Now.

  1 Katar|        obrońcą, biegał tak prędko, że nie uciekłaby przed nim żadna
  2 Katar|            nim wrażenie, ale czasu im nie poświęcał, bo szalał - za
  3 Katar|              z tego, kiedy pan Tomasz nie mógł nigdy znaleźć ani jednej
  4 Katar|       oświadczyny będąc zajęty jeżeli nie praktyką, to - schadzkami.
  5 Katar|             temperament należyty, ale nie czekając na oświadczyny
  6 Katar|            doktora.~Pan Tomasz jednak nie martwił się, ponieważ panien
  7 Katar|          okazywał dużą wyrozumiałość.~Nie spodziewając się niczego
  8 Katar|         słupami na drodze jego życia. Nie zapalał się on, nie unosił,
  9 Katar|            życia. Nie zapalał się on, nie unosił, ale - smakował.~
 10 Katar|           muzyki me słysząc hałasów i nie widząc artystów. Gdy szedł
 11 Katar|            Ale utworów miernych nigdy nie potępiał.~- Czekajcie, może
 12 Katar|              ludzkiej, a o występkach nie rozmawiał.~Na nieszczęście,
 13 Katar|       nieszczęście, żaden śmiertelnik nie jest wolny od jakiegoś dziwactwa,
 14 Katar|       dźwięków.~Z tej swojej słabości nie robił przed nikim tajemnicy,
 15 Katar|               jedno życie, którego mi nie wypada trwonić na słuchanie
 16 Katar|               katarynki grywać w domu nie będą.~Niezależnie od kontraktowych
 17 Katar|        miesiąc, ale wiesz za co?...~- Nie mogę wiedzieć, jaśnie panie -
 18 Katar|              ażebyś na podwórze nigdy nie wpuszczał katarynek. Rozumiesz?...~-
 19 Katar|           posadzki, czy starto kurz i nie uszkodzono mebli.~Całe zaś
 20 Katar|           mebli.~Całe zaś dnie, o ile nie przepędzał ich za domem,
 21 Katar|              prosili go o radę. A gdy nie chciał forsować wzroku,
 22 Katar|               funkcją życiową, której nie powinien lekceważyć człowiek
 23 Katar|           Zresztą każda z nich prawie nie odstępowała od swojej turkoczącej
 24 Katar|           jakby z trudnością. Czasami nie robiła nic, tylko siedząc
 25 Katar| przysłuchiwała się czemuś.~Pan Tomasz nie widział nigdy, ażeby dziecię
 26 Katar|       śpiewało lub biegało po pokoju, nie widział nawet uśmiechu na
 27 Katar|           radość, a niby żal...~- Ona nie widzi! - szepnął mecenas
 28 Katar|            sil, że leżała jak martwa, nie poruszając się i nic nie
 29 Katar|              nie poruszając się i nic nie mówiąc.~Pojono ją winem
 30 Katar|           Mamo, czy to jest noc?...~- Nie, moje dziecko... A dlaczego
 31 Katar|               mówisz? Ale dziewczynka nie odpowiedziała: spać się
 32 Katar|            zrozumiano, że dziewczynka nie widzi. Lekarz zbadał jej
 33 Katar|                Mamo, dlaczego ja mamy nie widzę?...~- Bo tobie oczki
 34 Katar|              i ostrożnie. ' Ale wzrok nie wracał.~Jednego razu. mówiła:~-
 35 Katar|              niebieską sukienkę?...~- Nie, dziecko, masz popielatą.~-
 36 Katar|             wszystko za kilka dni?... Nie, może za miesiąc...~Ale
 37 Katar|         miesiąc...~Ale ponieważ matka nie odpowiedziała jej nic, więc
 38 Katar|        widziałam siebie w lustrze?... Nie ma tu lustra?...~Matka podaje
 39 Katar|               lustro do twarzy. - Nic nie widzę! -rzekła. - Czy i
 40 Katar|          widzę! -rzekła. - Czy i mama nie widzi mnie w lusterku?~-
 41 Katar|          żałośnie. -Przecie jeżeli ja nie widzę siebie, to już w lustrze
 42 Katar|              siebie, to już w lustrze nie powinno być nic...~A tamta,
 43 Katar|               czy ona mnie widzi, czy nie widzi?...~Ale matka rozpłakała
 44 Katar|         ubraną, za rubla. Dziewczynka nie wypuszczała jej z rąk, dotykała
 45 Katar|                  zawołała. - Dlaczego nie śpisz?~- Bo już przecie
 46 Katar|             albo rozgrzanie powietrza nie uszło jej uwagi. Z niepojętą
 47 Katar|            matka zawołała służącej.~- Nie ma Janowej - rzekła kaleka
 48 Katar|    rozszerzona sfera zmysłów niższych nie mogła kalece zastąpić wzroku.
 49 Katar|              Tu był dla niej dzień...~Nie dość na tym. Na strychu
 50 Katar|             dziewczynka skierowała na nie przygasłe oczy, zdawało
 51 Katar|              że nic przypomnieć sobie nie mogła...~W tej właśnie epoce
 52 Katar|                Na strych i do piwnicy nie wolno było chodzić. Nie
 53 Katar|               nie wolno było chodzić. Nie słyszała ptaków ani drzew,
 54 Katar|              straszna cisza. Nigdy tu nie wstępowali handlarze starzyzny
 55 Katar|            druciarze, ani śmieciarki. Nie puszczano bab śpiewających
 56 Katar|               w słońce, które przecie nie zawsze jednakowo świeciło
 57 Katar|              tak dziwił pana Tomasza.~Nie mogąc widzieć, kaleka chciała
 58 Katar|            radę. Wprawdzie pan Tomasz nie stawał już w sądach, ale
 59 Katar|          emerycie ocknął się adwokat. Nie wychodził już z mieszkania,
 60 Katar|           wychodził już z mieszkania, nie sprawdzał, czy starto kurz
 61 Katar|              w końcu: czy pan mecenas nie zechce widzieć się z nowo
 62 Katar|               na wiernego sługę nawet nie spojrzał.~Na drugi dzień
 63 Katar|         mecenas, choć przymykał oczy, nie drzemał wcale, tylko rozmyślał
 64 Katar|          siostry nieboszczyka składał nie ulegające wątpliwości świadectwa,
 65 Katar|   powaśnionych stron, z których żadna nie chciała słuchać o ustępstwach.~
 66 Katar|                z pewnością pan Tomasz nie doznałby takiego uczucia
 67 Katar|            potężne. Mecenas osłupiał. Nie wiedział, co myśleć i co
