Now.

  1 Katar|           głęboko zamyślony i posuwał się z wolna Około Kapucynów
  2 Katar|            prawy chodnik, zatrzymywał się przed wystawą Mieczkowskiego,
  3 Katar|        każdemu, a potrącony uśmiechał się życzliwie.~Jeżeli kiedy
  4 Katar|              binokle, aby przypatrzeć się jej. Ale że robił to flegmatycznie,
  5 Katar|           Miodową i nieraz myślał, że się na niej wiele rzeczy zmieniło.
  6 Katar|             wesoły, rozmowny, trzymał się prosto, miał czuprynę i
  7 Katar|       ciemienia, a na wąsach pokazało się kilka srebrnych włosów.
  8 Katar|             włosów. Pan Tomasz pozbył się już wówczas młodzieńczej
  9 Katar|             Tomasz jednak nie martwił się, ponieważ panien me brakło.
 10 Katar|           panien me brakło. Ekwipował się powoli, coraz usilniej dbając
 11 Katar|         Nareszcie porządki jego stały się sławne. Sam me wiedząc kiedy,
 12 Katar|             nieznacznie zorganizowały się u mego wieczory koncertowe,
 13 Katar|                że bądź co bądź trzeba się ożenić. Tym bardziej, że
 14 Katar|              młodych pan rozejrzawszv się po salonach zawołała:~-
 15 Katar|            gładkie posadzki - odezwał się na to półgłosem serdeczny
 16 Katar|           mecenasa. W salonie zrobiło się bardzo wesoło. Pan Tomasz
 17 Katar|               Tomasz także uśmiechnął się, ale od tej pory, gdy mu
 18 Katar|         faworyty. O kobietach wyrażał się zawsze z szacunkiem, a dla
 19 Katar|       wyrozumiałość.~Nie spodziewając się niczego od świata, bo już
 20 Katar|               jego życia. Nie zapalał się on, nie unosił, ale - smakował.~
 21 Katar|            szedł do teatru, obeznawał się wprzódy z utworem dramatycznym,
 22 Katar|           godziny.~Jeżeli podobało mu się coś, mówił:~- Wiecie, państwo,
 23 Katar|             którzy najpierwej poznają się na talencie. Ale utworów
 24 Katar|           potępiał.~- Czekajcie, może się jeszcze wyrobi! - mówił,
 25 Katar|           człowiek spokojny - zapalał się, jak był cichy - krzyczał,
 26 Katar|            tajemnicy, nawet tłomaczył się.~- Muzyka - mówił wzburzony -
 27 Katar|      katarynce zaś duch ten przeradza się w funkcją machiny i narzędzie
 28 Katar|            razy z rąk do rąk. Rozumie się, że każdy nowy właściciel
 29 Katar|                Lokal mecenasa składał się z dwu części. Cztery większe
 30 Katar|            dla gości. W niej odbywały się rauty, przyjmowani byli
 31 Katar|               Sam pan Tomasz ukazywał się tu rzadko i tylko dla sprawdzenia,
 32 Katar|            zapaliwszy cygaro zatapiał się w rozmyślaniach. Wiedział
 33 Katar|               pana Tomasza, znajdował się lokal, wynajmowany osobom
 34 Katar|            spadłszy z etatu przeniósł się na Pragę. Po nim najął pokoiki
 35 Katar|             ten lubił niekiedy upijać się i hałasować, więc wymówiono
 36 Katar|       mieszkanie. Później sprowadziła się tu jakaś emerytka, wiecznie
 37 Katar|            emerytka, wiecznie kłócąca się ze swoją sługą.~Ale od św.
 38 Katar|               a do lokalu sprowadziły się dwie panie z małą, może
 39 Katar|      dziewczynką.~Kobiety utrzymywały się z pracy. Jedna szyła, druga
 40 Katar|            doskonale mógł widzieć, co się dzieje u jego sąsiadek.~
 41 Katar|    bawełnianych nici. Niekiedy bawiła się lalką, którą ubierała i
 42 Katar|        siedząc w oknie przysłuchiwała się czemuś.~Pan Tomasz nie widział
 43 Katar|         mecenas i począł przypatrywać się jej uważniej.~Spostrzegł
 44 Katar|         bukiecik. Dziewczynka ożywiła się nieco. Rozkładała i układała
 45 Katar|            smutno...~Mecenas zgorszył się. Jak mogło być smutno w
 46 Katar|          Jednego dnia mecenas znalazł się w swoim gabinecie około
 47 Katar|       oparłszy głowę na ręku położyła się prawie na wznak w swoim
 48 Katar|                że ktoś może wpatrywać się w słońce, które ziało żywym
 49 Katar|            jak martwa, nie poruszając się i nic nie mówiąc.~Pojono
 50 Katar|               nie odpowiedziała: spać się jej chciało. Tylko nazajutrz,
 51 Katar|                tym mocniej niepokoiła się swoim kalectwem...~- Mamo,
 52 Katar|          wstawać z łóżeczka. Nauczyła się chodzić po pokoju omackiem;
 53 Katar|               omackiem; sama ubierała się i rozbierała powoli i ostrożnie. '
 54 Katar|                  Ale matka rozpłakała się i wybiegła z pokoju.~Najmilszym
 55 Katar|            noska, ust, oczu, pieściła się nią.~Poszła spać bardzo
 56 Katar|          matkę szmer i szept. Zerwała się z pościeli, zapaliła świecę
 57 Katar|            córkę już ubraną i bawiącą się lalką.~- Co ty robisz, dziecino? -
 58 Katar|            Dla niej dzień i noc zlały się w jedno i trwały zawsze...~
 59 Katar|               wrażeń poczęła zacierać się w dziewczynce. Czerwona
 60 Katar|    dziewczynce. Czerwona wiśnia stała się dla niej wiśnią gładką,
 61 Katar|        krążkiem, na którym znajdowały się jakieś znaki w płaskorzeźbie.
 62 Katar|          wszystko to jakoś - skróciło się w jej wyobraźni.~Uwaga jej
