Now.

  1 Katar|              było spotkać jegomościa w pewnym wieku, który chodził
  2 Katar|            pochylony, trzymając ręce w kieszeniach W dzień pogodny
  3 Katar|         trzymając ręce w kieszeniach W dzień pogodny nosił pod
  4 Katar|       pogodny nosił pod pachą laskę, w pochmurny - dźwigał jedwabny
  5 Katar|      Modrzejewskiej - i szedł dalej.~W drodze ustępował każdemu,
  6 Katar|            pokojów złożone, urządził w nim na własny koszt posadzki,
  7 Katar|              wszystkim rad, a widząc w zwierciadłach, że czoło
  8 Katar|     przerosło mu już ciemię, i sięga w tył do białego jak śnieg
  9 Katar|       serdeczny przyjaciel mecenasa. W salonie zrobiło się bardzo
 10 Katar|              ręką, mówiąc:~- Iii!...~W tych czasach ogolił wąsy
 11 Katar|           najmniej widzów, i spędzał w galerii całe godziny.~Jeżeli
 12 Katar|             jak był łagodny - wpadał w gniew na pierwszy odgłos
 13 Katar|        najsubtelniejsze ciało ducha, w katarynce zaś duch ten przeradza
 14 Katar|           zaś duch ten przeradza się w funkcją machiny i narzędzie
 15 Katar|              tak małą na pozór.~Dom, w którym mecenas mieszkał,
 16 Katar|         warunkiem wyraźnie zapisanym w umowie, że katarynki grywać
 17 Katar|          umowie, że katarynki grywać w domu nie będą.~Niezależnie
 18 Katar|         przeznaczona była dla gości. W niej odbywały się rauty,
 19 Katar|           ich za domem, przesiadywał w gabinecie od podwórza. Tam
 20 Katar|       zapaliwszy cygaro zatapiał się w rozmyślaniach. Wiedział
 21 Katar|            robiła nic, tylko siedząc w oknie przysłuchiwała się
 22 Katar|              Spostrzegł raz (było to w niedzielę), że matka dala
 23 Katar|        układała kwiaty, całowała je. W końcu związała na powrót
 24 Katar|             końcu związała na powrót w bukiecik, włożyła go w szklankę
 25 Katar|        powrót w bukiecik, włożyła go w szklankę wody i usiadłszy
 26 Katar|            szklankę wody i usiadłszy w swoim oknie rzekła:~- Prawda,
 27 Katar|            się. Jak mogło być smutno w domu, w którym on od tylu
 28 Katar|             mogło być smutno w domu, w którym on od tylu lat miał
 29 Katar|             dnia mecenas znalazł się w swoim gabinecie około czwartej.
 30 Katar|            gabinecie około czwartej. W tej godzinie słońce stało
 31 Katar|         położyła się prawie na wznak w swoim oknie - i - szeroko
 32 Katar|     otwartymi oczyma patrzyła prosto w słońce. Na jej twarzyczce,
 33 Katar|         mecenas opuszczając binokle. W tej chwili doświadczył kłucia
 34 Katar|            chwili doświadczył kłucia w oczach na samą myśl, że
 35 Katar|              ktoś może wpatrywać się w słońce, które ziało żywym
 36 Katar|           była niewidomą od dwu lat. W szóstym roku życia zachorowała
 37 Katar|        chciało. Tylko nazajutrz, gdy w południe przyszedł lekarz,
 38 Katar|               Mijały dnie i tygodnie w ciągłym oczekiwaniu. Dziewczynka
 39 Katar|           moje kochanie.~- Tak jak i w dzień?~- Tak.~- Ja także
 40 Katar|              ciągle jest dzień?... A w ogrodzie są drzewa, tak
 41 Katar|               że ja widziałam siebie w lustrze?... Nie ma tu lustra?...~
 42 Katar|            Czy i mama nie widzi mnie w lusterku?~- Widzę cię, moja
 43 Katar|             nie widzę siebie, to już w lustrze nie powinno być
 44 Katar|              nic...~A tamta, co jest w lustrze, czy ona mnie widzi,
 45 Katar|            swej lalce, którą ułożyła w pudełku wysłanym watą.~W
 46 Katar|             w pudełku wysłanym watą.~W nocy zbudził matkę szmer
 47 Katar|          zapaliła świecę i zobaczyła w kąciku swoją córkę już ubraną
 48 Katar|           niej dzień i noc zlały się w jedno i trwały zawsze...~
 49 Katar|          wrażeń poczęła zacierać się w dziewczynce. Czerwona wiśnia
 50 Katar|          znajdowały się jakieś znaki w płaskorzeźbie. Wiedziała,
 51 Katar|              to jakoś - skróciło się w jej wyobraźni.~Uwaga jej
 52 Katar|            kaleka siedząc jak zwykle w kąciku. - Poszła po wodę.~-
 53 Katar|              do piwnicy i na strych.~W piwnicy powietrze było chłodne,
 54 Katar|            strychu zaś, szczególniej w okienku, działo się całkiem
 55 Katar|           Tam hałasu było więcej niż w pokoju. Kaleka słyszała
 56 Katar|      szczekanie psów i szelest drzew w sąsiednim ogrodzie. Tu był
 57 Katar|              Na strychu częściej niż w pokoju świeciło słońce,
 58 Katar|       zdawało jej się, że coś widzi. W wyobraźni budziły się cienie
 59 Katar|       przypomnieć sobie nie mogła...~W tej właśnie epoce matka
 60 Katar|              przeniosła się do domu, w którym mieszkał pan Tomasz.
 61 Katar|         Dziewczynka musiała siedzieć w pokoju. Na strych i do piwnicy
 62 Katar|   przyjemnością było wpatrywanie się w słońce, które przecie nie
 63 Katar|         poczęła tęsknić. Zmizerniała w ciągu kilku dni, a na jej
