którym złote wierzby się kołyszą...~Wtedy cię widzę
184 1852-60|             mej ziemskiej oddali,~Jak się przybliżasz do świętego
185 1852-60|             Duchowe wszystkie złożyły się cnoty,~W morzu jasności
186 1852-60|               przesłoniła bliznę,~Zda się, do Boga rozmodlony woła:~
187 1852-60|                Pozwól raz jeszcze bić się za ojczyznę!~A myśl ta,
188 1852-60|           myśl ta, w wiecznych paląca się sferach,~Duchową gwiazdą
189 1852-60|               dobrą myśl powierza,~Że się pod niebem jasności sprzymierza~
190 1852-60|          cieszą, ale mój Horacy~Zowie się - Polem!~ ~Gdym zawędrował
191 1852-60|             leciał po niebie,~To krył się w chmurach.~ ~Szarzały góry
192 1852-60|             leciały od wioski,~A mnie się zdało - że to Czarnolesie~
193 1852-60|             Do twojej piersi garnąłem się, młody,~A kto ja taki, tyś
194 1852-60|             młody,~A kto ja taki, tyś się i nie pytał,~Tylkoś mnie
195 1852-60|              wie, za czem...~W którym się puszcza szumna przypomina~
196 1852-60|              Miesiąc na niebo wytacza się jasny,~Smug się perłami
197 1852-60|               wytacza się jasny,~Smug się perłami rosy w oddal świetni...~
198 1852-60|            Strun potarganych ciągnęły się końce;~I urągali nam, że
199 1852-60|        brzegach bosi,~Przywdziejem na się ludów tych bisiory.~Niech
200 1861-70|               ciąg,~Na wody Tybru, co się mętnie wleką~W odległość
201 1861-70|       Wszystko to w oczach pielgrzyma się biedzi~I zlewa w mgłę,~Znajomych
202 1861-70|       nieznany,~Daleko, het...~Zlękło się dziecię, gdy po cegłach
203 1861-70|              go przejął srom,~Skłonił się twoim łzom,~Ócz nie śmiał
204 1861-70|             śmiał wznieść.~ ~Wstydził się swoich strzał,~Boś z nagą
205 1861-70|              A miecz twój: jęk.~I tak się spełnił cud,~I stopniał
206 1861-70|          gdzie łuczywem świecą,~Gdzie się w niecce człek koleba,~Gdzie
207 1861-70|               głodzą,~Za te nędze, co się mnożą,~Co się same rodzą.~ ~-
208 1861-70|               nędze, co się mnożą,~Co się same rodzą.~ ~- O, jest
209 1861-70|             łachman przyodziana,~Choć się łaty na niej trzęsą,~Ku
210 1861-70|           potęsknić za czem~I obrócić się do kogo,~I wypłakać duszę
211 1861-70|             jak ów ród plugawy,~Drzeć się na śmieciach o kęs marnej
212 1861-70|              co jej strzeże,~Ktoś, co się modli od zmroku do świtu~
213 1871-93|         pieców.~ ~Ludzie i ludy odjąć się nie mogą~Prawu zniszczenia
214 1871-93|             głazie i w teatrze;~Potem się cisza wiesza na mogile,~
215 1871-93|         czasem,~Ognistej strefy zdają się kompasem,~Którego igła znad
216 1871-93|    puklerzowej nosorożca skórze~Oprze się słonia ząb, trąba nie chwyci~
217 1871-93|       wrzeciono~Okrutne Parki, aż byt się nasz strawi~I chwila czasu
218 1871-93|              chwila czasu w wieczność się przejawi.~ ~Zapadłych wieków
219 1871-93|               której fale mętne~Chylą się wierzby jak wdowy płaczące,~
220 1871-93|          wystrzela na słońce;~Piętrzy się szkielet żelazny olbrzyma,~
221 1871-93|              Wszystko pode mgłą gęstą się rozściela.~ ~Jako mularze
222 1871-93|        strzechą wiejskich mieszkańców się chowa,~Z wierzchołka wieży
223 1871-93|              poziomach czeredą;~A kto się dziwi, a kto się nie dziwi?!...~
224 1871-93|                A kto się dziwi, a kto się nie dziwi?!...~Japończyk
225 1871-93|              skały,~Skinie - i w płyn się rozleje żelazo...~O! Himalaje,
226 1871-93|              na wschód, zachód poleca się, kłania,~Idei wielkiej kłamstwo
227 1871-93|               O sprawach, które nigdy się nie kończą,~Lecz kto tę
228 1871-93|               A cień mu wszędzie wije się Mefista~I wiatr zawiewa
229 1871-93|            pewno i nie ma ulicy,~Dwaj się gnieździli starzy towiańszczycy,~
230 1871-93|          którym pamięć żywi...~Śmieją się radzi z poczciwych poczciwi~
231 1871-93|             Ten prosto, drugi trzymał się pochyło;~Tego się czoło
232 1871-93|             trzymał się pochyło;~Tego się czoło łysiną świeciło,~Ów
233 1871-93|        proroka.~ ~Na emigracji rzadko się przytrafi,~Byś nie był zmuszeń
234 1871-93|              miłości przykładach,~Jak się królowe kochały w tych dziadach,~
235 1871-93|              zachowywał wiecznie.~Czy się do niego zgłaszała rodzina,~
