Now.

  1 Katar|           pewnym wieku, który chodził z placu Krasińskich ku ulicy
  2 Katar|               zamyślony i posuwał się z wolna Około Kapucynów dotykał
  3 Katar|              żadna szwaczka wracająca z magazynu do domu Był wesoły,
  4 Katar|      nieustannie był swatany. Ale cóż z tego, kiedy pan Tomasz nie
  5 Katar|               Od Frani szedł do sądu, z sądu biegł do Zosi, którą
  6 Katar|            wieczorem opuszczał, ażeby z Józią i Filką zjeść kolacją.~
  7 Katar|                Najął nawet mieszkanie z sześciu pokojów złożone,
  8 Katar|         świetne i utrzymywał stosunki z muzykami, więc nieznacznie
  9 Katar|             zwykle towarzystwo, jedna z młodych pan rozejrzawszv
 10 Katar|          kobietach wyrażał się zawsze z szacunkiem, a dla ich wad
 11 Katar|         teatru, obeznawał się wprzódy z utworem dramatycznym, ażeby
 12 Katar|               katarynkowych dźwięków.~Z tej swojej słabości nie
 13 Katar|   kataryniarzy. Pan Tomasz zachorował z gniewu, a następnie odkrywszy
 14 Katar|                przechodził kilka razy z rąk do rąk. Rozumie się,
 15 Katar|               panu Tomaszowi. Mecenas z rezygnacją płacił podwyżkę,
 16 Katar|         nowego stróża i przeprowadzał z nim taką mniej więcej rozmowę:~-
 17 Katar|            Lokal mecenasa składał się z dwu części. Cztery większe
 18 Katar|           człowiek dbający o zdrowie.~Z drugiej strony podwórza,
 19 Katar|       urzędnik sądowy, który spadłszy z etatu przeniósł się na Pragę.
 20 Katar|            sprowadziły się dwie panie z małą, może ośmioletnią dziewczynką.~
 21 Katar|               Kobiety utrzymywały się z pracy. Jedna szyła, druga
 22 Katar|        kaftaniki na maszynie. Młodszą z nich i przystojniejszą dziewczynka
 23 Katar|          kłębki bawełny na pończochy.~Z rana kobiety same zamiatały
 24 Katar|           obfity obiad. Zresztą każda z nich prawie nie odstępowała
 25 Katar|           przy oknie. Było to dziecko z ciemnymi włosami i ładną
 26 Katar|              dwu drutów wiązała pasek z bawełnianych nici. Niekiedy
 27 Katar|              rozbierała powoli, jakby z trudnością. Czasami nie
 28 Katar|        zobaczył coś niezwykłego, gdyż z pośpiechem założył na nos
 29 Katar|                a następnie tak opadła z sil, że leżała jak martwa,
 30 Katar|       Dziewczynka poczęła już wstawać z łóżeczka. Nauczyła się chodzić
 31 Katar|            przychodzi ten biały kotek z czarnymi łapami?... Prawda,
 32 Katar|             rozpłakała się i wybiegła z pokoju.~Najmilszym zajęciem
 33 Katar|       Dziewczynka nie wypuszczała jej z rąk, dotykała jej noska,
 34 Katar|            szmer i szept. Zerwała się z pościeli, zapaliła świecę
 35 Katar|               Wiedziała, kiedy jedzie z drzewem chłopski wózek drabiniasty,
 36 Katar|        powietrza nie uszło jej uwagi. Z niepojętą bystrością pochwytywała
 37 Katar|               te zjawiska i wysnuwała z nich wnioski.~Raz matka
 38 Katar|       Przecież wiem, że brała konewkę z kuchni, potem poszła na
 39 Katar|              tak niewyraźny, że tylko z wysiłkiem można go było
 40 Katar|              turkot uliczny dolatywał z góry; inne odgłosy niknęły.
 41 Katar|          Kaleka słyszała turkot wozów z kilku ulic; tu skupiały
 42 Katar|                tu skupiały się krzyki z całego domu. Twarz jej owiewał
 43 Katar|             Obie kobiety cieszyły się z nowego lokalu, ale dla niewidomej
 44 Katar|              w tych czasach, że jeden z przyjaciół mecenasa miał
 45 Katar|             mu do przejrzenia papiery z prośbą o radę. Wprawdzie
 46 Katar|            adwokat. Nie wychodził już z mieszkania, nie sprawdzał,
 47 Katar|              lokaj mecenasa przyszedł z codziennym raportem. Doniósł,
 48 Katar|              pani doktorowa wyjechała z dziećmi na letnie mieszkanie,
 49 Katar|        mecenas nie zechce widzieć się z nowo przyjętym stróżem?...~
 50 Katar|           obicia przypominały "studia z natury". Matka ociemniałej
 51 Katar|            trzech powaśnionych stron, z których żadna nie chciała