 63 Katar|       wyobraźni.~Uwaga jej skierowała się na zmysł dotyku, powonienia
 64 Katar|            wrażliwości, że zbliżywszy się do ściany czuła o kilka
 65 Katar|           przez słuch. Przysłuchiwała się więc po całych dniach.~Poznawała
 66 Katar|           szelest, zapach, oziębienie się albo rozgrzanie powietrza
 67 Katar|        szczególniej w okienku, działo się całkiem inaczej. Tam hałasu
 68 Katar|               kilku ulic; tu skupiały się krzyki z całego domu. Twarz
 69 Katar|           przygasłe oczy, zdawało jej się, że coś widzi. W wyobraźni
 70 Katar|            widzi. W wyobraźni budziły się cienie kształtów i barw,
 71 Katar|         właśnie epoce matka połączyła się ze swoją przyjaciółką ł
 72 Katar|             przyjaciółką ł przeniosła się do domu, w którym mieszkał
 73 Katar|         Tomasz. Obie kobiety cieszyły się z nowego lokalu, ale dla
 74 Katar|        przyjemnością było wpatrywanie się w słońce, które przecie
 75 Katar|        świeciło i bardzo prędko kryło się za domami.~Dziewczynka znowu
 76 Katar|                a na jej twarzy ukazał się wyraz zniechęcenia i martwości,
 77 Katar|               pan Tomasz przypatrując się smutnemu maleństwu.~"Gdybym
 78 Katar|             co dzień niknie.~Zdarzyło się w tych czasach, że jeden
 79 Katar|            Tomasz im więcej wczytywał się w papiery, tym bardziej
 80 Katar|         papiery, tym bardziej zapalał się. W emerycie ocknął się adwokat.
 81 Katar|        zapalał się. W emerycie ocknął się adwokat. Nie wychodził już
 82 Katar|          letnie mieszkanie, że zepsuł się wodociąg, że odźwierny,
 83 Katar|            mecenas nie zechce widzieć się z nowo przyjętym stróżem?...~
 84 Katar|                Gdy tak mecenas nurzał się w powikłanych kombinacjach,
 85 Katar|     powikłanych kombinacjach, zdarzył się dziwny, trudny do pojęcia
 86 Katar|           oknem pana Tomasza odezwała się -katarynka!...~Gdyby zmarły
 87 Katar|             czasu do czasu odzywająca się w niej, ryczała jak wściekłe
 88 Katar|              X jemu samemu pomieszało się w głowie i że uległ halucynacjom.~
 89 Katar|         łagodnego człowieka, zbudziły się dzikie instynkta. Uczuł
 90 Katar|        gniewnym uniesieniu przechodzi się od zuchwałych projektów
 91 Katar|    najgorszymi wyrazami.~Już wychylił się i otworzył usta, aby krzyknąć: "
 92 Katar|           Blada jej twarz zarumieniła się, usta śmiały się, a pomimo
 93 Katar|          zarumieniła się, usta śmiały się, a pomimo to z zastygłych
 94 Katar|           pięknym zjawiskiem wydawały się jej fałszywe tony katarynki!
 95 Katar|           lokomotywa przed spotkaniem się pociągów.~Boże! jak on ślicznie
 96 Katar|             upojona.~Mecenas odwrócił się do stróża i rzekł ze zwykłą
 97 Katar|               rozkaz.~- Ażeby, dopóki się z nim nie rozmówię, puszczał
 98 Katar|           rozumiem pana!... - odezwał się służący z oznakami obrażającego
 99 Katar|                 Pan Tomasz uśmiechnął się i jakby dla stwierdzenia
100 Katar|               że kataryniarz odwrócił się teraz do jego okna i za
101 Katar|                  Powinienem był zająć się nim od dawna...~ ~
102 Kamiz|        zastąpić nowymi, jest...~Zdaje się, że nie ma nic więcej oprócz
103 Kamiz|               Ten, na którym znajduje się sprzączka, jest skrócony
104 Kamiz|               na to od razu domyślasz się, że właściciel odzienia
105 Kamiz|      niezbędną, ale natomiast okazuje się bardzo potrzebnym zapięty
106 Kamiz|          nawet i drożej, gdyby umiano się targować. Człowiek miewa
107 Kamiz|               chwile, że lubi otaczać się przedmiotami, które przypominają
108 Kamiz|              Smutek ten nie gnieździł się mnie, ale w mieszkaniu bliskich
109 Kamiz|            pan, bo służąca przeniosła się do takich państwa, którzy
110 Kamiz|          ponieważ w pokoju znajdowało się jeszcze dużo sprzętów: dwa
111 Kamiz|           własnej.~Ale wnet opamiętał się i szybko podniósł leżącą
112 Kamiz|                   Pan dobrodziej pyta się o te kamyzelkie?...~A potem,
113 Kamiz|               A potem, jakby zbudziło się w nim podejrzenie, spytał:~-
114 Kamiz|           więcej nie dam.~- Ino niech się pan nie gniewa! - przerwał
115 Kamiz|              nie mogę, ale - ja zdaję się na pański rozum... Niech
116 Kamiz|          powie: co to jest wart, a ja się zgodzę!... 'Ja wolę dołożyć,
117 Kamiz|              Ja wolę dołożyć, byle to się stało, co pan chce.~- Kamizelka
118 Kamiz|             na okno, za którym kłębił się tuman śniegu. Gdym sięgnął
119 Kamiz|            stanął w oknie, ukłonił mi się z przyjacielskim uśmiechem.~
120 Kamiz|           padać, że prawie zmierzchło się. Położyłem kamizelkę na
121 Kamiz|              jakąś piosenkę, on śmiał się czytając "Kuriera Świątecznego".
122 Kamiz|          naszej kamienicy sprowadzili się na początku kwietnia. Wstawali
123 Kamiz|                już dość będzie, połóż się spać.~- A ty kiedy pójdziesz
124 Kamiz|           czasie pani mówiła:~- Kładź się!... kładź się!...~Niekiedy
125 Kamiz|         mówiła:~- Kładź się!... kładź się!...~Niekiedy na jej słowa
