Now.

  1 Katar|                             KATARYNKA~ ~Na ulicy Miodowej co dzień
  2 Katar|                 kapelusza i przechodził na drugą stronę ulicy, ażeby
  3 Katar|         termometr, potem znowu zawracał na prawy chodnik, zatrzymywał
  4 Katar|                 i nieraz myślał, że się na niej wiele rzeczy zmieniło.
  5 Katar|            wówczas sztuki piękne robiły na nim wrażenie, ale czasu
  6 Katar|               znaleźć ani jednej chwili na oświadczyny będąc zajęty
  7 Katar|            urosło mu aż do ciemienia, a na wąsach pokazało się kilka
  8 Katar|                 złożone, urządził w nim na własny koszt posadzki, sprawił
  9 Katar|              należyty, ale nie czekając na oświadczyny mecenasa wyszła
 10 Katar|          gładkie posadzki - odezwał się na to półgłosem serdeczny przyjaciel
 11 Katar|               jakby wiorstowymi słupami na drodze jego życia. Nie zapalał
 12 Katar|                 unosił, ale - smakował.~Na koncertach wybierał miejsca
 13 Katar|           którzy najpierwej poznają się na talencie. Ale utworów miernych
 14 Katar|               występkach nie rozmawiał.~Na nieszczęście, żaden śmiertelnik
 15 Katar|         katarynek.~Gdy mecenas usłyszał na ulicy katarynkę, przyśpieszał
 16 Katar|         katarynkę, przyśpieszał kroku i na parę godzin tracił humor.
 17 Katar|                łagodny - wpadał w gniew na pierwszy odgłos katarynkowych
 18 Katar|           którego mi nie wypada trwonić na słuchanie obrzydliwej muzyki.~
 19 Katar|             odkrywszy sprawcę wyzwał go na pojedynek.~Aż sąd honorowy
 20 Katar|         rozlewowi krwi o rzecz tak małą na pozór.~Dom, w którym mecenas
 21 Katar|                no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Kazimierz, proszę
 22 Katar|               ode mnie dziesięć złotych na miesiąc, ale wiesz za co?...~-
 23 Katar|        wzruszony stróż.~- Za to, ażebyś na podwórze nigdy nie wpuszczał
 24 Katar|                 forsować wzroku, siadał na fotelu naprzeciw okna i
 25 Katar|          spadłszy z etatu przeniósł się na Pragę. Po nim najął pokoiki
 26 Katar|          kłótliwego usposobienia wzięli na wieś krewni, a do lokalu
 27 Katar|         wyrabiała pończochy i kaftaniki na maszynie. Młodszą z nich
 28 Katar|            Kiedy więc pan Tomasz usiadł na swoim fotelu, doskonale
 29 Katar|                Były tam sprzęty ubogie. Na stołkach i krzesłach, na
 30 Katar|                Na stołkach i krzesłach, na kanapie i na komodzie leżały
 31 Katar|                 krzesłach, na kanapie i na komodzie leżały tkaniny
 32 Katar|                 szycia i kłębki bawełny na pończochy.~Z rana kobiety
 33 Katar|              nie widział nawet uśmiechu na bledziutkich ustach i nieruchomej
 34 Katar|           całowała je. W końcu związała na powrót w bukiecik, włożyła
 35 Katar|              mocno. Pan Tomasz spojrzał na drugą stronę podwórza i
 36 Katar|               gdyż z pośpiechem założył na nos binokle.~Oto, co spostrzegł:~
 37 Katar|              dziewczynka oparłszy głowę na ręku położyła się prawie
 38 Katar|                ręku położyła się prawie na wznak w swoim oknie - i -
 39 Katar|               patrzyła prosto w słońce. Na jej twarzyczce, zwykle tak
 40 Katar|             doświadczył kłucia w oczach na samą myśl, że ktoś może
 41 Katar|          szóstym roku życia zachorowała na jakąś gorączkę; przez kilka
 42 Katar|                dnia, kiedy ją posadzono na poduszce, zapytała matki:~-
 43 Katar|               dalej:~- Prawda, mamo, że na dworze ciągle jest dzień?...
 44 Katar|          twardym i dźwięcznym krążkiem, na którym znajdowały się jakieś
 45 Katar|                Uwaga jej skierowała się na zmysł dotyku, powonienia
 46 Katar|           Zjawiska odległe oddziaływały na nią tylko przez słuch. Przysłuchiwała
 47 Katar|          konewkę z kuchni, potem poszła na drugie podwórze i napompowała
 48 Katar|                  Wydeptała każdy kamień na podwórzu, dotknęła każdej
 49 Katar|        odmiennych światów: do piwnicy i na strych.~W piwnicy powietrze
 50 Katar|               była noc dla ociemniałej.~Na strychu zaś, szczególniej
 51 Katar|              dla niej dzień...~Nie dość na tym. Na strychu częściej
 52 Katar|               dzień...~Nie dość na tym. Na strychu częściej niż w pokoju
 53 Katar|              gdy dziewczynka skierowała na nie przygasłe oczy, zdawało
 54 Katar|              musiała siedzieć w pokoju. Na strych i do piwnicy nie
 55 Katar|            słyszała ptaków ani drzew, a na podwórzu panowała straszna
 56 Katar|          pobożne ani dziada, który grał na klarnecie, ani kataryniarzy.~
 57 Katar|        Zmizerniała w ciągu kilku dni, a na jej twarzy ukazał się wyraz
 58 Katar|           doktorowa wyjechała z dziećmi na letnie mieszkanie, że zepsuł
 59 Katar|         awanturę ze stójkowym i poszedł na tydzień - do kozy. Zapytał
 60 Katar|                  puszczał kółka dymu, a na wiernego sługę nawet nie
 61 Katar|               sługę nawet nie spojrzał.~Na drugi dzień pan Tomasz jeszcze
 62 Katar|             twarz i szpakowate faworyty na szafirowym tle pokojowego