 68 Katar|               uległ halucynacjom.~Ale nie, to nie były halucynacje.
 69 Katar|             halucynacjom.~Ale nie, to nie były halucynacje. To była
 70 Katar|            Uczuł żal do natury, że go nie stworzyła królem dahomejskim,
 71 Katar|              domu spokojnym dawno już nie doświadczyła tylu wrażeń!
 72 Katar|            trąby, która mecenasa mało nie przyprawiła o apopleksją.~
 73 Katar|              temu przyjechał ze wsi i nie zna naszych obyczajów. No,
 74 Katar|              ażebyś na podwórze nigdy nie puszczał katarynek! -wtrącił
 75 Katar|            wtrącił spiesznie lokaj.~- Nie - rzekł pan Tomasz. - Za
 76 Katar|               Ażeby, dopóki się z nim nie rozmówię, puszczał co dzień
 77 Katar|         wsadzając ręce w kieszenie.~- Nie rozumiem pana!... - odezwał
 78 Kamiz|         nowymi, jest...~Zdaje się, że nie ma nic więcej oprócz pewnej
 79 Kamiz|          przyszyty do kamizelki wcale nie po krawiecku, a ten drugi,
 80 Kamiz|                Szaf na zbiory jeszcze nie mam, a nie chciałbym znowu
 81 Kamiz|             zbiory jeszcze nie mam, a nie chciałbym znowu trzymać
 82 Kamiz|       przypominają smutek.~Smutek ten nie gnieździł się mnie, ale
 83 Kamiz|             lipcu, jeżeli mnie pamięć nie zwodzi, zostało ich tylko
 84 Kamiz|     sprzedania? - zapytał wchodząc.~- Nie, chcę od ciebie coś kupić.~-
 85 Kamiz|           rubla?... taky ubjór?... To nie może być! - mówił handlarz.~-
 86 Kamiz|          rzecz jest warta. To przecie nie jest ubjór na małe dziecko,
 87 Kamiz|         dorosłe osoby...~- No, jeżeli nie możesz oddać za pół rubla,
 88 Kamiz|          rubla, to już idź. Ja więcej nie dam.~- Ino niech się pan
 89 Kamiz|              dam.~- Ino niech się pan nie gniewa! - przerwał mięknąc. -
 90 Kamiz|              sumienie, za pół rubelka nie mogę, ale - ja zdaję się
 91 Kamiz|           moja strata, byle ja z gęby nie robił... ten wjatr!...~I
 92 Kamiz|               co zostawił w kieszeni, nie pamiętam! - odparł najnaturalniejszym
 93 Kamiz|           pani, która wyszła za bramę nie wiadomo dokąd, to o mieszkaniu,
 94 Kamiz|            sąsiadom, o ile się zdaje, nie brakło żywności, a przynajmniej
 95 Kamiz|      przynajmniej roboty. Ale zdrowie nie zawsze dopisywało.~Jakoś
 96 Kamiz|             pan zaziębił się, zresztą nie bardzo. Dziwnym jednak zbiegiem
 97 Kamiz|         zmęczenia, a dorożki na ulicy nie było, więc podał jej rękę
 98 Kamiz|               krwotok jeszcze niczego nie dowodzi.~- Krwotok może
 99 Kamiz|               zawsze był zdrów, nigdy nie kaszlał...~- O, tylko czasami! -
100 Kamiz|              głośno.~- Zapalenia płuc nie miał nigdy?...~- Owszem!... -
101 Kamiz|                  Półtora roku temu.~- Nie... Ale jeszcze przed Nowym
102 Kamiz|               powiedziała jej, że nic nie słychać, a chory drzemał.~
103 Kamiz|              może wyjechać na wieś?~- Nie może... - szepnęła pani
104 Kamiz|             zdrów!...~- Już tylko nic nie mów - prosiła go pani.~Na
105 Kamiz|              dłużej, niż myślano. Mąż nie chodził już do biura, co
106 Kamiz|             że jako urzędnik najemny, nie potrzebował brać urlopu,
107 Kamiz|         spędzali razem. Pani zaś, aby nie próżnować, brała trochę
108 Kamiz|              a w końcu zapytał:~- Czy nie powiedział ci doktor, że
109 Kamiz|           powiedział ci doktor, że ja nie przeżyję kilku miesięcy?~
110 Kamiz|           prosto w oczy i odpowiadaj: nie mówił ci doktor?~I utopił
111 Kamiz|          podejrzliwości nigdy się już nie powtórzył. Łagodny spokój
112 Kamiz|               wskazówką, że stan jego nie jest złym.~Bo i z jakiej
113 Kamiz|               gorączkę, ale właściwie nie była to gorączka, tylko -
114 Kamiz|      Przyszedł nawet czas, że w dzień nie chciał leżyć w łóżku, tylko
115 Kamiz|          odparła żona. - Ale przecież nie można przesadzać...~Mąż
116 Kamiz|              bacznie spojrzał na nią. Nie oderwała nawet oczu od roboty.
117 Kamiz|        oderwała nawet oczu od roboty. Nie, ten spokój nie mógł być
118 Kamiz|               roboty. Nie, ten spokój nie mógł być udany!... Żona
119 Kamiz|            Żona wie od doktora, że on nie jest tak znowu bardzo chory,
120 Kamiz|              znowu bardzo chory, więc nie ma powodu martwić się.~W
121 Kamiz|         schudnąć, i naturalnie dopóty nie mogę być zdrowym, dopóki
122 Kamiz|              zdrowym, dopóki mi ciała nie przybędzie, to darmo!...~
123 Kamiz|             pomimo że bez pomocy żony nie mógł wciągnąć na siebie
124 Kamiz|         wymogła na nim, że na wierzch nie kładł surduta, tylko paltot.~-
125 Kamiz|         lustro - dziwić się tu, że ja nie mam sil. Ależ jak wyglądam!...~-
126 Kamiz|          sobie chudnę...~- Czy ci się nie zdaje? - spytała pani z
127 Kamiz|             przerwała pani - przecież nie utyłeś...~- Kto wie? Bo,
128 Kamiz|             ciało, to i wtedy jeszcze nie zaraz nabiorę sił...~A co
129 Kamiz|           Szukam w kufrze ręcznika, a nie wiem... czy jest czysty. •'~-
130 Kamiz|                 czy jest czysty. •'~- Nie wysilajże się tak, bo aż
131 Kamiz|           palec, o - tu... A dziś już nie mogę. Ja istotnie zaczynam
132 Kamiz|           pewnego dnia radość chorego nie miała granic. Kiedy żona
133 Kamiz|               zaczyna nabierać ciała, nie położył się, ale jak w fotelu
134 Kamiz|                Ale kamizelka - ta już nie skłamie!...~- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -~