126 Kamiz|        wychodzili na spacer trzymając się pod ręce i wracali do domu
127 Kamiz|             dużo zdrowia. Reszta sama się jakoś znajduje.~Moim sąsiadom,
128 Kamiz|        znajduje.~Moim sąsiadom, o ile się zdaje, nie brakło żywności,
129 Kamiz|            Jakoś w lipcu pan zaziębił się, zresztą nie bardzo. Dziwnym
130 Kamiz|               po doktora. Dowiadywała się o pięciu, ale znalazła ledwie
131 Kamiz|           ponieważ chwilami zataczała się, zapewne ze zmęczenia, a
132 Kamiz|             szepnęła pani zatrzymując się dla nabrania tchu.~- Czasami?
133 Kamiz|            pani, znowu stając. Trochę się nogi pod nią chwiały.~-
134 Kamiz|               słychać? -i dowiedziała się, że nic. W mieszkaniu stróżowa
135 Kamiz|         mówiłem, że to nic! - odezwał się chory.~- O, nic!... - powtórzyła
136 Kamiz|             poleży i odpocznie. Gdyby się zaś krwotok powtórzył... -
137 Kamiz|               Mąż pani wypocznie, tam się zasklepi...~- Tam... w nosie? -
138 Kamiz|               Tak... w nosie! Rozumie się. Niech pani uspokoi się,
139 Kamiz|               się. Niech pani uspokoi się, a resztę zdać na Boga.
140 Kamiz|              od kilku godzin, zrobiło się jej prawie wesoło.~- No,
141 Kamiz|                rzekła, trochę śmiejąc się, a trochę popłakując.~Uklękła
142 Kamiz|      powtórzył pan cicho i uśmiechnął się. -Ile to krwi na wojnie
143 Kamiz|         krótkie.~Choroba przeciągnęła się znacznie dłużej, niż myślano.
144 Kamiz|              mógł wrócić, kiedy by mu się podobało i - o ile znalazłby
145 Kamiz|         zdrowszy, więc pani wystarała się jeszcze o kilka lekcy j
146 Kamiz|               końcu sierpnia spotkała się pani z doktorem na ulicy.
147 Kamiz|            Może też Bóg da!... On tak się uspakaja po każdej pańskiej
148 Kamiz|        przymusowego siedzenia, zrobił się jakiś drażliwy i zwątpiały.
149 Kamiz|   rozgorączkowane spojrzenie. Zdawało się, że pod tym wzrokiem mur
150 Kamiz|              Na twarzy kobiety ukazał się dziwny spokój. Uśmiechała
151 Kamiz|             dziwny spokój. Uśmiechała się łagodnie, wytrzymując to
152 Kamiz|              ją, zaczął drżeć i śmiać się, a potem machając ręką rzekł:~-
153 Kamiz|                 Koniecznie ubrdało mi się, że doktor zwątpił o mnie...
154 Kamiz|                 I coraz weselej śmiał się ze swoich przywidzeń.~Zresztą
155 Kamiz|             atak podejrzliwości nigdy się już nie powtórzył. Łagodny
156 Kamiz|        długiego siedzenia, pokazywała się krew - z nosa. No, miewał
157 Kamiz|            stan nerwowy.~W ogóle czuł się coraz zdrowszym. Miał nieprzepartą
158 Kamiz|            więc nie ma powodu martwić się.~W początkach września nerwowe
159 Kamiz|      najzdrowszemu człowiekowi trafia się jakieś rozdrażnienie, każdy
160 Kamiz|           Żona bacznie przysłuchiwała się temu i musiała przyznać,
161 Kamiz|             wstawał z łóżka i ubierał się, pomimo że bez pomocy żony
162 Kamiz|                tylko paltot.~- Dziwić się tu - mówił nieraz, patrząc
163 Kamiz|             patrząc w lustro - dziwić się tu, że ja nie mam sil. Ależ
164 Kamiz|                No, twarz zawsze łatwo się zmienia - wtrąciła żona.~-
165 Kamiz|              sobie chudnę...~- Czy ci się nie zdaje? - spytała pani
166 Kamiz|        wielkiej wątpliwości. Zamyślił się.~- Ha! może i masz racją...
167 Kamiz|            czysty. •'~- Nie wysilajże się tak, bo aż ci się głos zmienia...
168 Kamiz|           wysilajże się tak, bo aż ci się głos zmienia... To przecież
169 Kamiz|           ciężki, bo pani aż porobiły się wypieki na twarzy. Ale była
170 Kamiz|                 No... patrzajże. Sama się przekonaj: wczoraj mogłem
171 Kamiz|               do końca. Już martwiłem się myśląc, że się wyda sekret,
172 Kamiz|              martwiłem się myśląc, że się wyda sekret, gdy wtem dziś...
173 Kamiz|           nabierać ciała, nie położył się, ale jak w fotelu oparł
174 Kamiz|                ale jak w fotelu oparł się w objęciach żony.~- No,
175 Kamiz|             no!... - szeptał - kto by się spodziewał?... Przez dwa
176 Kamiz|                 I przesiedzieli tuląc się jedno do drugiego cały wieczór.~
177 Kamiz|              otuchy.~"Czy znowu zejdą się kiedy oboje, ażeby powiedzieć
178 Kamiz|                 Potem śmiech zamienił się w wesołą rozmowę, potem
179 Kamiz|              znowu zasnął. I śniło mu się w główce schowanej pod skrzydło,
180 Grzec|         GRZECHY DZIECIŃSTWA~Urodziłem się w epoce, kiedy każdy człowiek
181 Grzec|           arystokratycznych, zdaje mi się więc, że blask jej hrabiowskiej
182 Grzec|              z sąsiadami pojedynkował się o psy i zające. W domu męczył
183 Grzec|           niewłaściwego użycia wygiął się jak turecka szabla.~Pałacu
184 Grzec|         biegać po polach niż wywracać się na śliskiej posadzce, a
185 Grzec|          wejściem do szkół, bawiliśmy się tylko jeden raz, mając oboje
186 Grzec|    nieszczęśliwą.~Od tej pory zbudził się we mnie wstręt do małych
187 Grzec|          łazić po drzewach, ani kąpać się ze mną w stawie, ani jeździć