 64 Katar|          najrozmaitszych odgłosów. A w domu było cicho...~- Biedne
 65 Katar|           dzień niknie.~Zdarzyło się w tych czasach, że jeden z
 66 Katar|            pan Tomasz nie stawał już w sądach, ale jako doświadczony
 67 Katar|              im więcej wczytywał się w papiery, tym bardziej zapalał
 68 Katar|            tym bardziej zapalał się. W emerycie ocknął się adwokat.
 69 Katar|           sprawdzał, czy starto kurz w salonach, tylko zamknięty
 70 Katar|            salonach, tylko zamknięty w swoim gabinecie, czytał
 71 Katar|           tydzień - do kozy. Zapytał w końcu: czy pan mecenas nie
 72 Katar|     rozmyślał nad sprawą.~Obywatel X w roku 1872 zapisał swemu
 73 Katar|             siostrzeńcowi folwark, a w roku 1875 - synowcowi kamienicę.
 74 Katar|              obywatel X był wariatem w roku 1872, a siostrzeniec
 75 Katar|       dowodził, że X oszalał dopiero w roku 1875. Zaś mąż rodzonej
 76 Katar|       wątpliwości świadectwa, że X i w roku 1872, i w 1875 działał
 77 Katar|    świadectwa, że X i w roku 1872, i w 1875 działał jak obłąkany,
 78 Katar|            cały swój majątek jeszcze w roku 1869, czyli w epoce
 79 Katar|           jeszcze w roku 1869, czyli w epoce zupełnej świadomości,
 80 Katar|           Gdy tak mecenas nurzał się w powikłanych kombinacjach,
 81 Katar|       gabinetu, aby pomóc mecenasowi w rozwiązywaniu trudnych zagadnień,
 82 Katar|              do czasu odzywająca się w niej, ryczała jak wściekłe
 83 Katar|           jemu samemu pomieszało się w głowie i że uległ halucynacjom.~
 84 Katar|  piszczałkami i bardzo głośną trąbą!~W sercu mecenasa, tego wyrozumiałego,
 85 Katar|              jaką rozkoszą położyłby w tej chwili kataryniarza
 86 Katar|             pan Tomasz, bardzo łatwo w gniewnym uniesieniu przechodzi
 87 Katar|         tańczyła po pokoju klaszcząc w ręce. Blada jej twarz zarumieniła
 88 Katar|            jak grad.~Ona, biedactwo, w tym domu spokojnym dawno
 89 Katar|          przytupywać wielkim obcasem w bruk i od czasu do czasu
 90 Katar|     powtórzył mecenas wsadzając ręce w kieszenie.~- Nie rozumiem
 91 Katar|            wziął kalendarz, wyszukał w nim listę lekarzy i zapisał
 92 Kamiz|             lecz skromny, jak zwykle w początkach.~Jest tam mój
 93 Kamiz|        dramat, który pisałem jeszcze w gimnazjum na lekcjach języka
 94 Kamiz|        papierosem. Ale  najciekawsze w niej są ściągacze. Ten,
 95 Kamiz|             targować. Człowiek miewa w życiu takie chwile, że lubi
 96 Kamiz|              gnieździł się mnie, ale w mieszkaniu bliskich sąsiadów.
 97 Kamiz|         wnętrza ich pokoiku.~Jeszcze w kwietniu było ich troje:
 98 Kamiz|           Szafa była ciemnowiśniowa. W lipcu, jeżeli mnie pamięć
 99 Kamiz|            co dzień gotowali obiady.~W październiku została już
100 Kamiz|           niezupełnie sama, ponieważ w pokoju znajdowało się jeszcze
101 Kamiz|         którą obecnie posiadam.~Lecz w końcu listopada pewnego
102 Kamiz|             przeszła na dziedziniec, w bramie oddała klucz stróżowi,
103 Kamiz|          stróżowi, chwilę popatrzyła w swoje niegdyś okno, na które
104 Kamiz|          kupiony parasol i owinąwszy w kamizelkę ręce czerwone
105 Kamiz|            potem, jakby zbudziło się w nim podejrzenie, spytał:~-
106 Kamiz|    roztaczając mi przed oczyma towar w taki sposób, ażeby okazać
107 Kamiz|     westchnął wpychając mi kamizelkę w ręce. - Niech będzie moja
108 Kamiz|         szukasz?~- Możem co zostawił w kieszeni, nie pamiętam! -
109 Kamiz|        Upadam do nóg!... Mam jeszcze w domu bardzo porządne futro...~
110 Kamiz|         przynieść serki owczych?...~'W parę minut znowu wołał na
111 Kamiz|          handel!..." - a gdym stanął w oknie, ukłonił mi się z
112 Kamiz|         miesiące temu słyszałem, jak w pogodny dzień wrześniowy
113 Kamiz|       wrześniowy rozmawiali ze sobą. W maju pani raz nawet - nuciła
114 Kamiz|              ani ładni, ani brzydcy, w ogóle spokojni. O ile pamiętam,
115 Kamiz|         wieczór. Obiad zapewne jedli w mieście. Raz spotkałem ich
116 Kamiz|            gorącą szynkę z chrzanem.~W ogóle biednym ludziom niewiele
117 Kamiz|             zawsze dopisywało.~Jakoś w lipcu pan zaziębił się,
118 Kamiz|             przytomność.~Było to już w nocy. Żona, utuliwszy go
119 Kamiz|              Jaka to ciemna ulica, a w dodatku niebo trochę zasłonięte... -
120 Kamiz|             dowiedziała się, że nic. W mieszkaniu stróżowa także
121 Kamiz|               Tak! tak!... Ruch jest w ogóle potrzebny, ale małżonek
122 Kamiz|                to nic! Więc zostanie w Warszawie. Ja będę go odwiedzał,
123 Kamiz|             się zasklepi...~- Tam... w nosie? - mówiła pani składając
124 Kamiz|              doktorem ręce.~- Tak... w nosie! Rozumie się. Niech
125 Kamiz|            Na dworze zaczęło świtać. W lecie, jak wiadomo, noce
