Now.

  1 Katar|              przypatrzeć się jej. Ale że robił to flegmatycznie,
  2 Katar|              Miodową i nieraz myślał, że się na niej wiele rzeczy
  3 Katar|           obrońcą, biegał tak prędko, że nie uciekłaby przed nim
  4 Katar|              znawcy sztuk pięknych. A że kobiety wciąż kochał, więc
  5 Katar|          liczniej odwiedzali ciekawi. Że zaś był gościnny, przyjęcia
  6 Katar|               widząc w zwierciadłach, że czoło przerosło mu już ciemię,
  7 Katar|           częściej przypominał sobie, że bądź co bądź trzeba się
  8 Katar|             się ożenić. Tym bardziej, że dla kobiet wciąż czuł życzliwość.~
  9 Katar|             mówił:~- Wiecie, państwo, że to jest wcale ładne. Należał
 10 Katar|              rąk do rąk. Rozumie się, że każdy nowy właściciel uważał
 11 Katar|          wyraźnie zapisanym w umowie, że katarynki grywać w domu
 12 Katar|          krewni albo znajomi mecenasa ze wsi. Sam pan Tomasz ukazywał
 13 Katar|           rozmyślaniach. Wiedział on, że myślenie jest ważną funkcją
 14 Katar|           najął pokoiki krawiec; lecz że ten lubił niekiedy upijać
 15 Katar|        emerytka, wiecznie kłócąca się ze swoją sługą.~Ale od św.
 16 Katar|            raz (było to w niedzielę), że matka dala jej mały bukiecik.
 17 Katar|               rzekła:~- Prawda, mamo, że tu jest smutno...~Mecenas
 18 Katar|         kłucia w oczach na samą myśl, że ktoś może wpatrywać się
 19 Katar|           następnie tak opadła z sil, że leżała jak martwa, nie poruszając
 20 Katar|             noc?...~Wtedy zrozumiano, że dziewczynka nie widzi. Lekarz
 21 Katar|               jej oczy i zaopiniował, że trzeba czekać.~Ale chora
 22 Katar|               mówiła:~- Prawda, mamo, że ja mam niebieską sukienkę?...~-
 23 Katar|         mówiła dalej:~- Prawda, mamo, że na dworze ciągle jest dzień?...
 24 Katar|              łapami?... Prawda, mamo, że ja widziałam siebie w lustrze?...
 25 Katar|             płaskorzeźbie. Wiedziała, że pokój jest większy od niej,
 26 Katar|           nabrały takiej wrażliwości, że zbliżywszy się do ściany
 27 Katar|               Skąd?... Przecież wiem, że brała konewkę z kuchni,
 28 Katar|    napompowała wody. A teraz rozmawia ze stróżem.~Istotnie zza parkanu
 29 Katar|             osób, ale tak niewyraźny, że tylko z wysiłkiem można
 30 Katar|      przygasłe oczy, zdawało jej się, że coś widzi. W wyobraźni budziły
 31 Katar|             niewyraźne i pierzchliwe, że nic przypomnieć sobie nie
 32 Katar|             epoce matka połączyła się ze swoją przyjaciółką ł przeniosła
 33 Katar|             zrobić?" - myślał widząc, że dziecko jest coraz mizerniejsze
 34 Katar|          Zdarzyło się w tych czasach, że jeden z przyjaciół mecenasa
 35 Katar|         codziennym raportem. Doniósł, że pani doktorowa wyjechała
 36 Katar|         dziećmi na letnie mieszkanie, że zepsuł się wodociąg, że
 37 Katar|               że zepsuł się wodociąg, że odźwierny, Kazimierz, zrobił
 38 Katar|            Kazimierz, zrobił awanturę ze stójkowym i poszedł na tydzień -
 39 Katar|         podziwiały mecenasa i mówiły, że wygląda na czerstwego wdowca,
 40 Katar|        kamienicę. Synowiec twierdził, że obywatel X był wariatem
 41 Katar|              a siostrzeniec dowodził, że X oszalał dopiero w roku
 42 Katar|               wątpliwości świadectwa, że X i w roku 1872, i w 1875
 43 Katar|          walce i polki, a tak głośno, że szyby drżały. Na domiar
 44 Katar|        Chwilami gotów był przypuścić, że przy odczytywaniu pośmiertnych
 45 Katar|             pomieszało się w głowie i że uległ halucynacjom.~Ale
 46 Katar|       instynkta. Uczuł żal do natury, że go nie stworzyła królem
 47 Katar|         wygnał kataryniarza! Mówiłem, że od jaśnie pana dostanie
