Part

  1 1841-51|           ptasząt zaśpiewa chórem,~A w którą stronę wiater powiewa,~
  2 1841-51|        mieszkańcom dawnego świata;~A krzyż przy drodze, ten stróż
  3 1841-51|        ołtarza Najświętszej Panny,~A za kochanka, co gdzieś tam
  4 1841-51|      dzieweczkę,~Marychnę urodę.~ ~A miłemu, jak zastuka~Do chaty
  5 1841-51|        Piekło wystąpi na licach.~ ~A gdy bohater padnie w obronie,~
  6 1841-51|            przyszłe losy odgadnie,~A czas je spełni daleki.~ ~
  7 1841-51|           czesał jej długie włosy,~A oczy myła kroplami rosy.~
  8 1841-51|      śpiewał sobie: dana! oj dana!~A głos po rosie leciał co
  9 1841-51|         dziewczyna w gaju czekała,~A gdy jesienią w skrzynkę
 10 1841-51|        pole:~Wielki wicher, ulewa,~A to idzie, a śpiewa.~ ~Wyszedł
 11 1841-51|         wicher, ulewa,~A to idzie, a śpiewa.~ ~Wyszedł z gaju
 12 1841-51|              Taka bieda na dworze,~A ty śpiewasz, niebożę?~ ~-
 13 1841-51|           złote kłębki nawijają.~ ~A gdy już przędzy nie stanie
 14 1841-51|           się sprawiedliwym godzi,~A świat był jemu płomieniem
 15 1841-51|         progi,~I kwiaty mego sadu, a domowe bogi~Sen ci spuszczą
 16 1841-51|           rumaka pachołkowi oddaj,~A zwyczajom się naszym staropolskim
 17 1841-51|          dobrego wina przynaszają,~A przy tym w złote gęśle albo
 18 1841-51|     pierwszego księdzu pospieszać,~A nigdy stopy nie stawiał
 19 1841-51|          Marya" - za biedną duszę.~A choć tak szaro, tak jeszcze
 20 1841-51|            postać dopatrzył znaną,~A wszystkie smutne narodu
 21 1841-51|            W której wzrok ślepnie, a ciała mokną,~I takie zwie
 22 1841-51|         krokiem przeszedł komnatę,~A chwały bożej gdy wyrzekł
 23 1841-51|  wchodzącego księdza wzrok rzucił,~A znać się bliską śmiercią
 24 1841-51|          na drogę życia wieczystą;~A jeślić wielkie nie ciężą
 25 1841-51|    ojczyzną, moją matką prawdziwą,~A dziś zostawiam tę nieszczęśliwą,~
 26 1841-51|            odchodzę;~Ona zapłacze, a ja przebaczę~Temu, co sprawia,
 27 1841-51|           wierzę;~To już nie moja, a z Bogiem sprawa;~Rany brać
 28 1841-51|          ja zabiłem samego siebie,~A potem byłem na swym pogrzebie.~
 29 1841-51|         długi,~Który roznoszą bory a smugi,~Nazwany wichrów żałosnym
 30 1841-51|            gdzieś w minach umiera.~A teraz inne wymień mi grzechy~
 31 1841-51|       spowiednik zagadł na nowo:~- A może chciałbyś komu, gdzie,
 32 1841-51|       Ojcze duchowny, otom gotowy.~A w tych dwóch słowach odwaga
 33 1841-51|         przeczysta i niezachwiana.~A ksiądz mu dłonie kładąc
 34 1841-51|    Odmawiać począł psalm Dawidowy.~A znać, że słowa te były szczere,~
 35 1841-51|         zaplatał mnich w Miserere.~A potem szybko patrząc na
 36 1841-51|     jaskółeczka~Latała skrzydlata,~A białe gołębie~Siadały na
 37 1841-51|          gołębie~Siadały na dębie,~A w oknie siadała~Panieneczka
 38 1841-51|          taki~Jak polskie równiny,~A jakie chłopaki,~A jakie
 39 1841-51|         równiny,~A jakie chłopaki,~A jakie dziewczyny,~Ach, Boże
 40 1841-51|    dziewczyny,~Ach, Boże jedyny!~ ~A Wisła, ta rzeka,~Co w morze
 41 1841-51|          ucieka,~Co siwa u brzegu,~A modra z daleka,~Gdzie płynąc
 42 1841-51|            Ach, Bożeż mój, Boże!~ ~A każdziuchne pole~Równe jak
 43 1841-51|           wiosną~Pszenice porosną,~A zboże kłosieje,~A wiater
 44 1841-51|         porosną,~A zboże kłosieje,~A wiater powieje,~To zda się
 45 1841-51|         niwy,~Choć człowiek ubogi,~A jednak szczęśliwy~I takiej