135 Kamiz|               niebo.~Nieba prawie już nie było nad ziemią. Padał tylko
136 Kamiz|            powie, że za tymi chmurami nie ma słońca?...~Potem śmiech
137 Grzec|               jej hrabiowskiej korony nie sięgał dalej niż plenipotencja
138 Grzec|           moja siostra Zosia (bom już nie miał matki) mieszkaliśmy
139 Grzec|               dam i ubogich dziewcząt nie miałem pojęcia, co w oczach
140 Grzec|           tradycji, nieboszczyka nikt nie tytułował hrabią ani on
141 Grzec|         turecka szabla.~Pałacu prawie nie znałem. Raz dlatego, żem
142 Grzec|               a po wtóre, że mnie tam nie wpuszczała służba, bo przy
143 Grzec|            dziewcząt, z których żadna nie była w stanie ani łazić
144 Grzec|   folwarcznymi chłopcami ojciec znowu nie pozwalał mi się wdawać,
145 Grzec|   przesiedziałem na pływającej kępie, nie większej od balii. Raz przez
146 Grzec|            zrosła mi się dość prędko.~Nie mając z kim żyć, żyłem z
147 Grzec|              chodzenie po lesie, choć nie wiedziałem, czyje ono. Wpatrywałem
148 Grzec|          rozmawiałem z nocną ciszą, a nie mając kogo całować, całowałem
149 Grzec|                nadstawiałem ucha, czy nie odpowie... Ale nie odpowiedziała
150 Grzec|                czy nie odpowie... Ale nie odpowiedziała nic. Widać
151 Grzec|          ojciec. Osoby zwanej hrabiną nie mogłem wyobrazić sobie inaczej,
152 Grzec|               noszącym tytuł hrabiego nie miałem pojęcia. Podobny
153 Grzec|               przypominałem sobie, że nie należy drzeć butów, ciągnąć
154 Grzec|               chłopów i służby nikogo nie tknął palcem, tylko strasznie
155 Grzec|           surowy dla mnie, to zapewne nie bez słusznych powodów. Nasz
156 Grzec|          dobroci. Istotnie, w jej wsi nie było ludzi ani głodnych,
157 Grzec|               na strychu, że nawet ja nie mogłem go znaleźć.~Swoją
158 Grzec|            szkodę tylko moim szczękom nie tykając żadnego stworzenia.~
159 Grzec|             prochu, który o ile wiem, nie miał jeszcze specjalnego
160 Grzec|        szczyptę połamanych guzików od nie dającej się wymienić części
161 Grzec|             szkodnic porwała kaczę, a nie mogąc go dość łatwo unieść
162 Grzec|           zabijcie, ale ja tam nikomu nie będę padał do nóg! - odpowiedziałem
163 Grzec|              do nóg! - odpowiedziałem nie spuszczając oka z pani,
164 Grzec|            mój chłopczyku, bo tu nikt nie zrobi ci krzywdy - rzekła
165 Grzec|                  Aha! nikt... Niby ja nie wiem, że mi strzelicie w
166 Grzec|              żeby go pod swoją obronę nie wzięła pani hrabina.~W rogu
167 Grzec|              i śmiał się, aż zsiniał. Nie mogłem wytrzymać i - pokazałem
168 Grzec|      odpowiedział stroskany ojciec.~- Nie wiadomo - odparła pani gładząc
169 Grzec|          pomyślałem z żalem dlaczegom nie upadł jej do nóg? - i uczułem
170 Grzec|             się powoli upiec na niej. Nie za to, że mnie nie kazała
171 Grzec|              niej. Nie za to, że mnie nie kazała zastrzelić kucharzowi
172 Grzec|          mniej swobodny. Pani hrabina nie życzyła sobie tracić w ogniu
173 Grzec|      zabudowań, ojcu było przykro, że nie mógł uregulować ze mną rachunku
174 Grzec|                zlękła się tak, że już nie chciała widzieć mnie po
175 Grzec|            drugi.~- Ja takim bandytom nie daję lekcyj - powiedziała
176 Grzec|             jakieś inne zajęcie, więc nie zrobiłem sobie mc złego.~
177 Grzec|              strój tak mnie zajął, że nie mogąc nacieszyć się nim
178 Grzec|             za żadne w świecie skarby nie chce mnie trzymać na stancji,
179 Grzec|           edukacji w klasie pierwszej nie przedstawia żadnych wybitniejszych
180 Grzec|               umiejętności, jakich by nie nabyli chowając się pojedynczo.
181 Grzec|          najmniej trzech osób, a więc nie może istnieć poza obrębem
182 Grzec|               Mówiłem mianowicie, żem nie dosłyszał pytania albo że "
183 Grzec|          byłem uczniem - przyszłości, nie tylko dlatego, żem budził
184 Grzec|              Profesor łaciny pisał mi nie najgorsze stopnie za to,
185 Grzec|               Ksiądz prefekt wcale mi nie dawał stopni, ponieważ zasypywałem
186 Grzec|  zaniepokojony, gdy w którym tygodniu nie przypomniałem się jego pamięci.~-
187 Grzec|          Leśniewski!... a dlaczego ty nie zostajesz?...~- Przeciem
188 Grzec|          zostajesz?...~- Przeciem nic nie zrobił - odpowiadam mu.~-
189 Grzec|         odpowiadam mu.~- Jak to, więc nie jesteś zapisany do dziennika?~-
190 Grzec|                  Jak ojca kocham, tak nie!~- I umiałeś lekcje?...~-
191 Grzec|                 Kiedy mnie dziś wcale nie wyrywali!... Inspektor zamyślił
192 Grzec|          inspektorze, przeciem ja nic nie winien!... jak ojca kocham!...
193 Grzec|                A jeżeliś naprawdę nic nie zmalował, to - policzy ci