236 1871-93|              za to mówił wiele,~Kiedy się zeszli bracia przyjaciele:~
237 1871-93|               Historia, prawo wiązało się gładko,~Żeś się za krajem
238 1871-93|               wiązało się gładko,~Żeś się za krajem zwracał jak za
239 1871-93|               podpisem: "Jezu! zmiłuj się nad nami."~ ~Częstym tu
240 1871-93|              pół miliona ludzi,~A gdy się w ogniu bitew duch obudzi,~
241 1871-93|           duch obudzi,~Jak skoczy, to się nie oprze, aż w chmurze.~
242 1871-93|              Staną, wnet niższe duchy się rozprzęgą."~"A tak, tak,
243 1871-93|                   I stary Adolf żwawo się zakrząta,~W ulicach ciemno,
244 1871-93|            bracie?..."~"O! Notre-Dame się trzyma.~Spokojna Pani i
245 1871-93|          Lipcowa~Od dołu ognia okryła się złotem,~Anioł z jej wierzchu
246 1871-93|              jej wierzchu we chmurach się chowa,~Jak gdyby skoczył
247 1871-93|               przebrzmiało słowo,~Gdy się chrapliwy ozwał głos przy
248 1871-93|         Chociaż te piersi nie szczycą się krzyżem,~Wczora my z wojskiem
249 1871-93|           Wenseńscy strzelcy sprawili się dzielnie,~Gdybyż do wrogów
250 1871-93|                Pieniądze mają, Prusom się opłacą,~I mają wolność,
251 1871-93|             krew po świecie.~Zbierzmy się wszyscy, czy mąż, czy niewiasta,~
252 1871-93|          wstydu nie wytrzyma.~Niechaj się tylko emigracja zbierze,~
253 1871-93|              pół miliona ludzi.~A gdy się w ogniu bitew duch obudzi...~
254 1871-93|               nimi rady nie ma."~I tu się mówca pochylił nad szklanką,~
255 1871-93|          wydaje wymownie.~I scena zda się wichrową przestrzenią,~A
256 1871-93|           niecierpliwych sala;~Piersi się wznoszą i łzy się strumienia,~
257 1871-93|              Piersi się wznoszą i łzy się strumienia,~Wicher je sztuki
258 1871-93|               I widz z artystą ściśle się jednoczy~Jak dwojga istot
259 1871-93|           tony,~Zawora grobów rozrywa się krucha~I szekspirowskie
260 1871-93|            Księżyc, jak doża, srebrzy się, wybiela~I chmura błyska
261 1871-93|          chwilę szczęścia, ach! jakże się płaci,~Jaką rozpaczą, jakim
262 1871-93|               z głazu sarkofagu~Zsuwa się, ciężkie zostawia letargi~
263 1871-93|              zimno, już ciemno,~Julia się łamie nad Romea ciałem:~
264 1871-93|          grobem Romea, Juliety~Kończą się zemsty i długie "niestety"~
265 1871-93|             długie "niestety"~W sercu się widza na głębiach rozlega~
266 1871-93|               wieki lecą, przez wieki się żalą?~ ~Artystko wielka!
267 1871-93|            Kto chętny kwiatu, niechaj się pochyli~I ściga echa obłąkanej
268 1871-93|             Na takową trudna rada,~Bo się dusi, co zagada,~Wypatrzy
269 1871-93|             dusi, co zagada,~Wypatrzy się jak na stracha,~"Jak cię
270 1871-93|             gadaj dalej!~Albo wstydem się obleje,~Czerwieni się, gdy
271 1871-93|         wstydem się obleje,~Czerwieni się, gdy się śmieje.~ ~Kto rad
272 1871-93|            obleje,~Czerwieni się, gdy się śmieje.~ ~Kto rad wiedzieć,
273 1871-93|             tej głowie,~Od niej samej się nie dowie,~Nic tam jeszcze
274 1871-93|          wciąż wesele.~Z czego? niech się kto zapyta:~Że noc schodzi,
275 1871-93|              pewno nie docieczesz,~Że się gwiazdki świecą w niebie,~
276 1871-93|          złego nie rozumie.~"Czego ty się śmiejesz, pusta,~Powiedzże
277 1871-93|            łonie matce siada;~Rada by się kołysała.~A matusia jej
278 1871-93|            myśli sobie...~I milczenie się przedłuża.~Że przedłuża,
279 1871-93|         przedłuża.~Że przedłuża, któż się zdziwi?~Ludzie gonią niepoczciwi~
280 1871-93|              być ptaszkiem!~Patroncem się poleciła, tej świętej Urszuli;~
281 1871-93|               ludno,~Chciałam skłonić się jejmości, przedostać się
282 1871-93|              się jejmości, przedostać się trudno.~Gdzieś mojego tam
283 1871-93|              A od świtu co dzień drze się,~Że hułany poją konie,~Że
284 1871-93|              Że hułany poją konie,~Że się cosik ma na zmianę,~Że się
285 1871-93|            się cosik ma na zmianę,~Że się kąty poweselą,~Że te zorze
286 1871-93|             malowane~Już świtają, już się bielą~Jak te białe na jeziorze...~
287 1871-93|         niczem!~Czoło zorane ku ziemi się zniża,~Widomych kształtów