Part

 501 1841-51|               deszczem leje~I koronami dębów chwieje,~Gdy trwoga ściska
 502 1841-51|        rodzinny kątek.~ ~Pod skrzydłem dębu, topoli piórem~Gromada ptasząt
 503 1861-70|         stworzył świat,~Jam ci odebrał dech,~Proch na cię miótł i śmiech~
 504 1871-93|             zapomina.~A zresztą wielce delikatna strona~Pytanie rzucić: Czy
 505 1871-93|               flagellent les Morts aux demeures livides!~Oh! qui soulevera
 506 1871-93|               Hermesa zodiak odkryli w Denderah,~Szemraniem liści pożółkłych
 507 1852-60|                wziąć ośmieli,~W złotym denku przejrzeć lice?~ ~- Sam
 508 1841-51|                 Bezecna stopa poganina~Depce marmury Konstantyna~I bizantyjskie
 509 1841-51|                dla kogo -~Żeby je wróg deptał swą przeklętą nogą?~I po
 510 1841-51|            ręką?~Na ciepłej łące grają derkacze,~Spod nóg mi rwą się pliszki
 511 1871-93|                I szekspirowskie wstają Desdemony;~Księżyc, jak doża, srebrzy
 512 1841-51|             szyki.~ ~Gdy burza rzęsnym deszczem leje~I koronami dębów chwieje,~
 513 1841-51|              Polskę kuszą,~Siedząc jak diabeł nad dobrą duszą,~To na góralach
 514 1841-51|       Zaglądająca w więzienną głuszę -~Diabła, co czyha na dobrą duszę -~
 515 1871-93|             renaissant plus beaux~Pour disparaitre encore dans leurs sanglants
 516 1871-93|              mężów, poważnie kamienna,~Diugesklin, Tiuren, Rolandy, Bajardy,~
 517 1852-60|              nie dodaje wagi,~I wiesz, dlaczego Bóg na krzyżu nagi!~O wielki
 518 1861-70|               po tęsknocie łzawej~Znać długich lat;~Patrzał i laur tej
 519 1841-51|              Tymczasem przed szeregiem długim, wyciągnionym~Pop ruski
 520 1852-60|                szlaki,~Jak po nużącej, długoletniej wojnie~Płynął Odysej do
 521 1841-51|           zapiera,~Kto krwią ojczyźnie długu nie wypłaci,~Taki, słuchajcie,
 522 1841-51|               ty Dunaju, w twoim łonie~Dłużej dziś jasne słońce płonie,~
 523 1841-51|              nasza droga długa,~Ale im dłuższa, tym większa zasługa.~ ~
 524 1841-51|               to za tuman z tej strony dmie?~- Dzieci, nie mgła to,
 525 1871-93|              dziś za światem:~Heltman, Dmochowski, Ebers, Ulrych, Łuba~(Oficer
 526 1871-93|                drobne strzępy;~A zorze dnieją, gdzie te pieją ptaki,~Dzień
 527 1861-70|              olbrzymie łomy,~Strudzony dniem:~Na obaliska niegdyś dumnej
 528 1871-93|             pochmurnego czoła,~Jakby z Dnieprowej przywabiona czajki~Dusza
 529 1841-51|                 Życie skrócone o jakąś dobę,~Lecz cierpień malki niech
 530 1871-93|                strasznie płacze,~I to "dobranoc" powtarzane twoje,~Gdy z
 531 1841-51|              czeladzi,~Niechaj na stół dobrego wina przynaszają,~A przy
 532 1841-51|           uśmiechem~Nie wiem, co zowią dobrem, co grzechem,~- Czy uniknąłeś
 533 1871-93|         Boleska, w przypadku...~Pamięć dobroci serce mi porusza,~Jaka to
 534 1841-51|             jej obrońca,~Z przyrodzoną dobrocią polską, prostoduszną,~Za
 535 1852-60|          dzbanie i o miodzie złotym,~O dobrych kmieciach i szlachcie poczciwej,~
 536 1841-51|          Leonidasa.~ ~Powitał szlachtę dobrym słowem,~Czołem ukorzył się
 537 1852-60|            Rzymu...~ ~Coś mi tu prawią dobrzy ci Rzymianie,~Że każda wiedzie
 538 1871-93|           odwieczerz,~Więcej pewno nie docieczesz,~Że się gwiazdki świecą
 539 1852-60|               na tych brzegach marło~W doczekiwaniu dni weselnych świątek.~O!
 540 1841-51|             już,~Raczej, matko, męstwa dodaj,~Krzyżyk na mnie włóż.~ ~
 541 1852-60|                 Widzisz, że purpur nie dodaje wagi,~I wiesz, dlaczego
 542 1841-51|                 Bo w życiu - z smutnym dodał uśmiechem~Nie wiem, co zowią
 543 1871-93|            kanapy),~Otóż i wszystko, z dodatkiem obrazków~Wileńskiej Matki
 544 1841-51|           opływa,~Na niej duch mężnych dogorywa.~Tysiące ludu bez przyczyny,~
 545 1852-60|                 A szemrząc w duszy nie dograne słówko~Patrzy się na mnie
 546 1841-51|           słychać w głębinie.~Nim ucha dojdzie, i brzęk już zginie.~Drzwi
 547 1852-60|                błyskał,~Lecz Tyś snadź dojrzał na nim Twoje smutki,~Ta
 548 1861-70|           LUTEGO 1861 R. W WARSZAWIE~ ~Dojrzewa owoc łez,~Już bliski bólów
 549 1841-51|             obfite~Stajami świecą, jak dojrzy okiem,~I łąki, wonnym kwieciem
 550 1841-51|                  I cień daleki rzucasz dokoła -~Drzewo rodzinne, ozdobo
 551 1841-51|               grającej złotej istoty~W dół mnie pociągną polskie tęsknoty.~
 552 1841-51|                leci na młyny,~Szumi po dołach, huczy jak młyny...~ ~Gdzieś
 553 1841-51|                dziedzińców mało-pomału~Dolatał tętent konnych oddziału.~-
 554 1841-51|                błogosławiąc patrzyła w dolinę.~Wiatr szumiał po polu,
 555 1841-51|        karpaccy bracia górale~Siedzą w dolinkach, co się zwą hale.~Pod modre
 556 1841-51|         strzela w zimowym czasie,~A na doliny nierady schodzi:~Z tak pięknej
 557 1852-60|           Ciebie,~Przed swym zacisznym domem stałeś w górach,~A miesiąc
 558 1852-60|             Jeszcze i uśmiech życzliwy domiesza...~ ~Bywaj mi zdrowe, spokojne
 559 1841-51|                Pospiesznym krokiem pod domów cienie.~Znać, że mu słowa
 560 1852-60|              Zaczętej nawet pieśni nie donucę.~Nutę serdeczną przerwałem
 561 1841-51|                piórach wybiegł, szybko dopadł konia~I z wydobytą szpadą,
 562 1841-51|            łowił w więziennej głuszy~I dopatrywał we ścianach uszy.~Nie, nic,
 563 1871-93|            Strudzony żeglarz do brzegu dopływa~Na kruchej łódce przez burzliwe
 564 1841-51|               karabin dłoń parzy.~Lecz dopokąd ostatni ładunek w tornistrze,~
 565 1871-93|           wiara - kiedy w innej części~Doprowadzały rozprawy do pięści,~Obraza
 566 1852-60|              wykłosi!~Że gdy przeminie dopuszczenia zima,~Żadna moc polnej runi
 567 1841-51|             zima i za zimą lato -~Boże dopuszczenie - chwała mu i za to!~Zagrajcie,
