Now.

  1 Katar|       szwaczka wracająca z magazynu do domu Był wesoły, rozmowny,
  2 Katar|          nosił wąsy zakręcone ostro do góry Już wówczas sztuki
  3 Katar|          kobietami. Co prawda, miał do nich szczęście i nieustannie
  4 Katar|          schadzkami. Od Frani szedł do sądu, z sądu biegł do Zosi,
  5 Katar|         szedł do sądu, z sądu biegł do Zosi, którą nad wieczorem
  6 Katar|             umysłowej, urosło mu aż do ciemienia, a na wąsach pokazało
  7 Katar|           już ciemię, i sięga w tył do białego jak śnieg kołnierzyka,
  8 Katar|         bardzo szczęśliwa.~- Jeżeli do szczęścia wystarczą jej
  9 Katar|             uczucie swoje skierował do sztuki. Piękny obraz, dobry
 10 Katar|          widząc artystów. Gdy szedł do teatru, obeznawał się wprzódy
 11 Katar|           jest wcale ładne. Należał do tych niewielu, którzy najpierwej
 12 Katar|         wiedząc o wstręcie mecenasa do grających machin, wymyślił
 13 Katar|        przechodził kilka razy z rąk do rąk. Rozumie się, że każdy
 14 Katar|        zastrzeżeń pan Tomasz wzywał do siebie każdego nowego stróża
 15 Katar|          Kazimierzu! Ile razy wrócę do domu późno, a ty otworzysz
 16 Katar|            wzięli na wieś krewni, a do lokalu sprowadziły się dwie
 17 Katar|         leżały tkaniny przeznaczone do szycia i kłębki bawełny
 18 Katar|            Dziwne dziecko!" - mówił do siebie mecenas i począł
 19 Katar|         więc stopniowo przychodziła do siebie. Ale pierwszego dnia,
 20 Katar|             tak jak dawniej?... Czy do nas przychodzi ten biały
 21 Katar|     dziewczynka przykładając lustro do twarzy. - Nic nie widzę! -
 22 Katar|      wrażliwości, że zbliżywszy się do ściany czuła o kilka cali
 23 Katar|    przyjemność robiły jej - podróże do dwu całkiem odmiennych światów:
 24 Katar|         całkiem odmiennych światów: do piwnicy i na strych.~W piwnicy
 25 Katar|       przyjaciółką ł przeniosła się do domu, w którym mieszkał
 26 Katar|      siedzieć w pokoju. Na strych i do piwnicy nie wolno było chodzić.
 27 Katar|        proces i jak zwykle oddał mu do przejrzenia papiery z prośbą
 28 Katar|    stójkowym i poszedł na tydzień - do kozy. Zapytał w końcu: czy
 29 Katar|            który ma zwyczaj od rana do wieczora drzemać nad biurkiem.~
 30 Katar|          zdarzył się dziwny, trudny do pojęcia wypadek.~Na podwórzu,
 31 Katar|       odzyskał przytomność i wszedł do gabinetu, aby pomóc mecenasowi
 32 Katar|       domiar złego, trąba, od czasu do czasu odzywająca się w niej,
 33 Katar|         dzikie instynkta. Uczuł żal do natury, że go nie stworzyła
 34 Katar|             od zuchwałych projektów do najstraszniejszych czynów,
 35 Katar|          mecenas skoczył jak tygrys do okna i postanowił - zwymyślać
 36 Katar|           obcasem w bruk i od czasu do czasu pogwizdywać niby lokomotywa
 37 Katar|          jak on ślicznie gwizdał...~Do gabinetu mecenasa wpadł
 38 Katar|       upojona.~Mecenas odwrócił się do stróża i rzekł ze zwykłą
 39 Katar|  dobrotliwie pan Tomasz.~No, idźcie do roboty - dodał.~Lokaj i
 40 Katar|          towarzyszowi swemu szepcze do ucha i pokazuje palcem na
