Now.

  1 Katar|          Miodowa pomyśleć by mogła o nim.~Gdy był leszcze obrońcą,
  2 Katar|         kochał, więc począł myśleć o małżeństwie. Najął nawet
  3 Katar|      powoli, coraz usilniej dbając o to, ażeby każdy szczegół
  4 Katar|         pory, gdy mu kto wspomniał o małżeństwie, machał niedbale
  5 Katar|          wąsy i zapuścił faworyty. O kobietach wyrażał się zawsze
  6 Katar|        niedoskonałości ludzkiej, a o występkach nie rozmawiał.~
  7 Katar|             Ktoś złośliwy, wiedząc o wstręcie mecenasa do grających
  8 Katar|        zapobieżenia rozlewowi krwi o rzecz tak małą na pozór.~
  9 Katar|   uszkodzono mebli.~Całe zaś dnie, o ile nie przepędzał ich za
 10 Katar|       znajomych, którzy prosili go o radę. A gdy nie chciał forsować
 11 Katar|        lekceważyć człowiek dbający o zdrowie.~Z drugiej strony
 12 Katar|              Trzeba patrzeć tutaj, o tu, gdzie jest gładkie -
 13 Katar|          bardzo późno wciąż myśląc o swej lalce, którą ułożyła
 14 Katar|     zbliżywszy się do ściany czuła o kilka cali lekki chłód.
 15 Katar|            po wodę.~- A skąd wiesz o tym? - zapytała zdziwiona
 16 Katar|       przejrzenia papiery z prośbą o radę. Wprawdzie pan Tomasz
 17 Katar|    siostrze.~Pana Tomasza proszono o zbadanie, kiedy naprawdę
 18 Katar|          był wariatem, a następnie o pogodzenie trzech powaśnionych
 19 Katar|          żadna nie chciała słuchać o ustępstwach.~Gdy tak mecenas
 20 Katar|      mecenasa mało nie przyprawiła o apopleksją.~Na dobitkę,
 21 Kamiz|            służąca, która sypiała, o ile wiem, na kuferku za
 22 Kamiz|          zdziwiony, myśląc zapewne o swojej własnej.~Ale wnet
 23 Kamiz|            Pan dobrodziej pyta się o te kamyzelkie?...~A potem,
 24 Kamiz|         stole i począłem marzyć to o pani, która wyszła za bramę
 25 Kamiz|        bramę nie wiadomo dokąd, to o mieszkaniu, stojącym pustką
 26 Kamiz|         pustką obok mego, to znowu o właścicielu kamizelki, nad
 27 Kamiz|       dniach. Widywałem nawet go i o północy, przy lampie, zgiętego
 28 Kamiz|         brzydcy, w ogóle spokojni. O ile pamiętam, pani była
 29 Kamiz|           znajduje.~Moim sąsiadom, o ile się zdaje, nie brakło
 30 Kamiz|           doktora. Dowiadywała się o pięciu, ale znalazła ledwie
 31 Kamiz|             nigdy nie kaszlał...~- O, tylko czasami! - szepnęła
 32 Kamiz|                pochwycił lekarz.~- O, bardzo... bardzo dawno!... -
 33 Kamiz|      jeszcze przed Nowym Rokiem... O, już dawno!~- A!... Jaka
 34 Kamiz|               odezwał się chory.~- O, nic!... - powtórzyła pani
 35 Kamiz|       kiedy by mu się podobało i - o ile znalazłby miejsce. Ponieważ
 36 Kamiz|         pani wystarała się jeszcze o kilka lekcy j na tydzień
 37 Kamiz|        Wychodziła zwykle do miasta o ósmej rano. Około pierwszej
 38 Kamiz|    wymawiać żonie, że jest zanadto o niego troskliwa, że on mimo
 39 Kamiz|            Oo, chodźże tu do mnie, o tu!... - mówił gwałtownie,
 40 Kamiz|          mi się, że doktor zwątpił o mnie... Ale... przekonałaś
 41 Kamiz|           utyłeś...~- Kto wie? Bo, o ile uważam po kamizelce,
 42 Kamiz|           tu jeszcze włożyć palec, o - tu... A dziś już nie mogę.
 43 Kamiz|       powiedzieć sobie cały sekret o kamizelce?..." - myślałem