 48 Katar|          jaśnie pana dostanie pensją, że my mamy kontrakt... Ale
 49 Katar|               Tydzień temu przyjechał ze wsi i nie zna naszych obyczajów.
 50 Katar|        odwrócił się do stróża i rzekł ze zwykłą sobie flegmą, choć
 51 Katar|         wyszli, a mecenas spostrzegł, że jego wierny sługa coś towarzyszowi
 52 Katar|             adresy kilku okulistów. A że kataryniarz odwrócił się
 53 Kamiz|            nowymi, jest...~Zdaje się, że nie ma nic więcej oprócz
 54 Kamiz|             to od razu domyślasz się, że właściciel odzienia j zapewne
 55 Kamiz|       magazynu pogrzebowego.~Wyznaję, że dziś chętnie odstąpiłbym
 56 Kamiz|           miewa w życiu takie chwile, że lubi otaczać się przedmiotami,
 57 Kamiz|      niepotrzebne rzeczy, a przy pani ze wszystkich pamiątek po mężu
 58 Kamiz|              taki parasol... Ja wiem, że wielmożny pan może mieć
 59 Kamiz|               jedwabny parasol, nawet ze dwa. Ale to dobre tylko
 60 Kamiz|               zaczął tak mocno padać, że prawie zmierzchło się. Położyłem
 61 Kamiz|           dzień wrześniowy rozmawiali ze sobą. W maju pani raz nawet -
 62 Kamiz|            wcale tęgą. Powiedziałbym, że nawet za tęgą na tak małego
 63 Kamiz|    jednocześnie tak silnego krwotoku, że aż stracił przytomność.~
 64 Kamiz|       chwilami zataczała się, zapewne ze zmęczenia, a dorożki na
 65 Kamiz|            jej rękę i idąc tłomaczył, że krwotok jeszcze niczego
 66 Kamiz|          słychać? -i dowiedziała się, że nic. W mieszkaniu stróżowa
 67 Kamiz|       stróżowa także powiedziała jej, że nic nie słychać, a chory
 68 Kamiz|           wybadał i także powiedział, że to nic.~- Ja zaraz mówiłem,
 69 Kamiz|              nic.~- Ja zaraz mówiłem, że to nic! - odezwał się chory.~-
 70 Kamiz|        spotniałe ręce. -Wiem przecie, że krwotok może być z żołądka
 71 Kamiz|               Prawda, panie doktorze, że on potrzebuje ruchu?...~-
 72 Kamiz|               może... - szepnęła pani ze smutkiem.~- No - to nic!
 73 Kamiz|          doktora tak uspokoiły panią, że po trwodze, jaką przechodziła
 74 Kamiz|             tym mniej robiło kłopotu, że jako urzędnik najemny, nie
 75 Kamiz|                Zaczął wymawiać żonie, że jest zanadto o niego troskliwa,
 76 Kamiz|            zanadto o niego troskliwa, że on mimo to umrze, a w końcu
 77 Kamiz|             nie powiedział ci doktor, że ja nie przeżyję kilku miesięcy?~
 78 Kamiz|              spojrzenie. Zdawało się, że pod tym wzrokiem mur wyszeptałby
 79 Kamiz|              Doktor mówił - odparta - że to nic, tylko że musisz
 80 Kamiz|            odparta - że to nic, tylko że musisz trochę wypocząć...~
 81 Kamiz|            Koniecznie ubrdało mi się, że doktor zwątpił o mnie...
 82 Kamiz|               coraz weselej śmiał się ze swoich przywidzeń.~Zresztą
 83 Kamiz|      najlepszą dla chorego wskazówką, że stan jego nie jest złym.~
 84 Kamiz|         brakło. Przyszedł nawet czas, że w dzień nie chciał leżyć
 85 Kamiz|               kładąc kamizelkę uczuł, że jest jakoś bardzo luźna.~-
 86 Kamiz|            szepnął.~- No, naturalnie, że musiałeś trochę zmizernieć -
 87 Kamiz|                  Żona wie od doktora, że on nie jest tak znowu bardzo
 88 Kamiz|              temu i musiała przyznać, że mąż ma słuszność.~Chory
 89 Kamiz|           łóżka i ubierał się, pomimo że bez pomocy żony nie mógł
 90 Kamiz|          przynajmniej wymogła na nim, że na wierzch nie kładł surduta,
 91 Kamiz|               lustro - dziwić się tu, że ja nie mam sil. Ależ jak
 92 Kamiz|        wtrąciła żona.~- Prawda, tylko że ja i w sobie chudnę...~-
 93 Kamiz|                  od kilku dni uważam, że... coś... moja kamizelka...~-