 63 Katar|           wspólniczka robiąca pończochy na maszynie podziwiały mecenasa
 64 Katar|           mecenasa i mówiły, że wygląda na czerstwego wdowca, który
 65 Katar|              trudny do pojęcia wypadek.~Na podwórzu, pod samym oknem
 66 Katar|               kawałki! Gdzie tam! jakby na większą szykanę katarynka
 67 Katar|                głośno, że szyby drżały. Na domiar złego, trąba, od
 68 Katar|       pośmiertnych rozporządzeń chorego na umyśle obywatela X jemu
 69 Katar|               przyprawiła o apopleksją.~Na dobitkę, kataryniarz widząc
 70 Katar|                no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Paweł, jaśnie
 71 Katar|                 płacił dziesięć złotych na miesiąc, ale wiesz za co?...~-
 72 Katar|               za co?...~- Za to, ażebyś na podwórze nigdy nie puszczał
 73 Katar|             puszczał co dzień katarynki na podwórze - powtórzył mecenas
 74 Katar|               do ucha i pokazuje palcem na czoło...~Pan Tomasz uśmiechnął
 75 Katar|                 listę lekarzy i zapisał na kartce adresy kilku okulistów.
 76 Kamiz| kosztowniejszych lub mniej kosztownych, na jakie kogo stać. Ja także
 77 Kamiz|             pisałem jeszcze w gimnazjum na lekcjach języka łacińskiego...
 78 Kamiz|                Dużo plam, brak guzików, na brzegu dziurka, wypalona
 79 Kamiz|                 niej są ściągacze. Ten, na którym znajduje się sprzączka,
 80 Kamiz|          krawiecku, a ten drugi, prawie na całej długości, jest pokłuty
 81 Kamiz|               zębami sprzączki.~Patrząc na to od razu domyślasz się,
 82 Kamiz|                dosięgną!, tego stopnia, na którym kamizelka przestaje
 83 Kamiz|               robi trochę kłopotu. Szaf na zbiory jeszcze nie mam,
 84 Kamiz|              która sypiała, o ile wiem, na kuferku za szafą. Szafa
 85 Kamiz|           którzy płacili jej trzy ruble na rok i co dzień gotowali
 86 Kamiz|               łóżka, stół, szafa... Ale na początku listopada sprzedano
 87 Kamiz|               Potem zamknęła mieszkanie na klucz, powoli przeszła na
 88 Kamiz|               na klucz, powoli przeszła na dziedziniec, w bramie oddała
 89 Kamiz|        popatrzyła w swoje niegdyś okno, na które padały drobne płatki
 90 Kamiz|            śniegu, i - znikła za bramą.~Na dziedzińcu został handlarz
 91 Kamiz|                    odparł Żydek. Rzucił na ziemię kamizelkę, otrząsnął
 92 Kamiz|               fajn mebel!... - mówił. - Na taki śnieg to tylko taki
 93 Kamiz|                 dwa. Ale to dobre tylko na lato!...~- Co chcesz za
 94 Kamiz|                i szybko podniósł leżącą na ziemi.~- Za te kamyzelkie?...
 95 Kamiz|               To przecie nie jest ubjór na małe dziecko, to jest na
 96 Kamiz|                na małe dziecko, to jest na dorosłe osoby...~- No, jeżeli
 97 Kamiz|           gniewa! - przerwał mięknąc. - Na moje sumienie, za pół rubelka
 98 Kamiz|                mogę, ale - ja zdaję się na pański rozum... Niech pan
 99 Kamiz|                wjatr!...~I wskazał ręką na okno, za którym kłębił się
100 Kamiz|                W parę minut znowu wołał na podwórzu: "Handel! handel!..." -
101 Kamiz|                się. Położyłem kamizelkę na stole i począłem marzyć
102 Kamiz|               kamienicy sprowadzili się na początku kwietnia. Wstawali
103 Kamiz|               wychodzili do miasta. Ona na lekcje, on do biura.~Był
104 Kamiz|               drobny urzędniczek, który na naczelników wydziałowych
105 Kamiz|            takim podziwem jak podróżnik na Tatry. Za to musiał dużo
106 Kamiz|             szyła. Niekiedy spojrzawszy na niego przerywała swoją robotę
107 Kamiz|                  kładź się!...~Niekiedy na jej słowa odpowiadał mój
108 Kamiz|         Powiedziałbym, że nawet za tęgą na tak małego urzędnika.~Co
109 Kamiz|              około południa, wychodzili na spacer trzymając się pod
110 Kamiz|                nocy. Żona, utuliwszy go na łóżku, sprowadziła do pokoju
111 Kamiz|                jednego, i to wypadkiem, na ulicy.~Doktor, spojrzawszy
112 Kamiz|              ulicy.~Doktor, spojrzawszy na nią przy blasku migotliwej
113 Kamiz|                 ze zmęczenia, a dorożki na ulicy nie było, więc podał
114 Kamiz|              poleżyć. Czy może wyjechać na wieś?~- Nie może... - szepnęła
115 Kamiz|              uspokoi się, a resztę zdać na Boga. Dobranoc.~Słowa doktora
116 Kamiz|            uśmiechnął się. -Ile to krwi na wojnie z człowieka upływa,
117 Kamiz|              nie mów - prosiła go pani.~Na dworze zaczęło świtać. W
118 Kamiz|                 jeszcze o kilka lekcy j na tydzień i za ich pomocą
119 Kamiz|                 Około pierwszej wracała na parę godzin do domu, ażeby
120 Kamiz|             ażeby ugotować mężowi obiad na maszynce, a potem znowu
121 Kamiz|                 a potem znowu wybiegała na jakiś czas.~Za to już wieczory
122 Kamiz|            spotkała się pani z doktorem na ulicy. Długo chodzili razem.
123 Kamiz|           tajemnicę, gdyby ją posiadał.~Na twarzy kobiety ukazał się
124 Kamiz|                 w łóżku, tylko siedział na krześle ubrany, gotowy do
125 Kamiz|                    Mąż bacznie spojrzał na nią. Nie oderwała nawet
