Now.

  1 Katar|        połyskujące jak zwierciadła - i - nieco wyszarzany cylinder.~
  2 Katar|         rumianą, szpakowate faworyty i siwe, łagodne oczy. Chodził
  3 Katar|             zawsze głęboko zamyślony i posuwał się z wolna Około
  4 Katar|              pobożnie ręką kapelusza i przechodził na drugą stronę
  5 Katar|             u Pika jak stoi barometr i termometr, potem znowu zawracał
  6 Katar|          fotografie Modrzejewskiej - i szedł dalej.~W drodze ustępował
  7 Katar|            lat chodził ulicą Miodową i nieraz myślał, że się na
  8 Katar|            się prosto, miał czuprynę i nosił wąsy zakręcone ostro
  9 Katar|               miał do nich szczęście i nieustannie był swatany.
 10 Katar|             opuszczał, ażeby z Józią i Filką zjeść kolacją.~Gdy
 11 Katar|  młodzieńczej gorączki, miał majątek i ustaloną opinią znawcy sztuk
 12 Katar|       sprawił obicia, piękne meble - i szukał żony.~Ale człowiekowi
 13 Katar|         długo. Trzecia miała wdzięki i wiek właściwy, ale nieodpowiedni
 14 Katar|              posiadała wdzięki, wiek i temperament należyty, ale
 15 Katar|              przyjęcia robił świetne i utrzymywał stosunki z muzykami,
 16 Katar|             przerosło mu już ciemię, i sięga w tył do białego jak
 17 Katar|             tych czasach ogolił wąsy i zapuścił faworyty. O kobietach
 18 Katar|            niczego od świata, bo już i praktykę porzucił, mecenas
 19 Katar|            muzyki me słysząc hałasów i nie widząc artystów. Gdy
 20 Katar|            gdy było najmniej widzów, i spędzał w galerii całe godziny.~
 21 Katar|             gdy inni ganili artystę.~I tak zawsze był pobłażliwy
 22 Katar|             nienawidził kataryniarzy i katarynek.~Gdy mecenas usłyszał
 23 Katar|        katarynkę, przyśpieszał kroku i na parę godzin tracił humor.
 24 Katar|      przeradza się w funkcją machiny i narzędzie rozboju. Bo kataryniarze
 25 Katar|            wymyślił niesmaczny zań - i... wysłał mu pod okna dwu
 26 Katar|         siebie każdego nowego stróża i przeprowadzał z nim taką
 27 Katar|         przyjmowani byli interesanci i stawali krewni albo znajomi
 28 Katar|        Tomasz ukazywał się tu rzadko i tylko dla sprawdzenia, czy
 29 Katar|            posadzki, czy starto kurz i nie uszkodzono mebli.~Całe
 30 Katar|             na fotelu naprzeciw okna i zapaliwszy cygaro zatapiał
 31 Katar|            lubił niekiedy upijać się i hałasować, więc wymówiono
 32 Katar|     staruszkę, już bardzo zgrzybiałą i wcale zasobną, pomimo jej
 33 Katar|            druga wyrabiała pończochy i kaftaniki na maszynie. Młodszą
 34 Katar|             maszynie. Młodszą z nich i przystojniejszą dziewczynka
 35 Katar|             a starszej mówiła: pani.~I u mecenasa, i u nowych lokatorów
 36 Katar|          mówiła: pani.~I u mecenasa, i u nowych lokatorów okna
 37 Katar|          sprzęty ubogie. Na stołkach i krzesłach, na kanapie i
 38 Katar|              i krzesłach, na kanapie i na komodzie leżały tkaniny
 39 Katar|       tkaniny przeznaczone do szycia i kłębki bawełny na pończochy.~
 40 Katar|           dziecko z ciemnymi włosami i ładną twarzyczką, ale blade
 41 Katar|          ładną twarzyczką, ale blade i jakieś nieruchawe. Czasami
 42 Katar|            się lalką, którą ubierała i rozbierała powoli, jakby
 43 Katar|      uśmiechu na bledziutkich ustach i nieruchomej twarzy.~"Dziwne
 44 Katar|              mówił do siebie mecenas i począł przypatrywać się
 45 Katar|        ożywiła się nieco. Rozkładała i układała kwiaty, całowała
 46 Katar|           włożyła go w szklankę wody i usiadłszy w swoim oknie
 47 Katar|            jego sąsiadek, a świeciło i dogrzewało bardzo mocno.
 48 Katar|             na drugą stronę podwórza i widać zobaczył coś niezwykłego,
 49 Katar|             na wznak w swoim oknie - i - szeroko otwartymi oczyma
 50 Katar|           martwa, nie poruszając się i nic nie mówiąc.~Pojono ją
 51 Katar|              mówiąc.~Pojono ją winem i bulionami, więc stopniowo
 52 Katar|               Lekarz zbadał jej oczy i zaopiniował, że trzeba czekać.~
 53 Katar|        bardzo smutno!...~Mijały dnie i tygodnie w ciągłym oczekiwaniu.
 54 Katar|          omackiem; sama ubierała się i rozbierała powoli i ostrożnie. '
 55 Katar|              się i rozbierała powoli i ostrożnie. ' Ale wzrok nie
 56 Katar|             moje kochanie.~- Tak jak i w dzień?~- Tak.~- Ja także
 57 Katar|            nie widzę! -rzekła. - Czy i mama nie widzi mnie w lusterku?~-
 58 Katar|             Ale matka rozpłakała się i wybiegła z pokoju.~Najmilszym
 59 Katar|          rękoma drobnych przedmiotów i poznawać je.~Jednego dnia
 60 Katar|             nocy zbudził matkę szmer i szept. Zerwała się z pościeli,
 61 Katar|            pościeli, zapaliła świecę i zobaczyła w kąciku swoją
 62 Katar|        kąciku swoją córkę już ubraną i bawiącą się lalką.~- Co
