Now.

  1 Katar|    przypatrzeć się jej. Ale że robił to flegmatycznie, więc zwykle
  2 Katar|              zawód.~Ten jegomość był to - pan Tomasz.~Pan Tomasz
  3 Katar|          zajęty jeżeli nie praktyką, to - schadzkami. Od Frani szedł
  4 Katar|              coraz usilniej dbając o to, ażeby każdy szczegół jego
  5 Katar|            posadzki - odezwał się na to półgłosem serdeczny przyjaciel
  6 Katar|         mówił:~- Wiecie, państwo, że to jest wcale ładne. Należał
  7 Katar|   odpowiedział wzruszony stróż.~- Za to, ażebyś na podwórze nigdy
  8 Katar|           siedziała przy oknie. Było to dziecko z ciemnymi włosami
  9 Katar|         widział nigdy, ażeby dziecię to śpiewało lub biegało po
 10 Katar|       uważniej.~Spostrzegł raz (było to w niedzielę), że matka dala
 11 Katar|          zapytała matki:~- Mamo, czy to jest noc?...~- Nie, moje
 12 Katar|         lekarz, spytała znowu:~- Czy to jeszcze jest noc?...~Wtedy
 13 Katar|           tobie oczki zasłoniło. Ale to przejdzie.~- Kiedy przejdzie?...~-
 14 Katar|         dziecino.~- A jak przejdzie, to niech mi mama zaraz powie.
 15 Katar|          jeżeli ja nie widzę siebie, to już w lustrze nie powinno
 16 Katar|          ulica od domu. Ale wszystko to jakoś - skróciło się w jej
 17 Katar|              chodzić po całym domu i to ją nieco uspakajało.~Wydeptała
 18 Katar|          góry; inne odgłosy niknęły. To była noc dla ociemniałej.~
 19 Katar|        usłyszał katarynkę!...~I żeby to przynajmniej była katarynka
 20 Katar|         uległ halucynacjom.~Ale nie, to nie były halucynacje. To
 21 Katar|             to nie były halucynacje. To była rzeczywista katarynka,
 22 Katar|            usta śmiały się, a pomimo to z zastygłych oczu płynęły
 23 Katar|             ale wiesz za co?...~- Za to, ażebyś na podwórze nigdy
 24 Katar|               rzekł pan Tomasz. - Za to, ażebyś przez jakiś czas
 25 Kamiz|         zębami sprzączki.~Patrząc na to od razu domyślasz się, że
 26 Kamiz|            tylko - pani, sama jedna. To jest niezupełnie sama, ponieważ
 27 Kamiz|               mówił. - Na taki śnieg to tylko taki parasol... Ja
 28 Kamiz|           parasol, nawet ze dwa. Ale to dobre tylko na lato!...~-
 29 Kamiz|             rubla?... taky ubjór?... To nie może być! - mówił handlarz.~-
 30 Kamiz|            co taka rzecz jest warta. To przecie nie jest ubjór na
 31 Kamiz|          jest ubjór na małe dziecko, to jest na dorosłe osoby...~-
 32 Kamiz|           możesz oddać za pół rubla, to już idź. Ja więcej nie dam.~-
 33 Kamiz|              Niech pan sam powie: co to jest wart, a ja się zgodzę!... '
 34 Kamiz|                Ja wolę dołożyć, byle to się stało, co pan chce.~-
 35 Kamiz|              stole i począłem marzyć to o pani, która wyszła za
 36 Kamiz|             bramę nie wiadomo dokąd, to o mieszkaniu, stojącym pustką
 37 Kamiz|           stojącym pustką obok mego, to znowu o właścicielu kamizelki,
 38 Kamiz|             lekcje, on do biura.~Był to drobny urzędniczek, który
 39 Kamiz|           jak podróżnik na Tatry. Za to musiał dużo pracować, po
 40 Kamiz|              parę ściegów...~- No... to i ja napiszę parę wierszy...
 41 Kamiz|             wybijając pierwszą.~Byli to ludzie młodzi, ani ładni,
 42 Kamiz|            stracił przytomność.~Było to już w nocy. Żona, utuliwszy
 43 Kamiz|           znalazła ledwie jednego, i to wypadkiem, na ulicy.~Doktor,
 44 Kamiz|            nabrania tchu.~- Czasami? to jeszcze nic. Może mieć lekki
 45 Kamiz|             katar oskrzeli.~- Tak... to katar! - powtórzyła pani