 94 Kamiz|               ciała. Nawet powiem ci, że choć i odzyskam ciało, to
 95 Kamiz|             Już martwiłem się myśląc, że się wyda sekret, gdy wtem
 96 Kamiz|                No, teraz i ja wierzę, że będę zdrów... Ja sam!...
 97 Kamiz|           Długa mowa tak go wysiliła, że musiał przejść na łóżko.
 98 Kamiz|       tygodnie oszukiwałem moją żonę, że kamizelka jest ciasna, a
 99 Kamiz|               rękach - a ja myślałem, że już tak będę chudnął do...
100 Kamiz|        pierwszy raz, uwierzyłem w to, że mogę być zdrów.~Bo to przy
101 Kamiz|             na starą kamizelkę widzę, że nad jej ściągaczami pracowały
102 Kamiz|             śnieg taki gęsty i zimny, że nawet w grobach marzły ludzkie
103 Kamiz|           popioły.~Któż jednak powie, że za tymi chmurami nie ma
104 Kamiz|               schowanej pod skrzydło, że jest, jak niegdyś, małym
105 Kamiz|            niegdyś, małym ptaszkiem i że śpi w gnieździe, otulony
106 Grzec| arystokratycznych, zdaje mi się więc, że blask jej hrabiowskiej korony
107 Grzec|              Przypominam sobie nawet, że tytuł hrabiny był rodzajem
108 Grzec|        rówieśnicą, z jej guwernantką, ze starą gospodynią Salusią
109 Grzec|          czego wyprowadziłem wniosek, że wielkie panie są od tego,
110 Grzec|        śliskiej posadzce, a po wtóre, że mnie tam nie wpuszczała
111 Grzec|      żerdziowym płocie w taki sposób, że dziewczynka poczęła wniebogłosy
112 Grzec|          niebieskim parasolem mówiąc, że mogłem Loni zrobić na całe
113 Grzec|               drzewach, ani kąpać się ze mną w stawie, ani jeździć
114 Grzec|          pływałem po stawie. W parku, ze zwinnością kota, goniłem
115 Grzec|            pałacu tak nieszczęśliwie, że musiano związać dwie drabiny
116 Grzec|          patrząc przypominałem sobie, że nie należy drzeć butów,
117 Grzec|             ciągnąć źrebiąt za ogony, że wszelka władza pochodzi
118 Grzec|              w graniu, często mawiał, że gdyby miał takiego jak ja
119 Grzec|           skargę; kto był chory, brał ze dworu lekarstwo; komu urodziło
120 Grzec|               takim kącie na strychu, że nawet ja nie mogłem go znaleźć.~
121 Grzec|                Nieraz marzyło mi się, że spełnię taki szlachetny
122 Grzec|          które posiadały tę własność, że przy wystrzale wyrządzały
123 Grzec|           Prawie w moich oczach jedna ze szkodnic porwała kaczę,
124 Grzec|                 jakby piorun uderzył. Ze szczytu obórki stoczyło
125 Grzec|             na najwyższą lipę, ja zaś ze zdumieniem przekonałem się,
126 Grzec|           zdumieniem przekonałem się, że w moich rękach z wielkiego
127 Grzec|         zostało tylko ucho, ale za to ze słomianego dachu obory zaczyna
128 Grzec|             gorzelany.~Przez ten czas ze mną działy się nieopisane
129 Grzec|              w łeb, i wywnioskowałem, że jeżeli kiedy, to chyba dzisiaj
130 Grzec|             mi się, panie Leśniewski, że ten chłopczyk jest bardzo
131 Grzec|             nikt... Niby ja nie wiem, że mi strzelicie w łeb... Przecie
132 Grzec|              język.~Służba zaszemrała ze zdziwienia, a ojciec, chwytając
133 Grzec|             kucharzowi, bo on myślał, ze mnie tak zastrzeli jak starego
134 Grzec|             upiec na niej. Nie za to, że mnie nie kazała zastrzelić
135 Grzec|       kucharzowi ani zbić, ale za to, ze miała taki słodki glos i
136 Grzec|         zabudowań, ojcu było przykro, że nie mógł uregulować ze mną
137 Grzec|                że nie mógł uregulować ze mną rachunku za spaloną
138 Grzec|              przemian. Mówiono nawet, że jakichś przedmiotów będzie
139 Grzec|               ta, przy zapoznaniu się ze mną, zobaczyła, że mam pełne
140 Grzec|     zapoznaniu się ze mną, zobaczyła, że mam pełne kieszenie nożów,
