Now.

  1 Katar|           krawca, buty połyskujące jak zwierciadła - i - nieco
  2 Katar|       ulicy, ażeby zobaczyć u Pika jak stoi barometr i termometr,
  3 Katar|           i sięga w tył do białego jak śnieg kołnierzyka, coraz
  4 Katar|            spokojny - zapalał się, jak był cichy - krzyczał, a
  5 Katar|            był cichy - krzyczał, a jak był łagodny - wpadał w gniew
  6 Katar|          Słuchaj no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Kazimierz,
  7 Katar|              Mecenas zgorszył się. Jak mogło być smutno w domu,
  8 Katar|            opadła z sil, że leżała jak martwa, nie poruszając się
  9 Katar|            dni, moja dziecino.~- A jak przejdzie, to niech mi mama
 10 Katar|        Widzę, moje kochanie.~- Tak jak i w dzień?~- Tak.~- Ja także
 11 Katar|            ogrodzie są drzewa, tak jak dawniej?... Czy do nas przychodzi
 12 Katar|              rzekła kaleka siedząc jak zwykle w kąciku. - Poszła
 13 Katar|  przyjaciół mecenasa miał proces i jak zwykle oddał mu do przejrzenia
 14 Katar|        roku 1872, i w 1875 działał jak obłąkany, a cały swój majątek
 15 Katar|           doznałby takiego uczucia jak teraz, gdy usłyszał katarynkę!...~
 16 Katar|     odzywająca się w niej, ryczała jak wściekłe zwierzę.~Wrażenie
 17 Katar|       czynów, więc mecenas skoczył jak tygrys do okna i postanowił -
 18 Katar|        zastygłych oczu płynęły łzy jak grad.~Ona, biedactwo, w
 19 Katar|          doświadczyła tylu wrażeń! Jak pięknym zjawiskiem wydawały
 20 Katar|           fałszywe tony katarynki! Jak wspaniałym był ryk trąby,
 21 Katar|     spotkaniem się pociągów.~Boże! jak on ślicznie gwizdał...~Do
 22 Katar|            fałszywie i wrzaskliwie jak dwie pierwsze.~Niewidoma
 23 Katar|          Słuchaj no, kochanku... A jak ci na imię?...~- Paweł,
 24 Kamiz|    posiadam zbiorek, lecz skromny, jak zwykle w początkach.~Jest
 25 Kamiz|           miesiące temu słyszałem, jak w pogodny dzień wrześniowy
 26 Kamiz|           patrzył z takim podziwem jak podróżnik na Tatry. Za to
 27 Kamiz|               spytała żona blednąc jak wosk.~- No, to nic. Mąż
 28 Kamiz|           zaczęło świtać. W lecie, jak wiadomo, noce są bardzo
 29 Kamiz|            że ja nie mam sil. Ależ jak wyglądam!...~- No, twarz
 30 Kamiz|        ciała, nie położył się, ale jak w fotelu oparł się w objęciach
 31 Kamiz|       wieczór.~Chory był wzruszony jak nigdy.~- Mój Boże! - szeptał
 32 Kamiz|   schowanej pod skrzydło, że jest, jak niegdyś, małym ptaszkiem
 33 Grzec|    niewłaściwego użycia wygiął się jak turecka szabla.~Pałacu prawie
 34 Grzec|         rosłem i hodowałem się sam jak drapieżne pisklę, które
 35 Grzec|           zdolność do krzyczenia - jak mój ojciec. Osoby zwanej
 36 Grzec|      mawiał, że gdyby miał takiego jak ja syna, to by mu strzelił
 37 Grzec|          części ubrania, przybiłem jak należy pakułami, a na wywołanie
 38 Grzec|           się - do środka ziemi" - jak powiedział pan gorzelany.~
 39 Grzec|       projekt, postanowiłem kłamać jak prowentowy pisarz i wyprzeć
 40 Grzec|             założywszy ręce w tył (jak to zwykłem był machinalnie
 41 Grzec|      myślał, ze mnie tak zastrzeli jak starego bułanka ...~Pani
 42 Grzec|            ja zostałem, nieruchomy jak kamień, zapatrzony we drzwi,
 43 Grzec|            odległości, koniecznej, jak wiadomo, dla sformowania
 44 Grzec|            I oto wszystko.~Szkoła, jak wiadomo, dzięki swemu zbiorowemu
 45 Grzec|            koniugacyj, tworzących, jak wiadomo, podstawę filozoficznego
 46 Grzec|          zrobił - odpowiadam mu.~- Jak to, więc nie jesteś zapisany
 47 Grzec|           zapisany do dziennika?~- Jak ojca kocham, tak nie!~-
 48 Grzec|     przeciem ja nic nie winien!... jak ojca kocham!... jak Bozię
 49 Grzec|                jak ojca kocham!... jak Bozię kocham!...~- Aha...
 50 Grzec|          ławką, a inni byli zdrowi jak kantoniści, znajdował się