 63 Katar|       odparła kaleka.~Dla niej dzień i noc zlały się w jedno i
 64 Katar|              i noc zlały się w jedno i trwały zawsze...~Stopniowo
 65 Katar|          niej wiśnią gładką, okrągłą i miękką, błyszczący pieniądz
 66 Katar|      błyszczący pieniądz był twardym i dźwięcznym krążkiem, na
 67 Katar|             zmysł dotyku, powonienia i słuchu. Jej twarz i ręce
 68 Katar|       powonienia i słuchu. Jej twarz i ręce nabrały takiej wrażliwości,
 69 Katar|         który mówił piskliwym głosem i zamiatał podwórko. Wiedziała,
 70 Katar|      pochwytywała drobne te zjawiska i wysnuwała z nich wnioski.~
 71 Katar|            poszła na drugie podwórze i napompowała wody. A teraz
 72 Katar|       Dziewczynka uczuła brak wrażeń i zaczęła tęsknić.~Pozwolono
 73 Katar|            jej chodzić po całym domu i to ją nieco uspakajało.~
 74 Katar|      podwórzu, dotknęła każdej rynny i beczki. Ale największą przyjemność
 75 Katar|       odmiennych światów: do piwnicy i na strych.~W piwnicy powietrze
 76 Katar|              ptaków, szczekanie psów i szelest drzew w sąsiednim
 77 Katar|         budziły się cienie kształtów i barw, ale takie niewyraźne
 78 Katar|           barw, ale takie niewyraźne i pierzchliwe, że nic przypomnieć
 79 Katar|         siedzieć w pokoju. Na strych i do piwnicy nie wolno było
 80 Katar|            zawsze jednakowo świeciło i bardzo prędko kryło się
 81 Katar|        ukazał się wyraz zniechęcenia i martwości, który tak dziwił
 82 Katar|              jest coraz mizerniejsze i co dzień niknie.~Zdarzyło
 83 Katar|      przyjaciół mecenasa miał proces i jak zwykle oddał mu do przejrzenia
 84 Katar|         najwłaściwszy kierunek akcji i wybranemu przez siebie adwokatowi
 85 Katar|          gabinecie, czytał dokumenta i notował.~Wieczorem stary
 86 Katar|         zrobił awanturę ze stójkowym i poszedł na tydzień - do
 87 Katar|            około drugiej zjadł obiad i znowu siedział. Jego rumiana
 88 Katar|         siedział. Jego rumiana twarz i szpakowate faworyty na szafirowym
 89 Katar|              ociemniałej dziewczynki i jej wspólniczka robiąca
 90 Katar|         maszynie podziwiały mecenasa i mówiły, że wygląda na czerstwego
 91 Katar|         wątpliwości świadectwa, że X i w roku 1872, i w 1875 działał
 92 Katar|      świadectwa, że X i w roku 1872, i w 1875 działał jak obłąkany,
 93 Katar|          grobu, odzyskał przytomność i wszedł do gabinetu, aby
 94 Katar|           gdy usłyszał katarynkę!...~I żeby to przynajmniej była
 95 Katar|          fałszywie ordynaryjne walce i polki, a tak głośno, że
 96 Katar|              Nie wiedział, co myśleć i co począć. Chwilami gotów
 97 Katar|              pomieszało się w głowie i że uległ halucynacjom.~Ale
 98 Katar|             z popsutymi piszczałkami i bardzo głośną trąbą!~W sercu
 99 Katar|            zabijać swoich poddanych, i pomyślał, z jaką rozkoszą
100 Katar|           skoczył jak tygrys do okna i postanowił - zwymyślać kataryniarza
101 Katar|           wyrazami.~Już wychylił się i otworzył usta, aby krzyknąć: "
102 Katar|   przytupywać wielkim obcasem w bruk i od czasu do czasu pogwizdywać
103 Katar|         lokaj ciągnąc za sobą stróża i wołając:~- Ja mówiłem temu
104 Katar|       Tydzień temu przyjechał ze wsi i nie zna naszych obyczajów.
105 Katar|       trzecią sztuczkę tak fałszywie i wrzaskliwie jak dwie pierwsze.~
106 Katar|       Mecenas odwrócił się do stróża i rzekł ze zwykłą sobie flegmą,
107 Katar|             do roboty - dodał.~Lokaj i stróż wyszli, a mecenas
108 Katar|   towarzyszowi swemu szepcze do ucha i pokazuje palcem na czoło...~
109 Katar|            Pan Tomasz uśmiechnął się i jakby dla stwierdzenia ponurych
110 Katar|         wyszukał w nim listę lekarzy i zapisał na kartce adresy
111 Katar|      odwrócił się teraz do jego okna i za jego dziesiątkę począł
112 Katar|        dziesiątkę począł przytupywać i wygwizdywać jeszcze głośniej,
113 Kamiz|          oprócz pewnej bardzo starej i zniszczonej kamizelki.~Oto
114 Kamiz|             sprzączka, jest skrócony i przyszyty do kamizelki wcale
115 Kamiz|             zapewne co dzień chudnął i wreszcie dosięgną!, tego
116 Kamiz|             wartości, a dałbym nawet i drożej, gdyby umiano się
117 Kamiz|            było ich troje: pan, pani i mała służąca, która sypiała,
118 Kamiz|        zostało ich tylko dwoje: pani i pan, bo służąca przeniosła
119 Kamiz|        płacili jej trzy ruble na rok i co dzień gotowali obiady.~
120 Kamiz|       mieszkania handlarza starzyzny i sprzedała mu swój parasol
121 Kamiz|            swój parasol za dwa złote i kamizelkę po mężu za czterdzieści
122 Kamiz|         padały drobne płatki śniegu, i - znikła za bramą.~Na dziedzińcu
123 Kamiz|           dopiero co kupiony parasol i owinąwszy w kamizelkę ręce
124 Kamiz|          otrząsnął śnieg z kołnierza i z wielką usilnością począł