194 Grzec|               istotniejszą, że nikogo nie pobudzała do konkurencji.~
195 Grzec|         tracił mowę ze strachu. Nigdy nie bił się z nikim, tylko prosił
196 Grzec|             prosił innych, ażeby jego nie bili. Gdy mu raz "dano szczupaka"
197 Grzec|            zemdlał, ale otrzeźwiony - nie poskarżył się.~Miał on oboje
198 Grzec|             dawać mu korepetycje, ale nie robił tego z powodu braku
199 Grzec|              Lipy.~Tym sposobem Józio nie miał żadnej, opieki, a mnie
200 Grzec|           łaskawe serca. ~Podatek ten nie na wiele mu się przydał,
201 Grzec|          spokój!..."- a czasami i nic nie mówił, tylko opierał się
202 Grzec|       krzyczeć: "Dobrze mu tak, niech nie dokucza kalece!..." W tej
203 Grzec|            dlatego, że przez ten czas nie dostał ani jednego byka.
204 Grzec|               Na pauzie także mu nikt nie dokuczał, a kilku oświadczyło,
205 Grzec|         chciał mi dać bułkę z masłem. Nie wziąłem, więc trochę zawstydził
206 Grzec|             głosikiem:~- Dlaczegóż ty nie chcesz, żebym był twoim
207 Grzec|           twoim przyjacielem?~- Bo ja nie wdaję się z takimi trutniami
208 Grzec|              żaden z profesorów nawet nie podejrzewał...~Ile razy
209 Grzec|              zapewniał kolegów, że ja nie dam sobie zrobić krzywdy.~-
210 Grzec|         ciśnie o ziemię jak piórkiem. Nie bójcie się!...~Istotnie
211 Grzec|                  Istotnie koledzy moi nie bali się, tylko on, biedak,
212 Grzec|              nas obu.~Jeżeli garbusek nie potrzebował na jakiej lekcji
213 Grzec|     Machinalnie zapytałem garbuska:~- Nie wiesz, jaki mi dał stopień?~-
214 Grzec|            piątki.~Pewnego dnia Józio nie przyszedł do szkoły, a nazajutrz
215 Grzec|           powinienem być przejechany, nie zaś biedny garbusek, on -
216 Grzec|           południu wypadła rekreacja. Nie poszedłem już do domu na
217 Grzec|             drżał z zimna, bo w piecu nie napalono. Źrenice jego rozszerzyły
218 Grzec|        weselej...~Jeszcze nigdy Józio nie wydał mi się takim jak dziś.
219 Grzec|             oddychał, a czasami wcale nie oddychał. Gdybym nie czuł
220 Grzec|            wcale nie oddychał. Gdybym nie czuł uścisku jego rozpalonych
221 Grzec|             zabolał krzyż, ale już go nie boli, że ojciec wczoraj
222 Grzec|        poszedł szukać innej...~Potem, nie uwalniając mi ręki, prosił,
223 Grzec|               Ja już się jutro pewnie nie obudzę...~Słońce zaszło,
224 Grzec|               świecił księżyc. W domu nie było świecy, zresztą - nie
225 Grzec|            nie było świecy, zresztą - nie myślałem nawet zapalać jej.
226 Grzec|                mój synu...~- Tatku... nie ma światła... - mówił Józio.~-
227 Grzec|           usiadł, Kaziu? Kaziu!... O, nie bijcie mnie już!...~- Rum!...
228 Grzec|           palce i - nagle puścił. Już nie oddychał.~- Panie! - zawołałem. -
229 Grzec|              uciekłem.~Przez całą noc nie mogłem spać, miałem dreszcze,
230 Grzec|            żem tydzień leżał w łóżku.~Nie byłem na pogrzebie Józia,
231 Grzec|               pomyślałem, alem mu nic nie odpowiedział.~On objął mnie
232 Grzec|            się i rzekł prędko:~- Albo nie... nic mi już nie mów!...
233 Grzec|                Albo nie... nic mi już nie mów!... O, nikt nie wie,
234 Grzec|               już nie mów!... O, nikt nie wie, jakim ja nieszczęśliwy!...~
235 Grzec|            Siedziałem z godzinę, alem nie powiedział Józiowi, co zadali
236 Grzec|            zadali na lekcje, bo i sam nie wiedziałem, i on się nie
237 Grzec|              nie wiedziałem, i on się nie spytał.~W tydzień znowu
238 Grzec|           między kolegami jakoś żaden nie przypadał mi do smaku. Przypomniałem
239 Grzec|          Przypomniałem sobie siostrę. Nie!... siostra nie zastąpi
240 Grzec|              siostrę. Nie!... siostra nie zastąpi przyjaciela.~
241 Milkn|             się ożenił. Ale pułkownik nie chciał się żenić. Mówił,
242 Milkn|              genialnym człowiekiem, i nie wiadomo, na co się jeszcze
243 Milkn|              pory z pozostałym kolegą nie grywał w wista, tylko w
244 Milkn|            wniosku, że Bismarck wcale nie jest taki zły, jak się wydaje,
245 Milkn|               ale - do polityki żaden nie miał głowy... choć obaj
246 Milkn|           kapitan.~Pułkownik na razie nie okazał żalu; zajął się pogrzebem
247 Milkn|            się oficerowi dwóch armij. Nie uronił ani jednej łzy, ale
248 Milkn|        gościnnej Francji na zawsze.~- Nie żal ci też, pułkowniku,
249 Milkn|        robiono akt sprzedaży.~- Żal i nie żal - odparł starzec. -
250 Milkn|              za was krew przelewać. A nie żal - bo się u was dużo
251 Milkn|            ale widząc gorączkę starca nie wdawał się w perswazje.
252 Milkn|              niepokój, że po prostu - nie mógł sobie znaleźć miejsca.~