 52 Katar|                  Gdyby zmarły X wstał z grobu, odzyskał przytomność
 53 Katar|     rozwiązywaniu trudnych zagadnień, z pewnością pan Tomasz nie
 54 Katar|   przynajmniej była katarynka włoska, z przyjemnymi tonami fletowymi,
 55 Katar|           była rzeczywista katarynka, z popsutymi piszczałkami i
 56 Katar|         swoich poddanych, i pomyślał, z jaką rozkoszą położyłby
 57 Katar|               śmiały się, a pomimo to z zastygłych oczu płynęły
 58 Katar|           rozkaz.~- Ażeby, dopóki się z nim nie rozmówię, puszczał
 59 Katar|                   odezwał się służący z oznakami obrażającego zdziwienia.~-
 60 Katar|       mecenasa, więc zabrawszy kartkę z adresami doktorów wyszedł
 61 Kamiz|     potrzebnym zapięty pod szyję frak z magazynu pogrzebowego.~Wyznaję,
 62 Kamiz|         mieszkaniu bliskich sąsiadów. Z okna mogłem co dzień spoglądać
 63 Kamiz|          początku listopada sprzedano z licytacji niepotrzebne rzeczy,
 64 Kamiz|               kamizelkę ręce czerwone z zimna, mruczał:~- Handel,
 65 Kamiz|            kamizelkę, otrząsnął śnieg z kołnierza i z wielką usilnością
 66 Kamiz|         otrząsnął śnieg z kołnierza i z wielką usilnością począł
 67 Kamiz|           będzie moja strata, byle ja z gęby nie robił... ten wjatr!...~
 68 Kamiz|               w oknie, ukłonił mi się z przyjacielskim uśmiechem.~
 69 Kamiz|               dość rano, pili herbatę z blaszanego samowaru i razem
 70 Kamiz|      naczelników wydziałowych patrzył z takim podziwem jak podróżnik
 71 Kamiz|           przy herbacie gorącą szynkę z chrzanem.~W ogóle biednym
 72 Kamiz|           dowodzi.~- Krwotok może być z krtani, z żołądka, z nosa,
 73 Kamiz|            Krwotok może być z krtani, z żołądka, z nosa, z płuc
 74 Kamiz|              być z krtani, z żołądka, z nosa, z płuc rzadko kiedy.
 75 Kamiz|            krtani, z żołądka, z nosa, z płuc rzadko kiedy. Zresztą,
 76 Kamiz|              dawno!... - potwierdziła z pośpiechem. - Jeszcze tamtej
 77 Kamiz|          lekarz.~Weszli do domu. Pani z trwogą zapytała stróża:
 78 Kamiz|          przecie, że krwotok może być z żołądka albo z nosa. U ciebie
 79 Kamiz|               może być z żołądka albo z nosa. U ciebie pewnie z
 80 Kamiz|               z nosa. U ciebie pewnie z nosa... Tyś taki tęgi, potrzebujesz
 81 Kamiz|                 Ile to krwi na wojnie z człowieka upływa, a jednak
 82 Kamiz|            sierpnia spotkała się pani z doktorem na ulicy. Długo
 83 Kamiz|              jego nie jest złym.~Bo i z jakiej racji miał być zły?~
 84 Kamiz|            wprawdzie kaszel, ale - to z kataru oskrzeli. Czasami,
 85 Kamiz|      siedzenia, pokazywała się krew - z nosa. No, miewał też jakby
 86 Kamiz|                Chory co dzień wstawał z łóżka i ubierał się, pomimo
 87 Kamiz|             nie zdaje? - spytała pani z akcentem wielkiej wątpliwości.
 88 Kamiz|            granic. Kiedy żona wróciła z lekcy j, powitał ją z błyszczącymi
 89 Kamiz|         wróciła z lekcy j, powitał ją z błyszczącymi oczyma i rzekł
 90 Kamiz|          powiem ci jeden sekret... Ja z tą kamizelką, widzisz, trochę
 91 Grzec|         choćby niekoniecznie słuszny.~Z tego powodu naszą dziedziczkę
 92 Grzec|          później ojciec mój awansował z rządcy na plenipotenta i
 93 Grzec|            zaś zajmowała pani hrabina z córeczką Lonią, moją rówieśnicą,
 94 Grzec|               Lonią, moją rówieśnicą, z jej guwernantką, ze starą
 95 Grzec|            gospodynią Salusią tudzież z wielką liczbą garderobianych
 96 Grzec|               po całych dniach szyły, z czego wyprowadziłem wniosek,
 97 Grzec|              smutku. O ile mi wiadomo z tradycji, nieboszczyka nikt
 98 Grzec|     plenipotentem. Natomiast sąsiedzi z dziwną w naszym kraju jednomyślnością
 99 Grzec|      polowaniach chłopskie zasiewy, a z sąsiadami pojedynkował się
100 Grzec|           olejny portret nieboszczyka z herbowym sygnetem na palcu
101 Grzec|               stłuc duży wazon saski.~Z hrabianką, przed moim wejściem
102 Grzec|           wstręt do małych dziewcząt, z których żadna nie była w