125 Kamiz|               Ale wnet opamiętał się i szybko podniósł leżącą na
126 Kamiz|           nie robił... ten wjatr!...~I wskazał ręką na okno, za
127 Kamiz|             mi jeszcze raz kamizelkę i począł szybko rewidować
128 Kamiz|             bardzo porządne futro...~I jeszcze zza progu, wytknąwszy
129 Kamiz|         Położyłem kamizelkę na stole i począłem marzyć to o pani,
130 Kamiz|        herbatę z blaszanego samowaru i razem wychodzili do miasta.
131 Kamiz|           dniach. Widywałem nawet go i o północy, przy lampie,
132 Kamiz|            zwykle siedziała przy nim i szyła. Niekiedy spojrzawszy
133 Kamiz|              przerywała swoją robotę i mówiła tonem upominającym:~-
134 Kamiz|           parę ściegów...~- No... to i ja napiszę parę wierszy...
135 Kamiz|          Znowu oboje pochylali głowy i robili swoje. I znowu po
136 Kamiz|      pochylali głowy i robili swoje. I znowu po niejakim czasie
137 Kamiz|        spacer trzymając się pod ręce i wracali do domu późno wieczór.
138 Kamiz|            dwa kufle doskonałej wody i dwa duże pierniki, mając
139 Kamiz|         Trochę żywności, dużo roboty i dużo zdrowia. Reszta sama
140 Kamiz|             znalazła ledwie jednego, i to wypadkiem, na ulicy.~
141 Kamiz|            było, więc podał jej rękę i idąc tłomaczył, że krwotok
142 Kamiz|        zapytała stróża: co słychać? -i dowiedziała się, że nic.
143 Kamiz|        ostrożnie obudził go, wybadał i także powiedział, że to
144 Kamiz|       tymczasem - niech sobie poleży i odpocznie. Gdyby się zaś
145 Kamiz|             jej prawie wesoło.~- No, i cóż to tak wielkiego! -
146 Kamiz|           Uklękła przy łóżku chorego i zaczęła całować go po rękach.~-
147 Kamiz|     wielkiego! - powtórzył pan cicho i uśmiechnął się. -Ile to
148 Kamiz|             kiedy by mu się podobało i - o ile znalazłby miejsce.
149 Kamiz|             kilka lekcy j na tydzień i za ich pomocą opędzała domowe
150 Kamiz|            schwyciła doktora za rękę i rzekła błagalnym tonem:~-
151 Kamiz|            zrobił się jakiś drażliwy i zwątpiały. Zaczął wymawiać
152 Kamiz|               Patrz mi prosto w oczy i odpowiadaj: nie mówił ci
153 Kamiz|     odpowiadaj: nie mówił ci doktor?~I utopił w niej rozgorączkowane
154 Kamiz|              puścił ją, zaczął drżeć i śmiać się, a potem machając
155 Kamiz|              Już jestem spokojny!...~I coraz weselej śmiał się
156 Kamiz|          stan jego nie jest złym.~Bo i z jakiej racji miał być
157 Kamiz|         Strasznie musiałem schudnąć, i naturalnie dopóty nie mogę
158 Kamiz|              przysłuchiwała się temu i musiała przyznać, że mąż
159 Kamiz|             co dzień wstawał z łóżka i ubierał się, pomimo że bez
160 Kamiz|          żona.~- Prawda, tylko że ja i w sobie chudnę...~- Czy
161 Kamiz|             Zamyślił się.~- Ha! może i masz racją... Bo nawet...
162 Kamiz|             Nawet powiem ci, że choć i odzyskam ciało, to i wtedy
163 Kamiz|            choć i odzyskam ciało, to i wtedy jeszcze nie zaraz
164 Kamiz|             dni wołał do siebie żonę i mówił:~- No... patrzajże.
165 Kamiz|             ją z błyszczącymi oczyma i rzekł bardzo wzruszony:~-
166 Kamiz|           dzień sam ściągałem pasek, i dlatego - kamizelka była
167 Kamiz|       cokolwiek luźniej...~No, teraz i ja wierzę, że będę zdrów...
168 Kamiz|            ciasna!...~- No... no!...~I przesiedzieli tuląc się
169 Kamiz|         Padał tylko śnieg taki gęsty i zimny, że nawet w grobach
170 Kamiz|     powtórzono stówko: "dobranoc!" - i nareszcie wszystko umilkło.
171 Kamiz|        mocniej objął palcami gałązkę i znowu zasnął. I śniło mu
172 Kamiz|              gałązkę i znowu zasnął. I śniło mu się w główce schowanej
173 Kamiz|             niegdyś, małym ptaszkiem i że śpi w gnieździe, otulony
174 Grzec|             z rządcy na plenipotenta i otrzymał zamiast dyplomu
175 Grzec|            pierwsze buty.~Ojciec, ja i moja siostra Zosia (bom
176 Grzec|         wielką liczbą garderobianych i panien służących. Dziewczęta
177 Grzec|         przeznaczeniach wielkich dam i ubogich dziewcząt nie miałem
178 Grzec|     sąsiadami pojedynkował się o psy i zające. W domu męczył żonę
179 Grzec|           nim w spadku małą córeczkę i młodą wdowę. Ach! przepraszam,
180 Grzec|           herbowym sygnetem na palcu i - ów pieprzowy wybuch, który
181 Grzec|           sztuki łażenia po drzewach i usadowiłem ją na żerdziowym
182 Grzec|            każda zaczynała mazać się i biegła do kogoś na skargę.~
183 Grzec|    przepędzała w pałacu, więc rosłem i hodowałem się sam jak drapieżne
184 Grzec|              wywróciło mi się czółno i pół dnia przesiedziałem
185 Grzec|              ponosił mnie przez pola i w końcu - zapewne niechcący -
186 Grzec|       Wiedziałem o ptasich gniazdach i o dziuplach, gdzie hodowały
187 Grzec|         szmer każdej lipy około domu i umiałem wyśpiewać to, co
188 Grzec|          pierwsze pojęcia o ludziach i o ich stosunkach. W mojej