126 Kamiz|       miejsce. Ponieważ gdy siedział w mieszkaniu, był zdrowszy,
127 Kamiz|              więcej do szycia.~Jakoś w końcu sierpnia spotkała
128 Kamiz|         ulicy. Długo chodzili razem. W końcu pani schwyciła doktora
129 Kamiz|               że on mimo to umrze, a w końcu zapytał:~- Czy nie
130 Kamiz|          takie myśli?... Chory wpadł w gniew.~- Oo, chodźże tu
131 Kamiz|              ręce. - Patrz mi prosto w oczy i odpowiadaj: nie mówił
132 Kamiz|            mówił ci doktor?~I utopił w niej rozgorączkowane spojrzenie.
133 Kamiz|           tylko - taki stan nerwowy.~W ogóle czuł się coraz zdrowszym.
134 Kamiz|             Przyszedł nawet czas, że w dzień nie chciał leżyć w
135 Kamiz|             w dzień nie chciał leżyć w łóżku, tylko siedział na
136 Kamiz|           nie ma powodu martwić się.~W początkach września nerwowe
137 Kamiz|                mówił nieraz, patrząc w lustro - dziwić się tu,
138 Kamiz|                Prawda, tylko że ja i w sobie chudnę...~- Czy ci
139 Kamiz|         uważam po kamizelce, to...~- W takim razie powinny by ci
140 Kamiz|          spytał nagle.~- Nic. Szukam w kufrze ręcznika, a nie wiem...
141 Kamiz|             nie położył się, ale jak w fotelu oparł się w objęciach
142 Kamiz|           ale jak w fotelu oparł się w objęciach żony.~- No, no!... -
143 Kamiz|             pierwszy raz, uwierzyłem w to, że mogę być zdrów.~Bo
144 Kamiz|              gęsty i zimny, że nawet w grobach marzły ludzkie popioły.~
145 Kamiz|            Potem śmiech zamienił się w wesołą rozmowę, potem wielokrotnie
146 Kamiz|         znowu zasnął. I śniło mu się w główce schowanej pod skrzydło,
147 Kamiz|             małym ptaszkiem i że śpi w gnieździe, otulony gorącą
148 Grzec|            DZIECIŃSTWA~Urodziłem się w epoce, kiedy każdy człowiek
149 Grzec|         często urwisem, dopóki byłem w domu, albo osłem, kiedym
150 Grzec|          nazwiska naszej dziedziczki w słowniku rodzin arystokratycznych,
151 Grzec|              sto złotych. Nasza pani w milczeniu przyjęła ofiarowaną
152 Grzec|            ofiarowaną jej godność, a w kilka dni później ojciec
153 Grzec|             miał matki) mieszkaliśmy w murowanej oficynie, o kilkadziesiąt
154 Grzec|     dziewcząt nie miałem pojęcia, co w oczach ojca stanowiło jedyną
155 Grzec|           mąż dość wcześnie pogrążył w nieutulonym smutku. O ile
156 Grzec|          Natomiast sąsiedzi z dziwną w naszym kraju jednomyślnością
157 Grzec|             nazywali go półgłówkiem. W każdym razie był to człowiek
158 Grzec|     pojedynkował się o psy i zające. W domu męczył żonę zazdrością,
159 Grzec|            Świat zaś otrzymał po nim w spadku małą córeczkę i młodą
160 Grzec|              ją na żerdziowym płocie w taki sposób, że dziewczynka
161 Grzec|             z których żadna nie była w stanie ani łazić po drzewach,
162 Grzec|       drzewach, ani kąpać się ze mną w stawie, ani jeździć konno,
163 Grzec|              rzucać kamieni z procy. W razie zaś bitwy, bez której -
164 Grzec|         prawie całe dnie przepędzała w pałacu, więc rosłem i hodowałem
165 Grzec|         Kąpałem się pode młynem albo w dziurawym czółnie pływałem
166 Grzec|          czółnie pływałem po stawie. W parku, ze zwinnością kota,
167 Grzec|            ponosił mnie przez pola i w końcu - zapewne niechcący -
168 Grzec|               żyłem z naturą. Znałem w parku każde mrowisko, w
169 Grzec|              w parku każde mrowisko, w polu każdą jamę chomików,
170 Grzec|            polu każdą jamę chomików, w ogrodzie każdą ścieżkę kretów.
171 Grzec|           czyje ono. Wpatrywałem się w migotanie f gwiazd, rozmawiałem
172 Grzec|         Matka moja dawno odpoczywała w ziemi. Już nawet pod przyciskającym
173 Grzec|             Widać naprawdę - umarła.~W owym czasie tworzyłem sobie
174 Grzec|         ludziach i o ich stosunkach. W mojej na przykład wyobraźni
175 Grzec|            smutnymi oczyma, chodzącą w milczeniu po parku w białej
176 Grzec|        chodzącą w milczeniu po parku w białej powłóczystej sukni.~
177 Grzec|          Według moich poglądów tylko w obszernej sukni z drugim
178 Grzec|          prowentowym, gorzelnikom, a w najlepszym razie plenipotentom.~
179 Grzec|           spojrzeć na czerwoną szafę w kancelarii ojca, gdzie obok
180 Grzec|             był człowiek niezmęczony w pracy, nieskazitelnie uczciwy,
181 Grzec|            śpiewać i wciąż mylił się w graniu, często mawiał, że
182 Grzec|              syna, to by mu strzelił w łeb.~Dobrze pamiętam to
183 Grzec|           aniołem dobroci. Istotnie, w jej wsi nie było ludzi ani
184 Grzec|          dziecko, prosił dziedziczkę w kumy. Moja siostra uczyła
185 Grzec|             tłustością, leżał gdzieś w takim kącie na strychu,
186 Grzec|   przeznaczenia. Gdy ojciec wyjechał w pole, schwyciłem olbrzymi
187 Grzec|             dworskie kaczęta. Prawie w moich oczach jedna ze szkodnic