 51 Grzec|          dano szczupaka" po suchej jak patyk ręczynie - zemdlał,
 52 Grzec|           wołali wtedy: "Patrzcie! jak mu się garb trzęsie!..."-
 53 Grzec|    Drągalowi trysnęła krew, zbladł jak ściana i zdawało się, że
 54 Grzec|       wdaję się z takimi trutniami jak ty!... - odpowiedziałem.~
 55 Grzec|            i ołówki dla nas obu. A jak podpowiadał!... Przez czas
 56 Grzec|       mówił - Kazio jest mocny. On jak złapie diadkę za ramiona,
 57 Grzec|             to nim ciśnie o ziemię jak piórkiem. Nie bójcie się!...~
 58 Grzec|         Boże!... żebym ja był taki jak ty mocny!.-.Mój Boże!...
 59 Grzec|             westchnął Józio.~- Ale jak ci się zdaje? ~- Ja - rzekł
 60 Grzec|       korytarz trochę niespokojny, jak zwykle w podobnych razach,
 61 Grzec|       Józio nie wydał mi się takim jak dziś. Zdawało mi się, że
 62 Grzec|          tym lekarstwie nastąpiło, jak mówił gospodarz, takie przesilenie,
 63 Grzec|         trumnę aksamitną, tak małą jak pudełko od skrzypców.~Ojciec
 64 Grzec|         Był taki mały i zgarbiony, jak on sam. Spostrzegłem, że
 65 Milkn|            nich umarł. Opłakali go jak brata, lecz w miesiąc po
 66 Milkn|           wcale nie jest taki zły, jak się wydaje, lecz musi być
 67 Milkn|         nagle zachwiał się i padł, jak gdyby wszystkie strzały
 68 Milkn|         burza tęsknoty i niesie go jak liść, który gdyby umiał
 69 Milkn|        wyrwie się i gdzieś odleci, jak gołąb wypuszczony z klatki.
 70 Milkn|   telegraficznych dzwonkach płakał jak zabłąkana sierota.~To już
 71 Milkn|           do tej kwestii, zapytał, jak też długo myśli bawić w
 72 Milkn|        ażeby raczył uważać ten dom jak własny i ażeby jutro wieczorem
 73 Milkn|            i kontredansa, tak samo jak we Francji.~Wyszedł do dalszych
 74 Milkn|            powinna traktować wojnę jak interes przemysłowy i że
 75 Milkn|            że tylko taki szarlatan jak Napoleon III mógł wojować
 76 Milkn|        człowiek z dzieckiem stanął jak wryty. Wykręcił czapkę na
 77 Milkn|          pięści, co wyglądało tak, jak gdyby chciał rzucić się
 78 Milkn|            wciąż patrzył na starca jak na wilka, myśląc, że postępuje
 79 Milkn|       znowu taki rozległy horyzont jak niegdyś, takie same lasy
 80 Wakac|            NA WAKACJACH~Wieczorem, jak zwykle, przyszedł do mnie
 81 Wakac|     spłonęh, a krokwie żarzyły się jak rozpalone druty.~Wyznaję,
 82 Wakac|           śmierć, a dziecko, słabe jak kurczę, i tak już nie żyje..."~"
 83 Wakac|        przecie nie może spalić się jak robak.~- Lecz jeżeli już
 84 Wakac|        dziecko żyje? - spytałem.~- Jak najzdrowsze.~- A dziewczyna...
 85 Zywy |       zaprzeczył drugi.~- Widzisz, jak kłamiesz! - zawołał trzeci. -
 86 Zywy |        człowieka z rękoma czarnymi jak u kominiarza, a wraz z nim
 87 Cieni|           ucieknie do domu; życie, jak roślina bez wody, skurczy
 88 Cieni| roznieciwszy wesołe światło, znika jak cień.~I tak każdego dnia
 89 Cieni|    roznieca światło, a potem znika jak cień.~Skąd się ty bierzesz,
 90 Cieni|          które by cię robiły takim jak my człowiekiem? Czyli też
 91 Cieni|    roznieca światło, a potem znika jak cień?~Odpowiedziano mi,
 92 Cieni|           Powiedz mi przynajmniej, jak on wygląda?~- Kto go tam
 93 Cieni|       zmroku, niemą i niepochwytną jak cień.~W pomroce życia, gdzie
 94 Cieni|         nieoceniony, a potem znika jak cień...~ ~
 95 Omyl |       kręcili się przy niej ludzie jak gołębie przy gołębniku,
 96 Omyl |            pończochę, a następnie, jak gdyby nic, biegła doić krowy.
 97 Omyl |          mnie Przypominam go sobie jak przez mgłę, ponieważ widziałem
 98 Omyl |           nie zrobił. Czas uciekał jak podróżni, na których niekiedy
 99 Omyl |       Panno Mario, łaski pełna " A jak tam na dworze, Łukaszowa?~-
100 Omyl |    Patrzajcie go, pasik w łóżku... Jak będziesz taki dokucznik,
101 Omyl |        pacierz spluwałem za siebie jak Łukaszowa, bo mi wciąż na