 41 Katar|      kataryniarz odwrócił się teraz do jego okna i za jego dziesiątkę
 42 Kamiz|        Niektórzy ludzie mają pociąg do zbierania osobliwości kosztowniejszych
 43 Kamiz|           jest skrócony i przyszyty do kamizelki wcale nie po krawiecku,
 44 Kamiz|           mogłem co dzień spoglądać do wnętrza ich pokoiku.~Jeszcze
 45 Kamiz|           bo służąca przeniosła się do takich państwa, którzy płacili
 46 Kamiz|          pewnego dnia pani zawołała do pustego mieszkania handlarza
 47 Kamiz|        handlarz starzyzny. Podniósł do góry wielki kołnierz kapoty,
 48 Kamiz|                Pan dobrodziej ma co do sprzedania? - zapytał wchodząc.~-
 49 Kamiz|          otwierając drzwi.~- Upadam do nóg!... Mam jeszcze w domu
 50 Kamiz|            Świątecznego". A dziś...~Do naszej kamienicy sprowadzili
 51 Kamiz|         samowaru i razem wychodzili do miasta. Ona na lekcje, on
 52 Kamiz|           miasta. Ona na lekcje, on do biura.~Był to drobny urzędniczek,
 53 Kamiz|    trzymając się pod ręce i wracali do domu późno wieczór. Obiad
 54 Kamiz|           ludziom niewiele potrzeba do utrzymania duchowej równowagi.
 55 Kamiz|            go na łóżku, sprowadziła do pokoju stróżowę, a sama
 56 Kamiz|                mówił lekarz.~Weszli do domu. Pani z trwogą zapytała
 57 Kamiz|        myślano. Mąż nie chodził już do biura, co mu tym mniej robiło
 58 Kamiz|         potrzeby.~Wychodziła zwykle do miasta o ósmej rano. Około
 59 Kamiz|    pierwszej wracała na parę godzin do domu, ażeby ugotować mężowi
 60 Kamiz|      próżnować, brała trochę więcej do szycia.~Jakoś w końcu sierpnia
 61 Kamiz|           Ale swoją drogą niech pan do nas przychodzi. Może też
 62 Kamiz|             obiecał, a pani wróciła do domu jakby spłakana. Pan
 63 Kamiz|             gniew.~- Oo, chodźże tu do mnie, o tu!... - mówił gwałtownie,
 64 Kamiz|              Miał nieprzepartą chęć do jakichś dalekich wycieczek,
 65 Kamiz|           na krześle ubrany, gotowy do wyjścia, byle go opuściło
 66 Kamiz|     września nerwowe stany, podobne do gorączki, występowały coraz
 67 Kamiz|                Na przejściu od lata do jesieni najzdrowszemu człowiekowi
 68 Kamiz|    kamizelkę. Co parę zaś dni wołał do siebie żonę i mówił:~- No...
 69 Kamiz|           dociągnąłem wczoraj pasek do końca. Już martwiłem się
 70 Kamiz|       przesiedzieli tuląc się jedno do drugiego cały wieczór.~Chory
 71 Kamiz|             że już tak będę chudnął do... końca. Od dwu miesięcy
 72 Grzec|           osłem, kiedym już poszedł do szkół.~Ponieważ na próżno
 73 Grzec|             jego wierzchowce poszły do wożenia gnoju, a psy rozdarowano.
 74 Grzec|      hrabianką, przed moim wejściem do szkół, bawiliśmy się tylko
 75 Grzec|          zbudził się we mnie wstręt do małych dziewcząt, z których
 76 Grzec|        zaczynała mazać się i biegła do kogoś na skargę.~Ponieważ
 77 Grzec|           otwór sięgający pewnie aż do wnętrza grobu. Raz, kiedy
 78 Grzec|          przynajmniej taką zdolność do krzyczenia - jak mój ojciec.
 79 Grzec|     organista, któremu raz wsypałem do tabaki odrobinę ciemiężycy,