 46 Kamiz|              już dawno!~- A!... Jaka to ciemna ulica, a w dodatku
 47 Kamiz|       wybadał i także powiedział, że to nic.~- Ja zaraz mówiłem,
 48 Kamiz|                 Ja zaraz mówiłem, że to nic! - odezwał się chory.~-
 49 Kamiz|             pani ze smutkiem.~- No - to nic! Więc zostanie w Warszawie.
 50 Kamiz|       powtórzył... - dodał lekarz.~- To co, panie? - spytała żona
 51 Kamiz|              blednąc jak wosk.~- No, to nic. Mąż pani wypocznie,
 52 Kamiz|           prawie wesoło.~- No, i cóż to tak wielkiego! - rzekła,
 53 Kamiz|         cicho i uśmiechnął się. -Ile to krwi na wojnie z człowieka
 54 Kamiz|          wybiegała na jakiś czas.~Za to już wieczory spędzali razem.
 55 Kamiz|          niego troskliwa, że on mimo to umrze, a w końcu zapytał:~-
 56 Kamiz|            się łagodnie, wytrzymując to dzikie spojrzenie. Tylko
 57 Kamiz|          Doktor mówił - odparta - że to nic, tylko że musisz trochę
 58 Kamiz|              wprawdzie kaszel, ale - to z kataru oskrzeli. Czasami,
 59 Kamiz|               ale właściwie nie była to gorączka, tylko - taki stan
 60 Kamiz|            wyjścia, byle go opuściło to chwilowe osłabienie.~Niepokoił
 61 Kamiz|           prawie po całych dniach.~- To głupstwo! - mówił chory. -
 62 Kamiz| rozdrażnienie, każdy jest nieswój... To mnie tylko dziwi: dlaczego
 63 Kamiz|             mi ciała nie przybędzie, to darmo!...~Żona bacznie przysłuchiwała
 64 Kamiz|             ile uważam po kamizelce, to...~- W takim razie powinny
 65 Kamiz|            że choć i odzyskam ciało, to i wtedy jeszcze nie zaraz
 66 Kamiz|            aż ci się głos zmienia... To przecież ciężki kufer...~
 67 Kamiz|           pierwszy raz, uwierzyłem w to, że mogę być zdrów.~Bo to
 68 Kamiz|            to, że mogę być zdrów.~Bo to przy chorym wszyscy kłamią,
 69 Grzec|      półgłówkiem. W każdym razie był to człowiek niepospolity. Zajeżdżał
 70 Grzec|             domu i umiałem wyśpiewać to, co wiatr wygrywa na drzewach.
 71 Grzec|        białej powłóczystej sukni.~Za to o człowieku noszącym tytuł
 72 Grzec|           był nieco surowy dla mnie, to zapewne nie bez słusznych
 73 Grzec|            miał takiego jak ja syna, to by mu strzelił w łeb.~Dobrze
 74 Grzec|      strzelił w łeb.~Dobrze pamiętam to zdanie.~Panią hrabinę nazywał
 75 Grzec|           zostało tylko ucho, ale za to ze słomianego dachu obory
 76 Grzec|     wywnioskowałem, że jeżeli kiedy, to chyba dzisiaj spotka mnie
 77 Grzec|         komplecie przed pałacem, cóż to więc znaczy?... Patrzyłem
 78 Grzec|           założywszy ręce w tył (jak to zwykłem był machinalnie
 79 Grzec|         naprzód.~- Macie mnie zabić, to zabijcie, ale ja tam nikomu
 80 Grzec|       strzelicie w łeb... Przecie mi to obiecał organista! - odparłem.~-
 81 Grzec|         powoli upiec na niej. Nie za to, że mnie nie kazała zastrzelić
 82 Grzec|          kucharzowi ani zbić, ale za to, ze miała taki słodki glos
 83 Grzec|             stosunkowo dość płynnie, to tylko dzięki silnemu wzrokowi,
 84 Grzec|             nie najgorsze stopnie za to, że pilnie uczyłem się gimnastyki,
 85 Grzec|              na metodzie poglądowej, to jest "na biciu łap" za nieuwagę.
 86 Grzec|        zrobił - odpowiadam mu.~- Jak to, więc nie jesteś zapisany
 87 Grzec|           naprawdę nic nie zmalował, to - policzy ci się na drugi
 88 Grzec|              się kaleka - Józio. Był to chłopczyk garbaty, karzeł
 89 Grzec|         dziesięć groszy na dzień. Za to miał sobie kupować w czasie