126 Kamiz|              głupstwo! - mówił chory. - Na przejściu od lata do jesieni
127 Kamiz|            dlaczego moja kamizelka leży na mnie coraz luźniej?... Strasznie
128 Kamiz|           pomocy żony nie mógł wciągnąć na siebie żadnej sztuki ubrania.
129 Kamiz|               Tyle przynajmniej wymogła na nim, że na wierzch nie kładł
130 Kamiz|         przynajmniej wymogła na nim, że na wierzch nie kładł surduta,
131 Kamiz|                 aż porobiły się wypieki na twarzy. Ale była spokojna.~
132 Kamiz|                pilniejszą zwracał uwagę na swoją kamizelkę. Co parę
133 Kamiz|             wysiliła, że musiał przejść na łóżko. Tam jednak, jako
134 Kamiz|                            Dziś patrząc na starą kamizelkę widzę, że
135 Kamiz|                        myślałem patrząc na niebo.~Nieba prawie już
136 Grzec|              poszedł do szkół.~Ponieważ na próżno szukałby kto nazwiska
137 Grzec|           ojciec mój awansował z rządcy na plenipotenta i otrzymał
138 Grzec|              wierzchowe konie, tratował na polowaniach chłopskie zasiewy,
139 Grzec|        nieboszczyka z herbowym sygnetem na palcu i - ów pieprzowy wybuch,
140 Grzec|                 polach niż wywracać się na śliskiej posadzce, a po
141 Grzec|                drzewach i usadowiłem ją na żerdziowym płocie w taki
142 Grzec|           mówiąc, że mogłem Loni zrobić na całe życie nieszczęśliwą.~
143 Grzec|             mazać się i biegła do kogoś na skargę.~Ponieważ z folwarcznymi
144 Grzec|                 pół dnia przesiedziałem na pływającej kępie, nie większej
145 Grzec|              przez dymnik wdrapałem się na dach pałacu tak nieszczęśliwie,
146 Grzec|          wyśpiewać to, co wiatr wygrywa na drzewach. Nieraz słyszałem
147 Grzec|                 ich stosunkach. W mojej na przykład wyobraźni plenipotent
148 Grzec|               był mój legitymizm oparty na przykazaniach ojca, który
149 Grzec|       przepisach, dość mi było spojrzeć na czerwoną szafę w kancelarii
150 Grzec|                kwitów i notatek wisiała na gwoździu pięciopalczasta
151 Grzec|             pewien rodzaj encyklopedii, na którą patrząc przypominałem
152 Grzec|             zrobiono źle, szedł do niej na skargę; kto był chory, brał
153 Grzec|                 pistolet miał być użyty na obronę wszelkiej innej własności
154 Grzec|              hrabiny, a wojskowy pałasz na obronę jej honoru. Swojej
155 Grzec|              leżał gdzieś w takim kącie na strychu, że nawet ja nie
156 Grzec|                dubeltówki przeznaczonej na wilki, pistoletu na obronę
157 Grzec|       przeznaczonej na wilki, pistoletu na obronę własności i pałasza
158 Grzec|              obronę własności i pałasza na obronę honoru hrabiny, udało
159 Grzec|             dziurkę z boku, i poszedłem na polowanie.~Wielki klucz
160 Grzec|        przybiłem jak należy pakułami, a na wywołanie eksplozji wziąłem
161 Grzec|          ujrzałem kilka wron polujących na dworskie kaczęta. Prawie
162 Grzec|                 łatwo unieść przysiadła na obórce.~Na ten widok zagrała
163 Grzec|            unieść przysiadła na obórce.~Na ten widok zagrała we mnie
164 Grzec|              się już zaduszone kaczątko na ziemię, wrona dotknięta
165 Grzec|                śmiertelną obawą uciekła na najwyższą lipę, ja zaś ze
166 Grzec|               się ludzie, przygalopował na koniu mój ojciec, po czym
167 Grzec|                 mieszkania i powiesiłem na właściwym miejscu ucho od
168 Grzec|            Zaprowadzono mnie do pałacu. Na tarasie zobaczyłem mego
169 Grzec|             pani hrabiny. Ona spojrzała na mnie smutnymi oczyma, a
170 Grzec|               oka z pani, która zrobiła na mnie dziwne wrażenie.~-
171 Grzec|              półgłosem:~- Jest materiał na człowieka, panie Leśniewski.
172 Grzec|                  chętnie położyłbym się na zgliszczach obórki i tak
173 Grzec|                 dałbym się powoli upiec na niej. Nie za to, że mnie
174 Grzec|              mnie organista i gorzelany na przemian. Mówiono nawet,
175 Grzec|                 Tylko raz chciałem się, na próbę, powiesić. Ale później
176 Grzec|               czym ojciec umieścił mnie na stancji z korepetycją, rodzicielską
177 Grzec|          złotych i pięć korcy ordynarii na rok i - sprawił mi szkolny
178 Grzec|          czerwonym kołnierzem, włożyłem na głowę czapkę z czerwonym
179 Grzec|            skarby nie chce mnie trzymać na stancji, chyba - że mu ojciec
180 Grzec|             jeszcze pięć korcy kartofli na rok. Po długich targach
181 Grzec|                 długich targach stanęło na trzech korcach, ale swoją
182 Grzec|    wybitniejszych momentów Dziś patrząc na owe czasy z historycznej
183 Grzec|                Zmieniłem suknie cywilne na mundur, a osoby, pracujące
184 Grzec|                 kłopotliwymi pytaniami, na które jedyną odpowiedzią
185 Grzec|       głosowaniu z sobą samym przeważał na stronę kaligrafii i dawał
186 Grzec|                bowiem wykład oparty był na metodzie poglądowej, to
187 Grzec|           metodzie poglądowej, to jest "na biciu łap" za nieuwagę.