 568 1871-93|               pokażą.~Francuz nie może dosiedzieć bezczynny;~Lecz bez idei -
 569 1841-51|            starych dworcach,~Gdzie nie dosięga pycha i zepsucie,~Jeszcze
 570 1841-51|          chwała,~Otom się żywą w niebo dostała!~Gdyby nie Niemcy, co Polskę
 571 1841-51|            bożym sługą,~Za tę ojczyznę dostaniesz drugą.~- O, nie, mój księże,
 572 1852-60|              nim zwrócony płyniesz tak dostojnie,~Mijasz obłędne w swej podróży
 573 1841-51|           dziewico słońca,~Nim śmierci doświadczą chłodów,~Za życie męczarń -
 574 1852-60|              kiedy zobaczę, usłyszę?~O doświadczony przyjacielu młodzi!~Wiara
 575 1871-93|            wiadomo, jak chciwa~Na lada dowcip, którym pamięć żywi...~Śmieją
 576 1871-93|          głowie,~Od niej samej się nie dowie,~Nic tam jeszcze lub niewiele,~
 577 1852-60|                 mężu z żelaza i spiżu,~Dowódzcę ognia, spoglądały wieki;~
 578 1871-93|                Desdemony;~Księżyc, jak doża, srebrzy się, wybiela~I
 579 1852-60|               młodych bohaterach~I nie dozwala zapomnieć zatraty~Wolności
 580 1871-93|         Marengo, Wagram, Jeny,~Lipska, Drezna, Waterlo!"~Skończyłem -
 581 1852-60|             białą,~Uśmiechów pełną jak drgnienie prostoty,~A w dłoniach dzierżąc
 582 1871-93|              dzień po dniu, sztandar - drobne strzępy;~A zorze dnieją,
 583 1841-51|          modrym w gaju rosła potokiem,~Drobny deszcz piła, rosę zbierała,~
 584 1841-51|              Widzisz to mnóstwo dzieci drobnych,~Osieroconych, tak nadobnych,~
 585 1841-51|              Inne stały bez ruchu jako drożne głazy,~Czekając, rychło
 586 1841-51|            Albo się wiesza na krzyżach drożnych,~Ona się modli z białą dziewicą~
 587 1841-51|               morzami wojował.~Drugi z drugimi szukał u ludów ludzkości,~
 588 1841-51|                tak samo...~Przyjaciół, druhów nie chciał pozdrawiać,~Jak
 589 1861-70|                    O, jest za co, miły druhu,~Za to, co ci do ostatka~
 590 1852-60|              nad wszelkie radości:~Nie drukowaną jeszcze Pieśń o ziemi~Tyś
 591 1841-51|                 Siedząc przy drodze na drumli brzdąka...~Nad modrą wodą,
 592 1841-51|               polską, prostoduszną,~Za drużyną żołnierzy, rozkazom posłuszną,~
 593 1841-51|           pocznie na szerokim łanie,~W drużynie drzew niezwykłe czyni zamieszanie:~
 594 1841-51|                Gdy ja, biedna sierota,~Drżąca stała u płota;~Aż raz w
 595 1841-51|               trwożniej,~Nigdy tak nie drżał starzec pobożny...~I ksiądz
 596 1841-51|             Chciał niby mówić, usta mu drżały,~Ale uśmiechy przyszły i
 597 1871-93|           zagonie,~A od świtu co dzień drze się,~Że hułany poją konie,~
 598 1861-70|             psami, jak ów ród plugawy,~Drzeć się na śmieciach o kęs marnej
 599 1871-93|           droga z pustyni przestworza,~Drzemiące ludy, zorza! nowa zorza!~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
 600 1871-93|                tętent, a gest bohatera~Drzemiących wieków obudzą czterdzieści~
 601 1841-51|             szerokim łanie,~W drużynie drzew niezwykłe czyni zamieszanie:~
 602 1861-70|              twój złożyłem zwłok;~Lecz ducha-m obmył wzrok,~By przejrzał
 603 1871-93|               świeżej nabierał otuchy.~Duchami zwano ich: ej! gdzie te
 604 1871-93|             Courbeta,~Lecz gdy kolumny duchów spod Marengo~Staną, wnet
 605 1852-60|          wiecznych paląca się sferach,~Duchową gwiazdą nieśmiertelnie mruga~
 606 1852-60|           Kościuszko, na którego ciało~Duchowe wszystkie złożyły się cnoty,~
 607 1871-93|          objawy - sen Bramy;~O Wielkim Duchu szepce Murzyn czarny.~ ~
 608 1841-51|              Pod których konary~Siadał dudarz stary,~Co się po wsiach
 609 1841-51|           ćtery pieńki,~W skrzynce dwa dukaty.~ ~Ma nowe sukienki~I cycowe
 610 1841-51|               prawd wszystkich całość,~Duma anielska, męska wytrwałość.~
 611 1841-51|                złoto.~ ~Staną i patrzą dumając próżnie -~Ten tak powiada,
 612 1852-60|                                        DUMKA WYGNAŃCA~ ~Na dolinie, na
 613 1871-93|              Pod mgliste niebo wznoszą dumne szczyty;~Północnej Danii
 614 1861-70|             dniem:~Na obaliska niegdyś dumnej Romy,~Zagrzęzłej w złem,~
 615 1841-51|             nikczemni wcale,~Odstępcy, dumni skarbów swoich złotem,~Pozwólcie
 616 1852-60|          Wzorem Zwycięzcy, co wystąpił dumny,~Twarzą w twarz słońca,
 617 1841-51|         Poranek świtał biały,~Mgły nad Dunajem błękitniały,~A króla wojsko,
 618 1871-93|             takową trudna rada,~Bo się dusi, co zagada,~Wypatrzy się
 619 1841-51|              grzechem,~- Czy uniknąłeś dusznej zaguby?~Czyś nie zawierał
 620 1861-70|                mgłę,~Znajomych wzgórzy dusznym okiem śledzi:~Oneż to? nie!~
 621 1852-60|                Za szczęsnym powrotem~O dużym dzbanie i o miodzie złotym,~
 622 1841-51|        duchowny, otom gotowy.~A w tych dwóch słowach odwaga brzmiała~
 623 1852-60|             Przy niej matka, dziewcząt dwoje...~Czemuż to nie moja matka?~
 624 1871-93|                ściśle się jednoczy~Jak dwojga istot zakochane oczy.~ ~
 625 1841-51|           gdyby czekał, by go posilił,~Dwoma pytanie zbywając słowy:~-
 626 1841-51|             tam żałości.~To po dawnych dworach~Srebro stało w worach,~Na
 627 1841-51|           niskich chatach i po starych dworcach,~Gdzie nie dosięga pycha
 628 1841-51|              bronie,~I oto płoną stare dwory,~W gruzach pałace i klasztory,~
 629 1841-51|               miecza rycerz - i między dworzany~Stanąć królewskie. Lecz
 630 1871-93|               mały:~Łóżczyska stare po dwu stronach stały,~Z których
 631 1841-51|             Dziecko w łóżku piscy,~ ~A dymem z komina~Dymi chałupina:~
 632 1841-51|              piscy,~ ~A dymem z komina~Dymi chałupina:~Niech je tam
 633 1841-51|            stopniach marmurowych, śród dymów obłoku,~Strzałami poszarpaną
 634 1841-51|               gdzie ciągną pogorzelisk dymy,~Za ciebie, Matko, biedny