141 Grzec|           kapiszonów, zlękła się tak, że już nie chciała widzieć
142 Grzec|            Nowy strój tak mnie zajął, że nie mogąc nacieszyć się
143 Grzec|          stancji obudził podejrzenie, ze ma w domu nadzwyczajnego
144 Grzec|           trzymać na stancji, chyba - że mu ojciec dołoży jeszcze
145 Grzec|             drogą ojciec pożegnał się ze mną w tak demonstracyjny
146 Grzec|            tak demonstracyjny sposób, że ani żałowałem go, kiedy
147 Grzec|           obiektywnego sądu, wyznaję, ze w ogólnych zarysach życie
148 Grzec|            nie dosłyszał pytania albo że "się zaląkłem".~W ogóle
149 Grzec|               młodych, ale i dlatego, że dobre stopnie z różnych
150 Grzec|              najgorsze stopnie za to, że pilnie uczyłem się gimnastyki,
151 Grzec|             lekcyj i do widywania się ze mną po lekcjach, że był
152 Grzec|               się ze mną po lekcjach, że był szczerze zaniepokojony,
153 Grzec|           pewnego dnia spostrzegłszy, że już idę z klasy do domu. -
154 Grzec|        popularność, tym istotniejszą, że nikogo nie pobudzała do
155 Grzec|               włosami. Był tak wątły, że musiał odpoczywać idąc z
156 Grzec|             szkoły, a taki bojaźliwy, że gdy go wyrwano do lekcji,
157 Grzec|        wyrwano do lekcji, tracił mowę ze strachu. Nigdy nie bił się
158 Grzec|           mnie się niekiedy wydawało, że na takiego malca nawet Bóg
159 Grzec|              bułki i po serdelku. Ale że go wszyscy prześladowali,
160 Grzec|              w rękę do kości wołając, że tak zrobię każdemu, kto
161 Grzec|             jak ściana i zdawało się, że zemdleje. Cała klasa nagle
162 Grzec|              on z Józiem, potem Józio ze mną - i tak mi się upiekło.~
163 Grzec|             mi się upiekło.~Uważałem, że przez całą lekcją garbusek
164 Grzec|        uśmiechał się zapewne dlatego, że przez ten czas nie dostał
165 Grzec|        dokuczał, a kilku oświadczyło, że będą go bronili. On dziękował
166 Grzec|           przy tym tak niewinną minę, że żaden z profesorów nawet
167 Grzec|               ukradkiem chleb i mięso ze swego obiadu. A gdy mnie
168 Grzec|               większa nieprzyjemność, ze łzami w oczach zapewniał
169 Grzec|             oczach zapewniał kolegów, że ja nie dam sobie zrobić
170 Grzec|             był taki zdolny... Wiesz, że gdybyś chciał, to za miesiąc
171 Grzec|           miał czas podpowiedzieć mi, że do czwartej deklinacji należą
172 Grzec|             zawiadomiłem nauczyciela, że do czwartej deklinacji należą
173 Grzec|       Wracając do ławki spostrzegłem, że Józio bardzo pilnie przypatruje
174 Grzec|              się ołówkowi profesora i że ma bardzo zafrasowaną minę.~
175 Grzec|              pytałem.~- Zdałe mi się, że - pałkę. Ale to osioł, co
176 Grzec|          garbusek z tajemniczą miną - że rośliny są podobne do zwierząt.~-
177 Grzec|          przed południem powiedziano, że ktoś mnie wypukuje. Wybiegłem
178 Grzec|          gorącą wodą. Zdawało mi się, że to ja raczej powinienem
179 Grzec|             jego rozszerzyły się tak, że miał prawie czarne oczy.
180 Grzec|             jak dziś. Zdawało mi się, że z kaleki wyrasta olbrzym.~
181 Grzec|        rozpalonych rącząt, myślałbym, że umarł.~Tak siedzieliśmy
182 Grzec|               tym najechał jakiś wóz, że go strasznie zabolał krzyż,
183 Grzec|           krzyż, ale już go nie boli, że ojciec wczoraj wypędził
184 Grzec|           pocałował w głowę. Uczułem, że pod pachą miał butelkę.~-
185 Grzec|           naszej stancji, powiedział, że mam gorączkę, że pewnie
186 Grzec|          powiedział, że mam gorączkę, że pewnie zaraziłem się od
187 Grzec|       księdzem prefektem. Mówiono mi, że miał czarną trumnę aksamitną,
188 Grzec|               szkoły, powiedziano mi, że ktoś co dzień wypytuje się