188 Grzec|                 udało mi się napisać mu na imieniny wiersz obejmujący
189 Grzec|            podpowiadali albo czy leżąca na poprzedniej ławce książka
190 Grzec|                Leśniewski, zostań ty tu na chwilkę.~- Mój złocisty
191 Grzec|           zmalował, to - policzy ci się na drugi raz!...~W ogóle miałem
192 Grzec|               chłopczyk garbaty, karzeł na swój wiek, mizerny, z małym
193 Grzec|                do szkoły, chodzić z nim na spacer, dawać mu korepetycje,
194 Grzec|               się niekiedy wydawało, że na takiego malca nawet Bóg
195 Grzec|              sześć i po dziesięć groszy na dzień. Za to miał sobie
196 Grzec|                 serca. ~Podatek ten nie na wiele mu się przydał, bo
197 Grzec|               Józio tylko uśmiechał się na te koleżeńskie żarty, czasami
198 Grzec|                mówił, tylko opierał się na chudych rękach i szlochał.~
199 Grzec|           początku mało zwracałem uwagi na garbuska, który wydał mi
200 Grzec|                dostał ani jednego byka. Na pauzie także mu nikt nie
201 Grzec|                przyjacielem.~Spojrzałem na niego z góry. On zmieszał
202 Grzec|                garbusek nie potrzebował na jakiej lekcji uważać, wówczas
203 Grzec|                niemieckiego wyrwał mnie na środek. Przerażony Józio
204 Grzec|          rzeczowniki rodzaju żeńskiego, na przykład die Frau - pani. ~
205 Grzec|          rzeczowniki rodzału żeńskiego, na przykład die Frau - pani.
206 Grzec|           przykład die Frau - pani. Ale na tym skończyła się moja wiedza.~
207 Grzec|               nauczyciel kazał mi pójść na miejsce.~Wracając do ławki
208 Grzec|                mnie wypukuje. Wybiegłem na korytarz trochę niespokojny,
209 Grzec|                   Ja.~Przestąpił z nogi na nogę, jakhy chwiejąc się,
210 Grzec|            Znowu zachwiał się, spojrzał na mnie błędnym wzrokiem i
211 Grzec|               Nie poszedłem już do domu na obiad, tylkom pobiegł do
212 Grzec|            Józia~Obaj z ojcem mieszkali na końcu miasta w dwu pokoikach
213 Grzec|             głucho jęczeć i kaszlać, aż na usta wystąpiła mu różowa
214 Grzec|                ciężko usiadł, widocznie na kufrze, uderzył głową o
215 Grzec|           czasem. Powiesz mi, co zadano na lekcje... W drugim pokoju
216 Grzec|              Tak mnie łamie!... Czyś ty na mnie usiadł, Kaziu? Kaziu!...
217 Grzec|             drżący. Człowiek rzucił się na kufrze i wykrzyknął:~- Wynoś
218 Grzec|            Józia, i - kazał mi postawić na krzyżu dwanaście baniek
219 Grzec|                leżał w łóżku.~Nie byłem na pogrzebie Józia, którego
220 Grzec|                jego strasznie płakał, a na cmentarzu złapał trumnę
221 Grzec|                    Wołał tak głośno, że na korytarz powychodzili profesorowie.
222 Grzec|        wieczorem jakiś faktor przyniósł na stancją spory kufer dla
223 Grzec|     poważniejszego czytania.~Dobrze już na wiosnę wybrałem się pierwszy
224 Grzec|               wybrałem się pierwszy raz na grób Józia. Był taki mały
225 Grzec|           powiedział Józiowi, co zadali na lekcje, bo i sam nie wiedziałem,
226 Grzec|               tydzień znowu przyszedłem na cmentarz. Znowu zobaczyłem
227 Grzec|         doktorzy, że człowiek ten umarł na anewryzm.~Wypadki te oddziałały
228 Grzec|         anewryzm.~Wypadki te oddziałały na mnie w szczególny sposób.
229 Milkn|               zaczął nawet szukać kupca na swój domek z ogródkiem.
230 Milkn|          poniosą, byle wieczorem stanął na czas do wista. Ponieważ
231 Milkn|             człowiekiem, i nie wiadomo, na co się jeszcze może przydać.~
232 Milkn|               głowy... choć obaj są już na boskim sądzie.~Nareszcie -
233 Milkn|              umarł i kapitan.~Pułkownik na razie nie okazał żalu; zajął
234 Milkn|              kazał się odwieźć do domu.~Na drugi dzień w miejscowych
235 Milkn|            pożegnania gościnnej Francji na zawsze.~- Nie żal ci też,
236 Milkn|              może by i myślał, że wraca na swoje dawne drzewo i że
237 Milkn|              odpoczął choć do lata. Ale na próżno. Starca, od chwili
238 Milkn|           drukowany po polsku. Wszędzie na coś czekał, jakby lada chwilę
239 Milkn|               ale - od dawna wyglądany. Na bulwarach, ponad tysiącem
240 Milkn|               równiny śniegiem pokryte, na horyzoncie czarne lasy,
241 Milkn|              kraju, druga wyrosła w nim na obczyźnie i samowładnie
242 Milkn|            białym wąsom i białej muszce na brodzie odgadywali, że to
243 Milkn|               koleje, i - wróżyli wojnę na obu frontach.~Do granicy
244 Milkn|                 jeść, ani spać; wyszedł na spacer za stacją.~Szedł
245 Milkn|                i dalej. Zaczęło świtać. Na wschodzie ukazał się jasny
246 Milkn|          zdawało się, że gdy raz stanie na otwartym polu, na swoim
247 Milkn|                stanie na otwartym polu, na swoim polu, w jego piersi
248 Milkn|             tylko posępne, ceglane domy na śnieżnych wydmach. Nawet
249 Milkn|                 pół wiekiem opuścił!...~Na dworcu zadzwoniono. Pułkownik
250 Milkn|           Daremna praca! Inny kraj leży na dnie duszy, inny przed oczyma.