 90 Grzec|              widzisz, gdybyś chciał, to ja mógłbym być twoim przyjacielem.~
 91 Grzec|        jeszcze raz do mnie mówiąc:~- To może chcesz, żebym przy
 92 Grzec|           przeniósł się do mnie. Był to mój najszczerszy pomocnik,
 93 Grzec|          niektórzy nawet klęczeli za to, ale żaden w tej sztuce
 94 Grzec|            złapie diadkę za ramiona, to nim ciśnie o ziemię jak
 95 Grzec|             Wiesz, że gdybyś chciał, to za miesiąc zostałbyś prymusem...~
 96 Grzec|              mi się, że - pałkę. Ale to osioł, co on tam wie...-
 97 Grzec|               No, kiedyś taki mądry, to mi powiedz z czego jest
 98 Grzec|           głosem nieco chrapliwym:~- To ty chłopcze jesteś Leśniewski? ~-
 99 Grzec|             wodą. Zdawało mi się, że to ja raczej powinienem być
100 Grzec|            prosiłem, żebyś przyszedł To... widzisz niedługo... a
101 Grzec|        otworzył drzwi naszej izby.~- To tatko? - jęknął garbusek.~-
102 Grzec|               Głupstwo światło!... A to kto?... - zawołał potykając
103 Grzec|              potykając się o mnie.~- To ja... - odparłem.~- Aha!
104 Grzec|              nią uciekać. Ale pomimo to Józia pochowali, a jego
105 Milkn|           rozmawiali ze sobą, ale za to czytywali więcej gazet.
106 Milkn|             się zaś i skombinowawszy to, co pisały dzienniki angielskie,
107 Milkn|   najpierwszą cnotą jest ostrożność. To rzecz daremna!...~- Zawsze
108 Milkn|             No, częściej mówiłeś, że to gałgan.~- Ja, pułkowniku?...
109 Milkn|         gałgan.~- Ja, pułkowniku?... To nieboszczyk Kudelski, a
110 Milkn|            na brodzie odgadywali, że to musi być jakiś jenerał,
111 Milkn|        płakał jak zabłąkana sierota.~To już nie ta ziemia, którą
112 Milkn|        poplamionych frakach. Nie był to już stary "zajazd", ale
113 Milkn|      dziwniejsza, chwilami raziło go to, że nie słyszy gwaru francuskich
114 Milkn|             i swego kolegę...~- Któż to?... - przerwał mu prędko
115 Milkn|            mu prędko starzec.~- Jest to także były oficer francuski.
116 Milkn|            wprowadził do salonu.~Był to wieczór tańcujący, więc
117 Milkn|           uśmiechnął się i odparł:~- To szewc!... Mieszka tu u nas
118 Wakac|             się prawie co dzień. Był to przystojny blondyn, którego
119 Wakac|              druty.~Wyznaję, że gdym to usłyszał, serce drgnęło
120 Wakac|         nazywać się chłopami!..." - "To leź sama w ogień, kiedyś
121 Wakac|             krzyk: "Puszczajcie !... to moje dziecko!..."-, ,Ciągnij
122 Wakac|   najzdrowsze.~- A dziewczyna... czy to jego siostra?~- Gdzież tam! -
123 Wakac|           żaden ust nie otworzył. Za to zdawało mi się, że dokoła
124 Zywy |             przestraszona dama. - Za to żaden nie dostanie pierniczka
125 Zywy |            chłopiec.~- Nieprawda, bo to on!... - zaprzeczył drugi.~-
126 Zywy |        kłamiesz! - zawołał trzeci. - To ty odebrałeś mi Robinsona.~
127 Zywy |            radca opowiedział panu Z. to, co hrabina widziała w zakładzie
128 Zywy |          rumieniąc się, o ile jej na to pozwalały początki blednicy.~
129 Zywy |                 Proszę pana, a na co to? - odparł zmieszany.~- Musimy
130 Zywy |    wydrukować, kto dal książki.~- O! to nie potrzeba, proszę pana;
131 Zywy |      człowiek z fabryki kapeluszy... To nie potrzeba...~I odszedł
132 Cieni|            Odpowiedziano mi, że jest to naprawdę człowiek, a nawet
133 Omyl |        chowałem się przy matce. Była to kobieta wysoka i silna.
134 Omyl |         Nazajutrz powiedzieli mi, że to blask księżyca padał na