188 Grzec|             hubkę, wymierzyłem klucz w lewe oko wrony, dmuchnąłem,
189 Grzec|       zdumieniem przekonałem się, że w moich rękach z wielkiego
190 Grzec|               jakby kto palił fajkę.~W kilka minut później obórka,
191 Grzec|      pięćdziesięciu złotych, stanęła w ogniu.~Zbiegli się ludzie,
192 Grzec|            koniu mój ojciec, po czym w asystencji tych wszystkich
193 Grzec|             z zamiarem utopienia się w sadzawce. W sekundę później
194 Grzec|            utopienia się w sadzawce. W sekundę później zasadniczo
195 Grzec|             mego ojca, panią hrabinę w powłóczystej sukni, hrabiankę
196 Grzec|        dziewcząt. Gdym odwrócił oczy w przeciwną stronę, ujrzałem
197 Grzec|              się nad pogorzeliskiem.~W tej chwili przypomniałem
198 Grzec|           konieczności strzelenia mi w łeb, i wywnioskowałem, że
199 Grzec|             płacze, cała służba stoi w komplecie przed pałacem,
200 Grzec|        oczyma, a ja, założywszy ręce w tył (jak to zwykłem był
201 Grzec|       zwykłem był machinalnie czynić w obecności ojca), zadarłem
202 Grzec|           góry, bo pani była wysoka.~W taki sposób przez kilka
203 Grzec|            sobie. Służba milczała, a w powietrzu czuć było spaleniznę.~-
204 Grzec|           nie wiem, że mi strzelicie w łeb... Przecie mi to obiecał
205 Grzec|             nie wzięła pani hrabina.~W rogu tarasu stojący kucharz
206 Grzec|             czoła, spojrzała głęboko w oczy i rzekła do ojca:~-
207 Grzec|              ojciec dając mi pięścią w kark.~Z tarasu odeszli wszyscy,
208 Grzec|         kamień, zapatrzony we drzwi, w których znikła nasza dziedziczka
209 Grzec|             uczułem jakieś dławienie w piersiach. Gdyby kazała,
210 Grzec|             nie życzyła sobie tracić w ogniu reszty zabudowań,
211 Grzec|             mojej siostry.~Ja jednak w tych czasach już bardzo
212 Grzec|            sobie mc złego.~Nareszcie w początkach sierpnia odwieziono
213 Grzec|              mogąc nacieszyć się nim w ciągu dnia, wstałem cichutko
214 Grzec|         ciągu dnia, wstałem cichutko w nocy, ubrałem się po ciemku
215 Grzec|          nocy, ubrałem się po ciemku w surdut z czerwonym kołnierzem,
216 Grzec|       obrębem munduru i czapki byłem w negliżu, więc trochę zdrzemnąłem
217 Grzec|         zdrzemnąłem się i przespałem w uniformie do rana.~Taki
218 Grzec|        rozweselił moich kolegów, ale w gospodarzu naszej stancji
219 Grzec|           obudził podejrzenie, ze ma w domu nadzwyczajnego urwisa.
220 Grzec|           powiedział mu, iż za żadne w świecie skarby nie chce
221 Grzec|           ojciec pożegnał się ze mną w tak demonstracyjny sposób,
222 Grzec|              Przebieg mojej edukacji w klasie pierwszej nie przedstawia
223 Grzec|       obiektywnego sądu, wyznaję, ze w ogólnych zarysach życie
224 Grzec|           moje zmieniło się niewiele W szkole trochę dłużej przesiadywałem
225 Grzec|         trochę dłużej przesiadywałem w zamkniętej sali, w domu -
226 Grzec|    przesiadywałem w zamkniętej sali, w domu - trochę więcej biegałem
227 Grzec|       przygotowuje chłopców do życia w, społeczeństwie i daje im
228 Grzec|             prawdzie przekonałem się w tydzień po przybyciu do
229 Grzec| społeczeństwa~Teraz dopiero odkryłem w sobie ten rzeczywisty talent,
230 Grzec|  teoretycznych zaciekań, a popychała w kierunku działalności zbiorowej
231 Grzec|              pierwszorzędnych graczy w palanta, bywałem matką w
232 Grzec|             w palanta, bywałem matką w bitwach, organizowałem pozaklasowe
233 Grzec|          zwane wagusami, dyrygowałem w klasie ogólnym tupaniem
234 Grzec|      wytchnienia urządzali niekiedy, w sześćdziesięciu. Natomiast
235 Grzec|             myślenia, wnet uczuwałem w duszy jakąś pustkę, z której
236 Grzec|          uciekałem się do modelowego w takich wypadkach usprawiedliwienia.
237 Grzec|              albo że "się zaląkłem".~W ogóle byłem uczniem - przyszłości,
238 Grzec|            żem budził niezadowolenie w starych rutynistach, a posiadałem
239 Grzec|             promocji widziałem tylko w marzeniach, wybiegających
240 Grzec|              kaligraf; lecz ponieważ w jego umyśle sztuka pisania
241 Grzec|             wypukiwania mnie z klasy w czasie lekcyj i do widywania
242 Grzec|          szczerze zaniepokojony, gdy w którym tygodniu nie przypomniałem
243 Grzec|        Inspektor zamyślił się.~- Coś w tym jest! - szepnął. - Wiesz,
244 Grzec|              ci się na drugi raz!...~W ogóle miałem u pana inspektora
245 Grzec|     inspektora kredyt otwarty, co mi w szkole zrobiło pewną popularność,
246 Grzec|         trzej po całych dniach grali w karty pod ławką, a inni
247 Grzec|              mu dziwnie prędko ginął w handlu trunków i owsianego
248 Grzec|             Za to miał sobie kupować w czasie pauzy po dwie bułki
249 Grzec|              ukłuł, czwarty dał byka w ucho, a najmniej odważny
250 Grzec|        Józiem i począł mu palić byki w oba uszy. Garbus zanosił
