Part

 1 1841-51|        Gościu mój kochany,~Usiądź ze mną za stołem i wianek różany~
 2 1841-51|    nadzieją, chwytajmy sny złote,~Że nam naszą poczciwość i ojcowską
 3 1841-51|           pod domów cienie.~Znać, że mu słowa spokój mieszały;~
 4 1841-51|         wskroś przejmujące,~Znać, że się długo patrzały w słońce,~
 5 1841-51|        spojrzenia taki czar pada,~Że i oniemia, i wraz owłada.~
 6 1841-51|   powykreślane;~Wróg je zostawia, ze ścian nie maże:~Izby te
 7 1841-51|         swobodą, z taką miłością,~Że aż się w księdzu zeszła
 8 1841-51|       przebaczę~Temu, co sprawia, że ona płacze.~Przebaczę moją
 9 1841-51|          mnie Bóg strzeże,~Na te, że przyjdzie sąd kiedyś, wierzę;~
10 1841-51|       wiązanka z bólu gwoździków,~Ze wspomnień braci mych rozchodników...~
11 1841-51|        mało ważąc zdania rozumne,~Ze świata sobie zrobiłem trumnę.~-
12 1841-51|         często! Mojaż w tym wina,~Że nie wysłuchał swojego syna?~
13 1841-51|           psalm Dawidowy.~A znać, że słowa te były szczere,~Bo
14 1841-51|         bożą świątynię...~I tylko że w niej nie brzmiały hymny,~
15 1841-51|           mi razy serce ściskało,~Że umęczona dusza - z daleka~
16 1841-51|           To zda się w tym zbożu,~Że płyniesz po morzu,~Tak wietrzyk
17 1841-51|         Och, kraj nasz tak błogi,~Że widząc te niwy,~Choć człowiek
18 1841-51|       szczęśliwy~I takiej natury,~Że się nie oddali,~Choćby mu
19 1841-51|        kiedy,~Wspomnij jeno komu,~Że ma odejść z domu,~I z domu,
20 1841-51|        Moskalu -~Rzekł Bartłomiej ze śmiechem~I jął węgle dąć
21 1841-51|        racją~Dawać hedukacją,~Lec ze żonkę dali -~To się pomylali.~ ~
22 1841-51|        się:~Powiem, zem z Dębego,~Ze mieskałem w lesie.~ ~Mam
23 1841-51|            Jakem Maciek Dzwoniec,~Ze by mi w chałupie~Przysło
24 1841-51|      dziad,~Musiał mieć chyba już ze sto lat!~ ~Na wszelką zmianę
25 1841-51|        życie.~ ~Tu widząc lirnik, że ludzie płaczą,~Począł swą
26 1841-51|           wesoło, a tak radośnie,~Że aż z uciechy serce im rośnie.~ ~
27 1841-51|          ludzka tak tam swobodna,~Że sobie myśli: A Boguż chwała,~
28 1841-51|       góralach takie śliczności -~Że się przypatrzeć naszej piękności!~
29 1841-51|          znowu ziemia jasną była,~Ze krwi się ludzkiej oczyściła.~ ~
30 1841-51|          świątnicach biją dzwony,~Że srogi Turczyn zwyciężony:~
31 1841-51|          na wielkie patrząc morze~Ze szlachtą płynie po Bosforze.~
32 1841-51|      ziemia - o mój mocny Boże!~I że też z przemocy otrząść się
33 1841-51|        ucho gada,~Niby dziewczyna ze złotą cywką:~Spojrzę się -
34 1841-51|        głuchym,~O, bądźcie pewni, że umierał w wierze,~Że do
35 1841-51|       pewni, że umierał w wierze,~Że do ojczyzny wolnym wróci
36 1841-51|        dziedzinie swojej.~Wiecie, że umarł, kto śmierci się boi,~
37 1841-51|        wielu odstępców się podli,~Że tam, gdzie ciągną pogorzelisk
38 1841-51|      Matko, biedny lud się modli.~Że w niskich chatach i po starych
39 1841-51|          ruski w czarnych ryzach, ze srebrnym ikonom~Zachęcał
40 1841-51|        przyjmuje z jej łona,~Wie, że Polska zgnębiona, lecz że
41 1841-51|         że Polska zgnębiona, lecz że niezwalczona,~I potąd będzie
42 1852-60|       niedoli~Człowiek nie czuje, że go serce boli,~Jeżeli kocha
43 1852-60|           jeżeli wierzy;~Wiedząc, że wszystko od Boga zależy~
44 1852-60|           gdy tak Bóg przeznaczy,~Że żadną miarą nie można inaczej?~
45 1852-60|        szczerze i żywić nadzieje,~Że przecież ziarno niepróżno
46 1852-60|      ziarno niepróżno się sieje~I że - da Pan Bóg - po biedzie
47 1852-60|     pszenica pięknie się wykłosi!~Że gdy przeminie dopuszczenia