189 Grzec|           siwymi oczami, basowy głos i przynajmniej taką zdolność
190 Grzec|         wysoką damę, z piękną twarzą i smutnymi oczyma, chodzącą
191 Grzec|           nawet całkiem nieużyteczną i nieprzyzwoitą. Według moich
192 Grzec|      nieustannie zalecał mi - kochać i czcić panią hrabinę. Zresztą
193 Grzec|              ojca, gdzie obok kwitów i notatek wisiała na gwoździu
194 Grzec|          dyscyplina, wcielenie zasad i społecznego porządku. Stanowiła
195 Grzec|            bardzo łagodny. Z chłopów i służby nikogo nie tknął
196 Grzec|        świętą kichał zamiast śpiewać i wciąż mylił się w graniu,
197 Grzec|             honoru. Swojej własności i honoru ojciec broniłby zapewne
198 Grzec|         drogą wiedziałem o tej broni i bardzom do niej tęsknił.
199 Grzec|            wymykałem się do gajowych i uczyłem się "wygarniać"
200 Grzec|        pistoletu na obronę własności i pałasza na obronę honoru
201 Grzec|              tudzież dziurkę z boku, i poszedłem na polowanie.~
202 Grzec|            tych wszystkich dzielnych i uczciwych osób, nieruchomość "
203 Grzec|              pobiegłem do mieszkania i powiesiłem na właściwym
204 Grzec|         kłamać jak prowentowy pisarz i wyprzeć się klucza, strzelania
205 Grzec|       wyprzeć się klucza, strzelania i obórki. Gdy mnie zaś schwytano -
206 Grzec|           hrabiankę ubraną dość kuso i moją siostrę, obie płaczące;
207 Grzec|         kredensu, kucharza, kuchcika i cały rój pokojówek, garderobianych
208 Grzec|            pokojówek, garderobianych i dziewcząt. Gdym odwrócił
209 Grzec|    konieczności strzelenia mi w łeb, i wywnioskowałem, że jeżeli
210 Grzec|              hrabinie, ty łotrze!... I lekko popchnął mnie naprzód.~-
211 Grzec|             bym z tego gałgana zdarł i posolił, żeby go pod swoją
212 Grzec|           kucharz zasłonił usta ręką i śmiał się, aż zsiniał. Nie
213 Grzec|        zsiniał. Nie mogłem wytrzymać i - pokazałem mu język.~Służba
214 Grzec|             spojrzała głęboko w oczy i rzekła do ojca:~- Kto wie,
215 Grzec|              nie upadł jej do nóg? - i uczułem jakieś dławienie
216 Grzec|            się na zgliszczach obórki i tak dałbym się powoli upiec
217 Grzec|            ze miała taki słodki glos i takie smutne spojrzenie.~
218 Grzec|         szkół. Uczyli mnie organista i gorzelany na przemian. Mówiono
219 Grzec|      kieszenie nożów, kamieni, śrutu i kapiszonów, zlękła się tak,
220 Grzec|     korepetycją, rodzicielską opieką i wszelkimi wygodami za dwieście
221 Grzec|         wygodami za dwieście złotych i pięć korcy ordynarii na
222 Grzec|          pięć korcy ordynarii na rok i - sprawił mi szkolny uniform.~
223 Grzec|          czapkę z czerwonym lampasem i miałem zamiar posiedzieć
224 Grzec|              ja poza obrębem munduru i czapki byłem w negliżu,
225 Grzec|          więc trochę zdrzemnąłem się i przespałem w uniformie do
226 Grzec|               gdzie stał mój ojciec, i powiedział mu, iż za żadne
227 Grzec|        rozwinięciem moich fizycznych i duchowych uzdolnień, zamiast
228 Grzec|          dyscypliny - używały rózgi.~I oto wszystko.~Szkoła, jak
229 Grzec|              życia w, społeczeństwie i daje im takie umiejętności,
230 Grzec|       prawideł, wyjątków, deklinacyj i koniugacyj, tworzących,
231 Grzec|     posiadałem sympatią młodych, ale i dlatego, że dobre stopnie
232 Grzec|        klęczeć!" Nauczyciel rysunków i kaligrafii protegował mnie
233 Grzec|       przeważał na stronę kaligrafii i dawał mi jednostki, niekiedy
234 Grzec|              z klasy w czasie lekcyj i do widywania się ze mną
235 Grzec|              ojca kocham, tak nie!~- I umiałeś lekcje?...~- Kiedy
236 Grzec|        noskiem sinym, bladymi oczyma i gładkimi włosami. Był tak
237 Grzec|        prędko ginął w handlu trunków i owsianego piwa u Moszka
238 Grzec|           miewał pieniądze, po sześć i po dziesięć groszy na dzień.
239 Grzec|           czasie pauzy po dwie bułki i po serdelku. Ale że go wszyscy
240 Grzec|           już spokój!..."- a czasami i nic nie mówił, tylko opierał
241 Grzec|        opierał się na chudych rękach i szlochał.~Koledzy wołali
242 Grzec|            mu się garb trzęsie!..."- i dokuczali mu jeszcze zawzięciej.~
243 Grzec|            brzytwą, usiadł za Józiem i począł mu palić byki w oba
244 Grzec|        Schwyciłem otworzony scyzoryk i drągala, który dawał garbusowi
245 Grzec|              krew, zbladł jak ściana i zdawało się, że zemdleje.
246 Grzec|         Józiem, potem Józio ze mną - i tak mi się upiekło.~Uważałem,
247 Grzec|         odwracał głowę w moją stronę i uśmiechał się zapewne dlatego,
248 Grzec|              ale - przybiegł do mnie i chciał mi dać bułkę z masłem.
249 Grzec|        zmieszał się jeszcze bardziej i znowu zapytał cienkim i
250 Grzec|              i znowu zapytał cienkim i stłumionym głosikiem:~-