251 Grzec|       śmiechu. Wtedy coś mnie ukłuło w serce. Schwyciłem otworzony
252 Grzec|             garbusowi byki, pchnąłem w rękę do kości wołając, że
253 Grzec|              nie dokucza kalece!..." W tej chwili wszedł profesor,
254 Grzec|              garbusek odwracał głowę w moją stronę i uśmiechał
255 Grzec|    podpowiadał!... Przez czas pobytu w szkołach wielu mi podpowiadało,
256 Grzec|            klęczeli za to, ale żaden w tej sztuce ani się umywał
257 Grzec|             ani się umywał do Józia. W podpowiadaniu garbusek był
258 Grzec|               Ile razy osadzono mnie w kozie, garbusek przynosił
259 Grzec|             nieprzyjemność, ze łzami w oczach zapewniał kolegów,
260 Grzec|         wiedza.~Profesor spojrzał mi w oczy, pokiwał głową i kazał
261 Grzec|           bystry. Ja zwykle czytałem w klasie romanse, a on słuchał
262 Grzec|    argumentów nadwerężyła moją wiarę w istnienie różnicy między
263 Grzec|             do zoologii streszczonej w książce Pisulewskiego. Dzięki
264 Grzec|              niespokojny, jak zwykle w podobnych razach, lecz zamiast
265 Grzec|            mieszkali na końcu miasta w dwu pokoikach parterowego
266 Grzec|           zastałem garbuska leżącego w krótkim łóżeczku. Był zupełnie
267 Grzec|         oddychał i drżał z zimna, bo w piecu nie napalono. Źrenice
268 Grzec|             miał prawie czarne oczy. W izdebce czuć było wilgoć,
269 Grzec|            chmurami świecił księżyc. W domu nie było świecy, zresztą -
270 Grzec|             łóżkiem - mnie pocałował w głowę. Uczułem, że pod pachą
271 Grzec|               co zadano na lekcje... W drugim pokoju wrzasnął przybysz:~-
272 Grzec|                 Rum-jamajka - wołano w drugim pokoju. Znowu coś
273 Grzec|         stanąłem we drzwiach patrząc w ciemność.~- Józio umarł!... -
274 Grzec|       przesilenie, żem tydzień leżał w łóżku.~Nie byłem na pogrzebie
275 Grzec|             i długo wpatrywał mi się w oczy, a potem nagle rzekł:~-
276 Grzec|            obroniłeś Józia, kiedy mu w klasie dokuczali?... "Czy
277 Grzec|         szyję i pocałował kilka razy w głowę szepcząc:~- Niech
278 Grzec|          biednego Józia - pamiątka."~W kufrze było mnóstwo pięknych
279 Grzec|     wiedziałem, i on się nie spytał.~W tydzień znowu przyszedłem
280 Grzec|             gałązki świeżo zatknięte w grób Józia, a między trawą -
281 Grzec|             i nadtłuczonych butelek.~W początkach maja rozeszła
282 Grzec|        Wypadki te oddziałały na mnie w szczególny sposób. Od tej
283 Grzec|               Wówczas zatapiałem się w czytaniu książek, które
284 Grzec|             wymykałem się za miasto, w jary zarosłe krzakami, i
285 Milkn|     Wróciwszy cało z piątej kampanii w życiu, pułkownik w końcu
286 Milkn|          kampanii w życiu, pułkownik w końcu roku 1871 wziął dymisją
287 Milkn|          1871 wziął dymisją i osiadł w Lyonie. Liczył sobie dopiero
288 Milkn|            swoich. Z babą zaś miałby w drodze dużo kłopotu.~Chciał
289 Milkn|              pijać razem czarną kawę w polskiej kawiarence, musieli
290 Milkn|            musieli razem jadać obiad w jednej restauracji. Potem
291 Milkn|    kampaniach i o polityce bieżącej. W ciągu roku starzy odkryli
292 Milkn|             a i dawniejszych wodzów. W roku zaś następnym poukładali
293 Milkn|         całkiem inaczej niż obecnie.~W trzecim roku jeden z nich
294 Milkn|          Opłakali go jak brata, lecz w miesiąc po pogrzebie zadecydowali,
295 Milkn|           pogrzebie zadecydowali, że w polityce nieboszczyka~tkwił
296 Milkn|            się jeszcze może przydać.~W czwartym roku umarł im drugi
297 Milkn|         pozostałym kolegą nie grywał w wista, tylko w mariasza.
298 Milkn|            nie grywał w wista, tylko w mariasza. Starzy mniej teraz
299 Milkn|              tym, co niekiedy bywało w niemieckich, doszli do wniosku,
300 Milkn|          lecz musi być ostrożny...~- W polityce, kochany kapitanie -
301 Milkn|         wszystkie strzały skierowano w jego piersi.~Ledwie go otrzeźwili.
302 Milkn|              do domu.~Na drugi dzień w miejscowych dziennikach
303 Milkn|         Kupiec znalazł się prędko, a w tydzień później starzec
304 Milkn|       gorączkę starca nie wdawał się w perswazje. Zrozumiał on,
305 Milkn|            mu emerytury, przedstawił w ambasadzie swoje dokumenta
306 Milkn|          mógł sobie znaleźć miejsca.~W rozmowie był nieuważny,
307 Milkn|              rozmowie był nieuważny, w towarzystwie cierpki. Gdy
308 Milkn|       wywiózł z kraju, druga wyrosła w nim na obczyźnie i samowładnie
309 Milkn|              i pragnień. Było mu źle w Lyonie, źle w Paryżu, źle
310 Milkn|            Było mu źle w Lyonie, źle w Paryżu, źle w teatrze, źle
311 Milkn|            Lyonie, źle w Paryżu, źle w teatrze, źle w pociągu.
312 Milkn|           Paryżu, źle w teatrze, źle w pociągu. W dzień przeszkadzał