251 Milkn|               pułkownik od rana wyszedł na miasto. Wziął dorożkę i
252 Milkn|                 za jego czasów polowano na dzikie kaczki, stało dziś
253 Milkn|         szwajcara o wyszukanie adresów. Na drugi dzień przyniesiono
254 Milkn|                zastał w domu.~Gospodarz na razie nie poznał go, a poznawszy
255 Milkn|              tysiące młodzieży szuka go na próżno...~- No, ja tego
256 Milkn|                swoją rodzinę i zaklinał na wszystkie świętości, ażeby
257 Milkn|           przyjęcia pułkownik przyszedł na wieczór. W przedpokoju przyjął
258 Milkn|                 włoską, choć mogła znać na palcach węgierską - druga
259 Milkn|                  trochę we śnie, trochę na jawie. Gdy znużony tracił
260 Milkn|       człowiekiem, lecz że jest krzyżem na zapadającym się grobie,
261 Milkn|              uczuł tęsknotę za Francją.~Na drugi dzień przypadała niedziela.
262 Milkn|           wszyscy dla niego.~Miał numer na dole. Gdy około dziesiątej
263 Milkn|                 jego oknem chodzi tam i na powrót jakiś ubogo odziany
264 Milkn|             pułkownika, starzec zwrócił na niego uwagę i spytał kelnera:
265 Milkn|             dziecku.~Pułkownik miał iść na śniadanie do miasta. Ubrał
266 Milkn|       spieszniej i zaciekawiony wyszedł na podwórze.~Na jego widok
267 Milkn|       zaciekawiony wyszedł na podwórze.~Na jego widok człowiek z dzieckiem
268 Milkn|              jak wryty. Wykręcił czapkę na bakier, zmarszczył brwi,
269 Milkn|                 gdyby chciał rzucić się na pułkownika, ale według jego
270 Milkn|               kark, a sam wciąż patrzył na starca jak na wilka, myśląc,
271 Milkn|             wciąż patrzył na starca jak na wilka, myśląc, że postępuje
272 Milkn|              wyrazów, a przy tym - było na podwórzu trochę ludzi. Więc
273 Milkn|             Tymczasem pułkownik poszedł na śniadanie, ale jadł niewiele,
274 Milkn|                Karową i z niej spojrzał na Wisłę, zobaczył znowu taki
275 Wakac|                                         NA WAKACJACH~Wieczorem, jak
276 Wakac|               kolega. Mieszkaliśmy obaj na wsi o kilka wiorst od siebie
277 Wakac|        zarumienił; zresztą może mu padł na twarz blask zachodzącego
278 Wakac|           ciągnął po przerwie - konopie na strychu u chłopa, a w kilka
279 Wakac|            zajmujący rozdział Saya, ale na widok kłębów czarnego dymu
280 Wakac|               ciekawość i powlokłem się na miejsce. Ludzie byli przy
281 Wakac|                  a jedną babę wywrócili na ziemię. Nie robiłem im żadnych
282 Wakac|                jednak nie ruszył. Słoma na dachu już spłonęh, a krokwie
283 Wakac|           pomyślałem - więc ja pójdę... Na uratowanie chłopca wystarczy
284 Wakac|                nagle jednak przyszły mi na myśl: jej dziki zapał i
285 Wakac|             rosnące przy drodze badyle.~Na niebie zaczęły się pokazywać
286 Wakac|               obaj układaliśmy projekta na przyszłość, lecz dziś żaden
287 Zywy |            zakładzie sierot spostrzegła na korytarzu niezwykłą scenę:
288 Zywy |              któremu całe żyde upływało na oddawaniu drobnych usług
289 Zywy |             redakcji" Kuriera" i wpłynę na nich, ażeby zrobili ogłoszenie.~
290 Zywy |               ażeby zrobili ogłoszenie.~Na drugi dzień pan Z. wbiegł
291 Zywy |                 zadyszany do "Kuriera", na wszystkie świętości błagając
292 Zywy |                opieką publiczną, cierpi na brak książek.~Maleństwo
293 Zywy |                  Potem gwiżdżąc wyszedł na obiad.~W parę dni później,
294 Zywy |                rumieniąc się, o ile jej na to pozwalały początki blednicy.~
295 Zywy |              spytałem.~- Proszę pana, a na co to? - odparł zmieszany.~-
296 Zywy |              skutkiem tego przyszedł mi na myśl - telegraf nowej konstrukcji.~
297 Cieni|                            CIENIE~Kiedy na niebie dogasają blaski słońca,
298 Cieni|          załamkach murów. Rozproszona i na pozór nieobecna wypełnia
299 Cieni|                okamgnieniu przenosi się na inne, korzystając z lada
300 Cieni|                 ją wygnano, wedrzeć się na nie zajęte stanowiska i
301 Cieni|                 szaf i stołów wypełzuje na środek pokoju i obsiada
302 Cieni|                i szyby okien wysuwa się na ulice, w głuchym milczeniu
303 Cieni|              ściany i dachy i zaczajona na szczytach, cierpliwie czeka,
304 Cieni|         szczytach, cierpliwie czeka, aż na zachodzie zbledną różowe
305 Cieni|                światem.~W takiej chwili na pustoszejących ulicach Warszawy
306 Cieni|           każdej latarni zatrzymuje się na mgnienie i roznieciwszy
307 Cieni|                każdego dnia w roku. Czy na polach wiosna dyszy zapachem
308 Cieni|            lipcowa burza, czy rozhukane na ulicach jesienne wichry
309 Cieni|               latarkę, wdzierają ci się na kolana i obejmują cię za
310 Cieni|              przy ścianie, a obok niego na wysokim kiju latarkę. Latarnika
311 Cieni|             kilka szczegółów pojechałem na cmentarz.~- Pokażcie mi,
312 Cieni|               drogi nikt nie zna, gdzie na skrępowanego przesądami
313 Cieni|                 płomyk nad głową, każdy na swojej ścieżce roznieca