 46 1841-51|         dąbrowa,~Stado koni biega,~A jak się wierzbowa~Fujarka
 47 1841-51|         wierzbowa~Fujarka rozlega?~A jak się tam bawią,~Jakie
 48 1841-51|                  POGRZEB MOSKALA~ ~A z chałupy kowala~Będzie
 49 1841-51|           Możeście go zamorzyli?~ ~A on rzecze od miecha:~- Idźcież
 50 1841-51|         mała~Moskalowi świstała.~ ~A przy oknie we dworze~Mówi
 51 1841-51|             Ćterma końmi włócyć.~ ~A kiej mię już byli~Wyhedukowali,~
 52 1841-51|     fantazyją,~Sukman granatowy,~ ~A w tanecku biją~Iskrami podkowy,~
 53 1841-51|           ochoty~Podobać się komu,~A tu ksycy z choty:~A pójdzies
 54 1841-51|          komu,~A tu ksycy z choty:~A pójdzies do domu!~ ~Bóg
 55 1841-51|           Dziecko w łóżku piscy,~ ~A dymem z komina~Dymi chałupina:~
 56 1841-51|        Baśń~ ~No, ja tam nie wiem! A kto to wie?~Może to prawda,
 57 1841-51|     Dziada-lirnika małe pacholę.~ ~A starzec z brodą do ziemi,
 58 1841-51|           lirę kręcić prostaczą,~ ~A tak wesoło, a tak radośnie,~
 59 1841-51|         prostaczą,~ ~A tak wesoło, a tak radośnie,~Że aż z uciechy
 60 1841-51|         nim:~- Powiedz, co czynić? A my uczynim!~ ~Któż z nas
 61 1841-51|          pokara te wściekłe wrogi,~A wróci pokój w domowe progi?~ ~
 62 1841-51|            pokój w domowe progi?~ ~A na to starzec: - Kto tę
 63 1841-51|         tak słodka i taka chłodna!~A dusza ludzka tak tam swobodna,~
 64 1841-51|          swobodna,~Że sobie myśli: A Boguż chwała,~Otom się żywą
 65 1841-51|     naspadało -~Siedzą dziewczyny. A jakie ładne!~Nie porównają
 66 1841-51|           przez lato barany pasie;~A zwierza strzela w zimowym
 67 1841-51|          strzela w zimowym czasie,~A na doliny nierady schodzi:~
 68 1841-51|       Matka mu stara pobłogosławi,~A siwy ojciec grosz da na
 69 1841-51|          deszcz zmywa krwi potoki,~A po świątnicach biją dzwony,~
 70 1841-51|           nie Niemce dziś bronili,~A krzyża, co się w ziemię
 71 1841-51|            widać zamki rozrzucone,~A śród nich ludzie wynędznione,~
 72 1841-51|           jakby szli w zatracenie;~A wielki smutek i milczenie.~
 73 1841-51|          kajdanach, nieszczęśliwe,~A ciała niewiast, by aniołów,~
 74 1841-51|            nożem krwawej tłuszczy.~A głos ich, jako głos na puszczy,~
 75 1841-51|           nad Dunajem błękitniały,~A króla wojsko, naród mnogi~
 76 1841-51|         Polskę na grób schyloną:~ ~A toż to z one j, o bracia
 77 1841-51|          brzęczą świerszcze polne,~A z borów cienistych leśnej
 78 1841-51|       flisowska jak szara cyranka,~A za nią ładowne pszenicą
 79 1841-51|             Wiatr szumiał po polu, a pszeniczne kłosy~Strząsały
 80 1841-51|           kosy, co na wojnę kował.~A ja patrzę na nich we łzach
 81 1841-51|      skrzypki, do serca zagrajcie,~A wy też, Mazury, chętnie
 82 1841-51| posłuchajcie!~Wszystko zostawiłem, a wziąłem to jedno,~Od czego
 83 1841-51|        grzeje,~I świat się śmieje, a nam się jakoś nie śmieje,~
 84 1841-51|          drzemią, chylą się sosny!~A w duszy mojej tak pełno
 85 1841-51|           wierni do ojców ogniska.~A kto nie wróci, kogo grób
 86 1841-51|          ciszy męki nam zwyczajne.~A choć krzyżowa nasza droga
 87 1841-51|             tym większa zasługa.~ ~A wy, odstępcy, niech wam
 88 1841-51|         czołach~Dla niej i za nią,~A nie uniżym do stóp carskich
 89 1841-51|          serce pod mundury biło...~A groby się garbiły pod żołnierzy
