Now.

  1 Katar|             drodze ustępował każdemu, a potrącony uśmiechał się
  2 Katar|            urosło mu aż do ciemienia, a na wąsach pokazało się kilka
  3 Katar|         opinią znawcy sztuk pięknych. A że kobiety wciąż kochał,
  4 Katar|              wybór. Ta była za młoda, a tamtą uwielbiał już zbyt
  5 Katar|            nieodpowiedni temperament, a czwarta posiadała wdzięki,
  6 Katar|             Tomasz był wszystkim rad, a widząc w zwierciadłach,
  7 Katar|             zawołała:~- Co za obrazy! A jakie gładkie posadzki!
  8 Katar|              się zawsze z szacunkiem, a dla ich wad okazywał dużą
  9 Katar|             niedoskonałości ludzkiej, a o występkach nie rozmawiał.~
 10 Katar|          wolny od jakiegoś dziwactwa, a pan Tomasz miał także swoje.
 11 Katar|             jak był cichy - krzyczał, a jak był łagodny - wpadał
 12 Katar|            katarynka rozdrażnia mnie, a ja mam tylko jedno życie,
 13 Katar|           Tomasz zachorował z gniewu, a następnie odkrywszy sprawcę
 14 Katar|         podwyższać wszystkim komorne, a najpierwej panu Tomaszowi.
 15 Katar|               Słuchaj no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Kazimierz,
 16 Katar|             razy wrócę do domu późno, a ty otworzysz mi bramę, dostaniesz
 17 Katar|          Rozumiem, wielmożny panie.~- A oprócz tego będziesz brał
 18 Katar|             którzy prosili go o radę. A gdy nie chciał forsować
 19 Katar|   usposobienia wzięli na wieś krewni, a do lokalu sprowadziły się
 20 Katar|            dziewczynka nazywała mamą, a starszej mówiła: pani.~I
 21 Katar|            same zamiatały mieszkanie, a około południa najemnica
 22 Katar|             mieszkania jego sąsiadek, a świeciło i dogrzewało bardzo
 23 Katar|          jakieś uczucia: niby radość, a niby żal...~- Ona nie widzi! -
 24 Katar|            tygodni była nieprzytomna, a następnie tak opadła z sil,
 25 Katar|                  Nie, moje dziecko... A dlaczego ty tak mówisz?
 26 Katar|           kilka dni, moja dziecino.~- A jak przejdzie, to niech
 27 Katar|          dworze ciągle jest dzień?... A w ogrodzie są drzewa, tak
 28 Katar|        lustrze nie powinno być nic...~A tamta, co jest w lustrze,
 29 Katar|         drabiniasty, kiedy - dorożka, a kiedy - kary wywożące śmiecie.~
 30 Katar|           kąciku. - Poszła po wodę.~- A skąd wiesz o tym? - zapytała
 31 Katar|          podwórze i napompowała wody. A teraz rozmawia ze stróżem.~
 32 Katar|               pokoju świeciło słońce, a gdy dziewczynka skierowała
 33 Katar|            słyszała ptaków ani drzew, a na podwórzu panowała straszna
 34 Katar|        Zmizerniała w ciągu kilku dni, a na jej twarzy ukazał się
 35 Katar|             najrozmaitszych odgłosów. A w domu było cicho...~- Biedne
 36 Katar|          cygaro, puszczał kółka dymu, a na wiernego sługę nawet
 37 Katar|          swemu siostrzeńcowi folwark, a w roku 1875 - synowcowi
 38 Katar|             był wariatem w roku 1872, a siostrzeniec dowodził, że
 39 Katar|            1875 działał jak obłąkany, a cały swój majątek jeszcze
 40 Katar|              naprawdę X był wariatem, a następnie o pogodzenie trzech
 41 Katar|            ordynaryjne walce i polki, a tak głośno, że szyby drżały.
 42 Katar|           chwili kataryniarza trupem!~A ponieważ u ludzi tego temperamentu,
 43 Katar|     zarumieniła się, usta śmiały się, a pomimo to z zastygłych oczu