253 Milkn|               ukazać się ktoś jeszcze nie znany, ale - od dawna wyglądany.
254 Milkn|              Paryż, z wieloma osobami nie pożegnawszy się nawet, i
255 Milkn|            jakiś jenerał, a bodaj czy nie marszałek francuski.~- Pewnie
256 Milkn|              inni drzemali. Pułkownik nie mógł ani jeść, ani spać;
257 Milkn|          wiatr orzeźwił starca, ale - nie uspokoił go. Pułkownikowi
258 Milkn|             swoim polu, w jego piersi nie wytrzyma tęsknota, wyrwie
259 Milkn|           wydał mu się ciasnym. Lasów nie widać, tylko tu i owdzie
260 Milkn|        sterczą dymiące kominy fabryk. Nie widać ani chat, ani ogrodów
261 Milkn|             zabłąkana sierota.~To już nie ta ziemia, którą przed pół
262 Milkn|              rozglądał się chcąc choć nie jakąś nitkę nawiązać między
263 Milkn|              drzew, ziemia bez lasów. Nie był nawet pewny, czy ptaki
264 Milkn|            był nawet pewny, czy ptaki nie straciły głosu.~Do Warszawy
265 Milkn|               w poplamionych frakach. Nie był to już stary "zajazd",
266 Milkn|         jakieś inne...~Ludzi zupełnie nie poznawał, ani z ubiorów,
267 Milkn|             chwilami raziło go to, że nie słyszy gwaru francuskich
268 Milkn|              domu.~Gospodarz na razie nie poznał go, a poznawszy zmieszał
269 Milkn|              począł go wypytywać, czy nie miał kłopotów z paszportem? -
270 Milkn|            jakąś lichą posadę... Dziś nie może odżałować, że opuścił
271 Milkn|               próżno...~- No, ja tego nie potrzebuję - odparł gość
272 Milkn|              go sam gospodarz, ledwie nie zdjął mu kaloszy i z wielkim
273 Milkn|          nieśmiało: czy pan pułkownik nie tańczy już nawet kadryla?...~
274 Milkn|     siedemdziesięcioletni weteran już nie tańczył, więc gdy odezwała
275 Milkn|            surdut, słomiany kapelusz, nie obtarty nos i uszy podwiązane
276 Milkn|        Będziesz, hyclu, taki?...~- Co nie mam być, oj! jej!... - odparło
277 Milkn|       kamienice i nowi ludzie już go -nie razili. A gdy wypadkiem
278 Wakac|              się po nogach szpicrutą. Nie uważałem za stosowne pytać
279 Wakac|            wywracać płot, któremu nic nie groziło, inni leli wodę
280 Wakac|             konewek w taki sposób, że nie tknąwszy ognia, przemoczyli
281 Wakac|             babę wywrócili na ziemię. Nie robiłem im żadnych uwag
282 Wakac|          żadnych uwag wiedząc, że nic nie grozi dalszym budynkom;
283 Wakac|              budynkom; chata zaś była nie do uratowania.~Nagle ktoś
284 Wakac|            żywego..."~Nikt się jednak nie ruszył. Słoma na dachu już
285 Wakac|        niezwykły sposób.~"Jeżeli nikt nie idzie - pomyślałem - więc
286 Wakac|             baby. - O wy, psie dusze, nie warciśta nazywać się chłopami!..." - "
287 Wakac|           słabe jak kurczę, i tak już nie żyje..."~"Ładnie! - pomyślałem -
288 Wakac|           Ładnie! - pomyślałem - nikt nie idzie, a ja jeszcze się
289 Wakac|               droga. Dzieciak przecie nie może spalić się jak robak.~-
290 Wakac|              robak.~- Lecz jeżeli już nie żyje?... - odpowiedziało
291 Wakac|            wpół!..."- odpowie-dziano.~Nie mogłem wytrzymać i rzuciłem
292 Wakac|               izby, że widać było jej nie umyte nogi.~"Co ty robisz,
293 Wakac|       krzyknąłem - tam już jest trup, nie '» dziecko..." - , Jagna!
294 Wakac|       piętnaście lat.~- I nic się jej nie stało?~- Opaliła sobie chustkę
295 Wakac|           taki mnie wstyd ogarnął, że nie śmiałem do niej przemówić
296 Wakac|       przyszłość, lecz dziś żaden ust nie otworzył. Za to zdawało
297 Zywy |     przestraszona dama. - Za to żaden nie dostanie pierniczka i jeszcze
298 Zywy |            czytania, a książek zakład nie posiada.~W sercu pani hrabiny
299 Zywy |              kto dal książki.~- O! to nie potrzeba, proszę pana; ja
300 Zywy |               fabryki kapeluszy... To nie potrzeba...~I odszedł wraz
301 Cieni|               wygnano, wedrzeć się na nie zajęte stanowiska i zalać
302 Cieni|               i gdzie kryjesz się, że nie znamy twoich rysów, ani
303 Cieni|               kiju latarkę. Latarnika nie było~- Powiedz mi przynajmniej,
304 Cieni|      ramionami. - Sam go nawet dobrze nie znam - dodał - bo po dniu
305 Cieni|              bo po dniu nigdy w izbie nie siedzi.~W. pół roku przyszedłem
306 Cieni|       przyszedłem drugi raz.~- A dziś nie ma w domu latarnika?~- Oho! -
307 Cieni|                  Oho! - rzekł stróż - nie ma i nie będzie. Wczoraj
308 Cieni|                rzekł stróż - nie ma i nie będzie. Wczoraj go pochowali.
309 Cieni|              szesnaście.~Tym sposobem nie poznałem ani twarzy, ani
310 Cieni|               ani nazwiska, ani nawet nie widziałem jego grobu. I
311 Cieni|          otchłań, a pewnej drogi nikt nie zna, gdzie na skrępowanego