103 Grzec|           jeździć konno, ani strzelać z łuku albo rzucać kamieni
104 Grzec|              łuku albo rzucać kamieni z procy. W razie zaś bitwy,
105 Grzec|             kogoś na skargę.~Ponieważ z folwarcznymi chłopcami ojciec
106 Grzec|    przypomniawszy sobie lepsze czasy, z godzinę ponosił mnie przez
107 Grzec|            się dość prędko.~Nie mając z kim żyć, żyłem z naturą.
108 Grzec|            Nie mając z kim żyć, żyłem z naturą. Znałem w parku każde
109 Grzec|       migotanie f gwiazd, rozmawiałem z nocną ciszą, a nie mając
110 Grzec|               tylko jako wysoką damę, z piękną twarzą i smutnymi
111 Grzec|               tylko w obszernej sukni z drugim ogonem mógł przemieszkiwać
112 Grzec|                a tym bardziej złożone z dwu części mogły służyć
113 Grzec|               a nawet bardzo łagodny. Z chłopów i służby nikogo
114 Grzec|              siostra uczyła się razem z hrabianką, a ja sam, choć
115 Grzec|           posiadał kilka sztuk broni, z której każda była przeznaczona
116 Grzec|            ojciec pozwoli mi strzelić z ogromnego pistoletu, a tymczasem
117 Grzec|               uczyłem się "wygarniać" z ich długich pojedynek, które
118 Grzec|               do lufy tudzież dziurkę z boku, i poszedłem na polowanie.~
119 Grzec|    przekonałem się, że w moich rękach z wielkiego klucza zostało
120 Grzec|               Potem uciekłem do parku z zamiarem utopienia się w
121 Grzec|          kamerdynera, lokaja, chłopca z kredensu, kucharza, kuchcika
122 Grzec|    odpowiedziałem nie spuszczając oka z pani, która zrobiła na mnie
123 Grzec|              ojciec. - Trzy skóry bym z tego gałgana zdarł i posolił,
124 Grzec|       smutniejsza. Odgarnęła mi włosy z czoła, spojrzała głęboko
125 Grzec|         Leśniewski, co jeszcze będzie z tego dziecka?...~- Szubienicznik! -
126 Grzec|              dając mi pięścią w kark.~Z tarasu odeszli wszyscy,
127 Grzec|              Teraz dopiero pomyślałem z żalem dlaczegom nie upadł
128 Grzec|              mi wykładała guwernantka z pałacu. Ale gdy dama ta,
129 Grzec|              umieścił mnie na stancji z korepetycją, rodzicielską
130 Grzec|        ubrałem się po ciemku w surdut z czerwonym kołnierzem, włożyłem
131 Grzec|              włożyłem na głowę czapkę z czerwonym lampasem i miałem
132 Grzec|             Dziś patrząc na owe czasy z historycznej odległości,
133 Grzec|       uczuwałem w duszy jakąś pustkę, z której głębi wynurzała się -
134 Grzec|              który pozwalał mi czytać z książki odległej o dwie
135 Grzec|             dlatego, że dobre stopnie z różnych przedmiotów, a wraz
136 Grzec|           różnych przedmiotów, a wraz z nimi nadzieję promocji widziałem
137 Grzec|         teraźniejszość.~Moje stosunki z nauczycielami były rozmaite.~
138 Grzec|              które jedyną odpowiedzią z jego strony było:~"Leśniewski,
139 Grzec|     przedmiotem, więc przy głosowaniu z sobą samym przeważał na
140 Grzec|         surowości. Nareszcie, stopnie z innych przedmiotów zależały
141 Grzec|          jednak stosunki łączyły mnie z inspektorem. Człowiek ten
142 Grzec|               się do wypukiwania mnie z klasy w czasie lekcyj i
143 Grzec|             spostrzegłszy, że już idę z klasy do domu. - Leśniewski!...
144 Grzec| kilkudziesięcioma pierwszoklasistami, z których jeden golił już
145 Grzec|         karzeł na swój wiek, mizerny, z małym noskiem sinym, bladymi
146 Grzec|             że musiał odpoczywać idąc z domu do szkoły, a taki bojaźliwy,
147 Grzec|            strachu. Nigdy nie bił się z nikim, tylko prosił innych,
148 Grzec|               ale ojciec wygnał matkę z domu, a Józia zatrzymał
149 Grzec|               syna do szkoły, chodzić z nim na spacer, dawać mu
150 Grzec|       korepetycje, ale nie robił tego z powodu braku czasu, który
151 Grzec|           nawet Bóg niechętnie patrzy z nieba.~Swoją drogą Józio
152 Grzec|             mu jeszcze zawzięciej.~Ja z początku mało zwracałem
153 Grzec|          pocałowaliśmy się naprzód ja z drągalem, potem on z Józiem,