 635 1841-51|               się, tu cię pokrzepi mój dzban polewany,~Złota przywita
 636 1852-60|             szczęsnym powrotem~O dużym dzbanie i o miodzie złotym,~O dobrych
 637 1841-51|               wlewa.~Pod drzewem domek dziada, pradziadka,~Tam mnie na
 638 1841-51|                lasu wiedzie przez pole~Dziada-lirnika małe pacholę.~ ~A starzec
 639 1871-93|             się królowe kochały w tych dziadach,~Różne historie tej samej
 640 1841-51|            wieczność, tam, gdzie ojce, dziady~Przeszli po cichu - na wspólne
 641 1841-51|               dosyć się marzyło,~Teraz działać czas.~ ~Słyszeliście? Grzmią
 642 1841-51|              tam wiele takich polskich dziatek,~Co byś nie odjął się ich
 643 1841-51|               w dali,~Kiedy go szczera dziatwa wywija,~Ujrzę, jak para
 644 1841-51|              na tratwie~Flis przygrywa dziatwie~I wiezie za morze~Mazowieckie
 645 1861-70|               ręce pokostniały,~Co cię dzieckiem kołysały,~Przecież jest
 646 1841-51|              przy oknie we dworze~Mówi dziedzic: - Majorze,~Zabiliście biedaka.~
 647 1841-51|       próbowanie marsza piechoty,~I od dziedzińców mało-pomału~Dolatał tętent
 648 1841-51|                ojczyźnie naszej, już w dziedzinie swojej.~Wiecie, że umarł,
 649 1841-51|                Mazury! Krzywda nam się dzieje,~Ojcowską chudobę rozkradli
 650 1841-51|           nadobnie~ ~Przetrwali długie dziejowe burze,~Pioruny, grady i
 651 1852-60|          wiodła chwała,~Ta marna żądza dziejowego blasku?~Czy iście wyższa
 652 1871-93|                w kale,~Marzy o myśli i dzieł ideale.~ ~Tłum widzów wielką
 653 1871-93|      zataczając łuki,~W pył roztrącają dzieła pięknej sztuki.~Ogień pożaru
 654 1852-60|             ramię~I nie na darmo różne dzieli dary~W miarę zasługi i w
 655 1871-93|        Wenseńscy strzelcy sprawili się dzielnie,~Gdybyż do wrogów strzelali
 656 1841-51|          prędzej odpadały...~ ~Rozbite dzielnym ogniem walecznej piechoty,~
 657 1852-60|       drgnienie prostoty,~A w dłoniach dzierżąc szablę wyżej czoła,~Którego
 658 1841-51|           złota wolność sprawia,~Niech dzierży naród i niech zbawia.~Bezecna
 659 1841-51|               sławna,~Dotąd jam wieńce dzierżył z dawna,~Nad najmężniejsze
 660 1841-51|        pierwsze działo,~Za nim drugie, dziesiąte - i anioł ognisty~Począł
 661 1841-51|              stokrotki, dzwonki,~Żółte dziewanny i polne róże,~I wstęgi wody
 662 1852-60|               chatka,~Przy niej matka, dziewcząt dwoje...~Czemuż to nie moja
 663 1841-51|         siostry młode,~Pochowajcie swą dzieweczkę,~Marychnę urodę.~ ~A miłemu,
 664 1841-51|         ojczyzny nie obronił,~I rzucił dzieweńkę.~ ~Sama kołacz piekłam w
 665 1871-93|                ulicach ciemno, godzina dziewiąta;~Kule ogniste, zataczając
 666 1841-51|               O! jest tam wiele takich dziewic łzawych,~Które by powrót
 667 1841-51|        drożnych,~Ona się modli z białą dziewicą~I unosi się w hymnach pobożnych.~
 668 1841-51|                Jak mazowiecka do tańca dziewka,~Strojna w bursztyny, w
 669 1841-51|                się rozśmieje tak raźna dziewucha,~Gdzie mi pokażecie naszą
 670 1841-51|                 Nie islamizmu tłuszcza dzika,~Niech Republikę - Republika,~
 671 1852-60|               Na pagórku, na przydrożu~Dziki piołun w bujnej trawie~I
 672 1841-51|             Stanie się niebo na ziemi,~Dzikiej niezgody zgasną płomienie -~
 673 1871-93|                powtarzane twoje,~Gdy z dzikim śmiechem rozrzucasz po sali~
 674 1861-70|            bocian, na gniazdo ojczyste~Dziób wyciągnąwszy i skrzydła
 675 1861-70|            Zdrowie potężnym zaklekoczę dziobem -~Aż echo mego bocianiego
 676 1861-70|                nam skrzydła sążniste i dzioby.~Kiedy czas przyjdzie, kiedy
 677 1841-51|              wciornosce~W tym ostatnim dzionku!~ ~Zostanę ja w wiosce~Chyba
 678 1861-70|                Zagrzęzłej w złem,~I na dzisiejsze ujęte ogromy~Wieczystym
 679 1861-70|               już.~ ~Patrz, jaki wkoło dziw,~Żeś westchnął, żeś już
 680 1841-51|            wierzby rosną nad strugiem,~Dźwięczny skowronek buja nad smugiem~
 681 1852-60|             oczy patrzał, a badał słów dźwięku.~Widzę Cię, widzę z podpartym
 682 1841-51|             zaorywa;~Zabite słonie, co dźwigały~Namiot sułtański, srebrny
 683 1841-51|               Lub gdy w Krakowie brzmi dzwon zamkowy~Na Boże Ciało, lub
 684 1841-51|          przysięgam Bogu,~Jakem Maciek Dzwoniec,~Ze by mi w chałupie~Przysło
 685 1841-51|                w nocy niedzielnej~Przy dzwonnicy kościelnej~Mróz wszelakie
 686 1841-51|          potoki,~A po świątnicach biją dzwony,~Że srogi Turczyn zwyciężony:~
 687 1871-93|          światem:~Heltman, Dmochowski, Ebers, Ulrych, Łuba~(Oficer stary,
 688 1861-70|                zaklekoczę dziobem -~Aż echo mego bocianiego klasku~Pójdzie
 689 1841-51|              jeden~Nowy Adama utworzyć Eden.~Rwałem się w górę, biłem
 690 1871-93|           wynalazki;~Muza, zwrócona na egipskie piaski,~Kędy ojcowie do
 691 1852-60|             gnała~Po lodach Moskwy, po egipskim piasku,~Na Kapitelu prowadziła
 692 1871-93|                                Geniusz Egiptu na czas niepożyty~Na wstręcie
 693 1871-93|          kiedyż cię zobaczę,~Strojną w eglantyn kwiaty i powoje?~I głos
 694 1871-93|             Francja z wieżycy żelaznej Eiffela~Od końców ziemi strąbionemu
 695 1871-93|               Świeci bóg nowy świata - Elektryczność.~ ~Zadowoleni, uczeni, szczęśliwi~
 696 1871-93|            wytrzyma.~Niechaj się tylko emigracja zbierze,~Bo gadaj, co chcesz,
 697 1871-93|              mówcy jak w proroka.~ ~Na emigracji rzadko się przytrafi,~Byś
 698 1871-93|            plus beaux~Pour disparaitre encore dans leurs sanglants tombeaux,~
 699 1871-93|                 Echa tragedii greckich Eschylosów.~
 700 1871-93|               Ils meurent tour a tour, et, renaissant plus beaux~Pour
 701 1871-93|             gdzie te stąpają zastępy;~"Etre Supreme - krzyczą - vive!"