312 Omyl |              krowy, konie, kury - czy nie dzieje się im jaka krzywda
313 Omyl |            których w miasteczku nigdy nie brakło. Gdy wracała do domu,
314 Omyl |          sprzedaż garstkę lnu. Prawie nie mogę wyobrazić sobie matki
315 Omyl |            stojącej za naszymi połami nie wspominała nigdy. Jej mieszkańcy
316 Omyl |           szczęśliwi, gdyż mama wcale nie zaglądała do nich.~Ojciec
317 Omyl |               Ojciec mój od kilku lat nie żył; pamiętam go o tyle,
318 Omyl |               tej jednakże pory nigdy nie zapomniałem modlić się za
319 Omyl |         padało w jej okienka, wówczas nie mogłem oprzeć się złudzeniu,
320 Omyl |         dymnika ciesząc się, że teraz nie zobaczy mnie potwór. Wnet
321 Omyl |             chacie mieszka?... Czy to nie jest chałupka na kurzej
322 Omyl |               od prządek, i czy w mej nie siedzi czarownica zamieniająca
323 Omyl |          przypominałem sobie, żem nic nie zrobił. Czas uciekał jak
324 Omyl |            ogarnęła mnie taka radość, nie wiem nawet z jakiego powodu,
325 Omyl |              chłopiec goło chodził... Nie ma to w oczach ambicji za
326 Omyl |        kaftanikiem. Ażeby ubrać się w nie, należało przez tylne wejście
327 Omyl |               prosto, bo ci pończochy nie włożę... O, widzisz, znowu
328 Omyl |             tym chłopczyskiem. Antoś! nie kręć się, bo pani zawołam.
329 Omyl |            odpowiedziałem zuchwale.~- Nie bój się, nie takim on robił,
330 Omyl |              zuchwale.~- Nie bój się, nie takim on robił, co ich pogubił
331 Omyl |              z którym nawet złodzieje nie chcą mieszkać.~Poszedłem
332 Omyl |               nauczyciel przyszedł.~- Nie pójdę! - krzyknąłem pokazując
333 Omyl |             rzemykiem... Boże, że też nie ma sposobu na takiego człowieka!...
334 Omyl |            jak zmora, a ja nic zrobić nie mogę przez niego.~Wszedłem
335 Omyl |          Usiadłem do lekcji.~Dziś już nie wyobrażam sobie, jakim sposobem
336 Omyl |        zaczynał:~- A to co za hałasy? Nie wiesz, że jesteś na lekcji
337 Omyl |             rzecz straszna, której mi nie wyjaśnił; zresztą, choć
338 Omyl |           wyjaśnił; zresztą, choć nic nie wiedziałem, czułem głęboki
339 Omyl |               człowieku, którego nikt nie powinien kochać. Biedak
340 Omyl |              kiedy spotkał na drodze, nie mógłbym zdjąć przed nim
341 Omyl |              a dlaczego pan tak dawno nie był u nas?..."~Jego u nas
342 Omyl |              nas?..."~Jego u nas nikt nie wyglądał.~Gdy zegar wykukał
343 Omyl |               energii. - Cóż to, pani nie wie? Wojny chce...~- A nam
344 Omyl |          rzucił się na fotelu.~- Och, nie gadałabyś pani takich rzeczy
345 Omyl |            dobre czasy.~- Niech no by nie dał! - mruknął starzec zaciskając
346 Omyl |          państwo - mówił - na gitarze nie gra się do tańca, to za
347 Omyl |               w stół. Alem reszty już nie dosłyszał, bo mama w tej
348 Omyl |              w pąsowe kwiaty. Na szyi nie nosił chustki, tylko halsztuch.~
349 Omyl |               zginę od razu, ~Już cię nie będę oglądał.~- Za pozwoleniem! -
350 Omyl |             panie sekretarzu, czy kto nie podsłuchuje pod oknem.~Pan
351 Omyl |           sekretarz zapewnił, że nikt nie podsłuchuje, a pan kasjer
352 Omyl |            pocieszy w niedoli, ~Jeśli nie ty, lube serce?...~W tej
353 Omyl |               Gdy szepniesz - syn już nie wróci!...~- "Gdy szepniesz -
354 Omyl |               Gdy szepniesz - syn już nie wróci..." - powtórzyła pani
355 Omyl |           śpiewa jakieś ptaszę polne:~Nie było, nie było (ciszej),
356 Omyl |               ptaszę polne:~Nie było, nie było (ciszej), Matko, szczęścia
357 Omyl |        dziedziniec, czy czasem ten... nie podsłuchuje pod oknem...~
358 Omyl |            między sobą. Na dziedzińcu nie było nikogo.~- No - rzekł
359 Omyl |           przerwał mu pan burmistrz - nie gub zacnej kobiety, która
360 Omyl |     wysłuchamy.~- Dobrze, że pani nic nie zrobią - mówił burmistrz -
361 Omyl |        opiekować się moimi dziećmi?~- Nie ma strachu - rzekł proboszcz. -
362 Omyl |            proboszcz. - Nigdy zresztą nie widziałem, ażeby ten tam...
363 Omyl |            podsłuchiwał pod oknami.~- Nie potrzebuje chodzić pod oknami,
364 Omyl |   pocztmajster.~- Więc przynajmniej - nie drzyj się pan, śpiewaj cicho -
365 Omyl |              ironicznie pan kasjer. - Nie ma strachu, nie ma! Jeżeli
366 Omyl |             kasjer. - Nie ma strachu, nie ma! Jeżeli kto, to ja powinien
367 Omyl |      prezydent. - W razie, czego Boże nie dopuść, wojny wszystkie
368 Omyl |             jego niebezpieczne męstwo nie robiło wrażenia. Ksiądz
369 Omyl |        Chciałem go wskazać matce, ale nie mogłem podnieść ręki. Cień