188 Grzec|          prawie każda zaczynała mazać się i biegła do kogoś na skargę.~
189 Grzec|          ojciec znowu nie pozwalał mi się wdawać, a siostra prawie
190 Grzec|               więc rosłem i hodowałem się sam jak drapieżne pisklę,
191 Grzec|            porzucili rodzice. Kąpałem się pode młynem albo w dziurawym
192 Grzec|           wiewiórki. Raz wywróciło mi się czółno i pół dnia przesiedziałem
193 Grzec|            Raz przez dymnik wdrapałem się na dach pałacu tak nieszczęśliwie,
194 Grzec|               dnia całą dobę błąkałem się po lesie, a jeszcze innego
195 Grzec|               która zresztą zrosła mi się dość prędko.~Nie mając z
196 Grzec|             dziuplach, gdzie hodowały się młode wiewiórki. Odróżniałem
197 Grzec|                czyje ono. Wpatrywałem się w migotanie f gwiazd, rozmawiałem
198 Grzec|    przyciskającym ją kamieniem zrobił się otwór sięgający pewnie aż
199 Grzec|             nawet istniał, wydawał mi się rzeczą mniej znaczącą od
200 Grzec|         zamiast śpiewać i wciąż mylił się w graniu, często mawiał,
201 Grzec|              lekarstwo; komu urodziło się dziecko, prosił dziedziczkę
202 Grzec|             kumy. Moja siostra uczyła się razem z hrabianką, a ja
203 Grzec|         jednak sposobność przekonania się o nadzwyczajnej łagodności
204 Grzec|            tęsknił. Nieraz marzyło mi się, że spełnię taki szlachetny
205 Grzec|      pistoletu, a tymczasem wymykałem się do gajowych i uczyłem się "
206 Grzec|             się do gajowych i uczyłem się "wygarniać" z ich długich
207 Grzec|              honoru hrabiny, udało mi się ukraść ojcu garść prochu,
208 Grzec|     połamanych guzików od nie dającej się wymienić części ubrania,
209 Grzec|              spod Wiednia. Podkradłem się pod obórkę, zatliłem hubkę,
210 Grzec|               szczytu obórki stoczyło się już zaduszone kaczątko na
211 Grzec|             ze zdumieniem przekonałem się, że w moich rękach z wielkiego
212 Grzec|               obory zaczyna wydobywać się niewielki kłębik dymu, jakby
213 Grzec|              stanęła w ogniu.~Zbiegli się ludzie, przygalopował na
214 Grzec|                nieruchomość "wypaliła się - do środka ziemi" - jak
215 Grzec|          Przez ten czas ze mną działy się nieopisane rzeczy. Naprzód
216 Grzec|            parku z zamiarem utopienia się w sadzawce. W sekundę później
217 Grzec|           prowentowy pisarz i wyprzeć się klucza, strzelania i obórki.
218 Grzec|        schwytano - od razu przyznałem się do wszystkiego.~Zaprowadzono
219 Grzec|                jakby umyślnie, unosił się nad pogorzeliskiem.~W tej
220 Grzec|            kilka chwil przyglądaliśmy się sobie. Służba milczała,
221 Grzec|           było spaleniznę.~- Zdaje mi się, panie Leśniewski, że ten
222 Grzec|             składając ręce.~- Uspokój się, mój chłopczyku, bo tu nikt
223 Grzec|               moją starość! - odezwał się ojciec. - Trzy skóry bym
224 Grzec|            zasłonił usta ręką i śmiał się, aż zsiniał. Nie mogłem
225 Grzec|                  Pani hrabina zrobiła się leszcze smutniejsza. Odgarnęła
226 Grzec|              go tylko uczyć.~- Stanie się według woli pani hrabiny! -
227 Grzec|            kazała, chętnie położyłbym się na zgliszczach obórki i
228 Grzec|       zgliszczach obórki i tak dałbym się powoli upiec na niej. Nie
229 Grzec|            sam musiałem przygotowywać się do szkół. Uczyli mnie organista
230 Grzec|              dama ta, przy zapoznaniu się ze mną, zobaczyła, że mam
231 Grzec|            śrutu i kapiszonów, zlękła się tak, że już nie chciała
232 Grzec|      spoważniałem. Tylko raz chciałem się, na próbę, powiesić. Ale
233 Grzec|                że nie mogąc nacieszyć się nim w ciągu dnia, wstałem
234 Grzec|              cichutko w nocy, ubrałem się po ciemku w surdut z czerwonym
235 Grzec|               więc trochę zdrzemnąłem się i przespałem w uniformie
236 Grzec|           swoją drogą ojciec pożegnał się ze mną w tak demonstracyjny
237 Grzec|          zarysach życie moje zmieniło się niewiele W szkole trochę
238 Grzec|         jakich by nie nabyli chowając się pojedynczo. O tej prawdzie
239 Grzec|              tej prawdzie przekonałem się w tydzień po przybyciu do
240 Grzec|               szkoły, gdzie nauczyłem się sztuki dawania serów, która
241 Grzec| sześćdziesięciu. Natomiast znalazłszy się samotnym wobec gramatycznych
242 Grzec|              z której głębi wynurzała się - senność.~Jeżeli przy takim
243 Grzec|          takim talencie do nieuczenia się wypowiadałem lekcje stosunkowo
244 Grzec|              lub trzy ławki. Zdarzało się niekiedy, żem wydawał zupełnie
245 Grzec|                lecz wówczas uciekałem się do modelowego w takich wypadkach
246 Grzec|            dosłyszał pytania albo że "się zaląkłem".~W ogóle byłem
247 Grzec|              za to, że pilnie uczyłem się gimnastyki, którą także
248 Grzec|        karierę, ponieważ raz udało mi się napisać mu na imieniny wiersz
249 Grzec|         Człowiek ten tak przyzwyczaił się do wypukiwania mnie z klasy
250 Grzec|          czasie lekcyj i do widywania się ze mną po lekcjach, że był