 80 Grzec|            Komu zrobiono źle, szedł do niej na skargę; kto był
 81 Grzec|             każda była przeznaczona do innego celu. Ogromna dubeltówka
 82 Grzec|             dubeltówka miała służyć do zabijania wilków, które
 83 Grzec|    wiedziałem o tej broni i bardzom do niej tęsknił. Nieraz marzyło
 84 Grzec|             tymczasem wymykałem się do gajowych i uczyłem się "
 85 Grzec|        który posiadał otwór podobny do lufy tudzież dziurkę z boku,
 86 Grzec|             polowanie.~Wielki klucz do połowy nabiłem prochem,
 87 Grzec|        nieruchomość "wypaliła się - do środka ziemi" - jak powiedział
 88 Grzec|           rzeczy. Naprzód pobiegłem do mieszkania i powiesiłem
 89 Grzec|  rozerwanego klucza. Potem uciekłem do parku z zamiarem utopienia
 90 Grzec|              od razu przyznałem się do wszystkiego.~Zaprowadzono
 91 Grzec|      wszystkiego.~Zaprowadzono mnie do pałacu. Na tarasie zobaczyłem
 92 Grzec|            kucharz ma swoją fuzją - do jego bowiem obowiązków należało
 93 Grzec|       domowych.~Przyprowadzono mnie do samej pani hrabiny. Ona
 94 Grzec|     obecności ojca), zadarłem głowę do góry, bo pani była wysoka.~
 95 Grzec|      melodyjnym głosem pani hrabina do mego ojca.~- Łajdak!...
 96 Grzec|             prędko dodał:~- Upadnij do nóg pani hrabinie, ty łotrze!...
 97 Grzec|           tam nikomu nie będę padał do nóg! - odpowiedziałem nie
 98 Grzec|             głęboko w oczy i rzekła do ojca:~- Kto wie, panie Leśniewski,
 99 Grzec|       najeżone włosy. -Trzeba by go do szkół oddać, bo tu zdziczeje.~
100 Grzec|       zdziczeje.~A potem, odchodząc do salonu, rzekła półgłosem:~-
101 Grzec|             dlaczegom nie upadł jej do nóg? - i uczułem jakieś
102 Grzec|          musiałem przygotowywać się do szkół. Uczyli mnie organista
103 Grzec|           daję lekcyj - powiedziała do mojej siostry.~Ja jednak
104 Grzec|            sierpnia odwieziono mnie do szkół.~Egzamin zdałem wcale
105 Grzec|            i przespałem w uniformie do rana.~Taki sposób nocowania
106 Grzec|        urwisa. Pobiegł czym prędzej do zajazdu, gdzie stał mój
107 Grzec|  charakterowi przygotowuje chłopców do życia w, społeczeństwie
108 Grzec|          się w tydzień po przybyciu do szkoły, gdzie nauczyłem
109 Grzec|    działalności zbiorowej Należałem do pierwszorzędnych graczy
110 Grzec|          Jeżeli przy takim talencie do nieuczenia się wypowiadałem
111 Grzec|          lecz wówczas uciekałem się do modelowego w takich wypadkach
112 Grzec|            ten tak przyzwyczaił się do wypukiwania mnie z klasy
113 Grzec|             klasy w czasie lekcyj i do widywania się ze mną po
114 Grzec|   spostrzegłszy, że już idę z klasy do domu. - Leśniewski!... a
115 Grzec|            więc nie jesteś zapisany do dziennika?~- Jak ojca kocham,
116 Grzec|             że nikogo nie pobudzała do konkurencji.~Między kilkudziesięcioma
117 Grzec|       musiał odpoczywać idąc z domu do szkoły, a taki bojaźliwy,
118 Grzec|        bojaźliwy, że gdy go wyrwano do lekcji, tracił mowę ze strachu.
119 Grzec|             chciał odprowadzać syna do szkoły, chodzić z nim na