 90 1841-51|       wystawały wyżej nad okopy.~ ~A wtem nagle pod słońce, co
 91 1841-51|        kruszy, liść obfity zwiewa,~A nim harcować pocznie na
 92 1841-51|            ręką ku martwemu ciału,~A blask na osłupiałym jeszcze
 93 1852-60|           wzgórzem srebrna struga,~A za strugą szczere pole.~
 94 1852-60|            się chylił na rozstaju,~A dąb siwy u potoku,~To bym
 95 1852-60|        Moją matkę zrób mi na dnie,~A po brzegach naokoło~Liść
 96 1852-60|        przeróżny niech się świeci,~A po bokach małe sioło,~A
 97 1852-60|            A po bokach małe sioło,~A na spodku małe dzieci.~ ~-
 98 1852-60|        Twoją matkę zrobię na dnie;~A po brzegach naokoło~Liść
 99 1852-60|            przeróżny się zaświeci,~A po bokach małe sioło,~A
100 1852-60|            A po bokach małe sioło,~A pod spodem małe dzieci.~
101 1852-60|          życie spokojnie jak woda,~A jeśli czasem na piasków
102 1852-60|     ziemsku to, co nie ze ziemi?~ ~A tu w ogrodzie pod starą
103 1852-60|        kochanka wypadła nu z ręku,~A szemrząc w duszy nie dograne
104 1852-60|        lirenko, pod opieką drzewa,~A ja po czasie powrócę do
105 1852-60|      wieniec bitew otacza kolumnę,~A przecie duch twój przed
106 1852-60|            jak drgnienie prostoty,~A w dłoniach dzierżąc szablę
107 1852-60|       jeszcze bić się za ojczyznę!~A myśl ta, w wiecznych paląca
108 1852-60|          prawie,~Rześka, czarowna, a pełna kolorów,~Wonna i błoga
109 1852-60|          błoga jak konwalie borów,~A pełna słońca jakby piórko
110 1852-60|           Ojcze, każdą idę drogą -~A nie do Rzymu...~ ~Coś mi
111 1852-60|       wiedzie do Wiecznego Grodu -~A mnie rozlana mgła po naszym
112 1852-60|   zacisznym domem stałeś w górach,~A miesiąc chłodny to leciał
113 1852-60|          krzyki leciały od wioski,~A mnie się zdało - że to Czarnolesie~
114 1852-60|        piersi garnąłem się, młody,~A kto ja taki, tyś się i nie
115 1852-60|           stołem~I w oczy patrzał, a badał słów dźwięku.~Widzę
116 1852-60|        Litwina,~Co mi rwie serce - a Bóg że wie, za czem...~W
117 1852-60|            Słuchałem: ziarna złote a przebrane,~Nie słowa były,
118 1852-60|         przebrane,~Nie słowa były, a osoby żywe~I wichry szumne,
119 1852-60|           słowo,~To nie głos leci, a Seraf skrzydlaty:~Tak z
120 1852-60|            chaty.~ ~Niby to słowa, a coś w uchu dzwoni~Jakoby
121 1852-60|           poranny;~Niby to słowa - a jak tętent koni~I śmiech
122 1852-60|          śpiewa, nadzieja kołysze,~A czas, ot, schodzi.~
123 1852-60|          harfy wiszą tak milczące.~A jakoż śpiewać nam na ziemi
124 1852-60|       śpiewać nam na ziemi cudzej,~A jako palce kłaść na struny
125 1852-60|         Podróżny Panie,~Postylion, a nie Wenery gołębie,~Niesie
126 1852-60|       zaciężyć~Polskiemu męstwu.~ ~A ja myślałem, że tę lekkość
127 1852-60|         oprawi.~ ~Palec na ustach, a cóż komu na tem,~Indziej
128 1861-70|          Boś z nagą piersią wstał,~A miecz twój: jęk.~I tak się
129 1861-70|           zdrowiu szczęścia nieco,~A do szczęścia wieleż trzeba?~
130 1861-70|            Całe życie łzy zasiewa,~A zbiera niedolę.~ ~- Prawdać,
131 1861-70|            wypłakać duszę płaczem,~A jeszcze za jaką łaskę:~Za
132 1861-70|           do ostatka~Dzwoni wciąż, a dzwoni w uchu:~Matka, matka,
133 1861-70|           góry: gniazdo moje!...~ ~A starej brony nikt mi nie
134 1861-70|       pośpiechu,~Wiosnę przyniosę, a nie torbę śmiechu,~I nad
135 1861-70|      wzgórzach stoją białe rzesze,~A wiatr im co dnia złoty warkocz