 702 1871-93|        rozściela.~ ~Jako mularze u fal Eufratu,~Francja z wieżycy żelaznej
 703 1871-93|                ton coeur mieux que les Euménides~Ne flagellent les Morts
 704 1841-51|               sobie zrobiłem trumnę.~- Ewangeliczne zabójstwo twoje~Chrystus
 705 1871-93|                 Bluza, saboty - chłop, fajeczka krótka.~Na tego patrząc,
 706 1841-51|               I jął węgle dąć miechem;~Fajkę sobie nakłada~I nic do nich.
 707 1871-93|            rozściela.~ ~Jako mularze u fal Eufratu,~Francja z wieżycy
 708 1841-51|        pszenicą galary,~Szum wioseł na falach i śmiechy, i gwary.~Po boru
 709 1841-51|              wietrzyk kłosami~Buja jak falami.~ ~Och, kraj nasz tak błogi,~
 710 1841-51|           umrzeć nam pod obcym płotem,~Fałszywe swoje zakończcie raz żale,~
 711 1841-51|                sobie sobkiem -~Copka z fantazyją,~Sukman granatowy,~ ~A w
 712 1871-93|              Szarzeją z grobów setnych faraonów.~ ~I kędyż wami wiatr szalony
 713 1871-93|          livides!~Oh! qui soulevera le fardeau de tes jours?~Niobé, Niobé!
 714 1841-51|                przyklęknął chwilę przy farze,~Na czoło zsunął kaptur
 715 1841-51|               Przejście już ułatwione, faszyny nie noście,~Dalej - po zwłokach
 716 1841-51|                mi jeno tej łąki,~Gdzie fijołki i dzwonki;~Żal mi słońca
 717 1871-93|                więcej: Teby, piramidy, File,~Kolońska wieża, mur chiński,
 718 1841-51|                w dłonie,~To cię zalecą fiołków wonie.~Woda tak słodka i
 719 1871-93|             mieux que les Euménides~Ne flagellent les Morts aux demeures livides!~
 720 1841-51|                Gdzie płynąc na tratwie~Flis przygrywa dziatwie~I wiezie
 721 1852-60|                                  SUPER FLUMINA BABYLONIS~ ~Nad smutnym
 722 1852-60|                         NA WYJEZDNYM Z FONTAINEBLEAU~ ~Bywaj mi zdrowa, mała
 723 1841-51|          ściśniętego koła~Do ostatniej fortecy wchodzi, do kościoła~Na
 724 1852-60|        krakowski moim Kapitelem,~Miast Forum - jeden tam z targowych
 725 1871-93|          śpiewa - do kamieni.~ ~Poezja Francji oczy pełne żalu~Po znieważonym
 726 1871-93|           kostnicy tańczy menuety.~ ~O Francjo! złotych żniwiarko wawrzynów,~
 727 1871-93|              pożółkłych jesieni~Nie do Francuzów śpiewa - do kamieni.~ ~Poezja
 728 1841-51|               wianek różany~Przyjmij - fraszka ziemskie rzeczy,~Byle ojców
 729 1841-51|           klekot bociana~Lub wierzbowa fujara... Gościu mój kochany,~Usiądź
 730 1841-51|             biega,~A jak się wierzbowa~Fujarka rozlega?~A jak się tam bawią,~
 731 1871-93|             chłoną.~ ~Widzisz tę babę, furię tę czerwoną~Z oleju garnkiem?
 732 1841-51|        mieskałem w lesie.~ ~Mam z sobą fuzyję,~Co niezgorzej bije:~Lepiej
 733 1841-51|               nie miał nic więcej?~ ~- Gadasz, chłopie, marne słowo,~Nasz
 734 1861-70|                przyjdzie sprośne łowić gady;~Bo nie dla pychy ni żadnej
 735 1841-51|              zakukały trzy zazuleńki w gaiku,~Oj, posmutniały trzy srebrne
 736 1841-51|            potokiem,~Słońce, co złotem gaje powleka,~Pełne uroku jak
 737 1841-51|               śpiewa.~ ~Wyszedł z gaju gajowy~I ozwie się w te słowy:~-
 738 1841-51|                za nią ładowne pszenicą galary,~Szum wioseł na falach i
 739 1841-51|            miała czerwone,~W cienkie z gałązek włosy wplecione.~Tak się
 740 1871-93|               niebieskie bluzy -~To są galery, bracie, i zamtuzy.~Opoje
 741 1841-51|              przez gęstwinę ciemną,~Na gałęziach wrony krakały nade mną -~
 742 1841-51|             wpadnie w drzewa,~Pierwsze gałęzie kruszy, liść obfity zwiewa,~
 743 1841-51|         Płaszczysko zszarzane, wytarte galonki,~Już ja z ciebie, Kasiu,
 744 1871-93|              garnkiem? za nią z żagwią gamen:~Podpala - słyszysz: Amen,
 745 1871-93|             oto, zgięty na bluszczowym ganku,~Ten najpiękniejszy włoski
 746 1841-51|            mundury biło...~A groby się garbiły pod żołnierzy stopy~I krzyże
 747 1841-51|          katuszy nie łącz katuszy;~Nie gardź pomocą i bożym sługą,~Za
 748 1841-51|             ogniste iskry z ściśniętej gardziele,~Pęka - i jako wicher, kiedy
 749 1852-60|        Kochanowski.~ ~Do twojej piersi garnąłem się, młody,~A kto ja taki,
 750 1871-93|              furię tę czerwoną~Z oleju garnkiem? za nią z żagwią gamen:~
 751 1871-93|          Waterlo!"~Skończyłem - smutno gasną stare świece,~Pożółkłe,
 752 1871-93|         pochylił nad szklanką,~Kończąc gawędę znaną Warszawianką:~"O!