 44 Katar|               Słuchaj no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Paweł,
 45 Katar|          dodał.~Lokaj i stróż wyszli, a mecenas spostrzegł, że jego
 46 Katar|               adresy kilku okulistów. A że kataryniarz odwrócił
 47 Kamiz|             Oto ona. Przód spłowiały, a tył przetarty. Dużo plam,
 48 Kamiz|               wcale nie po krawiecku, a ten drugi, prawie na całej
 49 Kamiz|               zbiory jeszcze nie mam, a nie chciałbym znowu trzymać
 50 Kamiz|        znakomicie wyższą od wartości, a dałbym nawet i drożej, gdyby
 51 Kamiz|        licytacji niepotrzebne rzeczy, a przy pani ze wszystkich
 52 Kamiz|            począł otwierać parasol.~- A fajn mebel!... - mówił. -
 53 Kamiz|               się o te kamyzelkie?...~A potem, jakby zbudziło się
 54 Kamiz|         Żydowi błysnęły żółte białka, a koniec wyciągniętego nosa
 55 Kamiz|               powie: co to jest wart, a ja się zgodzę!... 'Ja wolę
 56 Kamiz|            warta pięćdziesiąt groszy, a ja d daję pól rubla.~- Pół
 57 Kamiz|             najnaturalniejszym tonem, a zwracając mi nabytek dodał:~-
 58 Kamiz|          wytknąwszy głowę, zapytał:~- A może wielmożny pan każe
 59 Kamiz|                 Handel! handel!..." - a gdym stanął w oknie, ukłonił
 60 Kamiz|                Kuriera Świątecznego". A dziś...~Do naszej kamienicy
 61 Kamiz|             będzie, połóż się spać.~- A ty kiedy pójdziesz spać?...~-
 62 Kamiz|           zdaje, nie brakło żywności, a przynajmniej roboty. Ale
 63 Kamiz|       sprowadziła do pokoju stróżowę, a sama pobiegła po doktora.
 64 Kamiz|            przede wszystkim uspokoić. A ponieważ chwilami zataczała
 65 Kamiz|            się, zapewne ze zmęczenia, a dorożki na ulicy nie było,
 66 Kamiz|             Rokiem... O, już dawno!~- A!... Jaka to ciemna ulica,
 67 Kamiz|                 Jaka to ciemna ulica, a w dodatku niebo trochę zasłonięte... -
 68 Kamiz|              jej, że nic nie słychać, a chory drzemał.~Lekarz ostrożnie
 69 Kamiz|             tęgi, potrzebujesz ruchu, a ciągle siedzisz... Prawda,
 70 Kamiz|      Warszawie. Ja będę go odwiedzał, a tymczasem - niech sobie
 71 Kamiz|               Niech pani uspokoi się, a resztę zdać na Boga. Dobranoc.~
 72 Kamiz|           rzekła, trochę śmiejąc się, a trochę popłakując.~Uklękła
 73 Kamiz|            wojnie z człowieka upływa, a jednak jest potem zdrów!...~-
 74 Kamiz|              potrzebował brać urlopu, a mógł wrócić, kiedy by mu
 75 Kamiz|             mężowi obiad na maszynce, a potem znowu wybiegała na
 76 Kamiz|            wizycie...~Doktor obiecał, a pani wróciła do domu jakby
 77 Kamiz|       troskliwa, że on mimo to umrze, a w końcu zapytał:~- Czy nie
 78 Kamiz|             zaczął drżeć i śmiać się, a potem machając ręką rzekł:~-
 79 Kamiz|          rzekł:~- No widzisz, jakim j a nerwowy!... Koniecznie ubrdało
 80 Kamiz|              nie zaraz nabiorę sił...~A co ty tam robisz za szafą?... -
 81 Kamiz|             Szukam w kufrze ręcznika, a nie wiem... czy jest czysty. •'~-
 82 Kamiz|               włożyć palec, o - tu... A dziś już nie mogę. Ja istotnie
 83 Kamiz|             że kamizelka jest ciasna, a ona dziś naprawdę sama ciasna!...~-
 84 Kamiz|              całując żonę po rękach - a ja myślałem, że już tak
 85 Kamiz|           przy chorym wszyscy kłamią, a żona najwięcej. Ale kamizelka -