120 Grzec|     garbusowi byki, pchnąłem w rękę do kości wołając, że tak zrobię
121 Grzec|       dziękował im, ale - przybiegł do mnie i chciał mi dać bułkę
122 Grzec|             zwrócił się jeszcze raz do mnie mówiąc:~- To może chcesz,
123 Grzec|          namyśle przyjąłem garbuska do ławki, a mój sąsiad zgodził
124 Grzec|        południu Józio przeniósł się do mnie. Był to mój najszczerszy
125 Grzec|           tej sztuce ani się umywał do Józia. W podpowiadaniu garbusek
126 Grzec|           czas podpowiedzieć mi, że do czwartej deklinacji należą
127 Grzec|        zawiadomiłem nauczyciela, że do czwartej deklinacji należą
128 Grzec|          pójść na miejsce.~Wracając do ławki spostrzegłem, że Józio
129 Grzec|               że rośliny są podobne do zwierząt.~- Głupi on jest -
130 Grzec|          czego jest podobna wierzba do krowy?~Chłopiec zamyślił
131 Grzec|             się we mnie zamiłowanie do zoologii streszczonej w
132 Grzec|            dnia Józio nie przyszedł do szkoły, a nazajutrz przed
133 Grzec|           się, i dodał:~- Zajdź tam do mego syna Jozia, do tego
134 Grzec|             tam do mego syna Jozia, do tego garbatego, wiesz? On
135 Grzec|        rekreacja. Nie poszedłem już do domu na obiad, tylkom pobiegł
136 Grzec|            na obiad, tylkom pobiegł do Józia~Obaj z ojcem mieszkali
137 Grzec|            się, otworzył usta jakby do uśmiechu, ale - tylko jęknął.
138 Grzec|             powinno!... Zawsze uszy do góry, mój synu...~- Tatku...
139 Grzec|               dodał - a jutro marsz do szkoły!... Krokiem maarrsz!...
140 Grzec|                  wrzasnął i poszedł do drugiego pokoiku.~Tam ciężko
141 Grzec|          już będę... tam.. .przyjdź do mnie czasem. Powiesz mi,
142 Grzec|         Józio przyciągnął moją rękę do ust, schwycił zębami za
143 Grzec|          Gdy pierwszy raz poszedłem do szkoły, powiedziano mi,
144 Grzec|          głowami i kazali mi wrócić do klasy.~Nad wieczorem jakiś
145 Grzec|      obudziły we mnie namiętną chęć do poważniejszego czytania.~
146 Grzec|             nich leżała wypróżniona do połowy butelka z napisem:
147 Grzec|              że aż musiał tulić się do grobu syna. Czułem, że największym
148 Grzec|        jakoś żaden nie przypadał mi do smaku. Przypomniałem sobie
149 Milkn|          Francja, więc myśli wrócić do swoich. Z babą zaś miałby
150 Milkn|       ogródkiem. Tymczasem przybyło do Lyonu trzech rodaków i kolegów
151 Milkn|            wieczorem stanął na czas do wista. Ponieważ jednak trafiały
152 Milkn|            Pułkownik aż położył się do łóżka ze zmartwienia i od
153 Milkn|        bywało w niemieckich, doszli do wniosku, że Bismarck wcale
154 Milkn|            z nich oficerowie, ale - do polityki żaden nie miał
155 Milkn|          bez niczyjej pomocy wsiadł do fiakra i kazał się odwieźć
156 Milkn|          fiakra i kazał się odwieźć do domu.~Na drugi dzień w miejscowych
157 Milkn|         później starzec gotował się do pożegnania gościnnej Francji
158 Milkn|         zabawach... Wrócę ja lepiej do moich śniegów... Tam są
159 Milkn|             dawne drzewo i że znowu do niego przy rośnie.~Pułkownik