102 Omyl |          biegu, już słyszę niańkę, jak woła wniebogłosy:~- Antoś!
103 Omyl |           mi się droga wyciągnęła, jak stąd do stolicy. I dziwna
104 Omyl |       Gdzie tam. Siedzi przy stole jak straszydło, w swoim surducie,
105 Omyl |           do skroni, z szyją długą jak biczysko okręcone w czarną
106 Omyl |      Przychodzi rano i po południu jak zmora, a ja nic zrobić nie
107 Omyl |      nazywającej się lekcją. Byłem jak ptak przywiązany nitką za
108 Omyl |          powinieneś zachowywać się jak w kościele? Mówiłem ci to
109 Omyl |           Ojczyzno moja, ty jesteś jak zdrowie..."~Temperował pióro,
110 Omyl |    Ojczyzno moja, ty jesteś..."~- "Jak zdrowie!" - wrzasnąłem głośno.
111 Omyl |             Cóż, panie Dobrzański, jak się dziś Antoś sprawował?
112 Omyl |         wzrokiem i odparł:~- Tak - jak to on.~- A co słychać na
113 Omyl |        ruszać.~- Czegóż on chce?~- Jak to czego, mościa dobrodziejko?!... -
114 Omyl |       ukryty za płotem, widziałem, jak nauczyciel w wysokiej rogatej
115 Omyl |          przy gitarze.~Pamiętam go jak dziś. Był to człowiek dość
116 Omyl |        grobie.~W pokoju było cicho jak w kościele, tylko pani majorowa
117 Omyl |            się najstarsza córka. - Jak można taki piękny śpiew
118 Omyl |      jegomość tak dobrze wie o tym jak ja! - odparł pan burmistrz. -
119 Omyl |           mnie podrażnicie! Jestem jak bomba, co dopóki leży spokojnie,
120 Omyl |           pan burmistrz kręcił się jak bąk między krzesłami. O
121 Omyl |          grał na gitarze, zupełnie jak w rzeczywistości. Ta tylko
122 Egip |         DAWNEGO EGIPTU~ ~Patrzcie, jak marne są ludzkie nadzieje
123 Egip |         porządku świata; patrzcie, jak marne są wobec wyroków,
124 Egip |        przytomność z mózgu. Leżał, jak powalony cedr, wielki faraon
125 Egip |        lekarstwo, Ramzes wypił je, jak spragniony pije kubek wody;
126 Egip |      Ramzesie, albo będziesz zdrów jak nosorożec, albo twój święty
127 Egip |            snuły się łódki, gęsto, jak w dzień świąteczny; w palmowych
128 Egip |           uderzyła duma wielkości, jak o stromy brzeg uderza nadbiegające
129 Egip |     świecie, i spełniaj jego wolę, jak moją spełniałeś. Choćby
130 Egip |            Horus. - Żal mi... ach, jak żal... Ale przecież nie
131 Opow |           dopóki jest w akcji...~- Jak on się nazywa?... - zapytał
132 Opow |      odezwałem się do Parmezana.~- Jak chcesz - odparł nie okazując
133 Opow |            do nas. - Słuchajcie... Jak Boga kocham... daję słowo
134 Opow |          cały tydzień.~- Uważacie, jak się rozwija ten Twarożek! -
135 Opow |         żółtawym okiem i prawił:~- Jak wiecie, ukończyłem gimnazjum
136 Opow |               objaśnił policjant.~"Jak mamę kocham... jak Bozię
137 Opow |     policjant.~"Jak mamę kocham... jak Bozię kocham... nie brałem
138 Opow |        drugoklasistów. Dzieci zaś, jak wiadomo, niekiedy odznaczają
139 Opow |          unikał kochanych bliźnich jak psów wściekłych... Za twoje
140 Widz |       Rozejrzałem się... Cóż, domy jak domy. Jedna rzecz mi się
141 Widz |        perzynę...~Boże miłosierny! jak żyję, nie myślałem, że rodzę
142 Widz |        Powiadam tobie, moje serce, jak skosztowałem tego wina,
143 Widz |      płakałem. Pijankiewiczowi łzy jak groch płynęły z oczu, a
144 Widz |         mówił Poniewolski - zjedzą jak amen w pacierzu... Zjedzą,
145 Widz |           A Żydy nie zjedzą nas... Jak ta kępa na środku Wisły
146 Widz |        środku jego coś ruszało się jak różnobarwne robactwo i nawet
147 Widz |        musi być kinematograf!... I jak szczęścia pragnę, tak on
148 Widz |       wyjeżdża kilka fur, wielkich jak chaty, zaprzęgniętych we
149 Widz |            szepnął Pijankiewicz.~- Jak tam komu... - odpowiedział
150 Widz |        minionej klęski.~- Widzisz, jak zmartwychwstała Warszawa
151 Widz |           z tego się wykaraska?... Jak wyspa na Wiśle: co ją zaleje
152 Widz |            zresztą niezbyt wielki, jak na takie nadzwyczajności...~-