Now.

  1 Katar|         zawód.~Ten jegomość był to - pan Tomasz.~Pan Tomasz trzydzieści
  2 Katar|        jegomość był to - pan Tomasz.~Pan Tomasz trzydzieści lat chodził
  3 Katar|       swatany. Ale cóż z tego, kiedy pan Tomasz nie mógł nigdy znaleźć
  4 Katar|              kilka srebrnych włosów. Pan Tomasz pozbył się już wówczas
  5 Katar|          mecenasa wyszła za doktora.~Pan Tomasz jednak nie martwił
  6 Katar|        zaszczycały swoją obecnością.~Pan Tomasz był wszystkim rad,
  7 Katar|         towarzystwo, jedna z młodych pan rozejrzawszv się po salonach
  8 Katar|           zrobiło się bardzo wesoło. Pan Tomasz także uśmiechnął
  9 Katar|             od jakiegoś dziwactwa, a pan Tomasz miał także swoje.
 10 Katar|           pod okna dwu kataryniarzy. Pan Tomasz zachorował z gniewu,
 11 Katar|             kontraktowych zastrzeżeń pan Tomasz wzywał do siebie
 12 Katar|         znajomi mecenasa ze wsi. Sam pan Tomasz ukazywał się tu rzadko
 13 Katar|             były otwarte. Kiedy więc pan Tomasz usiadł na swoim fotelu,
 14 Katar|           przysłuchiwała się czemuś.~Pan Tomasz nie widział nigdy,
 15 Katar|             dogrzewało bardzo mocno. Pan Tomasz spojrzał na drugą
 16 Katar|              domu, w którym mieszkał pan Tomasz. Obie kobiety cieszyły
 17 Katar|            dziecko! - szeptał nieraz pan Tomasz przypatrując się
 18 Katar|             prośbą o radę. Wprawdzie pan Tomasz nie stawał już w
 19 Katar|        Sprawa obecna była zawikłana. Pan Tomasz im więcej wczytywał
 20 Katar|           kozy. Zapytał w końcu: czy pan mecenas nie zechce widzieć
 21 Katar|             spojrzał.~Na drugi dzień pan Tomasz jeszcze siedział
 22 Katar|      trudnych zagadnień, z pewnością pan Tomasz nie doznałby takiego
 23 Katar|          ludzi tego temperamentu, co pan Tomasz, bardzo łatwo w gniewnym
 24 Katar|          posłuchaj, co ci sam jaśnie pan mecenas powie!~Kataryniarz
 25 Katar|       spiesznie lokaj.~- Nie - rzekł pan Tomasz. - Za to, ażebyś
 26 Katar|           katarynki. Rozumiesz?~- Co pan mówi?... - zawołał służący,
 27 Katar|                 rzekł mu dobrotliwie pan Tomasz.~No, idźcie do roboty -
 28 Katar|          pokazuje palcem na czoło...~Pan Tomasz uśmiechnął się i
 29 Kamiz|             kwietniu było ich troje: pan, pani i mała służąca, która
 30 Kamiz|              ich tylko dwoje: pani i pan, bo służąca przeniosła się
 31 Kamiz|           handel!... Zawołałem go.~- Pan dobrodziej ma co do sprzedania? -
 32 Kamiz|            kupić.~- Pewnie wielmożny pan chce parasol?... - odparł
 33 Kamiz|                Ja wiem, że wielmożny pan może mieć całkiem jedwabny
 34 Kamiz|                 Za te kamyzelkie?... Pan dobrodziej pyta się o te
 35 Kamiz|             bardziej.~- Da wielmożny pan... rubelka! - odparł roztaczając
 36 Kamiz|            więcej.~- Niech wielmożny pan żartuje zdrów!... - rzekł
 37 Kamiz|          klepiąc mnie po ramieniu. - Pan sam wi, co taka rzecz jest
 38 Kamiz|             nie dam.~- Ino niech się pan nie gniewa! - przerwał mięknąc. -
 39 Kamiz|             na pański rozum... Niech pan sam powie: co to jest wart,
 40 Kamiz|       dołożyć, byle to się stało, co pan chce.~- Kamizelka jest warta