160 Milkn|          rośnie.~Pułkownik udał się do Paryża, ułożył się o wypłacanie
161 Milkn|             go, ażeby odpoczął choć do lata. Ale na próżno. Starca,
162 Milkn|          powiedział sobie, iż wraca do kraju, ogarnął taki niepokój,
163 Milkn|          głosem:~- Odwieź mnie tam, do moich!...~Starzec opuścił
164 Milkn|        nawet, i dniem i nocą jechał do kraju. Wyprostowana figura
165 Milkn|               Pewnie jedzie z misją do Petersburga!... - szeptali
166 Milkn|      wróżyli wojnę na obu frontach.~Do granicy pociąg przyjechał
167 Milkn|           ptaki nie straciły głosu.~Do Warszawy przyjechał już
168 Milkn|           gwaru francuskich rozmów, do których przez pół wieku
169 Milkn|      Pułkownik natychmiast udał się do niego i szczęściem zastał
170 Milkn|               a gdy uspokoił się co do tej kwestii, zapytał, jak
171 Milkn|           wielkim szumem wprowadził do salonu.~Był to wieczór tańcujący,
172 Milkn|             jak we Francji.~Wyszedł do dalszych salonów; tam grano
173 Milkn|        chwili zebrać mu towarzystwo do wista z dwu radców i jednego
174 Milkn|        Niemcy nieodwołalnie zjedzą.~Do tej grupy przyłączył się
175 Milkn|              Przechodząc od kwestii do kwestii, usłyszał w końcu,
176 Milkn|         wymknął się z balu i wrócił do swego zajazdu. Położywszy
177 Milkn|             zajazdu. Położywszy się do łóżka począł marzyć, trochę
178 Milkn|        namyślając się, kiedy wracać do Francji: dziś czy jutro?...
179 Milkn|     Pułkownik miał iść na śniadanie do miasta. Ubrał się więc spieszniej
180 Milkn|           się. Chciał coś przemówić do ubogo ubranego człowieka,
181 Milkn|             Wtedy szewc odezwał się do dziecka:~- Wojtuś!...~-
182 Milkn|         śpieszył się. Potem wybiegł do miasta i wkrótce - wynajął
183 Wakac|    Wieczorem, jak zwykle, przyszedł do mnie mój szkolny kolega.
184 Wakac|         tknąwszy ognia, przemoczyli do nitki zgromadzonych, a jedną
185 Wakac|        budynkom; chata zaś była nie do uratowania.~Nagle ktoś krzyknął: "
186 Wakac|            jakie licho ciągnie mnie do bezcelowej awantury?...
187 Wakac|           młoda dziewczyna biegnąca do chaty. Usłyszałem brzęk
188 Wakac|          oknie tak silnie pochyloną do wnętrza izby, że widać było
189 Wakac|        zapadł się, aż iskry sypnęły do nieba. Dziewczyna znikła
190 Wakac|             ogarnął, że nie śmiałem do niej przemówić ani wyrazu.~
191 Wakac|          kwilenie zabierających się do snu ptaków wodnych. Zwykle
192 Zywy |           lecz... za ciężki już był do grzebania w rupieciach.~
193 Zywy |   wykrzyknął pan Z. - Wstąpię jutro do redakcji" Kuriera" i wpłynę
194 Zywy |             pan Z. wbiegł zadyszany do "Kuriera", na wszystkie
195 Zywy |        redakcję, ażeby wezwała ogół do składania książek dla sierot.~
196 Zywy |     szczęśliwie, ponieważ brakowało do numeru kilkuwier-szowej
197 Cieni|         wieczora, panuje od zachodu do wschodu słońca, a w dzień,
198 Cieni|       ciemności sięgającej od ziemi do nieba. Zwierzęta skryją
199 Cieni|      legowiskach, człowiek ucieknie do domu; życie, jak roślina