 86 Kamiz|       sprzączkę, ażeby uspokoić żonę, a pani co dzień - skracała
 87 Grzec|               ojca jej plenipotentem, a mnie bardzo rzadko Kaziem
 88 Grzec|               ofiarowaną jej godność, a w kilka dni później ojciec
 89 Grzec|             tego, ażeby darły odzież, a dziewczęta -ażeby ją naprawiały.
 90 Grzec|        polowaniach chłopskie zasiewy, a z sąsiadami pojedynkował
 91 Grzec|               męczył żonę zazdrością, a służbie zatruwał życie długim
 92 Grzec|              poszły do wożenia gnoju, a psy rozdarowano. Świat zaś
 93 Grzec|             się na śliskiej posadzce, a po wtóre, że mnie tam nie
 94 Grzec|               pozwalał mi się wdawać, a siostra prawie całe dnie
 95 Grzec|           dobę błąkałem się po lesie, a jeszcze innego stary wierzchowiec
 96 Grzec|            rozmawiałem z nocną ciszą, a nie mając kogo całować,
 97 Grzec|            mniej znaczącą od hrabiny, a nawet całkiem nieużyteczną
 98 Grzec|            odzienia krótkie, obcisłe, a tym bardziej złożone z dwu
 99 Grzec|             prowentowym, gorzelnikom, a w najlepszym razie plenipotentom.~
100 Grzec|               nieskazitelnie uczciwy, a nawet bardzo łagodny. Z
101 Grzec|         uczyła się razem z hrabianką, a ja sam, choć unikałem arystokratycznych
102 Grzec|              innej własności hrabiny, a wojskowy pałasz na obronę
103 Grzec|       strzelić z ogromnego pistoletu, a tymczasem wymykałem się
104 Grzec|        przybiłem jak należy pakułami, a na wywołanie eksplozji wziąłem
105 Grzec|               szkodnic porwała kaczę, a nie mogąc go dość łatwo
106 Grzec|              zielone wierzchołki lip, a nieco dalej żółtawobrunatny
107 Grzec|              na mnie smutnymi oczyma, a ja, założywszy ręce w tył (
108 Grzec|               sobie. Służba milczała, a w powietrzu czuć było spaleniznę.~-
109 Grzec|             spichrza! -odparł ojciec, a potem prędko dodał:~- Upadnij
110 Grzec|             zaszemrała ze zdziwienia, a ojciec, chwytając mnie za
111 Grzec|            mnie za ramię, krzyknął:~- A ty znowu co?... Wobec pani
112 Grzec|               oddać, bo tu zdziczeje.~A potem, odchodząc do salonu,
113 Grzec|            rachunku za spaloną oborę, a ja sam musiałem przygotowywać
114 Grzec|            ode drzwi trochę ciągnęło, a ja poza obrębem munduru
115 Grzec|             suknie cywilne na mundur, a osoby, pracujące nad harmonijnym
116 Grzec|    współudziału najmniej trzech osób, a więc nie może istnieć poza
117 Grzec|               teoretycznych zaciekań, a popychała w kierunku działalności
118 Grzec| niezadowolenie w starych rutynistach, a posiadałem sympatią młodych,
119 Grzec|        stopnie z różnych przedmiotów, a wraz z nimi nadzieję promocji
120 Grzec|             do domu. - Leśniewski!... a dlaczego ty nie zostajesz?...~-
121 Grzec|               Chodźże mi tu zaraz!... A jeżeliś naprawdę nic nie
122 Grzec|              grali w karty pod ławką, a inni byli zdrowi jak kantoniści,
123 Grzec|     odpoczywać idąc z domu do szkoły, a taki bojaźliwy, że gdy go
124 Grzec|           ojciec wygnał matkę z domu, a Józia zatrzymał przy sobie
125 Grzec|              nie miał żadnej, opieki, a mnie się niekiedy wydawało,
126 Grzec|              czwarty dał byka w ucho, a najmniej odważny nazywał
127 Grzec|               Dajcie już spokój!..."- a czasami i nic nie mówił,