189 Grzec|           biedny...~Wołał tak głośno, że na korytarz powychodzili
190 Grzec|             jak on sam. Spostrzegłem, że ktoś obsadził go zielonymi
191 Grzec|         Rum-Jamaica.~Mówili doktorzy, że człowiek ten umarł na anewryzm.~
192 Grzec|               ojciec był tak samotny, że aż musiał tulić się do grobu
193 Grzec|            się do grobu syna. Czułem, że największym nieszczęściem
194 Milkn|              i wyglądał tak czerstwo, że przyjaciele namawiali go,
195 Milkn|              chciał się żenić. Mówił, że wprawdzie ma jeszcze mocne
196 Milkn|              jeszcze mocne nogi, lecz że go już znudziła adwokacka
197 Milkn|              szczęśliwie plany wojen, że gdyby je wykonano, świat
198 Milkn|               pogrzebie zadecydowali, że w polityce nieboszczyka~
199 Milkn|               aż położył się do łóżka ze zmartwienia i od tej pory
200 Milkn|         Starzy mniej teraz rozmawiali ze sobą, ale za to czytywali
201 Milkn|       niemieckich, doszli do wniosku, że Bismarck wcale nie jest
202 Milkn|                 No, częściej mówiłeś, że to gałgan.~- Ja, pułkowniku?...
203 Milkn|                Potem dodał:~- Prawda, że dobrzy z nich oficerowie,
204 Milkn|              perswazje. Zrozumiał on, że człowieka czasami porywa
205 Milkn|             myśleć, może by i myślał, że wraca na swoje dawne drzewo
206 Milkn|               na swoje dawne drzewo i że znowu do niego przy rośnie.~
207 Milkn|                ogarnął taki niepokój, że po prostu - nie mógł sobie
208 Milkn|             dziennik, zdawało mu się, że jest drukowany po polsku.
209 Milkn|               gdzieniegdzie małe domy ze słomianymi dachami albo
210 Milkn|             zdawało się pułkownikowi, że ktoś rzuca nim po łóżku,
211 Milkn|           łóżku, wygania go z pokoju, że w nim szlocha i krzyczy
212 Milkn|         muszce na brodzie odgadywali, że to musi być jakiś jenerał,
213 Milkn|                    szeptali Niemcy. A że starzec wciąż wyglądał oknem,
214 Milkn|        wyglądał oknem, domyślali się, że bada niemieckie koleje,
215 Milkn|             Pułkownikowi zdawało się, że gdy raz stanie na otwartym
216 Milkn|                chwilami raziło go to, że nie słyszy gwaru francuskich
217 Milkn|              Dziś nie może odżałować, że opuścił Francją. Och!...
218 Milkn|               marsowatą twarz starca, że gospodarz, poprzednio dość
219 Milkn|          których jedna zapewniała go, że pamięta kampanią włoską,
220 Milkn|        węgierską - druga dziwiła się, że opuścił "ten piękny Paryż",
221 Milkn|         polityce, a mianowicie o tym, że nas Niemcy nieodwołalnie
222 Milkn|            kwestii, usłyszał w końcu, że realna polityka powinna
223 Milkn|             jak interes przemysłowy i że tylko taki szarlatan jak
224 Milkn|           świadomość, zdawało mu się, że przestał być człowiekiem,
225 Milkn|        przestał być człowiekiem, lecz że jest krzyżem na zapadającym
226 Milkn|          podniósł roletę, spostrzegł, że przed jego oknem chodzi
227 Milkn|          starca jak na wilka, myśląc, że postępuje według najściślejszych
228 Wakac|               Tego dnia spostrzegłem, że mu coś dolega; patrzył w
229 Wakac|           ramionami i zdawało mi się, że się lekko zarumienił; zresztą
230 Wakac|           płomyków wydobywających się ze szczelin przy kominie, opanowała
231 Wakac|          konewkę. Od nich usłyszałem, że chałupa zamknięta, bo gospodarz
232 Wakac|           ogień tak mocno przypiekał, że z obawy o żakietę musiałem
233 Wakac|              z konewek w taki sposób, że nie tknąwszy ognia, przemoczyli
234 Wakac|              im żadnych uwag wiedząc, że nic nie grozi dalszym budynkom;