200 Cieni|          dano jego adres. Poszedłem do wskazanego domu i zapytałem
201 Omyl |      stanowczo, a pracowała od rana do nocy. O świcie była już
202 Omyl |     śniadaniu szła w pole zbaczając do chorych, których w miasteczku
203 Omyl |             nie brakło. Gdy wracała do domu, czekali na nią różni
204 Omyl |        razie potrzeby zaprząc konie do wozu i wyjechać po snopy,
205 Omyl |            mama wcale nie zaglądała do nich.~Ojciec mój od kilku
206 Omyl |          niewielka, z formy podobna do duszy w żelazku. Zląkłem
207 Omyl |         Zląkłem się nadzwyczajnie i do rana przeleżałem z głową
208 Omyl |             falbanami, podobną była do sowy, zwróciła ku mnie twarz
209 Omyl |             na podłogę. - Idź zaraz do łóżka, ty sowizdrzale, bo
210 Omyl |          cię złapię kiedy i zaniosę do starego za olszynę. On ci
211 Omyl |            on robił, co ich pogubił do śmierci Niech Bóg broni
212 Omyl |            chcą mieszkać.~Poszedłem do spiżarni ucałować ręce matki,
213 Omyl |     tymczasem Łukaszowa zaniosła mi do jadalnego pokoju sitny chleb
214 Omyl |         odezwała się mama:~- Antoś! do nauki..~Boże, jaki byłem
215 Omyl |          spoza stajni i wlokłem się do domu pragnąc, ażeby mi się
216 Omyl |          droga wyciągnęła, jak stąd do stolicy. I dziwna rzecz,
217 Omyl |      wydłużyła.~Zacząłem przez okno do pokoju jadalnego myśląc,
218 Omyl |           czupryną, z kołnierzykami do skroni, z szyją długą jak
219 Omyl |          mogę przez niego.~Wszedłem do pokoju i niedbale pocałowawszy
220 Omyl |             skończyło się. Usiadłem do lekcji.~Dziś już nie wyobrażam
221 Omyl |         jakbym siedział na szczotce do czesania lnu, a niekiedy
222 Omyl |         góry wypisywał mi jako wzór do kaligrafii:~"Ojczyzno moja,
223 Omyl |         Dobrzański.~- Bóg Ojciec.~- Do...brze. A ile jest części
224 Omyl |       Afryka, Ameryka, Oceania...~- Do...brze. A sześć razy dziewięć?~-
225 Omyl |              pięćdziesiąt cztery.~- Do...brze. A kogo najbardziej
226 Omyl |           potem wszystkich ludzi.~- Do...brze - odparł pan Dobrzański.
227 Omyl |             zaczerwienił się, wziął do ręki tabakierkę, lecz nagle
228 Omyl |          pierwszą, wchodziła niańka do naszego pokoju ze stosem
229 Omyl |          Nastała cisza i przetrwała do końca obiadu, na zaokrąglenie
230 Omyl |            z poczty. Starsi siadali do kart, młodzi grali w loteryjkę,
231 Omyl |            kasjera, ażeby im zagrał do tańca.~- Dajcież mi, państwo,
232 Omyl |              na gitarze nie gra się do tańca, to za poważny instrument...~
233 Omyl |            więc choć sprowadziliśmy do pomocy jeszcze pana pocztmajstra,
234 Omyl |           śpiewał dalej:~Może pójdę do niewoli,~Między dzikie ludożercę -~
235 Omyl | burmistrzówna trąciła starszą.~- To do ciebie, Jadziu - szepnęła.~-
236 Omyl |        cicho -zwrócił się burmistrz do kasjera.~- Cóż znowu tatko
237 Omyl |            rewolucjonista - szepnął do księdza.~Pan kasjer zadowolony
238 Omyl |          żeby tu wszyscy wiedzieli, do czego dojdzie, jeżeli mnie
239 Omyl |             pan pocztmajster - czas do domu. Już dziesiąta.~- Czy