251 Grzec|     najszczerszy pomocnik, powiernik i chwalca. On wybierał słówka
252 Grzec|          chwalca. On wybierał słówka i robił wszelkie tłomaczenia,
253 Grzec|     przykłady, nosił kałamarz, pióra i ołówki dla nas obu. A jak
254 Grzec|          mówić z zaciśniętymi zębami i robił przy tym tak niewinną
255 Grzec|            przynosił ukradkiem chleb i mięso ze swego obiadu. A
256 Grzec|               pani. ~Ostro wyszedłem i z wielką pewnością zawiadomiłem
257 Grzec|             mi w oczy, pokiwał głową i kazał tłomaczyć. Przeczytałem
258 Grzec|    Przeczytałem po niemiecku płynnie i głośno raz, potem leszcze
259 Grzec|   przypatruje się ołówkowi profesora i że ma bardzo zafrasowaną
260 Grzec|         chłopczyna ten był pracowity i bystry. Ja zwykle czytałem
261 Grzec|        romanse, a on słuchał wykładu i później mi go powtarzał.~
262 Grzec|         rozumiem.~Zacząłem się śmiać i rzekłem:~- No, kiedyś taki
263 Grzec|         krowy?~Chłopiec zamyślił się i powoli zaczął:~- Widzisz
264 Grzec|              Widzisz krowa się karmi i wierzba się karmi sokami
265 Grzec|              rodzaju żeńskiego, no - i wierzba jest rodzału żeńskiego -
266 Grzec|           różnicy między zwierzętami i roślinami. Sam pogląd podobał
267 Grzec|           Sam pogląd podobał mi się, i od tej pory obudziło się
268 Grzec|             twarzą, fioletowym nosem i czerwonymi oczyma.~Nieznajomy
269 Grzec|            nogę, jakhy chwiejąc się, i dodał:~- Zajdź tam do mego
270 Grzec|             na mnie błędnym wzrokiem i odszedł, głośno tupiąc o
271 Grzec|            garbusek, on - taki dobry i wątły...~Po południu wypadła
272 Grzec|           sam jeden. Ciężko oddychał i drżał z zimna, bo w piecu
273 Grzec|           Pochyliłem się nad łóżkiem i spytałem:~- Co tobie, Józiu?~
274 Grzec|             rękę wyschłymi rączętami i zaczął mówić:~- Ja pewnie
275 Grzec|        olbrzym.~Zaczął głucho jęczeć i kaszlać, aż na usta wystąpiła
276 Grzec|            piana. Potem zamknął oczy i ciężko oddychał, a czasami
277 Grzec|             Józio odzywał się rzadko i z wielkim wysiłkiem. Powiedział
278 Grzec|            niespokojniejszy, bredził i tylko chwilami odzyskiwał
279 Grzec|              podwórze przeszedł ktoś i gwiżdżąc otworzył drzwi
280 Grzec|        dziecko!... - odparł przybysz i schyliwszy się nad łóżkiem -
281 Grzec|           Rum-jamajka!... - wrzasnął i poszedł do drugiego pokoiku.~
282 Grzec|              Józio począł się trząść i mówić coraz niespokojniej:~-
283 Grzec|             schwycił zębami za palce i - nagle puścił. Już nie
284 Grzec|         pokoju. Zerwałem się z łóżka i stanąłem we drzwiach patrząc
285 Grzec|        Człowiek rzucił się na kufrze i wykrzyknął:~- Wynoś mi się
286 Grzec|       Rum-jamajka!...~Uczułem trwogę i uciekłem.~Przez całą noc
287 Grzec|              od przejechanego Józia, i - kazał mi postawić na krzyżu
288 Grzec|          nasza klasa z nauczycielami i księdzem prefektem. Mówiono
289 Grzec|              cmentarzu złapał trumnę i chciał z nią uciekać. Ale
290 Grzec|           tylko trzęsła mu się głowa i ręce.~Człowiek ten wziął
291 Grzec|             ten wziął mnie pod brodę i długo wpatrywał mi się w
292 Grzec|           objął mnie rękoma za szyję i pocałował kilka razy w głowę
293 Grzec|       błogosławi!... Puścił mi głowę i znowu spytał:~- Byłeś przy
294 Grzec|           męczył?...~Wtem cofnął się i rzekł prędko:~- Albo nie...
295 Grzec|         głowę, odwrócił się ode mnie i pobiegł ku schodom krzycząc:~-
296 Grzec|             za nim, pokiwali głowami i kazali mi wrócić do klasy.~
297 Grzec|         stancją spory kufer dla mnie i kartkę z tym tylko napisem:~"
298 Grzec|          Quichot, Galeria Drezdeńska i wiele innych. Książki te
299 Grzec|            grób Józia. Był taki mały i zgarbiony, jak on sam. Spostrzegłem,
300 Grzec|              co zadali na lekcje, bo i sam nie wiedziałem, i on
301 Grzec|             bo i sam nie wiedziałem, i on się nie spytał.~W tydzień
302 Grzec|         znowu znalazłem kilka całych i nadtłuczonych butelek.~W
303 Grzec|       ciężyło mi towarzystwo kolegów i nudziły ich krzykliwe zabawy.
304 Grzec|             w jary zarosłe krzakami, i włócząc się tam rozmyślałem -
305 Grzec|             tak nędznie zginął Józio i dlaczego ojciec był tak
306 Grzec|      nieszczęściem jest opuszczenie, i zrozumiałem, dlaczego biedny
307 Milkn|              roku 1871 wziął dymisją i osiadł w Lyonie. Liczył
308 Milkn|       dopiero sześćdziesiąt pięć lat i wyglądał tak czerstwo, że
309 Milkn|              do Lyonu trzech rodaków i kolegów pułkownika z najpierwszej
310 Milkn|           łatwiej odnowili znajomość i odtąd chodzili sobie we
311 Milkn|              pilnowali się wzajemnie i - cały dzień chodzili razem,
312 Milkn|         rozmowa o dawnych kampaniach i o polityce bieżącej. W ciągu
313 Milkn|      Kossutha, Mac-Mahona, Bazaine'a i dawniejszych wodzów. W roku