128 Grzec|         Garbus zanosił się od płaczu, a klasa trzęsła się od śmiechu.
129 Grzec|            nagle przestała się śmiać, a potem zaczęła krzyczeć: "
130 Grzec|               chwili wszedł profesor, a dowiedziawszy się, żem zranił
131 Grzec|           także mu nikt nie dokuczał, a kilku oświadczyło, że będą
132 Grzec|           więc trochę zawstydził się, a potem rzekł cicho:~- Wiesz
133 Grzec|                 Garbusek stropił się, a potem zapytał:~- Czy ty
134 Grzec|            już masz przyjaciela?...~- A mnie co po tym?...~- Bo
135 Grzec|          przyjąłem garbuska do ławki, a mój sąsiad zgodził się,
136 Grzec|           pióra i ołówki dla nas obu. A jak podpowiadał!... Przez
137 Grzec|              i mięso ze swego obiadu. A gdy mnie spotkała jaka większa
138 Grzec|          zresztą czwórkę, ale on...~- A on ile mi dał? - pytałem.~-
139 Grzec|            czytałem w klasie romanse, a on słuchał wykładu i później
140 Grzec|                 Widzisz krowa rośnie, a wierzba także rośnie~- A
141 Grzec|              a wierzba także rośnie~- A co dalej? ~- Widzisz krowa
142 Grzec|               karmi sokami z ziemi.~- A co dalej? ~- Krowa jest
143 Grzec|          macha ogonem - rzekłem mu.~- A wierzba macha gałęźmi -
144 Grzec|              nie przyszedł do szkoły, a nazajutrz przed południem
145 Grzec|             izdebce czuć było wilgoć, a z dachu padały krople topniejącego
146 Grzec|             To... widzisz niedługo... a mnie będzie trochę weselej...~
147 Grzec|               oczy i ciężko oddychał, a czasami wcale nie oddychał.
148 Grzec|               wczoraj wypędził sługę, a dziś poszedł szukać innej...~
149 Grzec|               cały pacierz. Zmówiłem, a gdym zaczął: "Kiedy ranne
150 Grzec|                  Głupstwo światło!... A to kto?... - zawołał potykając
151 Grzec|         dobrze!... Prześpij się dziś, a jutro - sprawię ci wnyki...
152 Grzec|                  Wyśpij się - dodał - a jutro marsz do szkoły!...
153 Grzec|               uderzył głową o ścianę, a po chwili - rozległo się
154 Grzec|                Znowu coś zabulgotało, a potem - butelka z przeraźliwym
155 Grzec|         Ojciec jego strasznie płakał, a na cmentarzu złapał trumnę
156 Grzec|            pomimo to Józia pochowali, a jego ojca komisarz z policjantem
157 Grzec|          twarz barwy bladofioletowej, a nos popielaty. Byt zupełnie
158 Grzec|              wpatrywał mi się w oczy, a potem nagle rzekł:~- Ty
159 Grzec|        książek po nieboszczyku Józiu, a między nimi: Księga świata,
160 Grzec|               zatknięte w grób Józia, a między trawą - znowu znalazłem
161 Milkn|             po dwóch, czasem gęsiego, a zwykle rzędem.~Głównym zajęciem
162 Milkn|         Kossutha, Mac-Mahona, Bazaine'a i dawniejszych wodzów. W
163 Milkn|              To nieboszczyk Kudelski, a głównie Domejko, Panie,
164 Milkn|            Kupiec znalazł się prędko, a w tydzień później starzec
165 Milkn|          warto za was krew przelewać. A nie żal - bo się u was dużo
166 Milkn|              zrozumieją mnie, ja ich. A tu, u was, jest mi już strasznie
167 Milkn|            dzień przeszkadzał myśleć, a w nocy zdawało się pułkownikowi,
168 Milkn|               musi być jakiś jenerał, a bodaj czy nie marszałek
169 Milkn|    Petersburga!... - szeptali Niemcy. A że starzec wciąż wyglądał
170 Milkn|               żelaznej, może wiorstę, a może i dalej. Zaczęło świtać.
