Part

  1 1841-51|            jasnym potokiem,~Słońce, co złotem gaje powleka,~Pełne
  2 1841-51|          głazem,~Cichy jak miesiąc, co mu tam świeci,~Zimny jak
  3 1841-51|         wicher, gdy na grób leci.~ ~Co chwila nowy obraz się sunie,~
  4 1841-51|        chwila nowy obraz się sunie,~Co chwila nowe wspomnienie
  5 1841-51|            słowem uderzy.~ ~Lecz po co skargi, wspomnienia moje,~
  6 1841-51|  Najświętszej Panny,~A za kochanka, co gdzieś tam żyje,~Wianek
  7 1841-51|         polu cicho, wietrzyk szumi,~Co smutku, tęsknoty...~Ptaszek
  8 1841-51|     lusterko patrzyła w wodę.~Wiatr co dnia czesał jej długie włosy,~
  9 1841-51|              A głos po rosie leciał co rana.~Kalina liście zielone
 10 1841-51|          więzienną głuszę -~Diabła, co czyha na dobrą duszę -~Mignie
 11 1841-51|        więziennej~Tyle jest światła co w mgle jesiennej,~W której
 12 1841-51|           dodał uśmiechem~Nie wiem, co zowią dobrem, co grzechem,~-
 13 1841-51|          Nie wiem, co zowią dobrem, co grzechem,~- Czy uniknąłeś
 14 1841-51|      zapłacze, a ja przebaczę~Temu, co sprawia, że ona płacze.~
 15 1841-51|             wieniec, wiązany~Nicią, co z serca ciągnie się rany.~
 16 1841-51|           ja będę wichrem-tułaczem,~Co wszystkie jęki zebrawszy
 17 1841-51|          uderzał, w piekło zapadał,~Co się po naszej ziemi rozwlekło -~
 18 1841-51|          Polskę zawołam z Jobem:~Za co mię karzesz? za co te kości~
 19 1841-51|        Jobem:~Za co mię karzesz? za co te kości~Smagasz rózgami
 20 1841-51|           śnienie,~Jednoż to, synu, co i cierpienie.~W tym słowie
 21 1841-51|         święconą.~Za czarną Moskwą, co nam mór znosi,~Ten jeździec
 22 1841-51|      zagasłej gwiaździe śród burzy,~Co się z anielskiej przybliża
 23 1841-51|      słowach odwaga brzmiała~Duszy, co składa swą odzież z ciała~
 24 1841-51|           słoneczne dopatrzył koło,~Co się wykreśla nad świętych
 25 1841-51|             Boży~W duszę człowieka, co się ukorzy,~Aby był nad
 26 1841-51|              Dalej nie śpiewam; to, co się stało,~Tyle mi razy
 27 1841-51|             Przy których słyszałem,~Co tu wyśpiewałem.~ ~I dęby
 28 1841-51|  wyśpiewałem.~ ~I dęby spróchniały,~Co przy chacie stały,~Pod których
 29 1841-51|         konary~Siadał dudarz stary,~Co się po wsiach włóczył~I
 30 1841-51|          siadała~Panieneczka biała,~Co pieśni śpiewała.~ ~Ach,
 31 1841-51|        jedyny!~ ~A Wisła, ta rzeka,~Co w morze ucieka,~Co siwa
 32 1841-51|           rzeka,~Co w morze ucieka,~Co siwa u brzegu,~A modra z
 33 1841-51|       Takiej nie miał wyżerki,~Lecz co prawda - to nie grzech,~
 34 1841-51|         lesie.~ ~Mam z sobą fuzyję,~Co niezgorzej bije:~Lepiej
 35 1841-51|        zostało przy nim:~- Powiedz, co czynić? A my uczynim!~ ~
 36 1841-51|          górale~Siedzą w dolinkach, co się zwą hale.~Pod modre
 37 1841-51|          dostała!~Gdyby nie Niemcy, co Polskę kuszą,~Siedząc jak
 38 1841-51|           na kozie,~Cygan-włóczęga, co się tam błąka,~Siedząc przy
 39 1841-51|            Boska, jakie dziewczyny!~Co tam lilije! Co tam maliny!~ ~
 40 1841-51|          dziewczyny!~Co tam lilije! Co tam maliny!~ ~Góral przez
 41 1841-51|             zaorywa;~Zabite słonie, co dźwigały~Namiot sułtański,
 42 1841-51|           srogi Turczyn zwyciężony:~Co też królowi pod namiotem~
 43 1841-51|            tak wielcy dziś Polacy -~Co mu też śni się po tej pracy?~ ~
 44 1841-51|             dziś bronili,~A krzyża, co się w ziemię chyli;~I nie
 45 1841-51|             cnotę,~Ale spojrzyjcie, co się stanie,~Gdy waszych
 46 1841-51|         śpiewał chwałę.~ ~Więc król co prędzej w kościół bieżał~
 47 1841-51|           zielona! Drzewo ojczyste,~Co na mnie kwiaty strzęsasz
 48 1841-51|             krople,~Żeby ta chwała, co leży w Gople,~ ~Buchnęła
 49 1841-51|         kuliki, szczęśliwe rybitwy,~Co nad nią powietrzne zawodzą
 50 1841-51|   poczerwienione jak oczy matczyne,~Co mnie błogosławiąc patrzyła
 51 1841-51|            na pował,~Połamane kosy, co na wojnę kował.~A ja patrzę
 52 1841-51|          otrząść się nie może.~I po co to kwiecie rośnie, i dla
 53 1841-51|            swą przeklętą nogą?~I po co ta Wisła srebrne toczy fale -~