 753 1841-51|            mych rozchodników...~Leżała gaza złudzeń młodości,~Róże przyjaźni,
 754 1841-51|               Cóż by życie warte było,~Gdybym gnuśnie zgasł?~Dosyć, dosyć
 755 1852-60|           armat wrogów, jak Bóg Wojny.~Gdziekolwiek wzrokiem rzucę, z każdej
 756 1841-51|            cywką:~Spojrzę się - mignie gębusia blada,~Chwytam w powietrzu
 757 1852-60|               do świętego grona,~Gdzie Genowefa przędzie na wrzeciona,~Joanna
 758 1871-93|          Oceanid;~Tam, gdzieś daleko u germańskich krańców,~Nad sinym morzem
 759 1871-93|            lustrach wciąż widzi odbite Germany,~Hełmy błyszczące berlińskich
 760 1871-93|             jest, bracie, po Pułaskim,~Gerycza matka, Rejtanówna z domu,~
 761 1841-51|               żałośnie,~Bo na mogiłach gęślarzy lasów mech rośnie.~Gwiazdy
 762 1841-51|        przynaszają,~A przy tym w złote gęśle albo w lutnię grają!~
 763 1841-51|                ty, lipo moja,~I ty mi, gęśli, milsząś niźli zbroja!~ ~
 764 1871-93|             treści,~Legionów tętent, a gest bohatera~Drzemiących wieków
 765 1871-93|                pyle~Wszystko pode mgłą gęstą się rozściela.~ ~Jako mularze
 766 1841-51|               Po boru, po lesie, przez gęstwinę ciemną,~Na gałęziach wrony
 767 1841-51|                 Zaranek cichy i błękit gładki!~Skowronek, lecąc w toń
 768 1861-70|                słońce~Z kurzawy śniegu gładkie czoło zwlecze,~Kiedy ze
 769 1871-93|            Historia, prawo wiązało się gładko,~Żeś się za krajem zwracał
 770 1841-51|                przy kościółku leży pod głazem,~Cichy jak miesiąc, co mu
 771 1871-93|             chwilę~W obrazie pieśni, w głazie i w teatrze;~Potem się cisza
 772 1871-93|           oddal nieskłóconą.~ ~Czasu i głazów nie wyprzeda nici~Nad brylantowe
 773 1871-93|                   Kolumny, cienie... z głazu sarkofagu~Zsuwa się, ciężkie
 774 1841-51|            stały bez ruchu jako drożne głazy,~Czekając, rychło wodze
 775 1871-93|         niestety"~W sercu się widza na głębiach rozlega~Nad smutnym losem
 776 1841-51|               drogę powykreślały.~Oczy głębokie, wskroś przejmujące,~Znać,
 777 1871-93|                poważnymi tory~I często głębsza rybka myśli plusła,~Coś
 778 1841-51|                chadzali,~Teraz jedzą z gliny,~Mój Boże jedyny!~ ~Lecz
 779 1852-60|              wielką ciszą,~Gdy w wirze globu ujrzysz grób samotny,~Nad
 780 1871-93|                tchórze,~To może lepiej głodnymi oczyma~Czekać na pensję
 781 1871-93|        Grzymała skończył w oblężeniu z głodu,~Seweryn w mrozie spalił
 782 1861-70|            śniegi, co cię mrożą,~Za te głody, co cię głodzą,~Za te nędze,
 783 1861-70|             mrożą,~Za te głody, co cię głodzą,~Za te nędze, co się mnożą,~
 784 1841-51|           Uderza, lira brzęk wydaje,~I głosem smutnym, w wzniosłym rymie~
 785 1871-93|                i odmianom losu:~Dziś - głośne, huczne, jutro - już bez
 786 1841-51|         Wawrzyn i róże wonne, białe,~I głośno mężów śpiewał chwałę.~ ~
 787 1871-93|     akompaniament~Oceanidy, suma nędzy głosów,~Echa tragedii greckich
 788 1871-93|                huczne, jutro - już bez głosu,~I wszystko w cienie schodzi
 789 1871-93|               bajkodziejom sprzecznie,~Głuche milczenie zachowywał wiecznie.~
 790 1841-51|               znane w życiu,~Po zgonie głuchną w śniegów ukryciu~Albo się
 791 1871-93|           Rzesza niemiecka, śród dział głuchych gromów,~Nowego wita dziejów
 792 1841-51|            Pomiędzy ludem na męczarnie głuchym,~O, bądźcie pewni, że umierał
 793 1841-51|          Małczy, chłopie kowalu!~- Ej, głupiś ty. Moskalu -~Rzekł Bartłomiej
 794 1861-70|              Po świecie krąż,~Aż czoło głusza otoczy milcząca,~Wieczności
 795 1841-51|           Tylko coś łowił w więziennej głuszy~I dopatrywał we ścianach
 796 1871-93|             kończą,~Lecz kto tę starga gmatwaninę krwawą?~Rzeczywistości!