235 Wakac|             rozpalone druty.~Wyznaję, że gdym to usłyszał, serce
236 Wakac|         posypały się cegły. Poczułem, że mi się tlą włosy, i - cofnąłem
237 Wakac|      straszydło?... Jeszcze powiedzą, że tanim kosztem chciałem zostać
238 Wakac|            pochyloną do wnętrza izby, że widać było jej nie umyte
239 Wakac|              taki mnie wstyd ogarnął, że nie śmiałem do niej przemówić
240 Wakac|       otworzył. Za to zdawało mi się, że dokoła nas szepczą krzaki:~-
241 Zywy |                 Zdaje mi się, dzieci, że się bijecie?... - zawołała
242 Zywy |             Zakonnica objaśniła damę, że mimo pilnego dozoru podobne
243 Zywy |               myślenia, zawnioskował, że należałoby wysłać książki
244 Zywy |              Przypomniał sobie nawet, że w szafie czy w kufrze posiada
245 Zywy |        słyszała od zakonnicy, dodając ze swej strony, że - wypada
246 Zywy |               dodając ze swej strony, że - wypada postarać się o
247 Cieni|       niepamiętnych czasów pasuje się ze światłem, pierzcha każdego
248 Cieni|          gęstymi szeregami wysuwa się ze swych ucieczek, cicha i
249 Cieni|              tylko nadejdzie wieczór, ze swym płomykiem przebiega
250 Cieni|       człowieku, i gdzie kryjesz się, że nie znamy twoich rysów,
251 Cieni|               cień?~Odpowiedziano mi, że jest to naprawdę człowiek,
252 Omyl |         boczną i pocztowym gościńcem. Ze strychu, gdzie znajdował
253 Omyl |            wiary, a przecie tak było, że nawet ksiądz proboszcz i
254 Omyl |             Nazajutrz powiedzieli mi, że to blask księżyca padał
255 Omyl |              parę razy w życiu. Wiem, że nosił czarny mundur ze złotymi
256 Omyl |                że nosił czarny mundur ze złotymi guzikami i szafirowym
257 Omyl |               szafirowym kołnierzem i że sposobił się na doktora.~
258 Omyl |          mogłem oprzeć się złudzeniu, że widzę głowę dużego kota,
259 Omyl |             ramę dymnika ciesząc się, że teraz nie zobaczy mnie potwór.
260 Omyl |             bryczki. Mogę powiedzieć, że całe dzieciństwo spłynęło
261 Omyl |          matka była ubraną i zdjąwszy ze ściany pęk kluczów z jelenim
262 Omyl |            chce zbytków!...~Udawałem, że śpię, lecz nagle ogarnęła
263 Omyl |        wyostrzył nóż i zatamował krew ze skaleczonego palca, patrzę -
264 Omyl |           może stało się coś takiego, że pan Dobrzański zniknął.
265 Omyl |       tabakierka z rzemykiem... Boże, że też nie ma sposobu na takiego
266 Omyl |              co za hałasy? Nie wiesz, że jesteś na lekcji i powinieneś
267 Omyl |               jakiś!...~Zdaje mi się, że największą dla mnie mękę
268 Omyl |             poważnie. Zdawało mu się, że kichnął, więc utarł nos
269 Omyl |          przecie mówiłeś, ośle jakiś, że - trzeba kochać wszystkich
270 Omyl |              niańka do naszego pokoju ze stosem talerzy. Książki
271 Omyl |          kajety w okamgnieniu znikały ze stołu, a ich miejsce zajmował
272 Omyl |         ożywiony:~- Mówią na poczcie, że Francuz zaczyna się ruszać.~-
273 Omyl |              drugi - tartych kartofli ze słoniną.~Nastała cisza i
274 Omyl |                ponieważ panny mówiły, że mama grywa same stare polki
275 Omyl |               a gdym wypił, robił się ze mnie inny człowiek. Raz
276 Omyl |         człowiek. Raz zdawało mi się, że już jestem zupełnie dorosły.
277 Omyl |         chodzić na rękach tak ładnie, że zarumieniony pan burmistrz
278 Omyl |               w niebieskich spodniach ze strzemiączkami i z fartuszkiem
279 Omyl |               Pan sekretarz zapewnił, że nikt nie podsłuchuje, a
280 Omyl |                co chcą. Tyle naszego, że czasem piosenki wysłuchamy.~-
281 Omyl |        piosenki wysłuchamy.~- Dobrze, że pani nic nie zrobią - mówił