240 Omyl |       godziną i wszyscy zabrali się do wyjścia.~Gdy niańka włożywszy
241 Omyl |           Gdy niańka włożywszy mnie do łóżka zagasiła świecę, zobaczyłem
242 Omyl |        Łukaszowę, która śmiejąc się do mnie bezzębnymi ustami,
243 Egip |           kubek wody; potem zawołał do siebie najsłynniejszego
244 Egip |             nastąpić? - zwrócił się do lekarza.~- Przed wschodem
245 Egip |        cichnącym już głosem -Horusa do sali faraonów; niech tam
246 Egip |           być przerwy, więc poszedł do sali faraonów, otoczony
247 Egip |             schody biegły w dół, aż do rzeki, i pełen nieokreślonych
248 Egip |         mimo to była cisza taka, że do Horusa dolatywał szmer wodnej
249 Egip |             Horus.~- Kapłani poszli do grobu twej matki, Zefory,
250 Egip |          ażeby zwłoki jej przenieść do faraońskich katakumb.~W
251 Egip |            następcy szczepił odrazę do wojen, a litość dla uciśnionego
252 Egip |          drzwi klasztorne i powróci do ciebie, stęskniona i kochająca.~
253 Egip |          stygnie ciało, wysłał mnie do ciebie z rozkazem: "Idź
254 Egip |             ciebie z rozkazem: "Idź do Horusa, bo mnie niedługo
255 Egip |         edykt, że od tej godziny aż do końca czasów żadnemu jeńcowi
256 Egip |          cię pająk!...~Teraz wszedł do sali kanclerz państwa i
257 Egip |        wzrok zaćmiewa, odesłał mnie do ciebie z rozkazem:, ,Idź
258 Egip |            ciebie z rozkazem:, ,Idź do Horusa i ślepo spełniaj
259 Egip |       chwila wielki Ramzes odejdzie do państwa cieniów i serce
260 Egip |          zwłok matki mojej, Zefory, do katakumb i drugi edykt...
261 Egip |    poczynasz - odparł arcykapłan. - Do spełnienia tych rozkazów
262 Egip |      ostatnie tchnienie.~- Posłałem do mego zastępcy - dodał arcykapłan -
263 Egip |      Milczenie.~Księżyc zbliżał się do palmy i już dotknął pierwszych
264 Egip |              kapłanie - zwrócił się do lekarza - mów, ile mi życia
265 Egip |        niewyrywaniu języków wziętym do niewoli jeńcom, a zostawił
266 Egip |            usłyszano stuk sandałów. Do sali wbiegł zastępca arcykapłana.
267 Opow |             znajomych musiałaby iść do kryminału, druga do grobu.~-
268 Opow |             iść do kryminału, druga do grobu.~- Chyba zanadto pesymistycznie
269 Opow |             kursu medycyny, biegłem do szpitala, ażeby dowiedzieć
270 Opow |         chorych.~Powtarzam: biegłem do szpitala, gdyż właśnie,
271 Opow |    przechodnie robili się podobnymi do białych niedźwiedzi. Gdyby
272 Opow |             że jego dziadek należał do farmazonów. Parmezan, przy
273 Opow |    zobaczymy go?... - odezwałem się do Parmezana.~- Jak chcesz -
274 Opow |           oczy. Basetlą zbliżył się do niego i zaczął mówić:~-
275 Opow |   Słuchajcie, panowie - zwrócił się do nas. - Słuchajcie... Jak
276 Opow |        diabli porwą, żeś nas zwabił do tamtego pokoju i w dodatku
277 Opow |        realna, a kiedy ja chodziłem do pierwszej klasy gimnazjalnej,
278 Opow | gimnazjalnej, Eisenfeder uczęszczał do pierwszej klasy realnej.
279 Opow |           wschodnimi; potem biegłem do koszar, ażeby po raz dziesiąty