154 Grzec|               ja z drągalem, potem on z Józiem, potem Józio ze mną -
155 Grzec|            mnie i chciał mi dać bułkę z masłem. Nie wziąłem, więc
156 Grzec|     przyjacielem.~Spojrzałem na niego z góry. On zmieszał się jeszcze
157 Grzec|   przyjacielem?~- Bo ja nie wdaję się z takimi trutniami jak ty!... -
158 Grzec|              mistrzem, bo umiał mówić z zaciśniętymi zębami i robił
159 Grzec|               niewinną minę, że żaden z profesorów nawet nie podejrzewał...~
160 Grzec|              pani. ~Ostro wyszedłem i z wielką pewnością zawiadomiłem
161 Grzec|               o tym - odparł garbusek z tajemniczą miną - że rośliny
162 Grzec|             taki mądry, to mi powiedz z czego jest podobna wierzba
163 Grzec|              wierzba się karmi sokami z ziemi.~- A co dalej? ~-
164 Grzec|             wywodom garbuska zacząłem z tego przedmiotu miewać piątki.~
165 Grzec|         zobaczyłem tęgiego męzczyznę, z pąsową twarzą, fioletowym
166 Grzec|          Leśniewski? ~-Ja.~Przestąpił z nogi na nogę, jakhy chwiejąc
167 Grzec|          tylkom pobiegł do Józia~Obaj z ojcem mieszkali na końcu
168 Grzec|               Ciężko oddychał i drżał z zimna, bo w piecu nie napalono.
169 Grzec|           izdebce czuć było wilgoć, a z dachu padały krople topniejącego
170 Grzec|              dziś. Zdawało mi się, że z kaleki wyrasta olbrzym.~
171 Grzec|            Józio odzywał się rzadko i z wielkim wysiłkiem. Powiedział
172 Grzec|             od ulicy kołatnęła furtka z wielkim hałasem. Przez podwórze
173 Grzec|        zabulgotało, a potem - butelka z przeraźliwym brzękiem uderzyła
174 Grzec|              pleciesz? - mruknął głos z drugiego pokoju. Zerwałem
175 Grzec|         drugiego pokoju. Zerwałem się z łóżka i stanąłem we drzwiach
176 Grzec|             jakieś straszne marzenia. Z rana obejrzał mnie gospodarz
177 Grzec|         odprowadziła cała nasza klasa z nauczycielami i księdzem
178 Grzec|      cmentarzu złapał trumnę i chciał z nią uciekać. Ale pomimo
179 Grzec|       pochowali, a jego ojca komisarz z policjantem wyprowadzili
180 Grzec|              policjantem wyprowadzili z cmentarza.~Gdy pierwszy
181 Grzec|            jakim ja nieszczęśliwy!...~Z oczu poczęły mu płynąć łzy.
182 Grzec|               kufer dla mnie i kartkę z tym tylko napisem:~"Od biednego
183 Grzec|               znalazłem kilka butelek z napisem: Rum-Jamaica. Siedziałem
184 Grzec|               Rum-Jamaica. Siedziałem z godzinę, alem nie powiedział
185 Grzec|             szczególna wiadomość. Oto z rana, przy grobie Józia,
186 Grzec|         wypróżniona do połowy butelka z napisem: Rum-Jamaica.~Mówili
187 Milkn|         MILKNĄCE GŁOSY~Wróciwszy cało z piątej kampanii w życiu,
188 Milkn|               myśli wrócić do swoich. Z babą zaś miałby w drodze
189 Milkn|            szukać kupca na swój domek z ogródkiem. Tymczasem przybyło
190 Milkn|          rodaków i kolegów pułkownika z najpierwszej kampanii. Starzy
191 Milkn|         obecnie.~W trzecim roku jeden z nich umarł. Opłakali go
192 Milkn|             zmartwienia i od tej pory z pozostałym kolegą nie grywał
193 Milkn|          pisały dzienniki angielskie, z tym, co niekiedy bywało
194 Milkn|            dodał:~- Prawda, że dobrzy z nich oficerowie, ale - do
195 Milkn|             dwie dusze. Jedną wywiózł z kraju, druga wyrosła w nim
196 Milkn|             obudził się ów młody duch z całym zasobem wspomnień
197 Milkn|              nim po łóżku, wygania go z pokoju, że w nim szlocha
198 Milkn|                Starzec opuścił Paryż, z wieloma osobami nie pożegnawszy
199 Milkn|            francuski.~- Pewnie jedzie z misją do Petersburga!... -
200 Milkn|         odleci, jak gołąb wypuszczony z klatki. Lecz stało się inaczej:
201 Milkn|            drugorzędnym hotelu, który z pozoru przypominał dawne "
202 Milkn|            modne meble, obrazy kobiet z półświatka, popsute elektryczne
203 Milkn|            zupełnie nie poznawał, ani z ubiorów, ani z fizjognomij.
204 Milkn|          poznawał, ani z ubiorów, ani z fizjognomij. Co dziwniejsza,
205 Milkn|             człowieka dość majętnego, z którym przed dziesięcioma