 41 Kamiz|        nabytek dodał:~- Niech jaśnie pan dołoży choć dziesiątkę!...~-
 42 Kamiz|          zapytał:~- A może wielmożny pan każe przynieść serki owczych?...~'
 43 Kamiz|            dopisywało.~Jakoś w lipcu pan zaziębił się, zresztą nie
 44 Kamiz|           tak wielkiego! - powtórzył pan cicho i uśmiechnął się. -
 45 Kamiz|                Ale swoją drogą niech pan do nas przychodzi. Może
 46 Kamiz|              do domu jakby spłakana. Pan też, skutkiem przymusowego
 47 Kamiz|    ściągaczami pracowały dwie osoby. Pan - co dzień posuwał sprzączkę,
 48 Grzec|              ziemi" - jak powiedział pan gorzelany.~Przez ten czas
 49 Grzec|               czy on umarł!... Wiwat pan gubernator!... Rum-jamajka!...~
 50 Milkn|     zawiązują się łatwo. Znajdzie tu pan może nawet i swego kolegę...~-
 51 Milkn|              zapytała nieśmiało: czy pan pułkownik nie tańczy już
 52 Zywy |             prostszego! - wykrzyknął pan Z. - Wstąpię jutro do redakcji"
 53 Zywy |           ogłoszenie.~Na drugi dzień pan Z. wbiegł zadyszany do "
 54 Zywy |             starych książek.~- Czego pan sobie życzy?~Ufarbowany
 55 Zywy |    redakcyjnemu chłopcu.~- Jakże się pan nazywa? - spytałem.~- Proszę
 56 Omyl |             nawet ksiądz proboszcz i pan burmistrz przychodzili zasięgać
 57 Omyl |              odpowiedziała mamka.~- "Pan z Tobą, błogosławionaś Ty.. "
 58 Omyl |             patrzę - a tu wlecze się pan Dobrzański.~"To nieprawda,
 59 Omyl |        wniebogłosy:~- Antoś! Antoś!  pan nauczyciel przyszedł.~-
 60 Omyl |            stało się coś takiego, że pan Dobrzański zniknął. Gdzie
 61 Omyl |              pamięci spokojny, kiedy pan Dobrzański zaczynał:~- A
 62 Omyl |              to beż końca.~Nareszcie pan Dobrzański brał długi kajet,
 63 Omyl |               głośno go powtarzając. Pan Dobrzański drzemał sobie
 64 Omyl |       zdrowie!" - wrzasnąłem głośno. Pan Dobrzański ocknął się.~-
 65 Omyl |            Kto cię stworzył? - pytał pan Dobrzański.~- Bóg Ojciec.~-
 66 Omyl |          ludzi.~- Do...brze - odparł pan Dobrzański. Chcąc uwolnić
 67 Omyl |          kochać?~- Mo...żna - odparł pan Dobrzański po namyśle.~-
 68 Omyl |     zdradzili.~- A kto nas zdradził?~Pan Dobrzański jakby zaczerwienił
 69 Omyl |         Dzień dobry panu, a dlaczego pan tak dawno nie był u nas?..."~
 70 Omyl |          uszkami i salaterka grochu.~Pan Dobrzański przywitał się
 71 Omyl |             A co słychać na świecie?~Pan Dobrzański poprawił stojącego
 72 Omyl |           chce...~- A nam co z tego?~Pan Dobrzański rzucił się na
 73 Omyl |      spojrzała mu ostro w oczy.~- Co pan mówi, panie Dobrzański?...
 74 Omyl |          zaokrąglenie którego mama i pan Dobrzański wypili po szklance
 75 Omyl |          siostrą, niziutki i okrągły pan burmistrz z żoną i trzema
 76 Omyl |          majorowa z dwoma wnuczkami, pan pocztmajster, kasjer, sekretarz
 77 Omyl |       nieproszony. Wszyscy w śmiech, pan kasjer chciał mnie pociągnąć
 78 Omyl |              go za ręce, a tymczasem pan sekretarz wybiegł z pokoju
 79 Omyl |              ładnie, że zarumieniony pan burmistrz powiedział, iż