314 Milkn|        jednak genialnym człowiekiem, i nie wiadomo, na co się jeszcze
315 Milkn|              do łóżka ze zmartwienia i od tej pory z pozostałym
316 Milkn|          gazet. Rozejrzawszy się zaś i skombinowawszy to, co pisały
317 Milkn|       pułkowniku - odparł kapitan. - I nawet, jeżeli sobie przypominasz,
318 Milkn|        Nareszcie - pewnej zimy umarł i kapitan.~Pułkownik na razie
319 Milkn|            żalu; zajął się pogrzebem i sprawił taki, jaki należał
320 Milkn|           starzec nagle zachwiał się i padł, jak gdyby wszystkie
321 Milkn|              pomocy wsiadł do fiakra i kazał się odwieźć do domu.~
322 Milkn|         robiono akt sprzedaży.~- Żal i nie żal - odparł starzec. -
323 Milkn|              boście szlachetny naród i warto za was krew przelewać.
324 Milkn|        czasami porywa burza tęsknoty i niesie go jak liść, który
325 Milkn|          gdyby umiał myśleć, może by i myślał, że wraca na swoje
326 Milkn|          wraca na swoje dawne drzewo i że znowu do niego przy rośnie.~
327 Milkn|           ambasadzie swoje dokumenta i uzyskał paszport. Spotkał
328 Milkn|               ponad tysiącem świateł i gwarnym mrowiskiem ludzi,
329 Milkn|           wyrosła w nim na obczyźnie i samowładnie rządziła przez
330 Milkn|              całym zasobem wspomnień i pragnień. Było mu źle w
331 Milkn|             pokoju, że w nim szlocha i krzyczy rozdzierającym głosem:~-
332 Milkn|           nie pożegnawszy się nawet, i dniem i nocą jechał do kraju.
333 Milkn|       pożegnawszy się nawet, i dniem i nocą jechał do kraju. Wyprostowana
334 Milkn|           kraju. Wyprostowana figura i charakterystyczne ruchy
335 Milkn|          jego podciętym białym wąsom i białej muszce na brodzie
336 Milkn|              bada niemieckie koleje, i - wróżyli wojnę na obu frontach.~
337 Milkn|       żelaznej, może wiorstę, a może i dalej. Zaczęło świtać. Na
338 Milkn|        poplamionego szarymi, białymi i bladoróżowymi obłokami.~
339 Milkn|        wytrzyma tęsknota, wyrwie się i gdzieś odleci, jak gołąb
340 Milkn|            Lasów nie widać, tylko tu i owdzie sterczą dymiące kominy
341 Milkn|            zająć miejsce w wagonie - i pociąg ruszył.~Przez całą
342 Milkn|      nawiązać między rzeczywistością i wspomnieniami. Daremna praca!
343 Milkn|         przyjechał już późno wieczór i umieścił się w drugorzędnym
344 Milkn|    przypominał dawne "zajazdy". Lecz i tu spotkało go rozczarowanie.
345 Milkn|          popsute elektryczne dzwonki i służbę w poplamionych frakach.
346 Milkn|             na miasto. Wziął dorożkę i kazał obwozić się po wszystkich
347 Milkn|              Znikły wysokie, w białe i czerwone pasy malowane słupy
348 Milkn|            latarniowe, znikły dworki i rozległe ogrody, a miejsce
349 Milkn|             większej części bez lądu i smaku. Nawet tam, gdzie
350 Milkn|       jeszcze większą niż we Francji i postanowił wejść w towarzystwo
351 Milkn|              Zanotował kilka nazwisk i poprosił hotelowego szwajcara
352 Milkn|        natychmiast udał się do niego i szczęściem zastał w domu.~
353 Milkn|           Znajdzie tu pan może nawet i swego kolegę...~- Któż to?... -
354 Milkn|                przyjechał bez grosza i ledwo znalazł jakąś lichą
355 Milkn|       miesięcy. - Mam trochę gotówki i emeryturę pułkownika.~Uśmiech
356 Milkn|    przedstawił mu całą swoją rodzinę i zaklinał na wszystkie świętości,
357 Milkn|            uważać ten dom jak własny i ażeby jutro wieczorem zaszczycił
358 Milkn|          ledwie nie zdjął mu kaloszy i z wielkim szumem wprowadził
359 Milkn|              Żołnierz spod Solferino i Gravelotte musiał ustąpić
360 Milkn|              ustąpić bohaterom walca i kontredansa, tak samo jak
361 Milkn|    towarzystwo do wista z dwu radców i jednego prezesa; ale starzec
362 Milkn|     ostatnich kolegów od wista.~Więc i tu przestano się nim zajmować,
363 Milkn|              jak interes przemysłowy i że tylko taki szarlatan
364 Milkn|         cichaczem wymknął się z balu i wrócił do swego zajazdu.
365 Milkn|              Po com ja tu wrócił?...~I uczuł tęsknotę za Francją.~
366 Milkn|       niedziela. Starzec wstał późno i ubierał się powoli, namyślając
367 Milkn|             już obcym dla wszystkich i wszyscy dla niego.~Miał
368 Milkn|          przed jego oknem chodzi tam i na powrót jakiś ubogo odziany
369 Milkn|            kapelusz, nie obtarty nos i uszy podwiązane brudną chustką.~
370 Milkn|       starzec zwrócił na niego uwagę i spytał kelnera: co za jeden
371 Milkn|      człowiek?~Kelner uśmiechnął się i odparł:~- To szewc!... Mieszka
372 Milkn|        Mieszka tu u nas pod strychem i chce swojemu chłopcu pokazać
373 Milkn|            Ubrał się więc spieszniej i zaciekawiony wyszedł na
374 Milkn|        zmarszczył brwi, wyprężył się i zacisnął pięści, co wyglądało
375 Milkn|         tylko spojrzeli sobie w oczy i pułkownik z wolna poszedł