206 Milkn|      wypytywać, czy nie miał kłopotów z paszportem? - a gdy uspokoił
207 Milkn|          zachwycony gospodarz - które z przyjemnością złożą hołd
208 Milkn|         ledwie nie zdjął mu kaloszy i z wielkim szumem wprowadził
209 Milkn|             Porobił prędko znajomości z damami, z których jedna
210 Milkn|           prędko znajomości z damami, z których jedna zapewniała
211 Milkn|               mu towarzystwo do wista z dwu radców i jednego prezesa;
212 Milkn|           przestano się nim zajmować, z czego pułkownik był kontem
213 Milkn|         Starzec cichaczem wymknął się z balu i wrócił do swego zajazdu.
214 Milkn|          jakiś ubogo odziany człowiek z małym chłopcem.~Był silny
215 Milkn|               albo rozcierał zsiniałe z zimna ręce dziecka, które
216 Milkn|                Na jego widok człowiek z dzieckiem stanął jak wryty.
217 Milkn|              sobie w oczy i pułkownik z wolna poszedł w stronę ulicy.~
218 Milkn|             jej!... - odparło dziecko z zawalanym nosem.~- Pamiętaj,
219 Milkn|        wypadkiem mijał ulicę Karową i z niej spojrzał na Wisłę,
220 Wakac|               Mieliśmy - mówi dalej - z rana we wsi pożar. Spaliła
221 Wakac|               zamknięta, bo gospodarz z kobieta wyszli w pole.~"
222 Wakac|              tak mocno przypiekał, że z obawy o żakietę musiałem
223 Wakac|      Tymczasem nadbiegło więcej ludzi z osękami, siekierami i wodą:
224 Wakac|               groziło, inni leli wodę z konewek w taki sposób, że
225 Wakac|            taka mądra! - ofuknął ktoś z tłumu. - Tam pewna śmierć,
226 Wakac|              dzieciak?... Może wypadł z niecek?..."~Belki już były
227 Wakac|             Belki już były zwęglone i z głuchym trzaskiem zaczęły
228 Wakac|              szkoda nawet surduta..."~Z daleka odezwał się straszny
229 Wakac|      zatrzeszczał, jakby go rozdarto, z komina posypały się cegły.
230 Wakac|               ludzkich popiołów robić z siebie straszydło?... Jeszcze
231 Wakac|             chodzi tu!..." - zawołano z tłumu.~Pułap zapadł się,
232 Wakac|     dziewczyna przebiegając koło mnie z powrotem.~Z wysiłkiem dźwigała
233 Wakac|    przebiegając koło mnie z powrotem.~Z wysiłkiem dźwigała w rękach
234 Zywy |              wypadek w zakładzie wraz z objaśnieniem zakonnicy.~
235 Zywy |              radca znalazł się u pana Z., któremu całe żyde upływało
236 Zywy |    przyjemność radca opowiedział panu Z. to, co hrabina widziała
237 Zywy |          prostszego! - wykrzyknął pan Z. - Wstąpię jutro do redakcji"
238 Zywy |        ogłoszenie.~Na drugi dzień pan Z. wbiegł zadyszany do "Kuriera",
239 Zywy |             ubogo odzianego człowieka z rękoma czarnymi jak u kominiarza,
240 Zywy |              jak u kominiarza, a wraz z nim szczupłą dziewczynkę
241 Zywy |          przede jestem ubogi człowiek z fabryki kapeluszy... To
242 Zywy |            potrzeba...~I odszedł wraz z mizerną córeczką.~Obok mnie
243 Zywy |             sierot, boczną - robotnik z fabryki kapeluszy; gdy jeden
244 Cieni|               dogasają blaski słońca, z ziemi wynurza się zmierzch.
245 Cieni|          pajęczej i czeka. Wypłoszona z jednego miejsca, w okamgnieniu
246 Cieni|              się na inne, korzystając z lada sposobności, aby powrócić
247 Cieni|             się dziwna postać ludzka, z drobnym płomykiem nad głową.
248 Cieni|        zgryzoty, albo choć znajomych, z którymi mógłbyś porozmawiać
249 Omyl |        rupieciami, można było widzieć z jednej strony kościół, rynek,
250 Omyl |             starą kapliczkę Św. Jana, z drugiej - nasze pola, potem
251 Omyl |              której ludzie wspominali z niechęcią, a niekiedy z
252 Omyl |               z niechęcią, a niekiedy z przekleństwem.~Miałem wówczas
253 Omyl |            jej zdania. Ona rozmawiała z nimi robiąc pończochę, a
254 Omyl |          mocniej ujadały, zrywała się z łóżka i ledwie odziana w
255 Omyl |           Była jasnobiała, niewielka, z formy podobna do duszy w
256 Omyl |   nadzwyczajnie i do rana przeleżałem z głową schowaną pod kołdrę.