 797 1871-93|        Nazareński jeszcze tam gdzieś w gminie,~Pod strzechą wiejskich
 798 1871-93|             Republiki~Zalatywała jakaś gminna nutka).~Zakon, wybrany ze
 799 1852-60|               iście wyższa wola ciebie gnała~Po lodach Moskwy, po egipskim
 800 1871-93|          słońce,~I jak te duchy, ślepą gnane falą,~Przez wieki lecą,
 801 1841-51|               się nie zmiłuje:~Toć mię gnębią wsyscy,~Żona mię pomstuje,~
 802 1871-93|              to także przypowiastka?"~"Gnerowali, jak gnerują,~Biedowali,
 803 1871-93|        przypowiastka?"~"Gnerowali, jak gnerują,~Biedowali, jak biedują."~ ~"
 804 1871-93|            stały,~Z których gołębie do gniazd słomę wlekły...~Stołki dwa,
 805 1871-93|               bez wątku.~ ~Błądzi, kto gniewny sąd wygłasza rączo~O sprawach,
 806 1871-93|               i nie ma ulicy,~Dwaj się gnieździli starzy towiańszczycy,~Których
 807 1861-70|            Skruszona wrogów złość,~Coć gniotła krtań;~Spowicia grobów złóż,~
 808 1841-51|               życie warte było,~Gdybym gnuśnie zgasł?~Dosyć, dosyć się
 809 1852-60|               czyjeż ręce, czyje,~Będą godne tej roboty?~Ale któż się
 810 1841-51|          ciebie, Polsko, jeszcze wielu godnych,~Co wezmą kiedyś na świadectwo
 811 1841-51|            rozwód, widzisz, z lubą się godzę,~Zrywam z nią związki, idę,
 812 1841-51|             prędzej w kościół bieżał~I godzin cztery krzyżem leżał,~I
 813 1871-93|            zakrząta,~W ulicach ciemno, godzina dziewiąta;~Kule ogniste,
 814 1871-93|                                        Godzino myśli, męko rzeczywista!~
 815 1841-51|                aż cię zbudzą z rana~Na gołębniku ptaki i klekot bociana~Lub
 816 1841-51|             nad nią powietrzne zawodzą gonitwy.~Oj! Mazur ja, Mazur pomiędzy
 817 1841-51|              Żeby ta chwała, co leży w Gople,~ ~Buchnęła w niebo z swojej
 818 1841-51|        GÓRALACH~ ~Nasi karpaccy bracia górale~Siedzą w dolinkach, co się
 819 1841-51|            utworzyć Eden.~Rwałem się w górę, biłem w te bramy~Sercem
 820 1871-93|               pochwie siedziała Polską gorejąca,~W której żywotów przeszłych
 821 1841-51|       uwiecznieni,~Kamieniem stwardli, gorsi od kamieni.~O! Polsko nasza,
 822 1841-51|                Wstrzymaj, mój synu, tę gorycz duszy~I do katuszy nie łącz
 823 1841-51|                 jak będzie? Lepiej czy gorzej?~ ~- Oj, ciężki przyjdzie
 824 1861-70|          Siedząc na płocie, skrzeczeć: goście jadą!~Ja chcę jak bocian,
 825 1871-93|                nad nami."~ ~Częstym tu gościem bywał głód i troska,~Przecież
 826 1852-60|              zakręcie brzozę białą;~Do gościńca droga długa,~Na niej lipy
 827 1841-51|            Nikita~Kowala się zapyta:~- Gospodarze moi mili,~Możeście go zamorzyli?~ ~
 828 1871-93|              Nabielak, Rettel, Seweryn Goszczyński,~Belwederczyki, koledzy
 829 1871-93|            czyli nielaskawy.~Na śmierć gotowi, a na biedę tchórze,~To
 830 1841-51|                   Ojcze duchowny, otom gotowy.~A w tych dwóch słowach
 831 1871-93|      burzliwych morskich wód wybrzeże,~Gotyckie zamki królów Skandynawów,~
 832 1841-51|      wojewodzic.~ ~Najprzód mnie ucono~Grabić w łące siono,~Na stodole
 833 1841-51|               dziejowe burze,~Pioruny, grady i wichry duże.~ ~Z gałęzi
 834 1841-51|           przegrałem życie, wdzięcznie grając.~Mogłem ci wprawdzie w zbroi,
 835 1841-51|     Rozmiłowane to serce moje~I sprzed grającej złotej istoty~W dół mnie
 836 1841-51|              piosenki ciche, niewinne,~Grajcie mi jeszcze przeszłość kochaną,~
 837 1841-51|             jakoś nie śmieje,~Bo umarł grajek, co ślicznie grywał dla
 838 1871-93|             CZAJKA~ ~"O kurzycy prawił grajko,~Że znosiła złote jajka;~
 839 1841-51|               krzyżów mnóstwo, skorupy granatów,~Groby, groby i groby, i
 840 1841-51|              Copka z fantazyją,~Sukman granatowy,~ ~A w tanecku biją~Iskrami
 841 1841-51|                 Przy którym nieodległe granaty rozbite~Leżały, już ostygłe
 842 1841-51|         skrzypeczki, niechaj wdzięczne granie~Cichy wiatr zaniesie, gdzie
 843 1871-93|               Dalej i dalej, kędy pęka granit~Na głosy żalu złotych Oceanid;~
 844 1871-93|                gwiazd wpatrzone ruchy,~Granitowymi zaryte podstawy,~Poważne
 845 1871-93|            nędzy głosów,~Echa tragedii greckich Eschylosów.~
 846 1841-51|             zielone.~Tak nad mieczowym greckim bohaterem,~Jako nad ślepym
 847 1841-51|               płoną jeszcze jak świeca grobowa,~Podana w ręce chorego ściśnięte,~
 848 1871-93|                chwili~Zostanie garstka grobowego prochu.~Kto chętny kwiatu,
 849 1852-60|             każda wiedzie do Wiecznego Grodu -~A mnie rozlana mgła po
 850 1841-51|           ściśnięte,~Przy której duchy gromadzą się święte.~I car, mówicie,
 851 1871-93|                Dwie jej miłości jednym gromem zabił.~I gdzież są piersi,
 852 1871-93|         niemiecka, śród dział głuchych gromów,~Nowego wita dziejów Karlomana.~ ~
 853 1871-93|             Jeśliż na Paryż On wypuści gromy,~Harmonii wszystkich gwiazd
 854 1852-60|                przybliżasz do świętego grona,~Gdzie Genowefa przędzie
 855 1871-93|              Bo takie były sądy w owym gronie,~Wierzącym w przejścia ludzkich
 856 1871-93|            Ludzie gonią niepoczciwi~Za groszami, a to róża...~Ma ta biedna
 857 1871-93|                anielskie, chociaż mowa gruba,~Bluza, saboty - chłop,
 858 1861-70|          Kampanii Rzymu~Ubogi lud~Przy grubych kłębach wiejącego dymu~Pilnuje
 859 1871-93|             kury niosły,~A na wierzbie gruszki rosły?"~"Okłamali, chłopie,
 860 1841-51|               oto płoną stare dwory,~W gruzach pałace i klasztory,~I cała
 861 1841-51|        niewiast, by aniołów,~Leżą śród gruzów i popiołów...~Więc król
 862 1852-60|                wietrzyk niech na tobie grywa,~Poranny wietrzyk ojczystej
 863 1871-93|                rózga nie schodzi z ich grzbieta.~Pamiątka sławy po Napoleonie,~
 864 1871-93|               kurzyca na śmietniku~Jak grzebała, tak i grzebie;~Szczera
