Now.

 1 Omyl|    patrzę - a tu wlecze się pan Dobrzański.~"To nieprawda, ażeby już
 2 Omyl|         się coś takiego, że pan Dobrzański zniknął. Gdzie tam. Siedzi
 3 Omyl|     pamięci spokojny, kiedy pan Dobrzański zaczynał:~- A to co za hałasy?
 4 Omyl|        beż końca.~Nareszcie pan Dobrzański brał długi kajet, liniował
 5 Omyl|      głośno go powtarzając. Pan Dobrzański drzemał sobie teraz w fotelu,
 6 Omyl|          wrzasnąłem głośno. Pan Dobrzański ocknął się.~- Dziękuję! -
 7 Omyl|       cię stworzył? - pytał pan Dobrzański.~- Bóg Ojciec.~- Do...brze.
 8 Omyl|          Do...brze - odparł pan Dobrzański. Chcąc uwolnić się od dalszych
 9 Omyl|           Mo...żna - odparł pan Dobrzański po namyśle.~- A Walka? ,~
10 Omyl|         A kto nas zdradził?~Pan Dobrzański jakby zaczerwienił się,
11 Omyl|         i salaterka grochu.~Pan Dobrzański przywitał się z matką, a
12 Omyl|     mama zapytała:~- Cóż, panie Dobrzański, jak się dziś Antoś sprawował?
13 Omyl|         słychać na świecie?~Pan Dobrzański poprawił stojącego czuba
14 Omyl|            A nam co z tego?~Pan Dobrzański rzucił się na fotelu.~-
15 Omyl|      oczy.~- Co pan mówi, panie Dobrzański?... Nauczyciel z gniewem
16 Omyl| zaokrąglenie którego mama i pan Dobrzański wypili po szklance piwa.~
17 Omyl|         kołnierzyki aniżeli pan Dobrzański, ale za to wyższą czuprynę.