257 Omyl |               stara moja mamka weszła z brzemieniem drew i cicho
258 Omyl |           odpowiedziała mamka.~- "Pan z Tobą, błogosławionaś Ty.. "
259 Omyl |        zdjąwszy ze ściany pęk kluczów z jelenim rożkiem, wyszła
260 Omyl |               jelenim rożkiem, wyszła z alkierza. Z komina padły
261 Omyl |           rożkiem, wyszła z alkierza. Z komina padły na pokój czerwone
262 Omyl |               Stara kobieta, w czepku z falbanami, podobną była
263 Omyl |           taka radość, nie wiem nawet z jakiego powodu, żem zerwał
264 Omyl |        jakiego powodu, żem zerwał się z łóżka i jednym skokiem usiadłem
265 Omyl |                  A cóż to za zgryzota z tym chłopczyskiem - irytowała
266 Omyl |                były one zeszyte razem z kaftanikiem. Ażeby ubrać
267 Omyl |            sznurek. Moje nieszczęście z tym chłopczyskiem. Antoś!
268 Omyl |               zaciekawiony.~- Któż by z mm mieszkał? Od takiego
269 Omyl |        przychodził niedobry człowiek, z którym nawet złodzieje nie
270 Omyl |            kaszą hreczaną. Zjadłem go z pośpiechem i zaraz wybiegłem
271 Omyl |          dziedziniec wystrugać pałasz z gonta. Nimem wyszukał deseczkę,
272 Omyl |          stajnią. Lecz nim ochłonąłem z prędkiego biegu, już słyszę
273 Omyl |         straszydło, w swoim surducie, z wysoką czupryną, z kołnierzykami
274 Omyl |          surducie, z wysoką czupryną, z kołnierzykami do skroni,
275 Omyl |              kołnierzykami do skroni, z szyją długą jak biczysko
276 Omyl |         okulary i zaciska je na nosie Z prawej strony na stole czerwona
277 Omyl |               stole czerwona chustka, z lewej - brzozowa tabakierka
278 Omyl |           lewej - brzozowa tabakierka z rzemykiem... Boże, że też
279 Omyl |      Dobrzańskiego, zacząłem wyciągać z szuflady książki i kajety.
280 Omyl |              czesania lnu, a niekiedy z rozpaczy tak machałem nogami,
281 Omyl |                 Potem brał tabakierkę z brzozowej kory, strzelał
282 Omyl |            tabakę i znowu strzeliwszy z palców kończył:~- Ośle jakiś!...~
283 Omyl |      upomnieniach pana Dobrzańskiego. Z góry wiedziałem, co powie,
284 Omyl |        kantówką i w pierwszym wierszu z góry wypisywał mi jako wzór
285 Omyl |         Poznasz ich, gdy podrośniesz.~Z piersi jego wymknęło się
286 Omyl |                a za nią waza barszczu z uszkami i salaterka grochu.~
287 Omyl |              Dobrzański przywitał się z matką, a gdy zupa już była
288 Omyl |            Boże, nas i te dary, które z Twojej świętej szczodrobliwości
289 Omyl |              Wojny chce...~- A nam co z tego?~Pan Dobrzański rzucił
290 Omyl |           rzeczy przy dziecku! Co nam z tego? Nam wszystko z tego,
291 Omyl |              nam z tego? Nam wszystko z tego, i basta...~- Zobaczymy,
292 Omyl |        zobaczymy!...- powtórzył stary z uniesieniem. - Tu niedługo
293 Omyl |             Dobrzański?... Nauczyciel z gniewem ujął się ręką pod
294 Omyl |           półmisek pachnącej kiełbasy z sosem i drugi - tartych
295 Omyl |      sprzątnęła półmiski. Powstaliśmy z krzeseł, a nauczyciel mówił:~"
296 Omyl |          Przychodził ksiądz proboszcz z siostrą, niziutki i okrągły
297 Omyl |               i okrągły pan burmistrz z żoną i trzema córkami, staruszka
298 Omyl |               staruszka pani majorowa z dwoma wnuczkami, pan pocztmajster,
299 Omyl |      sekretarz magistratu i sekretarz z poczty. Starsi siadali do
300 Omyl |               ślepą babkę, a wszystko z ogromnym krzykiem. Znudzili
301 Omyl |       kasjer-nie wziąłem nawet gitary z domu.~- To poszlemy po nią! -
302 Omyl |       tymczasem pan sekretarz wybiegł z pokoju i za chwilę przyniósł
303 Omyl |               podawano herbatę, zrazy z kaszą, czasami gęś pieczoną.
304 Omyl |         krupnik. Była to gorąca wódka z miodem, zaprawiona goździkami
305 Omyl |               ciemnozielonym surducie z krótkim stanem, w niebieskich
306 Omyl |         spodniach ze strzemiączkami i z fartuszkiem i w aksamitnej
307 Omyl |            ażeby śpiewał:~Lecą liście z drzewa...~Pan kasjer uderzył