251 Grzec|            tygodniu nie przypomniałem się jego pamięci.~- Leśniewski! -
252 Grzec|       wyrywali!... Inspektor zamyślił się.~- Coś w tym jest! - szepnął. -
253 Grzec|                    Aha... przysięgasz się, ośle?... Chodźże mi tu
254 Grzec|             zmalował, to - policzy ci się na drugi raz!...~W ogóle
255 Grzec|             jak kantoniści, znajdował się kaleka - Józio. Był to chłopczyk
256 Grzec|             ze strachu. Nigdy nie bił się z nikim, tylko prosił innych,
257 Grzec|           otrzeźwiony - nie poskarżył się.~Miał on oboje rodziców,
258 Grzec|           miał żadnej, opieki, a mnie się niekiedy wydawało, że na
259 Grzec|         prześladowali, więc on, chcąc się choć jako tako zabezpieczyć,
260 Grzec|           Podatek ten nie na wiele mu się przydał, bo poza pięcioma
261 Grzec|       garbusem.~Józio tylko uśmiechał się na te koleżeńskie żarty,
262 Grzec|              nie mówił, tylko opierał się na chudych rękach i szlochał.~
263 Grzec|              wtedy: "Patrzcie! jak mu się garb trzęsie!..."- i dokuczali
264 Grzec|              garbuska, który wydał mi się niemrawym. Ale raz ten duży
265 Grzec|              oba uszy. Garbus zanosił się od płaczu, a klasa trzęsła
266 Grzec|               płaczu, a klasa trzęsła się od śmiechu. Wtedy coś mnie
267 Grzec|           zbladł jak ściana i zdawało się, że zemdleje. Cała klasa
268 Grzec|            Cała klasa nagle przestała się śmiać, a potem zaczęła krzyczeć: "
269 Grzec|             profesor, a dowiedziawszy się, żem zranił nożem kolegę,
270 Grzec|            drągal; więc pocałowaliśmy się naprzód ja z drągalem, potem
271 Grzec|               Józio ze mną - i tak mi się upiekło.~Uważałem, że przez
272 Grzec|               moją stronę i uśmiechał się zapewne dlatego, że przez
273 Grzec|                więc trochę zawstydził się, a potem rzekł cicho:~-
274 Grzec|            prędko... Garbusek stropił się, a potem zapytał:~- Czy
275 Grzec|             niego z góry. On zmieszał się jeszcze bardziej i znowu
276 Grzec|       przyjacielem?~- Bo ja nie wdaję się z takimi trutniami jak ty!... -
277 Grzec|            chciał odejść, ale zwrócił się jeszcze raz do mnie mówiąc:~-
278 Grzec|             Ta argumentacja wydała mi się poważną. Po namyśle przyjąłem
279 Grzec|           ławki, a mój sąsiad zgodził się, za pięć bułek, odstąpić
280 Grzec|              południu Józio przeniósł się do mnie. Był to mój najszczerszy
281 Grzec|            ale żaden w tej sztuce ani się umywał do Józia. W podpowiadaniu
282 Grzec|              jak piórkiem. Nie bójcie się!...~Istotnie koledzy moi
283 Grzec|         Istotnie koledzy moi nie bali się, tylko on, biedak, bał się
284 Grzec|            się, tylko on, biedak, bał się za nas obu.~Jeżeli garbusek
285 Grzec|            pani. Ale na tym skończyła się moja wiedza.~Profesor spojrzał
286 Grzec|             bardzo pilnie przypatruje się ołówkowi profesora i że
287 Grzec|         westchnął Józio.~- Ale jak ci się zdaje? ~- Ja - rzekł garbusek -
288 Grzec|            dał? - pytałem.~- Zdałe mi się, że - pałkę. Ale to osioł,
289 Grzec|             trochę rozumiem.~Zacząłem się śmiać i rzekłem:~- No, kiedyś
290 Grzec|              krowy?~Chłopiec zamyślił się i powoli zaczął:~- Widzisz
291 Grzec|               dalej? ~- Widzisz krowa się karmi i wierzba się karmi
292 Grzec|             krowa się karmi i wierzba się karmi sokami z ziemi.~-
293 Grzec|      roślinami. Sam pogląd podobał mi się, i od tej pory obudziło
294 Grzec|                i od tej pory obudziło się we mnie zamiłowanie do zoologii
295 Grzec|            oczyma.~Nieznajomy odezwał się głosem nieco chrapliwym:~-
296 Grzec|               na nogę, jakhy chwiejąc się, i dodał:~- Zajdź tam do
297 Grzec|          przejechali. ~Znowu zachwiał się, spojrzał na mnie błędnym
298 Grzec|               gorącą wodą. Zdawało mi się, że to ja raczej powinienem
299 Grzec|              Źrenice jego rozszerzyły się tak, że miał prawie czarne
300 Grzec|       topniejącego śniegu.~Pochyliłem się nad łóżkiem i spytałem:~-
301 Grzec|               tobie, Józiu?~On ożywił się, otworzył usta jakby do
302 Grzec|               pewnie umrę... Ale boję się... tak sam... więc prosiłem,
303 Grzec|              nigdy Józio nie wydał mi się takim jak dziś. Zdawało
304 Grzec|            takim jak dziś. Zdawało mi się, że z kaleki wyrasta olbrzym.~
305 Grzec|               myślenia. Józio odzywał się rzadko i z wielkim wysiłkiem.
306 Grzec|             dzienne sprawy..." Ja już się jutro pewnie nie obudzę...~
307 Grzec|                     zawołał potykając się o mnie.~- To ja... - odparłem.~-
308 Grzec|        Łukaszowa? dobrze!... Prześpij się dziś, a jutro - sprawię
309 Grzec|          odparł przybysz i schyliwszy się nad łóżkiem - mnie pocałował
310 Grzec|          pachą miał butelkę.~- Wyśpij się - dodał - a jutro marsz
311 Grzec|                a po chwili - rozległo się miarowe bulgotanie, jakby
312 Grzec|          Rum-jamajka!...~Józio począł się trząść i mówić coraz niespokojniej:~-