314 Omyl |             OMYŁKA~Dom mojej matki stał na brzegu miasteczka, przy
315 Omyl |                 nocy. O świcie była już na dziedzińcu i oglądała krowy,
316 Omyl |                wracała do domu, czekali na nią różni interesanci: jeden
317 Omyl |             dziecko, a tamta przyniosła na sprzedaż garstkę lnu. Prawie
318 Omyl |                mi się w nocy dusza ojca na ścianie. Była jasnobiała,
319 Omyl |                 to blask księżyca padał na ścianę przez serce wycięte
320 Omyl |            kołnierzem i że sposobił się na doktora.~Nieraz, zdjęty
321 Omyl |                ciekawością, wychodziłem na strych, ażeby przez najwyższy
322 Omyl |             mama jeździła po kilka razy na rok. Nieraz śledziłem pocztową
323 Omyl |               dużego kota, który patrzy na mnie, jakby chcąc się rzucie.
324 Omyl |                Czy to nie jest chałupka na kurzej nóżce, o której tyle
325 Omyl |              Czas uciekał jak podróżni, na których niekiedy patrzyłem
326 Omyl |              drew i cicho położywszy je na podłodze, zaczęła układać
327 Omyl |            kominku. Matka siedziała już na łóżku szepcząc pacierz:~- "
328 Omyl |                 łaski pełna " A jak tam na dworze, Łukaszowa?~- Niczego -
329 Omyl |                alkierza. Z komina padły na pokój czerwone blaski, drzewo
330 Omyl |      świergotały roje ptaków. Spocząłem na klęczącą przed kominem Łukaszową.
331 Omyl |                 jednym skokiem usiadłem na karku niańce. - A cóż to
332 Omyl |                 się baba spychając mnie na podłogę. - Idź zaraz do
333 Omyl |            upominała mamka zapinając mi na plecach cztery guziki. -
334 Omyl |              jak Łukaszowa, bo mi wciąż na myśl przychodził niedobry
335 Omyl |            pośpiechem i zaraz wybiegłem na dziedziniec wystrugać pałasz
336 Omyl |           mosiężne okulary i zaciska je na nosie Z prawej strony na
337 Omyl |                na nosie Z prawej strony na stole czerwona chustka,
338 Omyl |             Boże, że też nie ma sposobu na takiego człowieka!... Przychodzi
339 Omyl |           Kręciłem się, jakbym siedział na szczotce do czesania lnu,
340 Omyl |            później jego głowa, osadzona na wysokiej szyi, zwracały
341 Omyl |            hałasy? Nie wiesz, że jesteś na lekcji i powinieneś zachowywać
342 Omyl |                 układał mi ręce i kajet na stole i przysuwał kałamarz.~
343 Omyl |              kaligrafia wypadała zawsze na końcu.~Zaraz po nauce jedliśmy
344 Omyl |         następowało jeszcze powtarzanie na wyrywki.~- Kto cię stworzył? -
345 Omyl |           najbardziej powinieneś kochać na tym świecie?~- Boga, ojczyznę,
346 Omyl |           uwolnić się od dalszych badań na wyrywki, raz zapytałem go:~-
347 Omyl |               Wszystkich.~Zwiesił głowę na piersi i po chwili rzekł
348 Omyl |       wiedziałem, czułem głęboki smutek na samą myśl o człowieku, którego
349 Omyl |                 gdybym go kiedy spotkał na drodze, nie mógłbym zdjąć
350 Omyl |                pokiwał głową, popatrzył na mnie apatycznym wzrokiem
351 Omyl |               jak to on.~- A co słychać na świecie?~Pan Dobrzański
352 Omyl |                 nieco ożywiony:~- Mówią na poczcie, że Francuz zaczyna
353 Omyl |               Pan Dobrzański rzucił się na fotelu.~- Och, nie gadałabyś
354 Omyl |            dodał.~Oczy mu błyszczały, a na zwiędłą twarz wystąpił silny
355 Omyl |             przetrwała do końca obiadu, na zaokrąglenie którego mama
356 Omyl |               Dobrzańskiego i wybiegłem na podwórko. W chwilę potem,
357 Omyl |              swemu domowi opierając się na zakrzywionym kiju.~W dnie
358 Omyl |                   Moi państwo - mówił - na gitarze nie gra się do tańca,
359 Omyl |               same stare polki i walce.~Na kolacją podawano herbatę,
360 Omyl |            nareszcie - zacząłem chodzić na rękach tak ładnie, że zarumieniony
361 Omyl |              zgryzota, gdyż po kolacji, na zakończenie wieczoru, pan
362 Omyl |              kamizelce w pąsowe kwiaty. Na szyi nie nosił chustki,
363 Omyl |          halsztuch.~Stawiano mu krzesło na środku pokoju. Siadłszy
364 Omyl |                 środku pokoju. Siadłszy na nim zakładał nogę na nogę,
365 Omyl |           Siadłszy na nim zakładał nogę na nogę, dostrajał gitarę,
366 Omyl |             odchrząknął i zaczynał:~Idę na szczyty Kaukazu, ~Tak wyrok
367 Omyl |              uderzył kilka nowych tonów na gitarze, znowu odchrząknął
368 Omyl |           ciszej), co tam rosły wolne. ~Na mogile śpiewa jakieś ptaszę
369 Omyl |           wyjrzyj no, panie sekretarzu, na dziedziniec, czy czasem
370 Omyl |               coś szeptali między sobą. Na dziedzińcu nie było nikogo.~-
371 Omyl |                 przyjmuje... -I wskazał na moją matkę.~Matka niedbale
372 Omyl |               Już to pan prezydent kroi na naczelnika powiatu - wtrącił
373 Omyl |                 kto, to ja powinien bym na j pierwej paść ofiarą...~-
374 Omyl |          zawołały panny chórem, patrząc na wywrócone oczy pana kasjera.~-
375 Omyl |             pierwszy, panie, wyszedłbym na rynek w czerwonej konfederatce.