308 Omyl |          zniżonym głosem:~Lecą liście z drzewa (ciszej), co tam
309 Omyl |            zaraza. ~Broni się jeszcze z wież Alpuhary ~Almanzor
310 Omyl |               wież Alpuhary ~Almanzor z garstką rycerzy...~- Prześliczne! -
311 Egip |                                       Z LEGEND DAWNEGO EGIPTU~ ~
312 Egip |              zmora i wypijała mu krew z serca, siłę z ramienia,
313 Egip |        wypijała mu krew z serca, siłę z ramienia, a chwilami nawet
314 Egip |            chwilami nawet przytomność z mózgu. Leżał, jak powalony
315 Egip |             leczą. Przyrządź mi jedno z nich, właściwe mojej chorobie,
316 Egip |               chwili twego zstąpienia z wysokich niebios Nil wylewał
317 Egip |       niepewne nawet dla najmłodszego z twoich wojowników?~Ramzes
318 Egip |            najsłynniejszego astrologa z Tebów i kazał szczerze opowiedzieć,
319 Egip |        gwiazdy.~- Saturn połączył się z księżycem - odparł mędrzec -
320 Egip |              pod otwarte niebo wyszła z domów. Po Nilu snuły się
321 Egip |                  spytał Horus jednego z dworzan, wskazując na niezmierzone
322 Egip |            przywitać nowego faraona i z twoich ust usłyszeć o dobrodziejstwach,
323 Egip |    przyjaciela, którego Ramzes wygnał z kraju za to, że w duszy
324 Egip |             dworzanin - pozdrawia cię z klasztornego więzienia wierna
325 Egip |               oczy ręką.~Nagle syknął z bólu.~- Co ci jest, Horusie?~-
326 Egip |          ciało, wysłał mnie do ciebie z rozkazem: "Idź do Horusa,
327 Egip |               Egipt Etiopom i zawrzeć z tymi wrogami braterski sojusz,
328 Egip |             nie ma być wyrywany język z ust jego na polu bitwy.
329 Egip |                odesłał mnie do ciebie z rozkazem:, ,Idź do Horusa
330 Egip |               Choćby ci kazał spuścić z łańcucha niewolników, a
331 Egip |               napisz edykt odwołujący z wygnania mego nauczyciela,
332 Egip |     najmędrszym i najszlachetniejszym z Egipcjan. r Tak powiedziałem...~
333 Egip |         uwolnieniu ukochanej Bereniki z klasztornego więzienia.
334 Egip |              Wszedł najmędrszy lekarz z Karnaku.~- Horusie - rzekł -
335 Egip |                zdjąć święty pierścień z jego ręki i tobie go oddać
336 Egip |             chwili weszli ministrowie z gotowymi edyktami.~- Kanclerzu! -
337 Egip |             jest?...~- Mówił mi jeden z dworzan - szepnął naczelny
338 Egip |      nasłuchując, czy nie biegnie kto z pokojów Ramzesa. - A ty,
339 Egip |              pracy niewolnikom wypadł z rąk Horusa na ziemię.~-
340 Egip |             Pięćset...~Edykt o pokoju z Etiopami zsunął się z kolan
341 Egip |          pokoju z Etiopami zsunął się z kolan księcia.~- Nie idzie
342 Egip |             edykt o odwołaniu Jetrona z wygnania.~- Dwieście...~
343 Egip |                  Podniósł się krzepko z łoża i o wschodzie słońca
344 Egip |             szepnął najmędrszy lekarz z Karnaku.~Patrzcie tedy,
345 Opow |             każdy uczestnik przynosił z sobą nowiny i sprzedawał
346 Opow |         Giełdziarze" umilkli, a jeden z. nich, może dotknięty śmiechem,
347 Opow |        Wreszcie ten i ów podniósł się z krzesła, a po upływie kilku
348 Opow |        wspominając o romansie pani B. z panem C. nie omieszkał dodać,
349 Opow |             plotka nawet opowiedziana z poprawkami i zastrzeżeniami -
350 Opow |                                       Z małych przyczyn niekiedy
351 Opow |         analizy zrobionej dla jednego z moich chorych.~Powtarzam:
352 Opow |              gromiciel. Byt to kolega z powodu swojej figury przezwany
353 Opow |              że jest to kolega medyk, z drugiego kursu. Odludek,
354 Opow |               ukrył głowę pod kołdrę, z czego korzystając wymknęliśmy
355 Opow |               proszę pieczeni wołowej z kapustą i kartoflami, za
356 Opow |            Parmezan. - Proszę o schab z kartoflami, bez kapusty...~
357 Opow |              co mówić, udawało mi się z tym nieborakiem Eisenfederem!
358 Opow |             domu. Znaliśmy się jednak z daleka i nie rozmawialiśmy