 80 Omyl |             na zakończenie wieczoru, pan kasjer śpiewał przy gitarze.~
 81 Omyl |           niższe kołnierzyki aniżeli pan Dobrzański, ale za to wyższą
 82 Omyl |              pozwoleniem! - przerwał pan burmistrz. - Wyjrzyj no,
 83 Omyl |           nie podsłuchuje pod oknem.~Pan sekretarz zapewnił, że nikt
 84 Omyl |              nikt nie podsłuchuje, a pan kasjer po przegrywce śpiewał
 85 Omyl |           siostra rumieniąc się. Gdy pan kasjer skończył jedną pieśń -
 86 Omyl |              Lecą liście z drzewa...~Pan kasjer uderzył kilka nowych
 87 Omyl |            majorowa szlochała. Nagle pan burmistrz schwycił się za
 88 Omyl |               No - rzekł skończywszy pan kasjer - teraz zaśpiewam
 89 Omyl |              człowieku - przerwał mu pan burmistrz - nie gub zacnej
 90 Omyl |         przynajmniej - nie drzyj się pan, śpiewaj cicho -zwrócił
 91 Omyl |             darciem się?...~- Już to pan prezydent kroi na naczelnika
 92 Omyl |         powiatu - wtrącił ironicznie pan kasjer. - Nie ma strachu,
 93 Omyl | rewolucjonista - szepnął do księdza.~Pan kasjer zadowolony publicznym
 94 Omyl |          jest? - spytał niespokojnie pan burmistrz.~- Mickiewicz! -
 95 Omyl |           Mickiewicz! - odpowiedział pan kasjer.~- Mic-kie-wicz?...
 96 Omyl |            ale - wychodzę! Ja -mówił pan burmistrz bijąc się w piersi -
 97 Omyl |              ginąć za wiersze.~- Cóż pan widzisz złego w tej piosence? -
 98 Omyl |           wie o tym jak ja! - odparł pan burmistrz. - A nuta?...
 99 Omyl |      zupełnie przytomny - rzucał się pan burmistrz - ale chcę, żeby
100 Omyl |             tak podniesionym głosem, pan burmistrz kręcił się jak
101 Omyl |             machał koło ucha ręką, a pan kasjer niedbale brząkał
102 Omyl |            moi państwo - odezwał się pan pocztmajster - czas do domu.
103 Omyl |              być może? - zdziwił się pan kasjer, któremu, ile razy
104 Omyl |               rozprawiali, śpiewali, pan burmistrz straszył ich swoją
105 Omyl |           straszył ich swoją odwagą, pan kasjer grał na gitarze,
106 Omyl |         człowieka, którego na próżno pan sekretarz szukał za oknem.
107 Opow |       zanadto pesymistycznie sądzisz pan nasze... zamiłowanie nowin.
108 Opow |       wyrządzamy krzywdy. Przypomnij pan sobie choćby dzisiejsze
109 Opow |             zamyślony lekarz.~- Znał pan takiego nieszczęśliwca?... -
110 Opow |          chrapliwym głosem:~- Musisz pan być kontent, co?... Jesteś
111 Opow |            Ale gdy zbliżył się jakiś pan ?. zapytaniem: "Co się stało?..." -
112 Opow |           jabłko, żeby nie spadło, a pan Mateusz, woźny, powiedział,
113 Opow |         chciałem poprawić jabłko. To pan Mateusz, który kłóci się
114 Opow |               O jakiej to "wystawie" pan mówi?...~Na moje szczęście
115 Opow |      wystawie Zachęty. Nie słyszałeś pan?.:. Eisenfeder popatrzył
116 Opow |         słabszy.~- A jakie zapisałby pan lekarstwo na tę chorobę?... -
117 Widz |             wrzasnął Pijankiewicz. - Pan wiesz, co ja płuczę krymskim
118 Widz |       dysponować półgłosem:~- Daj no pan buteleczkę tego mojego,
119 Widz |          orszak, oczywiście weselny: pan młody konno w fiołkowym