313 Milkn|              teatrze, źle w pociągu. W dzień przeszkadzał myśleć,
314 Milkn|         dzień przeszkadzał myśleć, a w nocy zdawało się pułkownikowi,
315 Milkn|              wygania go z pokoju, że w nim szlocha i krzyczy rozdzierającym
316 Milkn|        otwartym polu, na swoim polu, w jego piersi nie wytrzyma
317 Milkn|             długi szereg słupów albo w telegraficznych dzwonkach
318 Milkn|          ledwie zdążył zająć miejsce w wagonie - i pociąg ruszył.~
319 Milkn|         późno wieczór i umieścił się w drugorzędnym hotelu, który
320 Milkn|         elektryczne dzwonki i służbę w poplamionych frakach. Nie
321 Milkn|              ale zagraniczny hotelik w złym gatunku.~Przespawszy
322 Milkn|            zmiany... Znikły wysokie, w białe i czerwone pasy malowane
323 Milkn|           Francji i postanowił wejść w towarzystwo ludzi.~Miał
324 Milkn|              osobami, które spotykał w Paryżu albo u wód.~Zanotował
325 Milkn|         dziesięcioma laty poznał się w Vichy.~Pułkownik natychmiast
326 Milkn|            niego i szczęściem zastał w domu.~Gospodarz na razie
327 Milkn|            jak też długo myśli bawić w Warszawie?~- Chciałbym tu
328 Milkn|            dość chłodny, nagle wpadł w entuzjazm. Porwał gościa
329 Milkn|             entuzjazm. Porwał gościa w objęcia, kilkanaście razy
330 Milkn|   przyjemnych chwil spędzonych razem w Vichy, przedstawił mu całą
331 Milkn|      pułkownik przyszedł na wieczór. W przedpokoju przyjął go sam
332 Milkn|          dalszych salonów; tam grano w karty. Gościnny gospodarz
333 Milkn|              gospodarz ofiarował się w tej chwili zebrać mu towarzystwo
334 Milkn|          Przysłuchiwał się rozmowom. W jednym kącie mówiono o karnawale,
335 Milkn|           kącie mówiono o karnawale, w drugim o giełdowych kursach,
336 Milkn|         drugim o giełdowych kursach, w trzecim o płci pięknej,
337 Milkn|              trzecim o płci pięknej, w czwartym o polityce, a mianowicie
338 Milkn|         kwestii do kwestii, usłyszał w końcu, że realna polityka
339 Milkn|              zapadającym się grobie, w którym spoczęli jego dawni
340 Milkn|          rozgrzania się tupał nogami w chodnik, uderzał się w ramiona
341 Milkn|        nogami w chodnik, uderzał się w ramiona albo rozcierał zsiniałe
342 Milkn|            podwórzu często spoglądał w okno pułkownika, starzec
343 Milkn|         chuchał sobie przez ten czas w ręce, więc dla rozbudzenia
344 Milkn|              uderzył chłopca pięścią w kark, a sam wciąż patrzył
345 Milkn|           Więc tylko spojrzeli sobie w oczy i pułkownik z wolna
346 Milkn|            pułkownik z wolna poszedł w stronę ulicy.~Wtedy szewc
347 Wakac|            że mu coś dolega; patrzył w ziemię i gorączkowo uderzał
348 Wakac|                   A tyś może skoczył w ogień?... - przerwałem mu
349 Wakac|       konopie na strychu u chłopa, a w kilka minut później strzecha.
350 Wakac|           później strzecha. Czytałem w tej chwili jakiś zajmujący
351 Wakac|            który medytował trzymając w obu rękach pustą konewkę.
352 Wakac|           gospodarz z kobieta wyszli w pole.~"Oto nasz system budowania!... -
353 Wakac|         prochem nabito..."~Istotnie, w ciągu paru minut cały dach
354 Wakac|            paru minut cały dach stal w płomieniu: dym gryzł w oczy,
355 Wakac|          stal w płomieniu: dym gryzł w oczy, a ogień tak mocno
356 Wakac|             inni leli wodę z konewek w taki sposób, że nie tknąwszy
357 Wakac|             Gdzie?..." - spytano. - "W chałupie, śpi w nieckach
358 Wakac|          spytano. - "W chałupie, śpi w nieckach pod oknem... Ino
359 Wakac|           usłyszał, serce drgnęło mi w niezwykły sposób.~"Jeżeli
360 Wakac|         chłopami!..." - "To leź sama w ogień, kiedyś taka mądra! -
361 Wakac|             się wyginać.~"Ale trzeba w końcu wedrzeć się tam -
362 Wakac|         odpowiedziało zastanowienie -w takim razie szkoda nawet
363 Wakac|         Trzymajcie ją!... - zawołano w odpowiedzi. - Skoczy w ogień
364 Wakac|      zawołano w odpowiedzi. - Skoczy w ogień i zginie..."~Usłyszałem
365 Wakac|            tuman dymu, zobaczyłem ją w oknie tak silnie pochyloną
366 Wakac|             nieba. Dziewczyna znikła w dymie, a mnie pociemniało
367 Wakac|            dymie, a mnie pociemniało w oczach.~"Ja-gna!..." - powtórzył
368 Wakac|       powrotem.~Z wysiłkiem dźwigała w rękach chłopca, który obudziwszy
369 Zywy |          Pani hrabina podczas wizyty w zakładzie sierot spostrzegła
370 Zywy |          książek zakład nie posiada.~W sercu pani hrabiny zatliła
371 Zywy |             zapomnieć o tym. Dopiero w salonie radcy, gdzie wypadło
372 Zywy |       dobroczynnych, opisała wypadek w zakładzie wraz z objaśnieniem
373 Zywy |           uczucia i jako bieglej-szy w sztuce myślenia, zawnioskował,
374 Zywy |          Przypomniał sobie nawet, że w szafie czy w kufrze posiada
