Part

1 1841-51|   korale rzuciła w wodę.~Z żalu straciła swoją urodę.~
2 1841-51| nie smucił,~Kiedy pogodny, żalu daleki,~Na "pochwalony"
3 1841-51| przebaczenie.~- Nie maszli żalu? Przypomnij, proszę.~- Nie,
4 1841-51|   proszę.~- Nie, do nikogo żalu nie noszę.~I tu się młodzian
5 1871-93|  Poezja Francji oczy pełne żalu~Po znieważonym powłóczy
6 1871-93|  kędy pęka granit~Na głosy żalu złotych Oceanid;~Tam, gdzieś
7 1871-93|  pewna jak odwaga:~Usta ni żalu nie niosą, ni skargi,~Tylko
8 1871-93|   I gdzież są piersi, co z żalu nie pękną,~Patrząc, jak