 865 1871-93|          śmietniku~Jak grzebała, tak i grzebie;~Szczera bajka, mój kuliku."~ ~"
 866 1841-51|                Lecz co prawda - to nie grzech,~Takie życie - to nie śmiech.~ ~
 867 1841-51|             miecha:~- Idźcież sobie do grzecha!~Całe życie żołnierki~Takiej
 868 1871-93|              której żywotów przeszłych grzechów strąca;~Bo takie były sądy
 869 1841-51|          działać czas.~ ~Słyszeliście? Grzmią armaty,~Rozpoczął się bój;~
 870 1871-93|                 zawarte najszczelniej,~Grzmiące podają słowo: Nieśmiertelni...~ ~
 871 1861-70|               twych usz~Harf brzękiem, grzmotem burz:~Tak mówi Pan,~Co bólom
 872 1871-93|             Napoleonów, Hoszów, ziemio grzmotów,~W sferęż ty idziesz bogów
 873 1871-93|              ich ręka salwowała boska.~Grzymała skończył w oblężeniu z głodu,~
 874 1871-93|               polskie - bajki, pieśni, gusła,~Historia, prawo wiązało
 875 1852-60|        wzrokiem rzucę, z każdej strony~Gwałtem się w myśli jego chwała
 876 1871-93|         pogardy,~Dla płochej hurmy, co gwarna a skrzętna,~Słodząc gorycze
 877 1871-93|             białym dworze siła gości i gwarno, i ludno,~Chciałam skłonić
 878 1871-93|              Fale narodów płyną nurtem gwarnym~Pod niebem, losem przyszłości
 879 1841-51|          wioseł na falach i śmiechy, i gwary.~Po boru jagody dziewczę
 880 1871-93|                to będzie? A co będzie, gwarzą:~"Ano przecierpi za winnych
 881 1841-51|                 Ona tam górą ciągnie z gwiazdami~Albo się miesza w bocianie
 882 1841-51|       patrzyłem za siebie,~Jedna tylko gwiazdka mrugała na niebie,~I ta
 883 1852-60|         utrudzone;~Chmurna losów moich gwiazdo,~Gdzież mnie wiedziesz,
 884 1841-51|                służy?~Czy tej zagasłej gwiaździe śród burzy,~Co się z anielskiej
 885 1852-60|                   Gdybyś swej świetnej gwieździe niebios wierny,~Innej miłości
 886 1841-51|                Śliczna wiązanka z bólu gwoździków,~Ze wspomnień braci mych
 887 1871-93|                 Polacy."~"Prędzej, bez hałasu.~Ha! podpalacze! Nie ujdzie
 888 1841-51|              was.~ ~Z dala słyszę trąb hałasy,~Dobosz w bęben grzmi,~Rzucam,
 889 1841-51|                w dolinkach, co się zwą hale.~Pod modre niebo góry się
 890 1852-60|              poczciwej,~Także o pewnej Hannie urodziwej,~Która szczęśliwa,
 891 1841-51|              liść obfity zwiewa,~A nim harcować pocznie na szerokim łanie,~
 892 1871-93|                Paryż On wypuści gromy,~Harmonii wszystkich gwiazd Mistrz -
 893 1841-51|            słońca,~Z mieczem i w zbroi hartownej!~Nikt się nie oprze, gdyś
 894 1841-51|               Jesceć mieli racją~Dawać hedukacją,~Lec ze żonkę dali -~To
 895 1871-93|                                   PANI HELENIE MODRZEJEWSKIEJ~Kiedyż usłyszę
 896 1841-51|              połowie~Już stał oficer w hełmie na głowie~I słychać było
 897 1871-93|            wciąż widzi odbite Germany,~Hełmy błyszczące berlińskich rycerzy,~
 898 1871-93|            sferęż ty idziesz bogów czy helotów?...~ ~Gdzie twoja chwała
 899 1871-93|               wszyscy dziś za światem:~Heltman, Dmochowski, Ebers, Ulrych,
 900 1852-60|                złotych liści wieńca,~I hermelinem ramion nie okrywał,~Ty,
 901 1871-93|            ojcowie do drogi po sferach~Hermesa zodiak odkryli w Denderah,~
 902 1861-70|          przychodzeń nieznany,~Daleko, het...~Zlękło się dziecię, gdy
 903 1841-51|               i serce mu pękło.~Oj, wy hetmani w złocistych zbrojach i
 904 1871-93|               się rozleje żelazo...~O! Himalaje, Andy, Cimborazo!~Jeśliż
 905 1871-93|                  bajki, pieśni, gusła,~Historia, prawo wiązało się gładko,~
 906 1871-93|         kochały w tych dziadach,~Różne historie tej samej natury,~Myśliwcy
 907 1841-51|             Jako nad ślepym śpiewakiem Homerem~Jedno, lauru liście skroń
 908 1841-51|                słowo,~Nasz brat służył honorowo.~- Niepotrzebne te przechwałki,~
 909 1852-60|                 I rymy cieszą, ale mój Horacy~Zowie się - Polem!~ ~Gdym
 910 1841-51|               Hura!",~Spod nóg lecącej hordy wstaje pyłu chmura.~Już
 911 1871-93|                kresów,~Na nieprzerwaną horyzontu głuszę,~Na Ptolomeów tych
 912 1871-93|            męskich czynów,~Napoleonów, Hoszów, ziemio grzmotów,~W sferęż
 913 1841-51|             pali.~ ~Hej mi, dziewczyno hoża, urodna,~Z twarzą rumianą,
 914 1841-51|        sułtański, srebrny cały;~Ówdzie huczliwe surmy, kotły~Końskie kopyta
 915 1871-93|          odmianom losu:~Dziś - głośne, huczne, jutro - już bez głosu,~
 916 1841-51|                młyny,~Szumi po dołach, huczy jak młyny...~ ~Gdzieś tam,
 917 1841-51|                 Podobnie granat mężnym hufcem zakołysze;~Miejsce zmarłych
 918 1841-51|         Zachęcał do odwagi niezliczone hufy,~Oparte o błyszczące karabinów
 919 1871-93|           Upadających pod płonące mury~Huk odpowiada w ulicach armatni~
 920 1841-51|                                        HUŁAN~ ~Rży koniczek mój bułany,~
 921 1871-93|            świtu co dzień drze się,~Że hułany poją konie,~Że się cosik
 922 1841-51|               sterczy, szumi dzikie: ,,Hura!",~Spod nóg lecącej hordy
 923 1871-93|               nie pogardy,~Dla płochej hurmy, co gwarna a skrzętna,~Słodząc
 924 1852-60|           wrogom w czystą zbroję naszą~Husarz oprawi.~ ~Palec na ustach,
 925 1841-51|               Obozy wojska leżą wkoło:~Husarze, to rycerstwa czoło,~Dalej
 926 1841-51|           białą dziewicą~I unosi się w hymnach pobożnych.~Choć wy na moje
 927 1841-51|              jak do wieku,~Lecz czasem idą sny prorocze,~Z którymi
 928 1871-93|            kale,~Marzy o myśli i dzieł ideale.~ ~Tłum widzów wielką wypełnia
 929 1871-93|           złotą wyciągają czarę;~Świat ideałów spragniony, sam w kale,~
 930 1871-93|                 Od chałupy odprawili. "Idźcie z Bogiem" - rzekli,~Łzy
 931 1841-51|               A on rzecze od miecha:~- Idźcież sobie do grzecha!~Całe życie
 932 1871-93|           ziemio grzmotów,~W sferęż ty idziesz bogów czy helotów?...~ ~