370 Egip |            następca, Horus. Egipt zaś nie może mieć władcy, który
371 Egip |            może mieć władcy, który by nie dosiadł wozu i nie dźwignął
372 Egip |           który by nie dosiadł wozu i nie dźwignął oszczepu.~Gdy kapłan
373 Egip |      sprawowaniu władzy ani na chwilę nie było przerwy.~Zapłakał Horus (
374 Egip |               że w sprawowaniu władzy nie mogło być przerwy, więc
375 Egip |           takie słowa Horus już o nic nie pytał; umilkł i zakrył oczy
376 Egip |             Ozyrysowi - rzekł - że to nie pająk, których jad o tej
377 Egip |              nieśmiertelny Ozyrys."~- Nie oddam Egiptu Etiopom - rzekł
378 Egip |          końca czasów żadnemu jeńcowi nie ma być wyrywany język z
379 Egip |   nieśmiertelny Ozyrys."~- Tak daleko nie sięga serce moje - rzekł
380 Egip |           pracy i bez wyroku sądowego nie będą bici kijem po grzbietach.
381 Egip |               nieśmiertelny Ozyrys.~- Nie burzyć - odparł Horus -
382 Egip |          Karnaku.~- Horusie - rzekł - nie dziwi mnie twoja bladość,
383 Egip |         Ramzes, dziad twój, już kona. Nie mógł znieść potęgi lekarstwa,
384 Egip |             lekarstwa, którego mu dać nie chciałem, ten mocarz nad
385 Egip |               jak żal... Ale przecież nie wszystek umrę... Zostaną
386 Egip |               odparł smutno lekarz.~- Nie słyszycież, nikt stamtąd
387 Egip |              słyszycież, nikt stamtąd nie idzie?... - mówił Horus.~
388 Egip |              kroków - odparł lekarz - nie wiem, Horusie, czy zdążysz
389 Egip |               książę nasłuchując, czy nie biegnie kto z pokojów Ramzesa. -
390 Egip |         zsunął się z kolan księcia.~- Nie idzie kto?...~- Czterysta... -
391 Egip |          stoczyły mu się po twarzy.~- Nie odpowiadasz, Horusie?... -
392 Egip |           posłaniec Ramzesa.~- Czyliż nie widzisz, że umarł?... -
393 Opow |            karty trzy tysiące rubli i nie zapłacił?~- A czy wiecie,
394 Opow |            serdeczny, że chyba nikomu nie wyrządzamy krzywdy. Przypomnij
395 Opow |           romansie pani B. z panem C. nie omieszkał dodać, że wiadomość
396 Opow |            białych niedźwiedzi. Gdyby nie ten śnieg, szedłbym znacznie
397 Opow |         spóźniłbym się o parę minut i nie spotkałbym w szpitalnej
398 Opow |              szkarlatyn i tyfusów!... Nie dość, że przemoczyłem nogi,
399 Opow |        Parmezan - czy to podle słońce nie mogło wystąpić przed dziesięciu
400 Opow |      nareszcie legł w barłogu, nikomu nie dal znać, że jest chory.
401 Opow |            coś w tym rodzaju. Zresztą nie pamiętam! - odparł Basetlą.~-
402 Opow |      Parmezana.~- Jak chcesz - odparł nie okazując ciekawości. Weszliśmy.
403 Opow |          ciekawości. Weszliśmy. Chory nie leżał na ogólnej sali, lecz
404 Opow |              śnieg zaczął padać, więc nie bez trudności dojrzałem
405 Opow |          serca. Słuchałem go, ale nic nie znalazłem. Zbadajcie wy,
406 Opow |             jestem pewien, że tam nic nie ma. Kolega zdaje się być
407 Opow |            tego biedaka chyba już nic nie uratuje.~- A teraz przekonamy
408 Opow |             że na piątym kursie, a ja nie mogę wygrzebać się na trzeci.~-
409 Opow |             honoru, że tamtego jabłka nie chciałem schować, tylko
410 Opow |       poprawiłem je na koszyku, ażeby nie spadło...~- Ależ, kolego...
411 Opow |            Ależ, kolego... nikt o tym nie mówił... nikt nawet nie
412 Opow |               nie mówił... nikt nawet nie myślał!... - jąkał bardzo
413 Opow |              zmienił się mój los. Już nie będę korepetytorem... Będę
414 Opow |      przypomniał sobie, że jego chory nie nazywa się Szwarckopf, lecz
415 Opow |               Przez ten czas Parmezan nie pokazywał się, ale po pogrzebie
416 Opow |             odezwał się:~- Aczkolwiek nie mam ducha proroczego, lecz
417 Opow |               Parmezana.~- Dla ciebie nie ma nic świętego!... - syknął
418 Opow |          brodę na ręku i westchnął:~- Nie ma co mówić, udawało mi
419 Opow |            zacznę od początku.~- Byle nie od początku świata - wtrącił
420 Opow |        Znaliśmy się jednak z daleka i nie rozmawialiśmy z sobą, ponieważ
421 Opow |               ponieważ gimnazjalistom nie wypadało wdawać się z "olejarzami".
422 Opow |          znaczenia nawet domyślić się nie mogłem. Zaś na ukoronowanie
423 Opow |         marchew, kalafiory i kapustę.~Nie potrzebuję dodawać, że największą
424 Opow |               gimnazjum, rozumie się, nie na lekcję, tylko na wystawę,
425 Opow |          cywilnym.~W pierwszej chwili nie mogłem poznać twarzy, chłopak
426 Opow |         kocham... jak Bozię kocham... nie brałem jabłek!... - krzyczał
427 Opow |           tylko poprawić jabłko, żeby nie spadło, a pan Mateusz, woźny,
428 Opow |                  rzekł D.~Ale chłopak nie ruszył się z miejsca. Oparł