376 Omyl |                 kasjer niedbale brząkał na gitarze w takt wykrzykników
377 Omyl |          zobaczyłem po raz drugi, jakby na jawie, całe wieczorne zebranie:
378 Omyl |                 odwagą, pan kasjer grał na gitarze, zupełnie jak w
379 Omyl |                owego człowieka, którego na próżno pan sekretarz szukał
380 Egip |               ognistymi znakami wypisał na niebie Przedwieczny!...~
381 Egip |               władca Egiptu, dogorywał. Na pierś mocarza, przed którego
382 Egip |            powalony cedr, wielki faraon na skórze indyjskiego tygrysa,
383 Egip |            wojowników?~Ramzes aż usiadł na łożu.~- Muszę być bardzo
384 Egip |              plany wobec wyroków, które na niebie zapisuje Przedwieczny.~-
385 Egip |           święty pierścień znajdzie się na ręku Horusa.~- Zaprowadźcie -
386 Egip |               faraonów; niech tam czeka na moje ostatnie słowa i na
387 Egip |                na moje ostatnie słowa i na pierścień, ażeby w sprawowaniu
388 Egip |                w sprawowaniu władzy ani na chwilę nie było przerwy.~
389 Egip |            liczną zgrają służby.~Usiadł na ganku, którego marmurowe
390 Egip |               złocił spiżowe wody Nilu, na łąkach i ogrodach malował
391 Egip |             cienie olbrzymich piramid i na kilka mil wokoło oświetlał
392 Egip |              lasach, nad brzegami wody, na rynkach, na ulicach i obok
393 Egip |              brzegami wody, na rynkach, na ulicach i obok pałacu Ramzesa
394 Egip |            jednego z dworzan, wskazując na niezmierzone łany głów ludzkich.~-
395 Egip |                katakumb.~W sercu Horusa na nowo wzbudził się żal po
396 Egip |                Jetrona.~Horus westchnął na wspomnienie ukochanego przyjaciela,
397 Egip |                święty pierścień błyśnie na twojej ręce, otworzą się
398 Egip |                Horusa, bo mnie niedługo na świecie, i spełniaj jego
399 Egip |               gdy mój pierścień ujrzysz na jego ręce, bo przez usta
400 Egip |               gdy błysną pierwsze ognie na cześć moją, polecieli w
401 Egip |               wyrywany język z ust jego na polu bitwy. Tak powiedziałem...~
402 Egip |              powiedziałem...~Wódz upadł na twarz, a potem cofnął się,
403 Egip |              uczynisz to, gdy zobaczysz na jego ręce mój święty pierścień,
404 Egip |          niewolnicy będą mieli trzy dni na tydzień wolne od pracy i
405 Egip |          powiedziałem...~Kanclerz upadł na twarz, lecz nim zdążył cofnąć
406 Egip |            państwa cieniów i serce jego na nieomylnej szali zważy Ozyrys.
407 Egip |              pierścień faraonów błyśnie na twojej ręce, rozkazuj, a
408 Egip |              jego ręki i tobie go oddać na znak nieograniczonej władzy.
409 Egip |             nogę - jęknął Horus i upadł na złote krzesło, którego poręcze
410 Egip |                   Śmierć jest od ciebie na tysiąc kroków żołnierskiego
411 Egip |         niewolnikom wypadł z rąk Horusa na ziemię.~- Pięćset...~Edykt
412 Egip |             usta. Skurczoną ręką rzucił na ziemię edykt o niewyrywaniu
413 Egip |            wschodzie słońca chce jechać na lwy... Ciebie zaś, Horusie,
414 Egip |                    Ciebie zaś, Horusie, na znak łaski, wzywa, abyś
415 Egip |              ognistymi znakami wypisuje na niebie.~ ~
416 Opow |           wiecie, że B. zeszedł pana C. na bardzo czulej rozmowie ze
417 Opow |               to, że pana E. przydybano na kasowych nadużyciach i będzie
418 Opow |                 mówił, że E. przyłapano na kradzieży, ale ktoś drugi
419 Opow |         otrząsnął się i poszliśmy razem na korytarz, właśnie w chwili
420 Opow |           odpowiedziało dźwięczne echo. Na ten odgłos uchyliły się
421 Opow |            Jeszcze tydzień temu chodził na własnych nogach i udzielał
422 Opow |               tutaj, wątpię jednak, czy na dłużej niż tydzień. Dlatego
423 Opow |              Weszliśmy. Chory nie leżał na ogólnej sali, lecz w pokoju
424 Opow |                 bez trudności dojrzałem na łóżku pacjenta. Wyglądał
425 Opow |                łóżku pacjenta. Wyglądał na człowieka dwudziestokilkuletniego,
426 Opow |                  co?... Jesteś bodaj że na piątym kursie, a ja nie
427 Opow |               ja nie mogę wygrzebać się na trzeci.~- Ależ, kolego...
428 Opow |            schować, tylko poprawiłem je na koszyku, ażeby nie spadło...~-
429 Opow |                   mruknął chory i upadł na poduszkę.~Po chwili zaczął
430 Opow |            skończę medycynę, choćbyście na łbach stawali!... Zresztą
431 Opow |          Parmezan machnął ręką i uciekł na salę gorączkową, gdzie miał
432 Opow |                 laboratorium, a Basetlą na pożegnanie przypomniał sobie,
433 Opow |                 zaprosił mnie i Basetlę na piwo. Gdyśmy się zebrali
434 Opow |         świństwo, jeżeli zapraszasz nas na kolację, przypuszczam, że
435 Opow |             wyładowuje swoją wściekłość na mnie i daje znać kelnerce,
436 Opow |            ucztę, Parmezan oparł łokcie na stole, brodę na ręku i westchnął:~-
437 Opow |            oparł łokcie na stole, brodę na ręku i westchnął:~- Nie