375 Zywy |         sobie nawet, że w szafie czy w kufrze posiada cały stos
376 Zywy |          ciężki już był do grzebania w rupieciach.~Wieczorem radca
377 Zywy |              to, co hrabina widziała w zakładzie i słyszała od
378 Zywy |           gwiżdżąc wyszedł na obiad.~W parę dni później, w niedzielę,
379 Zywy |           obiad.~W parę dni później, w niedzielę, przed zamkniętymi
380 Cieni|         zachodu do wschodu słońca, a w dzień, rozbita, chowa się
381 Cieni|            kryjówkach i czeka.~Czeka w górskich przepaściach i
382 Cieni|  przepaściach i miejskich piwnicach, w gąszczu lasu i w głębi ciemnych
383 Cieni|          piwnicach, w gąszczu lasu i w głębi ciemnych jezior. Czeka
384 Cieni|             jezior. Czeka kryjąc się w przedwiecznych jaskiniach
385 Cieni|     przedwiecznych jaskiniach ziemi, w kopalniach, po rowach, w
386 Cieni|             w kopalniach, po rowach, w kątach domów, w załamkach
387 Cieni|              rowach, w kątach domów, w załamkach murów. Rozproszona
388 Cieni|              wszystkie skrytki. Jest w każdej szczelinie kory drzew,
389 Cieni|        każdej szczelinie kory drzew, w fałdach ludzkiego odzienia,
390 Cieni|        Wypłoszona z jednego miejsca, w okamgnieniu przenosi się
391 Cieni|           okien wysuwa się na ulice, w głuchym milczeniu szturmuje
392 Cieni|              i kształty rozpłyną się w nicestwie; trwoga, błąd
393 Cieni|        obejmą panowanie nad światem.~W takiej chwili na pustoszejących
394 Cieni|             cień.~I tak każdego dnia w roku. Czy na polach wiosna
395 Cieni|          miotają tumanami kurzu, czy w powietrzu kłębią się zimowe
396 Cieni|         dzieci, które, pozostawiwszy w kącie twoją latarkę, wdzierają
397 Cieni|      codziennych zdarzeniach?~Czy ty w ogóle posiadasz jaki dom,
398 Cieni|            ogóle posiadasz jaki dom, w którym by cię znaleźć można?
399 Cieni|       ulicach?~- U nas.~- A gdzie?~- W tamtej komórce.~Komórka
400 Cieni|             dodał - bo po dniu nigdy w izbie nie siedzi.~W. pół
401 Cieni|            nigdy w izbie nie siedzi.~W. pół roku przyszedłem drugi
402 Cieni|           drugi raz.~- A dziś nie ma w domu latarnika?~- Oho! -
403 Cieni|         wczoraj.~- Ależ on pochowany w oddziale najuboższych.~-
404 Cieni|    dwudziestu pięciu.~- Ale on leżał w niemalowanej trumnie.~-
405 Cieni|             i niepochwytną jak cień.~W pomroce życia, gdzie po
406 Cieni|           się o zawady, inni spadają w otchłań, a pewnej drogi
407 Omyl |          znajdował się pokoik brata, w zwykłym czasie napełniony
408 Omyl |              jeść. Po śniadaniu szła w pole zbaczając do chorych,
409 Omyl |        zbaczając do chorych, których w miasteczku nigdy nie brakło.
410 Omyl |            lub za coś dziękując. Ona w całej okolicy wszystkich
411 Omyl |        biegła doić krowy. Umiała też w razie potrzeby zaprząc konie
412 Omyl |           albo łatała moje odzienie, w nocy, gdy psy mocniej ujadały,
413 Omyl |             z łóżka i ledwie odziana w gruby szlafrok obchodziła
414 Omyl |            pacierza, pokazała mi się w nocy dusza ojca na ścianie.
415 Omyl |             z formy podobna do duszy w żelazku. Zląkłem się nadzwyczajnie
416 Omyl |           ścianę przez serce wycięte w okiennicy. Od tej jednakże
417 Omyl |      widziałem go zaledwie parę razy w życiu. Wiem, że nosił czarny
418 Omyl |       pocztową bryczkę szybko jadącą w tamtą stronę. Bryczka i
419 Omyl |            nad mą obłok kurzu ginęły w lesie, który wypełniał szczelinę
420 Omyl |        niebem i ziemią, a przede mną w dali stała tylko chata samotników,
421 Omyl |             słoneczne światło padało w jej okienka, wówczas nie
422 Omyl |         wyglądałem i zapytywałem się w duchu - kto w chacie mieszka?...
423 Omyl |        zapytywałem się w duchu - kto w chacie mieszka?... Czy to
424 Omyl |          słyszałem od prządek, i czy w mej nie siedzi czarownica
425 Omyl |        czarownica zamieniająca ludzi w zwierzęta?...~Dzień za dniem
426 Omyl |              dzieciństwo spłynęło mi w jeden dzień.~Było jeszcze
427 Omyl |           dzień.~Było jeszcze ciemno w pokoju, kiedy stara moja
428 Omyl |               zaczęła układać polana w kominku. Matka siedziała
429 Omyl |            Już musi jest za wrotami.~W okamgnieniu matka była ubraną
430 Omyl |            Łukaszową. Stara kobieta, w czepku z falbanami, podobną
431 Omyl |            pani zawołam.~Byłem znowu w łóżku. Wtedy mamka wzięła
432 Omyl |            goło chodził... Nie ma to w oczach ambicji za grosz...
433 Omyl |            czegóż się znowu ubierasz w nocną koszulę, kiej ci chcę
434 Omyl |         kaftanikiem. Ażeby ubrać się w nie, należało przez tylne
435 Omyl |              a następnie wsuwać ręce w ciasne rękawy...~- Antoś!
436 Omyl |          pasik? Patrzajcie go, pasik w łóżku... Jak będziesz taki
437 Omyl |         Jużci, on.~- Ten, co mieszka w chałupce??~- Jużci, tak.~-