 44 Grzec|     podwyższenia mu pensji rocznie o sto złotych. Nasza pani
 45 Grzec| mieszkaliśmy w murowanej oficynie, o kilkadziesiąt kroków od
 46 Grzec|   dziewczęta -ażeby ją naprawiały. O innych przeznaczeniach wielkich
 47 Grzec|     pogrążył w nieutulonym smutku. O ile mi wiadomo z tradycji,
 48 Grzec|         sąsiadami pojedynkował się o psy i zające. W domu męczył
 49 Grzec|     zapewne niechcący - przyprawił o złamanie nogi, która zresztą
 50 Grzec|         ścieżkę kretów. Wiedziałem o ptasich gniazdach i o dziuplach,
 51 Grzec|   Wiedziałem o ptasich gniazdach i o dziuplach, gdzie hodowały
 52 Grzec|   tworzyłem sobie pierwsze pojęcia o ludziach i o ich stosunkach.
 53 Grzec|      pierwsze pojęcia o ludziach i o ich stosunkach. W mojej
 54 Grzec|          powłóczystej sukni.~Za to o człowieku noszącym tytuł
 55 Grzec|     Zresztą gdybym kiedy zapomniał o tych przepisach, dość mi
 56 Grzec|         sposobność przekonania się o nadzwyczajnej łagodności
 57 Grzec|             Swoją drogą wiedziałem o tej broni i bardzom do niej
 58 Grzec|           ojcu garść prochu, który o ile wiem, nie miał jeszcze
 59 Grzec|       słowa organisty, który mówił o konieczności strzelenia
 60 Grzec|           chowając się pojedynczo. O tej prawdzie przekonałem
 61 Grzec|          czytać z książki odległej o dwie lub trzy ławki. Zdarzało
 62 Grzec|          za ramiona, to nim ciśnie o ziemię jak piórkiem. Nie
 63 Grzec|        powtarzał.~Raz zapytałem go o czym mówił nasz nauczyciel
 64 Grzec|    nauczyciel zoologii?~- Widzisz, o tym - odparł garbusek z
 65 Grzec|           i odszedł, głośno tupiąc o podłogę. Mnie jakby kto
 66 Grzec|              zawołał potykając się o mnie.~- To ja... - odparłem.~-
 67 Grzec|           na kufrze, uderzył głową o ścianę, a po chwili - rozległo
 68 Grzec|           usiadł, Kaziu? Kaziu!... O, nie bijcie mnie już!...~-
 69 Grzec|     przeraźliwym brzękiem uderzyła o podłogę.~Józio przyciągnął
 70 Grzec|         ktoś co dzień wypytuje się o mnie. Jakoż o jedenastej
 71 Grzec|         wypytuje się o mnie. Jakoż o jedenastej wypukano mnie.~
 72 Grzec|             nic mi już nie mów!... O, nikt nie wie, jakim ja
 73 Grzec|            go zielonymi gałązkami. O parę kroków dalej, między
 74 Grzec|          tam rozmyślałem - Bóg wie o czym. Nieraz zapytywałem
 75 Milkn|          zajęciem ich była rozmowa o dawnych kampaniach i o polityce
 76 Milkn|     rozmowa o dawnych kampaniach i o polityce bieżącej. W ciągu
 77 Milkn| dziennikach ukazało się ogłoszenie o sprzedaży domu pułkownika.
 78 Milkn|          zmieniło... Gadacie tylko o handlu, pieniądzach, kuchni,
 79 Milkn|          się do Paryża, ułożył się o wypłacanie mu emerytury,
 80 Milkn|     gałązkami wierzbiny, tłukł się o nieskończenie długi szereg
 81 Milkn|      poprosił hotelowego szwajcara o wyszukanie adresów. Na drugi
 82 Milkn|         Chciałbym tu osiedlić się, o ile, naturalnie, uda mi
 83 Milkn|     stosunki - odparł pułkownik.~- O!... stosunki u nas zawiązują
 84 Milkn|                u nas bardzo trudno o zajęcie... tysiące młodzieży
 85 Milkn|        całego szacunku -zapomniała o nim. Żołnierz spod Solferino
 86 Milkn|             W jednym kącie mówiono o karnawale, w drugim o giełdowych
 87 Milkn|      mówiono o karnawale, w drugim o giełdowych kursach, w trzecim