376 Milkn|              Potem wybiegł do miasta i wkrótce - wynajął sobie
377 Milkn|       mieszkanie.~Brzydkie kamienice i nowi ludzie już go -nie
378 Milkn|         wypadkiem mijał ulicę Karową i z niej spojrzał na Wisłę,
379 Milkn|             niegdyś, takie same lasy i uczuł ten orzeźwiający powiew,
380 Wakac|             o kilka wiorst od siebie i widywaliśmy się prawie co
381 Wakac|             jego niewzruszony spokój i trzeźwość umysłu.~Tego dnia
382 Wakac|             dolega; patrzył w ziemię i gorączkowo uderzał się po
383 Wakac|            tonem.~Wzruszył ramionami i zdawało mi się, że się lekko
384 Wakac|           widok kłębów czarnego dymu i płomyków wydobywających
385 Wakac|           mnie filisterska ciekawość i powlokłem się na miejsce.
386 Wakac|          Floriana zażegnywała pożar, i chłopa, który medytował
387 Wakac|          ludzi z osękami, siekierami i wodą: jedni poczęli wywracać
388 Wakac|           dziecko, słabe jak kurczę, i tak już nie żyje..."~"Ładnie! -
389 Wakac|              Belki już były zwęglone i z głuchym trzaskiem zaczęły
390 Wakac|         odpowiedzi. - Skoczy w ogień i zginie..."~Usłyszałem za
391 Wakac|            za sobą jakieś szamotanie i ten sam krzyk: "Puszczajcie !...
392 Wakac| odpowie-dziano.~Nie mogłem wytrzymać i rzuciłem się naprzód. Owionął
393 Wakac|       Poczułem, że mi się tlą włosy, i - cofnąłem się rozgniewany. "
394 Wakac|            służy u innego gospodarza i ma najwyżej piętnaście lat.~-
395 Wakac|           najwyżej piętnaście lat.~- I nic się jej nie stało?~-
396 Wakac|                Opaliła sobie chustkę i trochę włosów. Idąc tu widziałem
397 Wakac|       skrobała przed sienią kartofle i coś sobie nuciła fałszywym
398 Wakac|             na myśl: jej dziki zapał i mój rozsądny takt wobec
399 Wakac|          wobec cudzego nieszczęścia, i... taki mnie wstyd ogarnął,
400 Wakac|              My już tacy!... - dodał i począł szpicrózgą ścinać
401 Wakac|        zaczęły się pokazywać gwiazdy i chłodny wiatr przyniósł
402 Wakac|              od stawu rechotanie żab i kwilenie zabierających się
403 Zywy |              nie dostanie pierniczka i jeszcze pójdzie klęczyć.~-
404 Zywy |           mówić o rzeczach pobożnych i dobroczynnych, opisała wypadek
405 Zywy |              też niezwykłego uczucia i jako bieglej-szy w sztuce
406 Zywy |         hrabina widziała w zakładzie i słyszała od zakonnicy, dodając
407 Zywy |          jutro do redakcji" Kuriera" i wpłynę na nich, ażeby zrobili
408 Zywy |           wydziału uczuciowego siadł i napisał:~"Gromadka dzieci,
409 Zywy |              człowiek uchylił czapki i odparł nieśmiało:~- Przynieśliśmy,
410 Zywy |              Wziąłem od niej książki i oddałem redakcyjnemu chłopcu.~-
411 Zywy |      kapeluszy... To nie potrzeba...~I odszedł wraz z mizerną córeczką.~
412 Zywy |          stał uczony profesor fizyki i zapewne skutkiem tego przyszedł
413 Cieni|      tysiącach niewidzialnych kolumn i miliardach żołnierzy. Potężna
414 Cieni|              chowa się po kryjówkach i czeka.~Czeka w górskich
415 Cieni|              w górskich przepaściach i miejskich piwnicach, w gąszczu
416 Cieni|            piwnicach, w gąszczu lasu i w głębi ciemnych jezior.
417 Cieni|         załamkach murów. Rozproszona i na pozór nieobecna wypełnia
418 Cieni|            najcieńszej nici pajęczej i czeka. Wypłoszona z jednego
419 Cieni|             na nie zajęte stanowiska i zalać ziemię.~Kiedy gaśnie
420 Cieni|             ze swych ucieczek, cicha i ostrożna. Zapełnia korytarze
421 Cieni|              korytarze domów, sienie i źle oświecone schody; spod
422 Cieni|          oświecone schody; spod szaf i stołów wypełzuje na środek
423 Cieni|           wypełzuje na środek pokoju i obsiada firanki; przez lufty
424 Cieni|          firanki; przez lufty piwnic i szyby okien wysuwa się na
425 Cieni|           milczeniu szturmuje ściany i dachy i zaczajona na szczytach,
426 Cieni|             szturmuje ściany i dachy i zaczajona na szczytach,
427 Cieni|              obłoki.~Jeszcze chwilka i nagle zerwie się olbrzymi
428 Cieni|        roślina bez wody, skurczy się i pocznie usychać. Barwy i
429 Cieni|             i pocznie usychać. Barwy i kształty rozpłyną się w
430 Cieni|              nicestwie; trwoga, błąd i występek obejmą panowanie
431 Cieni|           zatrzymuje się na mgnienie i roznieciwszy wesołe światło,
432 Cieni|             światło, znika jak cień.~I tak każdego dnia w roku.
433 Cieni|              ty bierzesz, człowieku, i gdzie kryjesz się, że nie
434 Cieni|           wdzierają ci się na kolana i obejmują cię za szyję? Czy
435 Cieni|            opowiadasz swoje pociechy i zgryzoty, albo choć znajomych,
436 Cieni|             ciebie zawołać? potrzeby i uczucia, które by cię robiły
437 Cieni|        istotą bezkształtną, milczącą i nieujętą, co ukazuje się
438 Cieni|         Poszedłem do wskazanego domu i zapytałem stróża:~- Czy