359 Opow |            daleka i nie rozmawialiśmy z sobą, ponieważ gimnazjalistom
360 Opow |               nie wypadało wdawać się z "olejarzami". Tak nazywaliśmy
361 Opow |            urządzono wystawę rolniczą z próbami machin i wyścigami.
362 Opow |            barwy. Muszę też nadmienić z przykrością, że co dzień,
363 Opow |              policjant (czarny mundur z czerwonym kołnierzem, na
364 Opow |          szkoły realnej. Rozmówił się z obecnym przy awanturze członkiem
365 Opow |         wystawy i Eisenfedera uwolnił z rąk policjanta.~"Możesz
366 Opow |            Ale chłopak nie ruszył się z miejsca. Oparł się o ścianę
367 Opow |              Mateusz, który kłóci się z moimi rodzicami, przez zemstę
368 Opow |           używali na nim, ile wlazło. Z całego szeregu prześladowań,
369 Opow |           Eisenfeder nie ustąpił komu z drogi albo nie zrobił, czego
370 Opow |                o których zawsze myślę z żalem, chociaż nic nie byłem
371 Opow |   prosektorium; ja, już nie pamiętam, z kim, preparowałem nogę,
372 Opow |       obrabiał głowę. Wtem, licho wie z jakiej racji, przyszedł
373 Opow |              i zwróciwszy się do mnie z zakrwawionym skalpelem,
374 Opow |              po czarnej kawie wydobył z kieszeni kilka jabłek amarantowego
375 Opow |            innych, dzięki czemu każdy z nas ma duszę pełną ukłuć,
376 Widz |     Wzdychajło - do Warszawy nie tyle z gotowymi pieniędzmi, ile
377 Widz |              gotowymi pieniędzmi, ile z przekazami na parę tysięcy,
378 Widz |               dawnego kolegę, jeszcze z Syberii, Poniewolskiego,
379 Widz |         sprowadził i ledwie wyszliśmy z kolegą na ulicę, zaraz przyplątał
380 Widz |          jakiś jegomość średnich lat, z różowym nosem, wygadany,
381 Widz |              nazwiskiem Pijankiewicz, z miejsca wybadawszy ode mnie,
382 Widz |             naród bez wyjątku ma mieć z tego pożytek, to może i
383 Widz |                    wtrącił mój kolega z Syberii, u którego zatrzymałem
384 Widz |           wina?... A cóż kupiec zrobi z winem: w rynsztok wyleje?...
385 Widz |            nie myślałem, że rodzę się z podpalaczów!... No, ale
386 Widz |             płuczę krymskim winem?... z pewnością, że nie gardło!... ~-
387 Widz |       nakazano wystrzegać się trunków z powodu sklerozy.~Ale Pijankiewicz
388 Widz | Pijankiewiczowi łzy jak groch płynęły z oczu, a mój kolega Sybirak,
389 Widz |              izby jasny krążek, który z wolna powiększał się, a
390 Widz |            okna potężnie zakratowane.~Z bocznej ulicy wyjeżdża kilka
391 Widz |           ciężkie szable. Fury stają, z bram wybiega służba męska
392 Widz |             beczki wina, wory korzeni z ciepłych krajów. Oto szkło,
393 Widz |          kupca. Ogromne szafy i łóżka z baldachimami, ciężkie stoły
394 Widz |                Na stolikach drobiazgi z chińskiej porcelany i kości
395 Widz |             jedwabnej ma drugą suknię z dużym ogonem, z przodu otwartą.
396 Widz |          drugą suknię z dużym ogonem, z przodu otwartą. Na głowie
397 Widz |          obcisłych spodniach wydobywa z torby u pasa klucz i otwiera
398 Widz |           rycerstwo w wysokich butach z dźwięcznymi ostrogami, mnichy,
399 Widz |         kobiety, na ulicy tłum klęczy z obnażonymi głowami. Słychać
400 Widz |              zmartwychwstała Warszawa z pożogi?... - krzyknął Pijankiewicz.~
401 Widz |              ludzi czerwono ubranych, z krzyżami na piersiach, niosą
402 Widz |       dostatnio ubrany człowiek upadł z krzykiem. Spoza węgła wysunął
403 Widz |       zgałganieć?...~Tymczasem powoli z ciemności wydobył się nowy
404 Widz |              nasza kochana Warszawa i z tego się wykaraska?... Jak
405 Widz |              Bączkiewicz!... - odparł z gniewem mój kolega Sybirak.~
406 Widz |               dzisiejsze Stare Miasto z jego kramami. Żydami, niechlujstwem.
407 Widz |         ściany domów składają się nie z cegieł, ale z brudu.~- Oto
408 Widz |        składają się nie z cegieł, ale z brudu.~- Oto skutki naszego
409 Widz |             stały się muzeami zbiorów z całego kraju...~- Ot, widzisz,