171 Milkn|             dworki i rozległe ogrody, a miejsce ich zajęły szeregi
172 Milkn|               na razie nie poznał go, a poznawszy zmieszał się.
173 Milkn|              kłopotów z paszportem? - a gdy uspokoił się co do tej
174 Milkn|           opuścił "ten piękny Paryż", a najmłodsza zapytała nieśmiało:
175 Milkn|                w czwartym o polityce, a mianowicie o tym, że nas
176 Milkn|      pułkownika...~- Mnie pokazać?... A skądże on wie, kto ja jestem?...~-
177 Milkn|                 Starzec zamyślił się, a tymczasem ubogi człowiek
178 Milkn|               chłopca pięścią w kark, a sam wciąż patrzył na starca
179 Milkn|                ale brakło mu wyrazów, a przy tym - było na podwórzu
180 Milkn|            ludzie już go -nie razili. A gdy wypadkiem mijał ulicę
181 Wakac|              Spaliła się chałupa...~- A tyś może skoczył w ogień?... -
182 Wakac|          konopie na strychu u chłopa, a w kilka minut później strzecha.
183 Wakac|          płomieniu: dym gryzł w oczy, a ogień tak mocno przypiekał,
184 Wakac|               do nitki zgromadzonych, a jedną babę wywrócili na
185 Wakac|                Ino który wybij szybę, a jeszcze wyciągniesz żywego..."~
186 Wakac|           Słoma na dachu już spłonęh, a krokwie żarzyły się jak
187 Wakac|            tłumu. - Tam pewna śmierć, a dziecko, słabe jak kurczę,
188 Wakac|          pomyślałem - nikt nie idzie, a ja jeszcze się waham! Chociaż -
189 Wakac|       Usłyszałem brzęk wybitych szyb, a gdy nagły wiatr odgarnął
190 Wakac|            Dziewczyna znikła w dymie, a mnie pociemniało w oczach.~"
191 Wakac|        spytałem.~- Jak najzdrowsze.~- A dziewczyna... czy to jego
192 Zywy |         dzieci bowiem łakną czytania, a książek zakład nie posiada.~
193 Zywy |                zawartej między siódmą a trzecią klasą urzędowej
194 Zywy |            czarnymi jak u kominiarza, a wraz z nim szczupłą dziewczynkę
195 Zywy |       głodnych", co panowie pisali...~A szczupła dziewczynka dygnęła
196 Zywy |              spytałem.~- Proszę pana, a na co to? - odparł zmieszany.~-
197 Cieni|            zachodu do wschodu słońca, a w dzień, rozbita, chowa
198 Cieni|           chodniki, roznieca światło, a potem znika jak cień.~Skąd
199 Cieni|             zmroku, roznieca światło, a potem znika jak cień?~Odpowiedziano
200 Cieni|            jest to naprawdę człowiek, a nawet dano jego adres. Poszedłem
201 Cieni|       latarnie po ulicach?~- U nas.~- A gdzie?~- W tamtej komórce.~
202 Cieni|        zobaczył tapczan przy ścianie, a obok niego na wysokim kiju
203 Cieni|              przyszedłem drugi raz.~- A dziś nie ma w domu latarnika?~-
204 Cieni|               inni spadają w otchłań, a pewnej drogi nikt nie zna,
205 Cieni|               trudzi się nieoceniony, a potem znika jak cień...~ ~
206 Omyl |               wspominali z niechęcią, a niekiedy z przekleństwem.~
207 Omyl |            Mówiła głośno i stanowczo, a pracowała od rana do nocy.
208 Omyl |               się o kaszlące dziecko, a tamta przyniosła na sprzedaż
209 Omyl |            zdaje się, niegodna wiary, a przecie tak było, że nawet
210 Omyl |              z nimi robiąc pończochę, a następnie, jak gdyby nic,
211 Omyl |             wozu i wyjechać po snopy, a nawet drzewa narąbać. Wieczorami
212 Omyl |        stolicę, gdzie uczył się brat, a przynajmniej miasto, gdzie