439 Cieni|                 rzekł stróż - nie ma i nie będzie. Wczoraj go pochowali.
440 Cieni|            nie widziałem jego grobu. I został tym po śmierci, czym
441 Cieni|      widzialną tylko o zmroku, niemą i niepochwytną jak cień.~W
442 Cieni|          poluje zły przypadek, nędza i nienawiść - po ciemnych
443 Omyl |            budynki gospodarskie, sad i ogród warzywny. Za domem
444 Omyl |          zawarte między drogą boczną i pocztowym gościńcem. Ze
445 Omyl |            rynek, żydowskie sklepiki i starą kapliczkę Św. Jana,
446 Omyl |            Miałem wówczas lat siedem i chowałem się przy matce.
447 Omyl |               Była to kobieta wysoka i silna. Pamiętam jej twarz
448 Omyl |           Pamiętam jej twarz rumianą i energiczną, kaftan podpasany
449 Omyl |          kaftan podpasany rzemieniem i pukające buty. Mówiła głośno
450 Omyl |         pukające buty. Mówiła głośno i stanowczo, a pracowała od
451 Omyl |        świcie była już na dziedzińcu i oglądała krowy, konie, kury -
452 Omyl |           dzieje się im jaka krzywda i czy dostały jeść. Po śniadaniu
453 Omyl |            znała, wszystkim pomagała i radziła. Rzecz, zdaje się,
454 Omyl |            że nawet ksiądz proboszcz i pan burmistrz przychodzili
455 Omyl |       potrzeby zaprząc konie do wozu i wyjechać po snopy, a nawet
456 Omyl |         ujadały, zrywała się z łóżka i ledwie odziana w gruby szlafrok
457 Omyl |            musieli być bardzo zdrowi i szczęśliwi, gdyż mama wcale
458 Omyl |              kiedym był bardzo senny i poszedłem spać bez pacierza,
459 Omyl |            Zląkłem się nadzwyczajnie i do rana przeleżałem z głową
460 Omyl |           mundur ze złotymi guzikami i szafirowym kołnierzem i
461 Omyl |              i szafirowym kołnierzem i że sposobił się na doktora.~
462 Omyl |              w tamtą stronę. Bryczka i wiszący nad mą obłok kurzu
463 Omyl |              szczelinę między niebem i ziemią, a przede mną w dali
464 Omyl |            chata samotników, skulona i czająca się. Niekiedy słoneczne
465 Omyl |         rzucie. Ogarniał mnie strach i kryłem się za ramę dymnika
466 Omyl |              obawę, znowu wyglądałem i zapytywałem się w duchu -
467 Omyl |           tyle słyszałem od prządek, i czy w mej nie siedzi czarownica
468 Omyl |            okno mignęły komę, furman i nim poznałem, kto jedzie,
469 Omyl |            weszła z brzemieniem drew i cicho położywszy je na podłodze,
470 Omyl |        okamgnieniu matka była ubraną i zdjąwszy ze ściany pęk kluczów
471 Omyl |             mnie twarz koloru drzewa i okrągłe oczy i śmiejąc się
472 Omyl |         koloru drzewa i okrągłe oczy i śmiejąc się rzekła:~- Już
473 Omyl |               żem zerwał się z łóżka i jednym skokiem usiadłem
474 Omyl |               znowu pęknięty trzewik i zerwany sznurek. Moje nieszczęście
475 Omyl |       dokucznik, to cię złapię kiedy i zaniosę do starego za olszynę.
476 Omyl |              mieszkał? Od takiego to i złodziei ucieka.~- Cóż on
477 Omyl |            go wie, chorobę! Zdrajca, i tyle. Tfu! w imię Ojca i
478 Omyl |             i tyle. Tfu! w imię Ojca i Syna - mruczała baba spluwając. -
479 Omyl |           śniadanie gotowe.~Ukląkłem i mówiąc pacierz spluwałem
480 Omyl |         jadalnego pokoju sitny chleb i talerz żurku zatartego czosnkiem
481 Omyl |            żurku zatartego czosnkiem i zasypanego kaszą hreczaną.
482 Omyl |              Zjadłem go z pośpiechem i zaraz wybiegłem na dziedziniec
483 Omyl |        deseczkę, rumem wyostrzył nóż i zatamował krew ze skaleczonego
484 Omyl |               pomyślałem rozgniewany i uciekłem schować się za
485 Omyl |               Wyszedłem spoza stajni i wlokłem się do domu pragnąc,
486 Omyl |     wyciągnęła, jak stąd do stolicy. I dziwna rzecz, droga istotnie
487 Omyl |            wydobywa mosiężne okulary i zaciska je na nosie Z prawej
488 Omyl |        człowieka!... Przychodzi rano i po południu jak zmora, a
489 Omyl |            niego.~Wszedłem do pokoju i niedbale pocałowawszy w
490 Omyl |          wyciągać z szuflady książki i kajety. Szło to bardzo powoli,
491 Omyl |        zerwać się, wyskoczyć za okno i uciekać, gdzie oczy poniosą.
492 Omyl |             stronę. Czerwieniłem się i cichłem czując nad sobą
493 Omyl |             nad sobą okrągłe okulary i niebieskie oczy patrzące
494 Omyl |      patrzące przez wierzch szkieł - i już byłem od świętej pamięci
495 Omyl |           wiesz, że jesteś na lekcji i powinieneś zachowywać się
496 Omyl |      zdejmował wieko, zażywał tabakę i znowu strzeliwszy z palców
497 Omyl |          dopiero zaczynał, przerywał i znowu mówił dalej. Ciągnęło
498 Omyl |          kajet, liniował go kantówką i w pierwszym wierszu z góry
499 Omyl |    Temperował pióro, układał mi ręce i kajet na stole i przysuwał
500 Omyl |             mi ręce i kajet na stole i przysuwał kałamarz.~Po czym