135 Omyl |             w chacie mieszka?... Czy to nie jest chałupka na kurzej
136 Omyl |             na karku niańce. - A cóż to za zgryzota z tym chłopczyskiem -
137 Omyl |      chłopiec goło chodził... Nie ma to w oczach ambicji za grosz...
138 Omyl |             będziesz taki dokucznik, to cię złapię kiedy i zaniosę
139 Omyl |              mm mieszkał? Od takiego to i złodziei ucieka.~- Cóż
140 Omyl |          wlecze się pan Dobrzański.~"To nieprawda, ażeby już była
141 Omyl |      szuflady książki i kajety. Szło to bardzo powoli, lecz nareszcie -
142 Omyl |             Dobrzański zaczynał:~- A to co za hałasy? Nie wiesz,
143 Omyl |           jak w kościele? Mówiłem ci to już nieraz...~Potem brał
144 Omyl |      dziesięć razy powtórzyłem sobie to samo w myśli, a on - dopiero
145 Omyl |            mówił dalej. Ciągnęło się to beż końca.~Nareszcie pan
146 Omyl |         zażył tabaki.~Powtarzało się to prawie co dzień i stanowiło
147 Omyl |            się westchnienie.~Musiała to być rzecz straszna, której
148 Omyl |        widywałem co dzień, lecz mimo to, gdybym go kiedy spotkał
149 Omyl |       wzrokiem i odparł:~- Tak - jak to on.~- A co słychać na świecie?~
150 Omyl |                Czegóż on chce?~- Jak to czego, mościa dobrodziejko?!... -
151 Omyl |         głosem pełnym energii. - Cóż to, pani nie wie? Wojny chce...~-
152 Omyl |       wziąłem nawet gitary z domu.~- To poszlemy po nią! - wołały
153 Omyl |        gitarze nie gra się do tańca, to za poważny instrument...~
154 Omyl |         graniu, a on tańczył. Trwało to jednak niedługo, ponieważ
155 Omyl |            gdy wnieśli krupnik. Była to gorąca wódka z miodem, zaprawiona
156 Omyl |          nadzwyczajnych zdolności.~- To będzie wielki człowiek!... -
157 Omyl |             kazała mi iść spać.~Była to dla mnie wielka zgryzota,
158 Omyl |            Pamiętam go jak dziś. Był to człowiek dość młody. Miał
159 Omyl |       aniżeli pan Dobrzański, ale za to wyższą czuprynę. Chodził
160 Omyl |     burmistrzówna trąciła starszą.~- To do ciebie, Jadziu - szepnęła.~-
161 Omyl |             mojej rodzinie, ~Czy ich to nieszczęście smuci? ~Uważaj,
162 Omyl |        nazywać darciem się?...~- Już to pan prezydent kroi na naczelnika
163 Omyl |         strachu, nie ma! Jeżeli kto, to ja powinien bym na j pierwej
164 Omyl |                  odparł burmistrz. - To największy w mieście rewolucjonista -
165 Omyl |              oczy pana kasjera.~- Co to jest? - spytał niespokojnie
166 Omyl |           już ci się chce zbytków...~To był ranek. Anim się spostrzegł,
167 Egip |             chorobie, i niech mi się to raz skończy... tak albo
168 Egip |            odparł Ramzes. - I kiedyż to może nastąpić? - zwrócił
169 Egip |             niezliczony tłum. A mimo to była cisza taka, że do Horusa
170 Egip |             Ramzes wygnał z kraju za to, że w duszy wnuka i następcy
171 Egip |     Podziękuj Ozyrysowi - rzekł - że to nie pająk, których jad o
172 Egip |            braterski sojusz, wykonaj to, gdy mój pierścień ujrzysz
173 Egip |            wszystką ziemią, uczynisz to, gdy zobaczysz na jego ręce
174 Egip |             później dodał:~- Prędkoż to może się stać?... powiedz
175 Opow |              dzieje!... Ciekawe jest to, że pana E. przydybano na
176 Opow |         śmiechem, zapytał:~- Cóż się to stało doktorowi?...~- Przypomniałem
177 Opow |          ohydne pogłoski, ale robimy to w sposób tak oględny, tak
178 Opow |               zawołał Parmezan - czy to podle słońce nie mogło wystąpić