282 Omyl |     rewolucyjności wyprężył nogi tak, że wydawały się jeszcze cieńsze
283 Omyl |               Nuta, panie, jest taka, że gdyby mi ją zagrała kiedy
284 Egip |          zawołał najmędrszego lekarza ze świątyni w Karnaku i rzekł:~-
285 Egip |              Karnaku i rzekł:~- Wiem, że znasz tęgie lekarstwa, które
286 Egip |          Pomyśl, Ramzesie - szepnął - że od chwili twego zstąpienia
287 Egip |           Przedwieczny.~- Naturalnie, że gwiazdy zapowiedziały moją
288 Egip |           bliską śmiercią dziada; ale że w sprawowaniu władzy nie
289 Egip |              mimo to była cisza taka, że do Horusa dolatywał szmer
290 Egip |          Ramzes wygnał z kraju za to, że w duszy wnuka i następcy
291 Egip |         Podziękuj Ozyrysowi - rzekł - że to nie pająk, których jad
292 Egip |                 Wielki Ramzes czując, że mu już stygnie ciało, wysłał
293 Egip |           napisz jeszcze drugi edykt, że od tej godziny aż do końca
294 Egip |                Potężny Ramzes widząc, że już mu się wzrok zaćmiewa,
295 Egip |               szepnął naczelny wódz - że wielki Ramzes już wydaje
296 Egip |        Ramzesa.~- Czyliż nie widzisz, że umarł?... - szepnął najmędrszy
297 Egip |               Karnaku.~Patrzcie tedy, że marne są ludzkie nadzieje
298 Opow |             wartości.~- Słyszeliście, że A. przegrał w karty trzy
299 Opow |             zapłacił?~- A czy wiecie, że B. zeszedł pana C. na bardzo
300 Opow |             na bardzo czulej rozmowie ze swoją żoną?...~- Stare dzieje!...
301 Opow |           dzieje!... Ciekawe jest to, że pana E. przydybano na kasowych
302 Opow |            zamiłowanie nowin. Prawda, że niekiedy powtarzamy niemożliwe
303 Opow |              tak nieledwie serdeczny, że chyba nikomu nie wyrządzamy
304 Opow |                Wprawdzie jeden mówił, że E. przyłapano na kradzieży,
305 Opow |               C. nie omieszkał dodać, że wiadomość ta robi wrażenie
306 Opow |                    spytałem.~- Prawie że znałem - odpowiedział i
307 Opow |          płatów padających tak gęsto, że przechodnie robili się podobnymi
308 Opow |             ponieważ chwalił się raz, że jego dziadek należał do
309 Opow |       oczyszczał swój wiotki paltocik ze śniegu wołając melodramatycznym
310 Opow |               i tyfusów!... Nie dość, że przemoczyłem nogi, ale jeszcze
311 Opow |         energicznie tupnął w podłogę, że w korytarzu odpowiedziało
312 Opow |               piękny okaz suchotnika, że bez preparowania można go
313 Opow |     zaciekawiony.~- Wyobraźcie sobie, że jest to kolega medyk, z
314 Opow |         barłogu, nikomu nie dal znać, że jest chory. Dopiero stróżka
315 Opow |          chory kolega wyobraża sobie, że ma wadę serca. Słuchałem
316 Opow |          odkryje, choć jestem pewien, że tam nic nie ma. Kolega zdaje
317 Opow |      złudzenia!" - pomyślałem widząc, że tego biedaka chyba już nic
318 Opow |          kontent, co?... Jesteś bodaj że na piątym kursie, a ja nie
319 Opow |          kocham... daję słowo honoru, że tamtego jabłka nie chciałem
320 Opow |         pożegnanie przypomniał sobie, że jego chory nie nazywa się
321 Opow |           kilka dni dowiedziałem się, że Eisenfeder stracił wzrok,
322 Opow |           stracił wzrok, a następnie, że umarł. Przez ten czas Parmezan
323 Opow |             gotów jestem założyć się, że Parmezan uprzyjemni nam
324 Opow |             na kolację, przypuszczam, że za pokutę!~- Niech cię diabli
325 Opow |             wtrącił Basetla. Parmezan ze wzgardą ruszył ramionami
326 Opow |               Nie potrzebuję dodawać, że największą popularnością
327 Opow |              nadmienić z przykrością, że co dzień, pomimo dozoru,
328 Opow |             jakiś owoc. Pokazuje się, że...~- Że zakazane owoce smakują