313 Grzec|             drugiego pokoju. Zerwałem się z łóżka i stanąłem we drzwiach
314 Grzec|               drżący. Człowiek rzucił się na kufrze i wykrzyknął:~-
315 Grzec|              i wykrzyknął:~- Wynoś mi się stąd, błaźnie!... Ja, jego
316 Grzec|         gorączkę, że pewnie zaraziłem się od przejechanego Józia,
317 Grzec|             że ktoś co dzień wypytuje się o mnie. Jakoż o jedenastej
318 Grzec|             trzeźwy, tylko trzęsła mu się głowa i ręce.~Człowiek ten
319 Grzec|            brodę i długo wpatrywał mi się w oczy, a potem nagle rzekł:~-
320 Grzec|          Powiedz mi prawdę, bardzo on się męczył?...~Wtem cofnął się
321 Grzec|            się męczył?...~Wtem cofnął się i rzekł prędko:~- Albo nie...
322 Grzec|               mu płynąć łzy. Schwycił się oburącz za głowę, odwrócił
323 Grzec|            oburącz za głowę, odwrócił się ode mnie i pobiegł ku schodom
324 Grzec|         Dobrze już na wiosnę wybrałem się pierwszy raz na grób Józia.
325 Grzec|              sam nie wiedziałem, i on się nie spytał.~W tydzień znowu
326 Grzec|              początkach maja rozeszła się po mieście szczególna wiadomość.
327 Grzec|            zabawy. Wówczas zatapiałem się w czytaniu książek, które
328 Grzec|        zostawił Józio, albo wymykałem się za miasto, w jary zarosłe
329 Grzec|           zarosłe krzakami, i włócząc się tam rozmyślałem - Bóg wie
330 Grzec|              czym. Nieraz zapytywałem się, dlaczego tak nędznie zginął
331 Grzec|           samotny, że aż musiał tulić się do grobu syna. Czułem, że
332 Milkn|         przyjaciele namawiali go, aby się ożenił. Ale pułkownik nie
333 Milkn|              Ale pułkownik nie chciał się żenić. Mówił, że wprawdzie
334 Milkn|            kampanii. Starzy odnaleźli się łatwo, jeszcze łatwiej odnowili
335 Milkn|              Ponieważ jednak trafiały się spóźnienia, więc dla porządku
336 Milkn|           więc dla porządku pilnowali się wzajemnie i - cały dzień
337 Milkn|     człowiekiem, i nie wiadomo, na co się jeszcze może przydać.~W
338 Milkn|   niespodzianie. Pułkownik aż położył się do łóżka ze zmartwienia
339 Milkn|            więcej gazet. Rozejrzawszy się zaś i skombinowawszy to,
340 Milkn|          wcale nie jest taki zły, jak się wydaje, lecz musi być ostrożny...~-
341 Milkn|          razie nie okazał żalu; zajął się pogrzebem i sprawił taki,
342 Milkn|            sprawił taki, jaki należał się oficerowi dwóch armij. Nie
343 Milkn|               gdy nad grobem rozległy się salwy piechoty żegnającej
344 Milkn|                starzec nagle zachwiał się i padł, jak gdyby wszystkie
345 Milkn|              wsiadł do fiakra i kazał się odwieźć do domu.~Na drugi
346 Milkn|       miejscowych dziennikach ukazało się ogłoszenie o sprzedaży domu
347 Milkn|            pułkownika. Kupiec znalazł się prędko, a w tydzień później
348 Milkn|               później starzec gotował się do pożegnania gościnnej
349 Milkn|             przelewać. A nie żal - bo się u was dużo zmieniło... Gadacie
350 Milkn|            gorączkę starca nie wdawał się w perswazje. Zrozumiał on,
351 Milkn|           przy rośnie.~Pułkownik udał się do Paryża, ułożył się o
352 Milkn|            udał się do Paryża, ułożył się o wypłacanie mu emerytury,
353 Milkn|           cierpki. Gdy dla rozerwania się wziął jaki dziennik, zdawało
354 Milkn|             jaki dziennik, zdawało mu się, że jest drukowany po polsku.
355 Milkn|               lada chwilę miał ukazać się ktoś jeszcze nie znany,
356 Milkn|             kilka. Lecz nagle obudził się ów młody duch z całym zasobem
357 Milkn|              myśleć, a w nocy zdawało się pułkownikowi, że ktoś rzuca
358 Milkn|               osobami nie pożegnawszy się nawet, i dniem i nocą jechał
359 Milkn|          Niemców, którzy przypatrując się śniadej, suchej twarzy,
360 Milkn|             wyglądał oknem, domyślali się, że bada niemieckie koleje,
361 Milkn|           świtać. Na wschodzie ukazał się jasny pasek, który stopniowo
362 Milkn|              go. Pułkownikowi zdawało się, że gdy raz stanie na otwartym
363 Milkn|             wytrzyma tęsknota, wyrwie się i gdzieś odleci, jak gołąb
364 Milkn|      wypuszczony z klatki. Lecz stało się inaczej: zamiast ukojenia
365 Milkn|        niegdyś taki szeroki, wydał mu się ciasnym. Lasów nie widać,
366 Milkn|            gałązkami wierzbiny, tłukł się o nieskończenie długi szereg
367 Milkn|               drogę starzec rozglądał się chcąc choć nie jakąś nitkę
368 Milkn|              późno wieczór i umieścił się w drugorzędnym hotelu, który
369 Milkn|               dorożkę i kazał obwozić się po wszystkich znanych niegdyś
370 Milkn|              dziesięcioma laty poznał się w Vichy.~Pułkownik natychmiast
371 Milkn|            Pułkownik natychmiast udał się do niego i szczęściem zastał
372 Milkn|              go, a poznawszy zmieszał się. Gorączkowo ściskając gościa,
373 Milkn|          paszportem? - a gdy uspokoił się co do tej kwestii, zapytał,
374 Milkn|                 Chciałbym tu osiedlić się, o ile, naturalnie, uda