48 1852-60|       Oddać po ziemsku to, co nie ze ziemi?~ ~A tu w ogrodzie
49 1852-60|       każda głowa marna;~Widzisz, że purpur nie dodaje wagi,~
50 1852-60|         kraju całości,~I sprawia, że te pochylone chaty~Często
51 1852-60|      wiatrom dobrą myśl powierza,~Że się pod niebem jasności
52 1852-60|       prawią dobrzy ci Rzymianie,~Że każda wiedzie do Wiecznego
53 1852-60|        wioski,~A mnie się zdało - że to Czarnolesie~I Kochanowski.~ ~
54 1852-60|          Co mi rwie serce - a Bóg że wie, za czem...~W którym
55 1852-60|         puszcza szumna przypomina~Ze źródeł płaczem...~ ~Słuchałem:
56 1852-60|         się końce;~I urągali nam, że lud nie śpiewa~I że te harfy
57 1852-60|          nam, że lud nie śpiewa~I że te harfy wiszą tak milczące.~
58 1852-60|        rzęsne,~Prócz chyba tylko, że szczęściem jest nie żyć~
59 1852-60|          męstwu.~ ~A ja myślałem, że tę lekkość ptaszą,~Skrzydło
60 1861-70|                         PIELGRZYM ZE ZIEMI UCISKU~ ~Na obcej
61 1861-70|           zrzuć,~Świadectwo złóż,~Że jest na niebie Pan,~Że wielki
62 1861-70|            Że jest na niebie Pan,~Że wielki ból Mu znan,~Żeś
63 1861-70|          mój!~Toż jam obiecał ci,~Że przejdą bólów dni,~Ze śmiercią
64 1861-70|         ci,~Że przejdą bólów dni,~Ze śmiercią bój.~ ~Mówiłem
65 1861-70|      gładkie czoło zwlecze,~Kiedy ze sosen lód soplasty ściecze~
66 1871-93|           na starym kościele.~ ~A że jej przerwy nie czynili
67 1871-93|     ciekawym świadczyła muszarem,~Że za Sekwaną w obwodzie ich
68 1871-93|     jedyni prawdziwi dwaj święci,~Że ich widuje zawsze u roboty,~
69 1871-93|           widuje zawsze u roboty,~Że nie bigoty są i nie kagoty.~ ~
70 1871-93|           Poszła i ona...~ ~Wiem, że był w urzędzie,~W trzydziestym
71 1871-93|          W trzydziestym pierwszym że wojskowo służył,~Ale gdzie,
72 1871-93|           czasem pojedynek,~Chyba że mówca wykręcił kominek~I
73 1871-93|     gminna nutka).~Zakon, wybrany ze wszystkich powiatów,~Bosych
74 1871-93|         na apel do Boga!~Czas nam ze świata. Jak droga, to droga!"~"
75 1871-93| Poprzedzającym ranne słońca loty,~Że złote rąbki malują na chmurach,~
76 1871-93|      czego? niech się kto zapyta:~Że noc schodzi, że dzień świta,~
77 1871-93|           zapyta:~Że noc schodzi, że dzień świta,~Że południe,
78 1871-93|          schodzi, że dzień świta,~Że południe, że odwieczerz,~
79 1871-93|         dzień świta,~Że południe, że odwieczerz,~Więcej pewno
80 1871-93|      Więcej pewno nie docieczesz,~Że się gwiazdki świecą w niebie,~
81 1871-93|         gwiazdki świecą w niebie,~Że szczęśliwa sama z siebie,~
82 1871-93|         szczęśliwa sama z siebie,~Że kwiat rośnie, że wiatr szumi,~
83 1871-93|          siebie,~Że kwiat rośnie, że wiatr szumi,~Że chłop młóci,
84 1871-93|           rośnie, że wiatr szumi,~Że chłop młóci, kowal kuje,~
85 1871-93|        chłop młóci, kowal kuje,~I że wszystko dobre czuje,~A
86 1871-93|          milczenie się przedłuża.~Że przedłuża, któż się zdziwi?~
87 1871-93|          O kurzycy prawił grajko,~Że znosiła złote jajka;~Powiedzże
88 1871-93|           Powiadała stara Nastka,~Że chłop sobie w domku kmiecym~
89 1871-93|         Rozpowiadał ojciec stary,~Że był naród jednej wiary,~
90 1871-93|           był naród jednej wiary,~Że na drodze, nie na drodze,~
91 1871-93|          świtu co dzień drze się,~Że hułany poją konie,~Że się
92 1871-93|        się,~Że hułany poją konie,~Że się cosik ma na zmianę,~
93 1871-93|           się cosik ma na zmianę,~Że się kąty poweselą,~Że te
94 1871-93|     zmianę,~Że się kąty poweselą,~Że te zorze malowane~Już świtają,