329 Opow |           owoc. Pokazuje się, że...~- Że zakazane owoce smakują najlepiej -
330 Opow |            się i płacząc tak rzewnie, że łzy wypływały mu spomiędzy
331 Opow |           Mateusz, woźny, powiedział, że kradłem..."~Owym jegomościa,
332 Opow |             twarz obu rękoma, płakał, że się serce krajało, i powtarzał:~"
333 Opow |             ci wierzę i mam nadzieję, że do jutra wyjaśni się nieporozumienie."~
334 Opow |          sprawa wyjaśniła się o tyle, że znaleziono kilka osób, które
335 Opow |        ciągnął Parmezan. -Zapominasz, że na aresztowanie Eisenfedera
336 Opow |           patrzało kilkanaście osób i że chłopak miał kolegów, drugoklasistów.
337 Opow |          Eisenfeder musiał usunąć się ze szkoły i dopiero po upływie
338 Opow |              korytarzu. Czy wiedział, że byłem świadkiem jego aresztowania?...
339 Opow |           każdym razie spotkawszy się ze mną rumienił się i spuszczał
340 Opow |          Eisenfeder popatrzył na mnie ze złością i na powrót wziął
341 Opow |              struchlałem pomyślawszy, że ten człowiek mógł posądzić
342 Opow |               Janowej. Diabli nadali, że usiadł przy mnie Jeżozwierz,
343 Opow |             zaś dni dowiedziałem się, że wziął urlop i wyjechał na
344 Opow |                ponieważ jestem pewny, że posądzał mnie o opowiadanie
345 Opow |               wyjechał na guwernerkę, że Jeżozwierz poczęstował go
346 Opow |        sekretem i nigdy w tym sensie, że Eisenfeder kradł jabłka,
347 Opow |        Eisenfeder kradł jabłka, tylko że spotkało go takie dziwne
348 Opow |           chwili przypomniałem sobie, że w roku, kiedy Szkołę Główną
349 Opow |                 Toteż nie dziwię się, że wówczas wyjechał na guwernerkę,
350 Opow |              Na świecie robi się tak, że jedni powtarzają plotkę,
351 Opow |               sensu. Skutek jest ten, że Francuz albo Niemiec kształci
352 Widz |               mnie nie stać, biedaka. Że zaś dużo słyszałem w Wilnie
353 Widz |            uchowaj - mówił jegomość - że w Rynku siedzi Fukier, ale -
354 Widz |            tylko nie bardzo podobała, że plac zastawiony kramami,
355 Widz |              plac zastawiony kramami, że pełno Żydów w onych kramach,
356 Widz |             chodnikach i w sieniach i że czuć fetor... W takim miejscu
357 Widz |                      myślę sobie. Ale że w historii nie jestem biegły,
358 Widz |               jak żyję, nie myślałem, że rodzę się z podpalaczów!...
359 Widz |       krymskim winem?... z pewnością, że nie gardło!... ~- Więc lekki
360 Widz |             tak cudnie, tak od duszy, że mi się łzy w oczach zakręciły.
361 Widz |              człowiek dowiedział się, że jest śpiewakiem."~Spojrzę,
362 Widz |       śpiewakiem."~Spojrzę, aż widzę, że nie ja sam płakałem. Pijankiewiczowi
363 Widz |           serce, przypomniałem sobie, że pośrodku nas jest jeden
364 Widz |       napełnione złotem. Wola jednego ze swych pomocników i sypie
365 Widz |            lub jałmużną.~- Zdaje się, że to będzie początek siedemnastego
366 Widz |          powiedzieć. Ale pomyślawszy, że może to zabronione, ukąsiłem
367 Widz |               kilka ozdobnych powozów ze starszymi paniami. Słychać
368 Widz |         człowiek nie może przypuścić, że widzi to samo miasto, w
369 Widz |                zawołał Pijankiewicz - że nasza kochana Warszawa i
370 Widz |         wydobywa na wierzch.~- Dopóki ze szczętem nie utonie... -
371 Widz |             niechlujstwem. Zdało się, że na chodnikach nigdy błoto
372 Widz |             nigdy błoto nie wysycha i że ściany domów składają się
373 Widz |               kraju...~- Ot, widzisz, że znowu Warszawa wykaraskała
374 Widz |               za progiem, usłyszałem, ze subiekt mówi do drugiego:~-