280 Opow |       agronomicznych uciech łaziłem do sali gimnazjalnej, ażeby
281 Opow |            ci wynajmować swój język do prania bielizny zamiast
282 Opow |           dnia, kiedy znowu szedłem do gimnazjum, rozumie się,
283 Opow |          więc kazali zaprowadzić go do ratusza" - objaśnił policjant.~"
284 Opow |             policjanta.~"Możesz iść do domu" - rzekł D.~Ale chłopak
285 Opow |      Uspokój się, Eisenfeder, i idź do domu... Ja ci wierzę i mam
286 Opow |           wierzę i mam nadzieję, że do jutra wyjaśni się nieporozumienie."~
287 Opow |            bynajmniej nie chował go do kieszeni.~- Dramat zakończony
288 Opow |            sobie uciechy pobudzenia do łez Eisenfedera. Nikczemność
289 Opow |             upływie dwu lat wstąpił do trzeciej klasy. Ja tymczasem
290 Opow |              Ja tymczasem doszedłem do czwartej, piątej. Eisenfeder
291 Opow |            Eisenfeder przeniósł się do gimnazjum, gdzie niekiedy
292 Opow |             gimnazjum zapisałem się do Szkoły Głównej, przeszedłem
293 Opow |   zaczerwienił się i zwróciwszy się do mnie z zakrwawionym skalpelem,
294 Opow |       złością i na powrót wziął się do roboty. Ja zaś przypomniałem
295 Opow |         koncept i skąd mu przyszedł do łba! Eisenfeder na widok
296 Opow |   odpowiedział Stecki - i doszedłem do następującego wniosku. Inteligentny
297 Widz |    Przyjechałem - mówi Wzdychajło - do Warszawy nie tyle z gotowymi
298 Widz |         ulicę, zaraz przyplątał się do nas jakiś jegomość średnich
299 Widz |            O, tu siedzi Fukier, ale do niego nie namawiam, bo teraz
300 Widz |          dalej - toście umieli, ale do pokuty, ale do zadośćuczynienia
301 Widz |          umieli, ale do pokuty, ale do zadośćuczynienia za grzechy
302 Widz |           jegomość - w roku 1669... Do śmierci im tego nie zapomnę...~"
303 Widz |           sprzedaje, ha?... Może by do niego wstąpić na naparsteczek?...~-
304 Widz |      jegomość, który przyczepił się do nas na Podwalu, znowu w
305 Widz |           kolegi Sybiraka weszliśmy do sklepu.~- Przynajmniej -
306 Widz |            ani słuchał. Zbliżył się do subiekta i zaczął dysponować
307 Widz |        Pijankiewicz zaprowadził nas do ciemnego osobnego pokoiku,
308 Widz |       miłosierny!... trzeba było aż do Warszawy jechać, ażeby człowiek
309 Widz |      pacierzu... Zjedzą, zwymiotują do Wisły i popłyniemy do Gdańska...~-
310 Widz |    zwymiotują do Wisły i popłyniemy do Gdańska...~- Gwałciński...
311 Widz |      mnóstwo, mnóstwo innych wnoszą do składów i piwnic, gdzie
312 Widz |             perły, w rękach książka do nabożeństwa spięta złotymi
313 Widz |        kupcowa. Cudnie piękna idzie do kaplicy na mszę ranną, w
314 Widz |           żebracy, wszystko to dąży do sklepów, jedni za sprawunkami,
315 Widz |      ocierając łzy, drugą podnosząc do ust kieliszek.~Obraz gaśnie
316 Widz |             pod ręce, podprowadzili do dwu słupów złączonych u
317 Widz |         usłyszałem, ze subiekt mówi do drugiego:~- Rozmaitych pijaków
318 Widz |         Pijankiewicz. Chciał wrócić do sklepu i zrobić dużą awanturę,
319 Widz |              Więc smutni wróciliśmy do domu.~ ~ ~