438 Opow |             wyścigi odbywały się, dajmy na to, za rogatką wschodnią,
439 Opow |            domyślić się nie mogłem. Zaś na ukoronowanie moich agronomicznych
440 Opow |             gimnazjum, rozumie się, nie na lekcję, tylko na wystawę,
441 Opow |               się, nie na lekcję, tylko na wystawę, zobaczyłem przed
442 Opow |                 z czerwonym kołnierzem, na głowie pikielhauba, przez
443 Opow |         pikielhauba, przez ramię szabla na szerokim pasie) trzymał
444 Opow |              Eisenfedera!~"Kradł jabłka na wystawie, proszę wielmożnego
445 Opow |             chłopca i odprowadziwszy go na bok, rzekł:~"Uspokój się,
446 Opow |                 dotknął jabłka leżącego na szczycie grupy, ale bynajmniej
447 Opow |               Parmezan. -Zapominasz, że na aresztowanie Eisenfedera
448 Opow |               sztuki dokuczania używali na nim, ile wlazło. Z całego
449 Opow |            cofał, a niekiedy rzucał się na ławkę i oparłszy głowę na
450 Opow |               na ławkę i oparłszy głowę na ręku, płakał... Toteż niewielu "
451 Opow |               niekiedy spotykaliśmy się na korytarzu. Czy wiedział,
452 Opow |             Szkoły Głównej, przeszedłem na drugi kurs medycyny i znowu
453 Opow |          spotkałem Eisenfedera będącego na pierwszym kursie. W tej
454 Opow |                mego towarzysza: czy był na wystawie sztuk pięknych?...
455 Opow |                  wystawie" pan mówi?...~Na moje szczęście odpowiedziałem
456 Opow |                    Eisenfeder popatrzył na mnie ze złością i na powrót
457 Opow |          popatrzył na mnie ze złością i na powrót wziął się do roboty.
458 Opow |           gorzej. Spotkałem Eiseniedera na obiedzie, wiecie, u Janowej.
459 Opow |            przyszedł do łba! Eisenfeder na widok owocu, który zapewne
460 Opow |           zerwał się od stołu, spojrzał na mnie oczyma pełnymi łez
461 Opow |               że wziął urlop i wyjechał na wieś, na guwernerkę. Było
462 Opow |               urlop i wyjechał na wieś, na guwernerkę. Było mi wściekle
463 Opow |           opowiadanie jego nieszczęścia na wystawie.~Tu Parmezan umilkł
464 Opow |             Eisenfeder dlatego wyjechał na guwernerkę, że Jeżozwierz
465 Opow |                Szkołę Główną zamieniono na uniwersytet, rozeszła się
466 Opow |               jeszcze awansowali bursza na kompletnego złodzieja!...
467 Opow |                się, że wówczas wyjechał na guwernerkę, a później unikał
468 Opow |                dłuższej pauzie dodał:~- Na świecie robi się tak, że
469 Opow |          wszyscy zaś razem budują stos, na którym opala się mocniejszy,
470 Opow |                 zapisałby pan lekarstwo na tę chorobę?... - spytałem.~-
471 Widz |              dwu świadków zasługujących na zaufanie.~- Przyjechałem -
472 Widz |            pieniędzmi, ile z przekazami na parę tysięcy, chcąc sobie
473 Widz |            dwieście tysięcy rubli, gdyż na więcej mnie nie stać, biedaka.
474 Widz |                  i u niego zamieszkałem na Podwalu.~Ledwiem się sprowadził
475 Widz |               ledwie wyszliśmy z kolegą na ulicę, zaraz przyplątał
476 Widz |           poradził nam, ażebyśmy poszli na Stare Miasto.~- Nie dlatego,
477 Widz |                  którą kupiwszy odnowi. Na chlubę własną i pożytek
478 Widz |            pełno Żydów w onych kramach, na chodnikach i w sieniach
479 Widz |                Może by do niego wstąpić na naparsteczek?...~- Dajże
480 Widz |             który przyczepił się do nas na Podwalu, znowu w krzyk:~-
481 Widz |           później... Potem zobaczymy, a na samym końcu dasz nam buteleczkę
482 Widz |              tego wina, które miało iść na początek, to zrobiło mi
483 Widz |             kiedym wypił tego - co szło na numer drugi, to zachciało
484 Widz |                Poniewolski, oparł głowę na ręku i tylko się trząsł.~-
485 Widz |               zjedzą nas... Jak ta kępa na środku Wisły bywa co roku
486 Widz |              wodą, a potem wydobywa się na wierzch, tak i nasze Stare
487 Widz |        Obejrzałem się i... spostrzegłem na ciemnej ścianie izby jasny
488 Widz |             Widzicie wy, co się wyrabia na ścianie?", a kolega mówi: "
489 Widz |        Oczywiście Rynek Starego Miasta. Na środku placu, nieosobliwie
490 Widz |            urzędnicy sklepowi zapisują.~Na dworze robi się coraz widniej;
491 Widz |             rzeźbione, takież kredensy. Na stolikach drobiazgi z chińskiej
492 Widz |             pokój przechodzi pani domu; na sukni błękitnej jedwabnej
493 Widz |               ogonem, z przodu otwartą. Na głowie aksamitny kapturek,
494 Widz |              złotem, w uszach brylanty, na szyi perły, w rękach książka
495 Widz |                 piękna idzie do kaplicy na mszę ranną, w godzinie,
496 Widz |          wyjaśniać. Dym powoli opada, a na miejscu przebogatych domów
497 Widz |               kwiaty i strojne kobiety, na ulicy tłum klęczy z obnażonymi
498 Widz |                sztandary cechowe łopocą na wietrze, skądś dolatuje
499 Widz |           uroczystość dziękczynna, może na intencję jakiegoś zwycięstwa?...
500 Widz |           czerwono ubranych, z krzyżami na piersiach, niosą mary nakryte