438 Omyl |       chorobę! Zdrajca, i tyle. Tfu! w imię Ojca i Syna - mruczała
439 Omyl |                 krzyknąłem pokazując w tamtym kierunku język.~Wtem
440 Omyl |         nauki..~Boże, jaki byłem zły w tej chwili. No, ale co robić?
441 Omyl |           przy stole jak straszydło, w swoim surducie, z wysoką
442 Omyl |          długą jak biczysko okręcone w czarną chustkę. Już wydobywa
443 Omyl |              i niedbale pocałowawszy w rękę pana Dobrzańskiego,
444 Omyl |         machałem nogami, żem uderzał w dno stołu. Wtedy siwy surdut
445 Omyl |          wysokiej szyi, zwracały się w moją stronę. Czerwieniłem
446 Omyl |        powinieneś zachowywać się jak w kościele? Mówiłem ci to
447 Omyl |             brzozowej kory, strzelał w mą palcami, ciągnął za rzemyk,
448 Omyl |             stanowiły długie przerwy w upomnieniach pana Dobrzańskiego.
449 Omyl |            powtórzyłem sobie to samo w myśli, a on - dopiero zaczynał,
450 Omyl |               liniował go kantówką i w pierwszym wierszu z góry
451 Omyl |       Dobrzański drzemał sobie teraz w fotelu, a ja śpiewającym
452 Omyl |              kichnął, więc utarł nos w czerwoną chustkę i znowu
453 Omyl |            talerzy. Książki i kajety w okamgnieniu znikały ze stołu,
454 Omyl |              zajmował czerwony obrus w białe kwiaty i trzy nakrycia.
455 Omyl |            niedługo ludzie przestaną w Boga wierzyć! - dodał.~Oczy
456 Omyl |      wystąpił silny rumieniec. Wziął w rękę nóż i począł dzwonić
457 Omyl |            rękę nóż i począł dzwonić w talerz.~- Dałby Bóg - rzekła
458 Omyl |       mruknął starzec zaciskając nóż w pięści.~Matka spojrzała
459 Omyl |             Matka spojrzała mu ostro w oczy.~- Co pan mówi, panie
460 Omyl |         udzielony; bądź błogosławion w darach i we wszystkich dziełach
461 Omyl |            Amen!"~Szybko pocałowałem w rękę mamę i pana Dobrzańskiego
462 Omyl |             i wybiegłem na podwórko. W chwilę potem, ukryty za
463 Omyl |            widziałem, jak nauczyciel w wysokiej rogatej czapce
464 Omyl |            się na zakrzywionym kiju.~W dnie świąteczne, osobliwie
465 Omyl |        siadali do kart, młodzi grali w loteryjkę, w cenzurowanego,
466 Omyl |            młodzi grali w loteryjkę, w cenzurowanego, w ślepą babkę,
467 Omyl |          loteryjkę, w cenzurowanego, w ślepą babkę, a wszystko
468 Omyl |             panny.~- Gitara jest już w kuchni! - odezwałem się
469 Omyl |             się nieproszony. Wszyscy w śmiech, pan kasjer chciał
470 Omyl |            chwilę przyniósł gitarę - w zielonej koszulce. Kasjer
471 Omyl |       kolacji wyręczała pana kasjera w graniu, a on tańczył. Trwało
472 Omyl |                 wołał uderzając ręką w stół. Alem reszty już nie
473 Omyl |           już nie dosłyszał, bo mama w tej chwili kazała mi iść
474 Omyl |             wyższą czuprynę. Chodził w ciemnozielonym surducie
475 Omyl |           surducie z krótkim stanem, w niebieskich spodniach ze
476 Omyl |     strzemiączkami i z fartuszkiem i w aksamitnej kamizelce w pąsowe
477 Omyl |             i w aksamitnej kamizelce w pąsowe kwiaty. Na szyi nie
478 Omyl |       ludożercę -~Któż mnie pocieszy w niedoli, ~Jeśli nie ty,
479 Omyl |         Jeśli nie ty, lube serce?...~W tej chwili średnia panna
480 Omyl |      ptaszyno mały? ~Może zabłądzisz w te strony, ~Które mnie dziecięciem
481 Omyl |            ciszej), Matko, szczęścia w tobie, ~Wszystko się zmieniło,
482 Omyl |           się zmieniło, a twe dzieci w grobie.~W pokoju było cicho
483 Omyl |               a twe dzieci w grobie.~W pokoju było cicho jak w
484 Omyl |              W pokoju było cicho jak w kościele, tylko pani majorowa
485 Omyl |           burmistrz. - To największy w mieście rewolucjonista -
486 Omyl |             niż zwykle. Utopił wzrok w starszej pannie burmistrzównie
487 Omyl |             i śpiewał półgłosem:~Już w gruzach leżą Maurów posady, ~
488 Omyl |       jeszcze twierdze Grenady, ~Ale w Grenadzie zaraza. ~Broni
489 Omyl |              pan burmistrz bijąc się w piersi - ja zbyt wiele chcę
490 Omyl |                Cóż pan widzisz złego w tej piosence? - zapytał
491 Omyl |           panie, wyszedłbym na rynek w czerwonej konfederatce.
492 Omyl |         wołał zaperzony prezydent. - W razie, czego Boże nie dopuść,
493 Omyl |       wszystkie tutejsze zuchy wlezą w kąt, ale ja pokażę, co umiem.~-
494 Omyl |           umiem.~- Franiu! tobie się w głowie przewraca - mitygowała
495 Omyl |          niedbale brząkał na gitarze w takt wykrzykników pana burmistrza.
496 Omyl |         wydawał się za krótki.~Jakby w odpowiedzi, zegar wykukał
497 Omyl |             na gitarze, zupełnie jak w rzeczywistości. Ta tylko
498 Egip |     najmędrszego lekarza ze świątyni w Karnaku i rzekł:~- Wiem,
499 Egip |          słowa i na pierścień, ażeby w sprawowaniu władzy ani na
500 Egip |              śmiercią dziada; ale że w sprawowaniu władzy nie mogło