Now.

 1 Omyl|    nawet ksiądz proboszcz i pan burmistrz przychodzili zasięgać jej
 2 Omyl|          niziutki i okrągły pan burmistrz z żoną i trzema córkami,
 3 Omyl|     ładnie, że zarumieniony pan burmistrz powiedział, iż jestem chłopiec
 4 Omyl|     pozwoleniem! - przerwał pan burmistrz. - Wyjrzyj no, panie sekretarzu,
 5 Omyl|   majorowa szlochała. Nagle pan burmistrz schwycił się za głowę.~-
 6 Omyl|     człowieku - przerwał mu pan burmistrz - nie gub zacnej kobiety,
 7 Omyl|     pani nic nie zrobią - mówił burmistrz - ale tu jest ksiądz proboszcz,
 8 Omyl|            No, więc - ja jestem burmistrz... a jeżeli mi się stanie
 9 Omyl|          upierał się zmartwiony burmistrz.~- O wiorstę i dwieście
10 Omyl|      śpiewaj cicho -zwrócił się burmistrz do kasjera.~- Cóż znowu
11 Omyl| padniesz, padniesz!... - odparł burmistrz. - To największy w mieście
12 Omyl|         spytał niespokojnie pan burmistrz.~- Mickiewicz! - odpowiedział
13 Omyl|         wychodzę! Ja -mówił pan burmistrz bijąc się w piersi - ja
14 Omyl|        tym jak ja! - odparł pan burmistrz. - A nuta?... Nuta, panie,
15 Omyl|      przytomny - rzucał się pan burmistrz - ale chcę, żeby tu wszyscy
16 Omyl|        podniesionym głosem, pan burmistrz kręcił się jak bąk między
17 Omyl|      rozprawiali, śpiewali, pan burmistrz straszył ich swoją odwagą,