 88 Milkn|      giełdowych kursach, w trzecim o płci pięknej, w czwartym
 89 Milkn|           płci pięknej, w czwartym o polityce, a mianowicie o
 90 Milkn|           o polityce, a mianowicie o tym, że nas Niemcy nieodwołalnie
 91 Wakac|           Mieszkaliśmy obaj na wsi o kilka wiorst od siebie i
 92 Wakac|      uważałem za stosowne pytać go o powód widocznego zakłopotania,
 93 Wakac|       mocno przypiekał, że z obawy o żakietę musiałem cofnąć
 94 Wakac|        żakietę musiałem cofnąć się o parę kroków.~Tymczasem nadbiegło
 95 Wakac|            który! - wołały baby. - O wy, psie dusze, nie warciśta
 96 Wakac|         snu ptaków wodnych. Zwykle o tej porze obaj układaliśmy
 97 Zywy |         więc starała się zapomnieć o tym. Dopiero w salonie radcy,
 98 Zywy |         radcy, gdzie wypadło mówić o rzeczach pobożnych i dobroczynnych,
 99 Zywy |           że - wypada postarać się o książki dla sierot.~- Nic
100 Zywy |      Maleństwo tęskni.~Pamiętajcie o duszach głodnych!"~Potem
101 Zywy | dziewczynka dygnęła rumieniąc się, o ile jej na to pozwalały
102 Zywy |     wydrukować, kto dal książki.~- O! to nie potrzeba, proszę
103 Cieni|       Zmierzch - wielka armia nocy o tysiącach niewidzialnych
104 Cieni|          mógłbyś porozmawiać bodaj o codziennych zdarzeniach?~
105 Cieni|     nieujętą, co ukazuje się tylko o zmroku, roznieca światło,
106 Cieni|           zamyślił się. Zapytawszy o kilka szczegółów pojechałem
107 Cieni|             istotą widzialną tylko o zmroku, niemą i niepochwytną
108 Cieni|          gdzie jedni rozbijają się o zawady, inni spadają w otchłań,
109 Omyl |          wreszcie - samotną chatę, o której ludzie wspominali
110 Omyl |         pracowała od rana do nocy. O świcie była już na dziedzińcu
111 Omyl |          pieniędzy; ta radziła się o kaszlące dziecko, a tamta
112 Omyl |            przy gołębniku, prosząc o coś lub za coś dziękując.
113 Omyl |      wszystko ją obchodziło. Tylko o chacie stojącej za naszymi
114 Omyl |           lat nie żył; pamiętam go o tyle, żem co dzień ofiarował
115 Omyl |          za Ojca.~Miałem tez brata o kilkanaście lat starszego
116 Omyl |          chałupka na kurzej nóżce, o której tyle słyszałem od
117 Omyl |          ci pończochy nie włożę... O, widzisz, znowu pęknięty
118 Omyl |                Źle, ośle!... Pytam o części świata.~- Pięć! pięć!
119 Omyl |        głęboki smutek na samą myśl o człowieku, którego nikt
120 Omyl |          jedną pieśń - proszono go o drugą. Następowała całkiem
121 Omyl |           oknami, bo jego dom stąd o trzy kroki - upierał się
122 Omyl |            zmartwiony burmistrz.~- O wiorstę i dwieście sążni
123 Omyl |            jegomość tak dobrze wie o tym jak ja! - odparł pan
124 Omyl |          jak bąk między krzesłami. O ile sobie jednak przypominam,
125 Egip |            i z twoich ust usłyszeć o dobrodziejstwach, jakie
126 Egip |            tej chwili pierwszy raz o serce księcia uderzyła duma
127 Egip |       uderzyła duma wielkości, jak o stromy brzeg uderza nadbiegające
128 Egip |        nasłuchując. - Kto wyjeżdża o tej godzinie?~- Kanclerz,
129 Egip |       Nilem?...~- Tamtym światłem, o Horusie! - odparł dworzanin -
130 Egip |  Usłyszawszy takie słowa Horus już o nic nie pytał; umilkł i