213 Omyl |               między niebem i ziemią, a przede mną w dali stała
214 Omyl |             dnia chciałem coś zrobić, a gdy nadszedł wieczór, przypominałem
215 Omyl |            Panno Mario, łaski pełna " A jak tam na dworze, Łukaszowa?~-
216 Omyl |           Tobą, błogosławionaś Ty.. " A Walek już wyjechał?~- Już
217 Omyl |          drzwi pociągał rzeźwy chłód, a za oknami świergotały roje
218 Omyl |           usiadłem na karku niańce. - A cóż to za zgryzota z tym
219 Omyl |              dzienną, aby ją wygrzać, a ja tymczasem zdjąłem nocną.~-
220 Omyl |              jedną nogę, potem drugą, a następnie wsuwać ręce w
221 Omyl |             Stójże, wiozę ci sukienkę A gdzie pasik? Patrzajcie
222 Omyl |                On ci da!...~- Oj! oj! a co on mi zrobi? - odpowiedziałem
223 Omyl |                  Za naszymi polami?~- A ino.~- On sam mieszka? -
224 Omyl |          ucieka.~- Cóż on za jeden?~- A licho go wie, chorobę! Zdrajca,
225 Omyl |         spiżarni ucałować ręce matki, a tymczasem Łukaszowa zaniosła
226 Omyl |          skaleczonego palca, patrzę - a tu wlecze się pan Dobrzański.~"
227 Omyl |              i po południu jak zmora, a ja nic zrobić nie mogę przez
228 Omyl |             szczotce do czesania lnu, a niekiedy z rozpaczy tak
229 Omyl |            surdut pana Dobrzańskiego, a później jego głowa, osadzona
230 Omyl |            pan Dobrzański zaczynał:~- A to co za hałasy? Nie wiesz,
231 Omyl |    powtórzyłem sobie to samo w myśli, a on - dopiero zaczynał, przerywał
232 Omyl |         drzemał sobie teraz w fotelu, a ja śpiewającym głosem mówiłem:~"...
233 Omyl |              Bóg Ojciec.~- Do...brze. A ile jest części świata?~-
234 Omyl |               Oceania...~- Do...brze. A sześć razy dziewięć?~- Sześć
235 Omyl |     pięćdziesiąt cztery.~- Do...brze. A kogo najbardziej powinieneś
236 Omyl |              brata, pana nauczyciela, a potem wszystkich ludzi.~-
237 Omyl |          wyrywki, raz zapytałem go:~- A Łukaszowę trzeba kochać?~-
238 Omyl |              Dobrzański po namyśle.~- A Walka? ,~Nauczyciel spojrzał
239 Omyl |             tych, co nas zdradzili.~- A kto nas zdradził?~Pan Dobrzański
240 Omyl |        powiedzieć: "Dzień dobry panu, a dlaczego pan tak dawno nie
241 Omyl |         okamgnieniu znikały ze stołu, a ich miejsce zajmował czerwony
242 Omyl |              chwili ukazała się mama, a za nią waza barszczu z uszkami
243 Omyl |     Dobrzański przywitał się z matką, a gdy zupa już była rozlaną,
244 Omyl |          odparł:~- Tak - jak to on.~- A co słychać na świecie?~Pan
245 Omyl |              nie wie? Wojny chce...~- A nam co z tego?~Pan Dobrzański
246 Omyl |            dodał.~Oczy mu błyszczały, a na zwiędłą twarz wystąpił
247 Omyl |             ujął się ręką pod boki.~- A pani co mówi?...~Może byliby
248 Omyl |                Powstaliśmy z krzeseł, a nauczyciel mówił:~"Dziękujemy
249 Omyl |         cenzurowanego, w ślepą babkę, a wszystko z ogromnym krzykiem.
250 Omyl |           panny schwyciły go za ręce, a tymczasem pan sekretarz
251 Omyl |           kołeczki. Było pięć panien, a nas, kawalerów, tylko trzech;
252 Omyl |      wyręczała pana kasjera w graniu, a on tańczył. Trwało to jednak
253 Omyl |               specjału pół kieliszka, a gdym wypił, robił się ze
254 Omyl |               wnuczce pani majorowej, a nareszcie - zacząłem chodzić