429 Opow |             krajało, i powtarzał:~"Ja nie brałem... ja tylko chciałem
430 Opow |        szczycie grupy, ale bynajmniej nie chował go do kieszeni.~-
431 Opow |          tygrysimi instynktami...~- I nie dzieci!... - wtrącił Basetla.~-
432 Opow |            wobec władzy szkolnej, ale nie zdołał przejednać kolegów,
433 Opow |                Niech tylko Eisenfeder nie ustąpił komu z drogi albo
434 Opow |             ustąpił komu z drogi albo nie zrobił, czego żądano, wnet "
435 Opow |       świadkiem jego aresztowania?... nie jestem pewien. W każdym
436 Opow |            myślę z żalem, chociaż nic nie byłem winien.~Pewnego dnia
437 Opow |               w prosektorium; ja, już nie pamiętam, z kim, preparowałem
438 Opow |               No, o wystawie Zachęty. Nie słyszałeś pan?.:. Eisenfeder
439 Opow |              filantrop, czy wypadkiem nie opowiedziałeś komu jego
440 Opow |               później zegarki. Ludzie nie tylko powtarzali twoje słowa,
441 Opow |       kompletnego złodzieja!... Toteż nie dziwię się, że wówczas wyjechał
442 Opow |            się bardzo strapiony:~- To nie może być!... Ja nic podobnego
443 Opow |              być!... Ja nic podobnego nie mówiłem o Eisenfederze...
444 Opow |                  Tylko już mnie nigdy nie broń w ten sposób!... -
445 Opow |           pogłoskami, choćby za grosz nie miały prawdy ani sensu.
446 Opow |             duszę pełną ukłuć, dopóki nie zabliźni ich pogarda.~ ~
447 Widz |           Opowieści tej chciałoby się nie wierzyć, gdyby nie została
448 Widz |      chciałoby się nie wierzyć, gdyby nie została potwierdzona przez
449 Widz |              Wzdychajło - do Warszawy nie tyle z gotowymi pieniędzmi,
450 Widz |            rubli, gdyż na więcej mnie nie stać, biedaka. Że zaś dużo
451 Widz |             poszli na Stare Miasto.~- Nie dlatego, Boże uchowaj -
452 Widz |           siedzi Fukier, ale do niego nie namawiam, bo teraz ciężkie
453 Widz |              Jedna rzecz mi się tylko nie bardzo podobała, że plac
454 Widz |           takim miejscu nikt porządny nie zechce wynająć komornego...~
455 Widz |       Pijankiewicz w krzyk:~- A jakże nie ma być Żydów, kiedy chrześcijanie
456 Widz |             kiedy chrześcijanie domów nie kupują?... Gdyby każdy bogaty
457 Widz |             ją porządnie, to i fetoru nie znalazłbyś nawet za pieniądze.~
458 Widz |    zadośćuczynienia za grzechy to was nie ma!...~- Przeżegnaj się,
459 Widz |            1669... Do śmierci im tego nie zapomnę...~"Rany Chrystusa
460 Widz |              sobie. Ale że w historii nie jestem biegły, więc zamiast
461 Widz |             teraz wino pije?... Czasy nie po temu...~Ale jegomość,
462 Widz |             znowu w krzyk:~- Dlaczego nie pić wina?... A cóż kupiec
463 Widz |            Boże miłosierny! jak żyję, nie myślałem, że rodzę się z
464 Widz |              zmartwiony Poniewolski - nie pijcież wina drogiego...
465 Widz |             winem?... z pewnością, że nie gardło!... ~- Więc lekki
466 Widz |                 Spojrzę, aż widzę, że nie ja sam płakałem. Pijankiewiczowi
467 Widz |          Gwałciński... bracie Polaku, nie mów tak!... - przerwał Pijankiewicz.~-
468 Widz |            Pijankiewicz.~- Ja przecie nie jestem Gwałciński, tylko
469 Widz |    Poniewolski...~- Wszystko jedno... nie masz się co spierać o głupie
470 Widz |            głupie nazwisko. .. A Żydy nie zjedzą nas... Jak ta kępa
471 Widz |             Tombalski...~- Ja przecie nie jestem Tombalski, tylko
472 Widz |         towarzysze jeszcze co mówili, nie wiem, ponieważ cały zatopiłem
473 Widz |        zabrukowanego, wznosi się dziś nie istniejący ratusz. Dokoła
474 Widz |              i zalewam się Izami. Już nie mój cudny śpiew tak mnie
475 Widz |        budynkach, ani w fizjognomiach nie ma śladu minionej klęski.~-
476 Widz |              żołnierzy, którzy nikomu nie pozwalają się zbliżyć grożąc
477 Widz |               było aniżeli dziś!...~- Nie wiadomo, co gorsze - odmruknął
478 Widz |                śpiewających, człowiek nie może przypuścić, że widzi
479 Widz |        panowała morowa zaraza!...~- A nie mówiłem, psia... kość -
480 Widz |         wierzch.~- Dopóki ze szczętem nie utonie... - wtrącił Poniewolski.~-
481 Widz |                Bą...Bączkiewicz?...~- Nie nazywam się Bączkiewicz!... -
482 Widz |             na chodnikach nigdy błoto nie wysycha i że ściany domów
483 Widz |             ściany domów składają się nie z cegieł, ale z brudu.~-
484 Widz |         cudownym zjawiskiem. To chyba nie Stare Miasto, ale jakiś
485 Widz |             Przepraszam, ale to chyba nie u nas...~- Co się masz tłomaczyć!... -
486 Widz |             pustym pokoju, to jeszcze nie spotkałem...~- To o nas!... -
487 Widz |           zrobić dużą awanturę, ale - nie mógł znaleźć klamki, a gdy