 933 1871-93|            zdają się kompasem,~Którego igła znad Nilowej rzeki~Znaczy
 934 1871-93|           stały ląd ozłocą,~Promień za igłę wziął, a miecz za wiosło.~ ~
 935 1871-93|              królów Skandynawów,~Kędy, igraszka książęcia szaleńca,~Ofelia
 936 1841-51|           czarnych ryzach, ze srebrnym ikonom~Zachęcał do odwagi niezliczone
 937 1841-51|            gwiazdy i piasek nad Wisłą?~Ile ludzi padło, tyle gwiazd
 938 1841-51|               ziemi świeci na wieki,~W imieniu twoim serca owładnie,~Ludziom
 939 1841-51|           chciał pozdrawiać,~Jak gdyby imion bał się wymawiać,~Tylko
 940 1871-93|                 śniegów świat polarny;~Indianin życia objawy - sen Bramy;~
 941 1852-60|             ustach, a cóż komu na tem,~Indziej to widzą,~Tu słuszna milczeć,
 942 1871-93|             wielka, śród życia podróży~Innego wieńca jak ów, którym Chwała~
 943 1852-60|             narodu;~Tyle, mój królu.~ ~Innemu dane zostało zwyciężyć,~
 944 1841-51|              brać musi, kto je zadawa.~Innych ja ślubów nie zawierałem,~
 945 1871-93|                łuk cesarskiej chwały~I Inwalidów kościół, i Notrdamy,~Saint
 946 1852-60|           żądza dziejowego blasku?~Czy iście wyższa wola ciebie gnała~
 947 1841-51|          wieków świata tysiąca~To jako iskra przy morzu słońca.~Cierpliwość
 948 1841-51|          granatowy,~ ~A w tanecku biją~Iskrami podkowy,~Stalowy obcasik -~
 949 1841-51|              się, miele,~Rzyga ogniste iskry z ściśniętej gardziele,~
 950 1841-51|             sercach waszych wiał..~Nie islamizmu tłuszcza dzika,~Niech Republikę -
 951 1871-93|             jezior i różdżki konwalii?~Istne marzenie, z którego po chwili~
 952 1871-93|                się jednoczy~Jak dwojga istot zakochane oczy.~ ~Za twoją
 953 1841-51|               I sprzed grającej złotej istoty~W dół mnie pociągną polskie
 954 1852-60|                Płynął Odysej do cichej Itaki.~I serce moje snuje dumę
 955 1841-51|                skórzanym~Przed umarłym Iwanem~I piszczałeczka mała~Moskalowi
 956 1871-93|           Nastaw samowara,~ ~Zimno, to izbę coś ogrzeje para..."~I stary
 957 1871-93|              przyszłej reformatów.~ ~W izbie, zaprawdę nie było przepychu,~
 958 1841-51|             schyloną:~ ~A toż to z one j, o bracia wierni,~Krzyż
 959 1852-60|              jabłoni,~Złote liście pod jabłkami,~Złota kora pod liściami.~
 960 1852-60|                Źródła - bić przestały,~Jabłoń - w próchno zamieniona:~
 961 1852-60|                ustroni~Złote jabłka na jabłoni,~Złote liście pod jabłkami,~
 962 1852-60|                tu w ogrodzie pod starą jabłonią,~Gdzie kwiaty pachnią i
 963 1852-60|               Co mnie wychowała?~Gdzie jabłonka ta wyniosła,~Co w ogrodzie
 964 1871-93|             kościół, i Notrdamy,~Saint Jacques, Lipcowa Kolumna i kramy,~
 965 1861-70|              płocie, skrzeczeć: goście jadą!~Ja chcę jak bocian, na
 966 1841-51|             stało w worach,~Na srebrze jadali,~W jedwabiach chadzali,~
 967 1841-51|              śmiechy, i gwary.~Po boru jagody dziewczę rwie na wrzosie~
 968 1841-51|        pobijała,~Teraz się spoglądasz, jakbyś mnie nie znała.~ ~Żołnierz
 969 1841-51|       wisielcem!~ ~Bo przysięgam Bogu,~Jakem Maciek Dzwoniec,~Ze by mi
 970 1871-93|              się płaci,~Jaką rozpaczą, jakim nocnym piekłem!~Za czar
 971 1852-60|             słowa, a coś w uchu dzwoni~Jakoby pacierz staruszka poranny;~
 972 1852-60|            harfy wiszą tak milczące.~A jakoż śpiewać nam na ziemi cudzej,~
 973 1841-51|                                        JAN KOCHANOWSKI~ ~Łaskawe życia
 974 1841-51|                              SEN KRÓLA JANA~ ~Oj, nad Dunaju, nad wodami,~
 975 1841-51|               chcę swata,~Czekam swego Janka.~ ~Oj! poleciał, oj! pogonił~
 976 1871-93|               a kto się nie dziwi?!...~Japończyk większe widział cuda w Jedo;~
 977 1841-51|              godzi!~Chyba tam kiedy na jarmark jaki~Poniesie sprzedać zabite
 978 1841-51|             zieloną~Pod czarny krzyżyk Jasia złożono,~Biedna kalina znać
 979 1841-51|              tej krynicy, u tej kaliny~Jasio fujarki kręcił z wierzbiny~
 980 1841-51|                I na łące rzeczka,~Kędy jaskółeczka~Latała skrzydlata,~A białe
 981 1841-51|            Strząsały na ścieżkę krople jasnej rosy.~Po boru, po lesie,
 982 1841-51|              onym słońce dziwną pogodą jaśniało.~Sowiński stał w okopach,
 983 1841-51|              ludzie mocniejsi, i niebo jaśniejsze.~ ~Gdzie mi tak na świecie
 984 1841-51|          ukorzy,~Aby był nad to słońce jaśniejszy~I nad brylantów ogień przedniejszy,~
 985 1861-70|              do świtu~W pasie z gwiazd jasnych i w sukni z błękitu.~Wrócę
 986 1841-51|                pokryte,~Wody, szumiące jasnym potokiem,~Słońce, co złotem
 987 1841-51|             bez turbana,~Bez puginału, jatagana,~Rzemienie wiszą mu od pasa...~
 988 1871-93|         Rzeczywistości! snemżeś ty czy jawą?~Burza i lament, a śród
 989 1841-51|              więzienne cele,~Po nocach jęczeć na chat popiele!~Niech mię
 990 1841-51|          lutnię, jak i zbroję.~I świat jednako nagradza też one,~Liście
 991 1871-93|              widz z artystą ściśle się jednoczy~Jak dwojga istot zakochane
 992 1841-51|              stąpają powolne,~W owsach jednostajnie brzęczą świerszcze polne,~
 993 1841-51|             nasza, nie błogie śnienie,~Jednoż to, synu, co i cierpienie.~
 994 1871-93|       Japończyk większe widział cuda w Jedo;~Północny człowiek, ciche
 995 1841-51|           worach,~Na srebrze jadali,~W jedwabiach chadzali,~Teraz jedzą z
 996 1841-51|            bite leżą zbroje,~Przy nich jedwabne lśnią zawoje.~Pędzą obłoki,
 997 1871-93|              matusia, jakby w tęczę,~W jedynaczkę patrzy swoją;~Ci, co tam
 998 1841-51|                 niech nie szuka~Marysi jedynej.~ ~Leży ona przy kościele,~
 999 1871-93|              obwodzie ich starym~Są to jedyni prawdziwi dwaj święci,~Że
1000 1841-51|             jedwabiach chadzali,~Teraz jedzą z gliny,~Mój Boże jedyny!~ ~