375 Milkn|               ile, naturalnie, uda mi się zawiązać stosunki - odparł
376 Milkn|              stosunki u nas zawiązują się łatwo. Znajdzie tu pan może
377 Milkn|      potrzebuję - odparł gość śmiejąc się pierwszy raz od paru miesięcy. -
378 Milkn|             węgierską - druga dziwiła się, że opuścił "ten piękny
379 Milkn|            tańczył, więc gdy odezwała się muzyka, pomimo całego szacunku -
380 Milkn|          Gościnny gospodarz ofiarował się w tej chwili zebrać mu towarzystwo
381 Milkn|            wista.~Więc i tu przestano się nim zajmować, z czego pułkownik
382 Milkn|              kontem mogąc przypatrzeć się ludziom.~Przysłuchiwał się
383 Milkn|            się ludziom.~Przysłuchiwał się rozmowom. W jednym kącie
384 Milkn|               Do tej grupy przyłączył się pułkownik, ale rozmawiał
385 Milkn|             Starzec cichaczem wymknął się z balu i wrócił do swego
386 Milkn|             swego zajazdu. Położywszy się do łóżka począł marzyć,
387 Milkn|       chwilami świadomość, zdawało mu się, że przestał być człowiekiem,
388 Milkn|           jest krzyżem na zapadającym się grobie, w którym spoczęli
389 Milkn|               kamraci. Gdy zaś ocknął się, szeptał:~- Po com ja tu
390 Milkn|         Starzec wstał późno i ubierał się powoli, namyślając się,
391 Milkn|        ubierał się powoli, namyślając się, kiedy wracać do Francji:
392 Milkn|               człowiek dla rozgrzania się tupał nogami w chodnik,
393 Milkn|             nogami w chodnik, uderzał się w ramiona albo rozcierał
394 Milkn|           człowiek?~Kelner uśmiechnął się i odparł:~- To szewc!...
395 Milkn|               jestem?...~- Dowiedział się od służby...~Starzec zamyślił
396 Milkn|            służby...~Starzec zamyślił się, a tymczasem ubogi człowiek
397 Milkn|            śniadanie do miasta. Ubrał się więc spieszniej i zaciekawiony
398 Milkn|             zmarszczył brwi, wyprężył się i zacisnął pięści, co wyglądało
399 Milkn|               jak gdyby chciał rzucić się na pułkownika, ale według
400 Milkn|         etykiety.~Starzec - zatrzymał się. Chciał coś przemówić do
401 Milkn|            ulicy.~Wtedy szewc odezwał się do dziecka:~- Wojtuś!...~-
402 Milkn|            jadł niewiele, bo śpieszył się. Potem wybiegł do miasta
403 Wakac|               od siebie i widywaliśmy się prawie co dzień. Był to
404 Wakac|           ziemię i gorączkowo uderzał się po nogach szpicrutą. Nie
405 Wakac|             zaczął.~- Wiesz - odezwał się - miałem dziś głupi wypadek.
406 Wakac|              głupi wypadek. Zdziwiłem się; było rzeczą prawie niepodobną,
407 Wakac|           ażeby, "głupi wypadek" mógł się zdarzyć tak panującemu nad
408 Wakac|            rana we wsi pożar. Spaliła się chałupa...~- A tyś może
409 Wakac|       Wzruszył ramionami i zdawało mi się, że się lekko zarumienił;
410 Wakac|        ramionami i zdawało mi się, że się lekko zarumienił; zresztą
411 Wakac|       zachodzącego słońca.~- Zapaliły się - ciągnął po przerwie -
412 Wakac|               płomyków wydobywających się ze szczelin przy kominie,
413 Wakac|     filisterska ciekawość i powlokłem się na miejsce. Ludzie byli
414 Wakac|               żakietę musiałem cofnąć się o parę kroków.~Tymczasem
415 Wakac|           wyciągniesz żywego..."~Nikt się jednak nie ruszył. Słoma
416 Wakac|            spłonęh, a krokwie żarzyły się jak rozpalone druty.~Wyznaję,
417 Wakac|               gorąco!..."~"No, ruszże się który! - wołały baby. -
418 Wakac|           dusze, nie warciśta nazywać się chłopami!..." - "To leź
419 Wakac|               nie idzie, a ja jeszcze się waham! Chociaż - szepnęła
420 Wakac|             głuchym trzaskiem zaczęły się wyginać.~"Ale trzeba w końcu
421 Wakac|            Ale trzeba w końcu wedrzeć się tam - myślałem - każda sekunda
422 Wakac|               przecie nie może spalić się jak robak.~- Lecz jeżeli
423 Wakac|          surduta..."~Z daleka odezwał się straszny krzyk kobiecy: "
424 Wakac|           mogłem wytrzymać i rzuciłem się naprzód. Owionął mnie żar,
425 Wakac|           rozdarto, z komina posypały się cegły. Poczułem, że mi się
426 Wakac|            się cegły. Poczułem, że mi się tlą włosy, i - cofnąłem
427 Wakac|               tlą włosy, i - cofnąłem się rozgniewany. "Co za głupi
428 Wakac|        zawołano z tłumu.~Pułap zapadł się, aż iskry sypnęły do nieba.
429 Wakac|             chłopca, który obudziwszy się wrzeszczał wniebogłosy.~-
430 Wakac|               piętnaście lat.~- I nic się jej nie stało?~- Opaliła
431 Wakac|             badyle.~Na niebie zaczęły się pokazywać gwiazdy i chłodny
432 Wakac|              i kwilenie zabierających się do snu ptaków wodnych. Zwykle
433 Wakac|            otworzył. Za to zdawało mi się, że dokoła nas szepczą krzaki:~-
434 Zywy |         książkę, dość żwawo okładając się kułakami.~- Zdaje mi się,
435 Zywy |              się kułakami.~- Zdaje mi się, dzieci, że się bijecie?... -
436 Zywy |              Zdaje mi się, dzieci, że się bijecie?... - zawołała przestraszona
437 Zywy |         zabrał Robinsona! - tlomaczył się jeden chłopiec.~- Nieprawda,