 54 1841-51|           konie pławili Moskale!~Na co się te nasze dziewki wychowały -~
 55 1841-51|            śmieje,~Bo umarł grajek, co ślicznie grywał dla ludzi.~
 56 1841-51|    wesołości pobudzi?~Oj, Mazurowi, co pocieszenia rad szuka,~Smutna
 57 1841-51|           wypluwacie słowa~Na tych, co Polsce wiernymi zostali~
 58 1841-51|         wielu takich ojców prawych,~Co by przeklęli syna, gdyby
 59 1841-51|            takich polskich dziatek,~Co byś nie odjął się ich urąganiu.~
 60 1841-51|              jeszcze wielu godnych,~Co wezmą kiedyś na świadectwo
 61 1841-51|            A wtem nagle pod słońce, co się z chmur odwiało,~Dym
 62 1841-51|                 I jako fala morska, co się w biegu pieni,~Rozbija
 63 1841-51|               Nowy wał się kładzie.~Co jeden szturm się cofnie,
 64 1852-60|            Z cichą pokorą przyjmie, co Bóg zdarzy.~ ~Bo i cóż robić,
 65 1852-60|       ludzkimi~Oddać po ziemsku to, co nie ze ziemi?~ ~A tu w ogrodzie
 66 1852-60|       chętne ucho poda~I do napoju, co serce pociesza,~Jeszcze
 67 1852-60|      pustkowie...~Wzorem Zwycięzcy, co wystąpił dumny,~Twarzą w
 68 1852-60|         mimo woli idę za pastuchem,~Co w naszych borach białe owce
 69 1852-60|         dzwoni Twój akcent Litwina,~Co mi rwie serce - a Bóg że
 70 1852-60|           krzywe.~ ~Bóg mówi, Juda: co wyrzecze słowo,~To nie głos
 71 1852-60|            ta chatka mchem obrosła,~Co mnie wychowała?~Gdzie jabłonka
 72 1852-60|         Gdzie jabłonka ta wyniosła,~Co w ogrodzie stała?~ ~Gdzie
 73 1861-70|       Powiewów ciąg,~Na wody Tybru, co się mętnie wleką~W odległość
 74 1861-70|       odległość łąk,~Na blade róże, co po płotach cieką,~Jak okiem
 75 1861-70|        grzmotem burz:~Tak mówi Pan,~Co bólom stawia kres,~Co liczy
 76 1861-70|          Pan,~Co bólom stawia kres,~Co liczy krople łez~I ilość
 77 1861-70|           jaką łaskę:~Za te śniegi, co cię mrożą,~Za te głody,
 78 1861-70|             cię mrożą,~Za te głody, co cię głodzą,~Za te nędze,
 79 1861-70|            cię głodzą,~Za te nędze, co się mnożą,~Co się same rodzą.~ ~-
 80 1861-70|             te nędze, co się mnożą,~Co się same rodzą.~ ~- O, jest
 81 1861-70|          same rodzą.~ ~- O, jest za co, miły druhu,~Za to, co ci
 82 1861-70|           za co, miły druhu,~Za to, co ci do ostatka~Dzwoni wciąż,
 83 1861-70|          Choć jej ręce pokostniały,~Co cię dzieckiem kołysały,~
 84 1861-70|           jest ktoś jeszcze więcej, co jej strzeże,~Ktoś, co się
 85 1861-70|       więcej, co jej strzeże,~Ktoś, co się modli od zmroku do świtu~
 86 1861-70|            białe rzesze,~A wiatr im co dnia złoty warkocz czesze.~ ~
 87 1871-93|         pogardy,~Dla płochej hurmy, co gwarna a skrzętna,~Słodząc
 88 1871-93|             służył,~Ale gdzie, jak, co? nikt wiedzieć nie będzie.~
 89 1871-93|       proroctw Wernyhory.~Wszystko, co polskie - bajki, pieśni,
 90 1871-93|        spalił bibliotekę,~A śmierć, co z ludźmi nie czyni zachodu,~
 91 1871-93|       słuchy wysłali na czaty;~Hej, co to będzie? A co będzie,
 92 1871-93|         czaty;~Hej, co to będzie? A co będzie, gwarzą:~"Ano przecierpi
 93 1871-93|   przecierpi za winnych niewinny."~"Co będzie, dnie to następne
 94 1871-93|        emigracja zbierze,~Bo gadaj, co chcesz, a ja nie uwierzę~
 95 1871-93| MODRZEJEWSKIEJ~Kiedyż usłyszę głos, co w duszę wnika,~O czarodziejko
 96 1871-93|        znikome śledzą kroki cienia,~Co ludzkie nędze wydaje wymownie.~
 97 1871-93|           sprawą albo raczej ducha,~Co w piersi twojej dziwne wzrusza
 98 1871-93|          zabił.~I gdzież są piersi, co z żalu nie pękną,~Patrząc,
 99 1871-93|             powoje?~I głos usłyszę, co tak strasznie płacze,~I
100 1871-93|           trudna rada,~Bo się dusi, co zagada,~Wypatrzy się jak
101 1871-93|         śmieje.~ ~Kto rad wiedzieć, co w tej głowie,~Od niej samej
102 1871-93|        jedynaczkę patrzy swoją;~Ci, co tam przed Bogiem stoją,~
103 1871-93|          szczęśliwsi - nie zaręczę.~Co tam róża, konwalija?~Ona
104 1871-93|           nie gada.~"Cóż ja dam ci, co zarobię?~Kto to weźmie?" -
105 1871-93|        piele na zagonie,~A od świtu co dzień drze się,~Że hułany