255 Omyl |              że nikt nie podsłuchuje, a pan kasjer po przegrywce
256 Omyl |                Wszystko się zmieniło, a twe dzieci w grobie.~W pokoju
257 Omyl |           oknem...~Sekretarz wybiegł, a obecni coś szeptali między
258 Omyl |                ja jestem burmistrz... a jeżeli mi się stanie co
259 Omyl |               odparł pan burmistrz. - A nuta?... Nuta, panie, jest
260 Omyl |      proboszcz machał koło ucha ręką, a pan kasjer niedbale brząkał
261 Omyl |               życzliwie kiwała głową, a spłakana pani majorowa wśród
262 Omyl |                Potem wszystko znikło, a gdym otworzył oczy, zobaczyłem
263 Egip |               serca, siłę z ramienia, a chwilami nawet przytomność
264 Egip |              płaszczem króla Etiopów. A surowy nawet dla siebie,
265 Egip |               gmachach płonęły lampy, a ludność pod otwarte niebo
266 Egip |             falował niezliczony tłum. A mimo to była cisza taka,
267 Egip |          uderza nadbiegające morze.~- A tamte światła co znaczą? -
268 Egip |             szczepił odrazę do wojen, a litość dla uciśnionego ludu.~-
269 Egip |               dla uciśnionego ludu.~- A tamto światełko za Nilem?...~-
270 Egip |         wysłał po nią łódź faraońską; a gdy święty pierścień błyśnie
271 Egip |                  Wódz upadł na twarz, a potem cofnął się, aby pisać
272 Egip |               z łańcucha niewolników, a lud obdarować wszystką ziemią,
273 Egip |        dzierżawny i podatki o połowę, a niewolnicy będą mieli trzy
274 Egip |             na twojej ręce, rozkazuj, a słuchać cię będę, choćbyś
275 Egip |            wszystko już przygotowane, a edykty zaraz napiszę; gdy
276 Egip |             zwiastowała ludowi laski, a twojej Berenice wolność
277 Egip |            dosłyszalnym głosem Horus. A później dodał:~- Prędkoż
278 Egip |               palmę...~-.Ach, tak!... A Ramzes długo jeszcze żyć
279 Egip |              kto z pokojów Ramzesa. - A ty, kapłanie - zwrócił się
280 Egip |            wziętym do niewoli jeńcom, a zostawił tylko... rozkaz
281 Opow |          wartości.~- Słyszeliście, że A. przegrał w karty trzy tysiące
282 Opow |               rubli i nie zapłacił?~- A czy wiecie, że B. zeszedł
283 Opow |                 Giełdziarze" umilkli, a jeden z. nich, może dotknięty
284 Opow |          sobie "wiadomości giełdowe", a poczęto rozmawiać o pogodzie.
285 Opow |               podniósł się z krzesła, a po upływie kilku minut~Zostaliśmy
286 Opow |              ogrodzie - rzekł lekarz.~A gdy znaleźliśmy się w alei,
287 Opow |          drugi zaraz temu zaprzeczył, a trzeci wspominając o romansie
288 Opow |               robi wrażenie plotki.~- A jednak bywają nieszczęśliwi,
289 Opow |              uczniom i ich rodzicom!) A kiedy nareszcie legł w barłogu,
290 Opow |          chyba już nic nie uratuje.~- A teraz przekonamy się, co
291 Opow |            bodaj że na piątym kursie, a ja nie mogę wygrzebać się
292 Opow |              chwili zaczął szeptać:~- A mimo to skończę medycynę,
293 Opow |          naprzód Parmezan, ja po nim, a za nami Basetlą.~- Cóż to
294 Opow |             ja w stronę laboratorium, a Basetlą na pożegnanie przypomniał
295 Opow |             Eisenfeder stracił wzrok, a następnie, że umarł. Przez
296 Opow |        kartoflami, za dusze zmarłe... A płaci ten pokutnik... -
297 Opow |             Ja zamówiłem także schab, a kiedy skończyliśmy naszą