131 Egip |          to nie pająk, których jad o tej porze bywa śmiertelny.~
132 Egip |         tej porze bywa śmiertelny.~O! jakże mamę są ludzkie nadzieje
133 Egip |        czynsz dzierżawny i podatki o połowę, a niewolnicy będą
134 Egip |          tylko, abyś napisał edykt o uroczystym przewiezieniu
135 Egip |          katakumb i drugi edykt... o uwolnieniu ukochanej Bereniki
136 Egip |              szepnął lekarz. Edykt o zmniejszeniu czynszów ludowi
137 Egip |         ziemię.~- Pięćset...~Edykt o pokoju z Etiopami zsunął
138 Egip |     zamyślił się i... spadł rozkaz o przeniesieniu zwłok Zefory.~-
139 Egip |          Ten sam los spotkał edykt o odwołaniu Jetrona z wygnania.~-
140 Egip |        ręką rzucił na ziemię edykt o niewyrywaniu języków wziętym
141 Egip |      Podniósł się krzepko z łoża i o wschodzie słońca chce jechać
142 Opow |           naturalnie rozmawialiśmy o wypadkach bieżących. Zebrania
143 Opow |     giełdowe", a poczęto rozmawiać o pogodzie. Wreszcie ten i
144 Opow |   zaprzeczył, a trzeci wspominając o romansie pani B. z panem
145 Opow |     szpitala, ażeby dowiedzieć się o rezultacie analizy zrobionej
146 Opow |            wolniej, spóźniłbym się o parę minut i nie spotkałbym
147 Opow |               Ależ, kolego... nikt o tym nie mówił... nikt nawet
148 Opow |           jakąś niezwykłą historią o zmarłym Eisenfederze...
149 Opow |            Jednym uderzeniem kufla o stół załatwia dwa interesy:
150 Opow |          syknął Parmezan. - Proszę o schab z kartoflami, bez
151 Opow |     realnej. Był on synem rymarza, o czym wiem, gdyż jakiś czas
152 Opow |           się z miejsca. Oparł się o ścianę i zasłoniwszy twarz
153 Opow |        przez zemstę nazwał mnie... O mój Boże..."~Zacny nauczyciel
154 Opow |      Istotnie sprawa wyjaśniła się o tyle, że znaleziono kilka
155 Opow |          zdarzyły się dwa wypadki, o których zawsze myślę z żalem,
156 Opow | zakrwawionym skalpelem, zapytał:~- O jakiej to "wystawie" pan
157 Opow |           naturalnym głosem:~- No, o wystawie Zachęty. Nie słyszałeś
158 Opow |        człowiek mógł posądzić mnie o zamiar szykanowania go...~
159 Opow |            pewny, że posądzał mnie o opowiadanie jego nieszczęścia
160 Opow |          pod największym sekretem, o Eisenfederze, a zaraz powiem
161 Opow |      największym sekretem pogłoska o jakimś medyku drugokursiście,
162 Opow |          nic podobnego nie mówiłem o Eisenfederze... Ja go nawet
163 Opow |          powtarzają plotkę, choćby o niewinnym, inni bronią oskarżonego,
164 Opow |     inteligentnych ludzi, rozmawia o ważnych kwestiach: naukowych,
165 Opow |         się osobami i powtarzanymi o nich pogłoskami, choćby
166 Widz |  litewskiego szlachcica Wzdychajły o dziwnym wypadku, jaki zdarzył
167 Widz |            dużo słyszałem w Wilnie o waszych złodziejach i okpiszach,
168 Widz |         Pijankiewicz odzywa się:~- O, tu siedzi Fukier, ale do
169 Widz |            nie masz się co spierać o głupie nazwisko. .. A Żydy
170 Widz |      zachodniej ściany Rynku. Domy o grubych murach, malowane
171 Widz |          szepcze Pijankiewicz.~. - O... dałbyś spokój!... - gromi
172 Widz |      jeszcze nie spotkałem...~- To o nas!... - oburzył się Pijankiewicz.
173 Widz |           znalazła się, zapomniał, o co mu chodziło.~Więc smutni