136 1871-93|            wznoszą z piasków ławy,~A w ciemną wieczność płynąc
137 1871-93|        Znaczy nie świata godziny - a wieki.~ ~Tak równa siła
138 1871-93|           treści,~Legionów tętent, a gest bohatera~Drzemiących
139 1871-93|            rady,~W krąg zaciągają, a ich szatę lekką~Promienie
140 1871-93|        pełnemi~Jest Bóg na niebie, a Francja na ziemi.~ ~Schodzono
141 1871-93|         sztandar - drobne strzępy;~A zorze dnieją, gdzie te pieją
142 1871-93|        stopy matka otchłań trzyma,~A nocą gwiazda prześwieca
143 1871-93|   zgromadzoną w poziomach czeredą;~A kto się dziwi, a kto się
144 1871-93|          czeredą;~A kto się dziwi, a kto się nie dziwi?!...~Japończyk
145 1871-93|             Promień za igłę wziął, a miecz za wiosło.~ ~Nie w
146 1871-93|           płochej hurmy, co gwarna a skrzętna,~Słodząc gorycze
147 1871-93|         klęski i krwi niepamiętna;~A gdy w powietrzu jęczy głos:
148 1871-93|          czy jawą?~Burza i lament, a śród łez i krzyków~Nie struny
149 1871-93|           wiedzie kto? nie powiem,~A cień mu wszędzie wije się
150 1871-93|         Paryskiej~Ils meurent tour a tour, et, renaissant plus
151 1871-93|            to u nas bywa.~Lekkość, a lekkość wiadomo, jak chciwa~
152 1871-93|      niszach na starym kościele.~ ~A że jej przerwy nie czynili
153 1871-93|           rodzina prędko zapomina.~A zresztą wielce delikatna
154 1871-93|          mrozie spalił bibliotekę,~A śmierć, co z ludźmi nie
155 1871-93|          czaty;~Hej, co to będzie? A co będzie, gwarzą:~"Ano
156 1871-93|           Rzuci pół miliona ludzi,~A gdy się w ogniu bitew duch
157 1871-93|      niższe duchy się rozprzęgą."~"A tak, tak, bracie... Nastaw
158 1871-93|            silny wiatr poddyma...~"A Notre-Dame, bracie?..."~"
159 1871-93|            przed obrazem.~Pod mur, a na cel dobrze brać, żołnierze,~
160 1871-93|        środkiem zdumionego miasta,~A zobaczymy, jak nas Paryż
161 1871-93|      zbierze,~Bo gadaj, co chcesz, a ja nie uwierzę~W miłość
162 1871-93|           Rzucą pół miliona ludzi.~A gdy się w ogniu bitew duch
163 1871-93|      nielaskawy.~Na śmierć gotowi, a na biedę tchórze,~To może
164 1871-93|           prefekturze."~ ~"Gadaj - a taki z nimi rady nie ma."~
165 1871-93|            piersi jakaż to muzyka!~A jaka władza pięknej Melpomeny!~
166 1871-93|           strzałą ugodzony płacze;~A kto jej służy, kto kapłaństwo
167 1871-93|         się wichrową przestrzenią,~A morzem - widzów niecierpliwych
168 1871-93|           że wszystko dobre czuje,~A nic złego nie rozumie.~"
169 1871-93|     Powiedzże mi raz, dziewczyno?"~A ta wpija usta w usta:~"Tak
170 1871-93|       siada;~Rada by się kołysała.~A matusia jej powiada:~"To
171 1871-93|           niepoczciwi~Za groszami, a to róża...~Ma ta biedna
172 1871-93|           Złote jajka kury niosły,~A na wierzbie gruszki rosły?"~"
173 1871-93|         Okłamali, chłopie, ciebie,~A kurzyca na śmietniku~Jak
174 1871-93|             Ani zwady, ani krzyku,~A grosz zawdy był w kieszeni~
175 1871-93|       Matka sieje len na grzędzie,~A narzeka, nie narzeka,~A
176 1871-93|            A narzeka, nie narzeka,~A przymawia, a napędza~Na
177 1871-93|          nie narzeka,~A przymawia, a napędza~Na robotę - na robotę;~
178 1871-93|          Ziemia rodzi jajka złote,~A jak nie, to przyjdzie nędza.~
179 1871-93|            Kasia piele na zagonie,~A od świtu co dzień drze się,~
180 1871-93|         wiecznej surowym obliczem,~A sława, sława, niegdyś tak