438 Zywy |              podobne wypadki trafiają się dosyć często, dzieci bowiem
439 Zywy |            sercu pani hrabiny zatliła się jakaś iskra. Ponieważ jednak
440 Zywy |             ją myślenie, więc starała się zapomnieć o tym. Dopiero
441 Zywy |               Wieczorem radca znalazł się u pana Z., któremu całe
442 Zywy |          strony, że - wypada postarać się o książki dla sierot.~-
443 Zywy |         dziewczynka dygnęła rumieniąc się, o ile jej na to pozwalały
444 Zywy |         redakcyjnemu chłopcu.~- Jakże się pan nazywa? - spytałem.~-
445 Cieni|               słońca, z ziemi wynurza się zmierzch. Zmierzch - wielka
446 Cieni|           niepamiętnych czasów pasuje się ze światłem, pierzcha każdego
447 Cieni|               w dzień, rozbita, chowa się po kryjówkach i czeka.~Czeka
448 Cieni|         ciemnych jezior. Czeka kryjąc się w przedwiecznych jaskiniach
449 Cieni|   najmniejszym ziarnem piasku, czepia się najcieńszej nici pajęczej
450 Cieni|                w okamgnieniu przenosi się na inne, korzystając z lada
451 Cieni|              skąd ją wygnano, wedrzeć się na nie zajęte stanowiska
452 Cieni|              gęstymi szeregami wysuwa się ze swych ucieczek, cicha
453 Cieni|           piwnic i szyby okien wysuwa się na ulice, w głuchym milczeniu
454 Cieni|        Jeszcze chwilka i nagle zerwie się olbrzymi wybuch ciemności
455 Cieni|               nieba. Zwierzęta skryją się po legowiskach, człowiek
456 Cieni|             roślina bez wody, skurczy się i pocznie usychać. Barwy
457 Cieni|             Barwy i kształty rozpłyną się w nicestwie; trwoga, błąd
458 Cieni|              ulicach Warszawy ukazuje się dziwna postać ludzka, z
459 Cieni|             każdej latarni zatrzymuje się na mgnienie i roznieciwszy
460 Cieni|           zapachem kwiatów, czy sroży się lipcowa burza, czy rozhukane
461 Cieni|                czy w powietrzu kłębią się zimowe śniegi - on zawsze,
462 Cieni|            potem znika jak cień.~Skąd się ty bierzesz, człowieku,
463 Cieni|            człowieku, i gdzie kryjesz się, że nie znamy twoich rysów,
464 Cieni|           twoją latarkę, wdzierają ci się na kolana i obejmują cię
465 Cieni|       milczącą i nieujętą, co ukazuje się tylko o zmroku, roznieca
466 Cieni|      pochowali. Umarł. Stróż zamyślił się. Zapytawszy o kilka szczegółów
467 Cieni|        najuboższych.~- Takich zwaliło się dwudziestu pięciu.~- Ale
468 Cieni|         ludzki, gdzie jedni rozbijają się o zawady, inni spadają w
469 Cieni|       manowcach życia również uwijają się latarnicy. Każdy niesie
470 Cieni|               żyje niepoznany, trudzi się nieoceniony, a potem znika
471 Omyl |                wzdłuż której mieściły się budynki gospodarskie, sad
472 Omyl |           warzywny. Za domem ciągnęły się nasze grunta, zawarte między
473 Omyl |              strychu, gdzie znajdował się pokoik brata, w zwykłym
474 Omyl |         wówczas lat siedem i chowałem się przy matce. Była to kobieta
475 Omyl |          konie, kury - czy nie dzieje się im jaka krzywda i czy dostały
476 Omyl |             lub pieniędzy; ta radziła się o kaszlące dziecko, a tamta
477 Omyl |              samotnej; zawsze kręcili się przy niej ludzie jak gołębie
478 Omyl |               i radziła. Rzecz, zdaje się, niegodna wiary, a przecie
479 Omyl |              mocniej ujadały, zrywała się z łóżka i ledwie odziana
480 Omyl |             bez pacierza, pokazała mi się w nocy dusza ojca na ścianie.
481 Omyl |              duszy w żelazku. Zląkłem się nadzwyczajnie i do rana
482 Omyl |          nigdy nie zapomniałem modlić się za Ojca.~Miałem tez brata
483 Omyl |              kołnierzem i że sposobił się na doktora.~Nieraz, zdjęty
484 Omyl |         zobaczyć stolicę, gdzie uczył się brat, a przynajmniej miasto,
485 Omyl |         samotników, skulona i czająca się. Niekiedy słoneczne światło
486 Omyl |             wówczas nie mogłem oprzeć się złudzeniu, że widzę głowę
487 Omyl |           patrzy na mnie, jakby chcąc się rzucie. Ogarniał mnie strach
488 Omyl |         Ogarniał mnie strach i kryłem się za ramę dymnika ciesząc
489 Omyl |               za ramę dymnika ciesząc się, że teraz nie zobaczy mnie
490 Omyl |              wyglądałem i zapytywałem się w duchu - kto w chacie mieszka?...
491 Omyl |             Ledwiem wstał, już trzeba się było kłaść, ledwiem się
492 Omyl |               się było kłaść, ledwiem się położył, już trzeba wstawać.
493 Omyl |              i okrągłe oczy i śmiejąc się rzekła:~- Już ci się chce
494 Omyl |          śmiejąc się rzekła:~- Już ci się chce zbytków!...~Udawałem,
495 Omyl |            jakiego powodu, żem zerwał się z łóżka i jednym skokiem
496 Omyl |             chłopczyskiem - irytowała się baba spychając mnie na podłogę. -
497 Omyl |             łóżka, ty sowizdrzale, bo się zaziębisz... Antoś mówię
498 Omyl |      bezwstydniku paskudny - gniewała się - żeby też taki duży chłopiec
499 Omyl |               za grosz... No - czegóż się znowu ubierasz w nocną koszulę,
500 Omyl |           dzienną? Antoś, ustatkuj ty się!...~Potem brała moje majtki,