179 Opow |              się nasz gromiciel. Byt to kolega z powodu swojej figury
180 Opow |         rzekł prawie szeptem:~- Ach, to wy!... Wielki los wygraliście!...
181 Opow |              coś podobnego!...~- Cóż to za jeden?... - spytałem
182 Opow |            Wyobraźcie sobie, że jest to kolega medyk, z drugiego
183 Opow |           stłumionym głosem. - Czuję to po pulsie, który jest za
184 Opow |              Parmezan.~- Niechże się to raz skończy!... - krzyczał
185 Opow |             zaczął szeptać:~- A mimo to skończę medycynę, choćbyście
186 Opow |             a za nami Basetlą.~- Cóż to znaczy?... Co znowu za jabłka?... -
187 Opow |       wyścigi odbywały się, dajmy na to, za rogatką wschodnią, machiny
188 Opow |     popisowej naszego gimnazjum.~Był to początek roku szkolnego,
189 Opow |            chciałem poprawić jabłko. To pan Mateusz, który kłóci
190 Opow |           Basetla.~- Zobaczysz, jaka to ładna sielanka - ciągnął
191 Opow |       skalpelem, zapytał:~- O jakiej to "wystawie" pan mówi?...~
192 Opow |                Jedz kolego - mówił - to bardzo zdrowe po obiedzie...
193 Opow |              się bardzo strapiony:~- To nie może być!... Ja nic
194 Widz |              ma mieć z tego pożytek, to może i trzeba kupić dom
195 Widz |         wynająć komornego...~Ledwiem to powiedział, aż Pijankiewicz
196 Widz |             utrzymywał ją porządnie, to i fetoru nie znalazłbyś
197 Widz |          zadośćuczynienia za grzechy to was nie ma!...~- Przeżegnaj
198 Widz |           się, odpowiedziałem:~- Cóż to za jeden ten Fukier?...
199 Widz |        podobało się spalić Warszawę, to niech teraz gaszą - choćby
200 Widz |         uważa się za pokrzywdzonego, to trudno, niech sam wyznaczy
201 Widz |              pocieszać... Co prawda, to i w Wilnie znalazłby takich
202 Widz |         które miało iść na początek, to zrobiło mi się błogo w ustach;
203 Widz |              co szło na numer drugi, to zachciało mi się śpiewać.
204 Widz |             Myślę sobie: ",Któryż by to?..." Obejrzałem się i...
205 Widz |            Zaś Pijankiewicz dodał:~- To musi być kinematograf!...
206 Widz |             glosy...~- Bo widać jest to kinematograf gadający... -
207 Widz |             spięta złotymi klamrami. To jest pani kupcowa. Cudnie
208 Widz |     przywieziony towar.~Mniej więcej to samo powtarza się we wszystkich
209 Widz |       mieszczanki, żebracy, wszystko to dąży do sklepów, jedni za
210 Widz |            jałmużną.~- Zdaje się, że to będzie początek siedemnastego
211 Widz |            chwili pokazuje się inny. To samo miasto, ale w Rynku
212 Widz |             wypełniają cały widok.~- To ten pożar, co go Litwini
213 Widz |               ale wspomnienia... Cóż to było?... Gdzież to jest?...~
214 Widz |               Cóż to było?... Gdzież to jest?...~Ciemnokrwawe tło
215 Widz |             Ale pomyślawszy, że może to zabronione, ukąsiłem się
216 Widz |               zawołał Pijankiewicz - to jest dżuma w Warszawie.~
217 Widz |            może przypuścić, że widzi to samo miasto, w którym niedawno
218 Widz |            Wiśle: co ją zaleje woda, to ona znowu się wydobywa na
219 Widz |          prostu cudownym zjawiskiem. To chyba nie Stare Miasto,
220 Widz |              cudzoziemców, którzy po to tylko przyjechali, ażeby
221 Widz |         Miasto...~- Przepraszam, ale to chyba nie u nas...~- Co
222 Widz |        kinematograf w pustym pokoju, to jeszcze nie spotkałem...~-
223 Widz |           jeszcze nie spotkałem...~- To o nas!... - oburzył się