Now.

 1 Katar|         Ten jegomość był to - pan Tomasz.~Pan Tomasz trzydzieści
 2 Katar|          był to - pan Tomasz.~Pan Tomasz trzydzieści lat chodził
 3 Katar|         Ale cóż z tego, kiedy pan Tomasz nie mógł nigdy znaleźć ani
 4 Katar|       kilka srebrnych włosów. Pan Tomasz pozbył się już wówczas młodzieńczej
 5 Katar|   mecenasa wyszła za doktora.~Pan Tomasz jednak nie martwił się,
 6 Katar| zaszczycały swoją obecnością.~Pan Tomasz był wszystkim rad, a widząc
 7 Katar|    zrobiło się bardzo wesoło. Pan Tomasz także uśmiechnął się, ale
 8 Katar|         jakiegoś dziwactwa, a pan Tomasz miał także swoje. Oto -
 9 Katar|        okna dwu kataryniarzy. Pan Tomasz zachorował z gniewu, a następnie
10 Katar|      kontraktowych zastrzeżeń pan Tomasz wzywał do siebie każdego
11 Katar|          mecenasa ze wsi. Sam pan Tomasz ukazywał się tu rzadko i
12 Katar|           otwarte. Kiedy więc pan Tomasz usiadł na swoim fotelu,
13 Katar|    przysłuchiwała się czemuś.~Pan Tomasz nie widział nigdy, ażeby
14 Katar|      dogrzewało bardzo mocno. Pan Tomasz spojrzał na drugą stronę
15 Katar|       domu, w którym mieszkał pan Tomasz. Obie kobiety cieszyły się
16 Katar|     dziecko! - szeptał nieraz pan Tomasz przypatrując się smutnemu
17 Katar|      prośbą o radę. Wprawdzie pan Tomasz nie stawał już w sądach,
18 Katar|        obecna była zawikłana. Pan Tomasz im więcej wczytywał się
19 Katar|      spojrzał.~Na drugi dzień pan Tomasz jeszcze siedział nad aktami;
20 Katar|        zagadnień, z pewnością pan Tomasz nie doznałby takiego uczucia
21 Katar|         tego temperamentu, co pan Tomasz, bardzo łatwo w gniewnym
22 Katar|          lokaj.~- Nie - rzekł pan Tomasz. - Za to, ażebyś przez jakiś
23 Katar|          rzekł mu dobrotliwie pan Tomasz.~No, idźcie do roboty -
24 Katar|   pokazuje palcem na czoło...~Pan Tomasz uśmiechnął się i jakby dla