298 Opow |          czteroklasowa szkoła realna, a kiedy ja chodziłem do pierwszej
299 Opow |               chłopcu rękę od twarzy, a wówczas... poznałem Eisenfedera!~"
300 Opow |              jabłko, żeby nie spadło, a pan Mateusz, woźny, powiedział,
301 Opow |                nauczyciel matematyki, a zarazem inspektor szkoły
302 Opow |     Eisenfeder czerwienił się, cofał, a niekiedy rzucał się na ławkę
303 Opow |               kim, preparowałem nogę, a Eisenfeder przy drugim stole
304 Opow |               czerwonymi jabłkami?... A czy wypadkiem ty, filantrop,
305 Opow |             sekretem, o Eisenfederze, a zaraz powiem ci dlaczego.
306 Opow |               gimnazjum kradł jabłka, a później zegarki. Ludzie
307 Opow |               wyjechał na guwernerkę, a później unikał kochanych
308 Opow |             Basetla wypił kufel piwa, a Parmezan tłomaczył się bardzo
309 Opow |          którym opala się mocniejszy, a ginie słabszy.~- A jakie
310 Opow |        mocniejszy, a ginie słabszy.~- A jakie zapisałby pan lekarstwo
311 Opow |             religijnych, społecznych, a choćby i artystycznych.
312 Opow |          kształci się w towarzystwie, a my psujemy się i krzywdzimy
313 Widz |              różowym nosem, wygadany, a znajomy mego kolegi, i ten
314 Widz |             bo teraz ciężkie czasy... A oto jest Rynek naszego kochanego
315 Widz |               Pijankiewicz w krzyk:~- A jakże nie ma być Żydów,
316 Widz |           znowu spalił Warszawę?...~- A Litwini - odpowiada jegomość -
317 Widz |             Dlaczego nie pić wina?... A cóż kupiec zrobi z winem:
318 Widz |           później... Potem zobaczymy, a na samym końcu dasz nam
319 Widz |          pokoiku, usadowił za stołem, a gdy subiekt przyniósł butelkę,
320 Widz |        zrobiło mi się błogo w ustach; a kiedym wypił tego - co szło
321 Widz |             jak groch płynęły z oczu, a mój kolega Sybirak, Poniewolski,
322 Widz |         spierać o głupie nazwisko. .. A Żydy nie zjedzą nas... Jak
323 Widz |          Wisły bywa co roku pod wodą, a potem wydobywa się na wierzch,
324 Widz |              Polak... Więc daj pyska, a bestia Litwin niech płaci,
325 Widz |               z wolna powiększał się, a w środku jego coś ruszało
326 Widz |             się wyrabia na ścianie?", a kolega mówi: "Widzimy."
327 Widz |                com widział i słyszał. A oto jakie było nasze nadzwyczajne
328 Widz |              gdzie służba ustawia je, a urzędnicy sklepowi zapisują.~
329 Widz |           coraz widniej; Rynek znika, a zamiast niego widać mieszkanie
330 Widz |              tam bywa dwór królewski.~A tymczasem kupiec, Gize czy
331 Widz |   rożezłoszczonym głosem Poniewolski.~A ja, serce moje, nic... tylko
332 Widz |          wyjaśniać. Dym powoli opada, a na miejscu przebogatych
333 Widz |             czarne, sterczące kominy, a w mieszkaniach stosy kamieni
334 Widz |            mnóstwo, odzież ich czysta a nawet bogata, twarze pogodne.
335 Widz |              się ciemno; obraz znika, a w chwilę później ukazuje
336 Widz |           rzadcy przechodnie klękają, a potem szybko uciekają.~Na
337 Widz |               pozostało kilka trupów, a nad nimi modlący się dominikanin.~-
338 Widz |          panowała morowa zaraza!...~- A nie mówiłem, psia... kość -
339 Widz |              nie mógł znaleźć klamki, a gdy nareszcie znalazła się,