Now.

  1 Katar| flegmatycznie, więc zwykle spotykał go zawód.~Ten jegomość był
  2 Katar|            odkrywszy sprawcę wyzwał go na pojedynek.~Aż sąd honorowy
  3 Katar|           znajomych, którzy prosili go o radę. A gdy nie chciał
  4 Katar|          powrót w bukiecik, włożyła go w szklankę wody i usiadłszy
  5 Katar|             tylko z wysiłkiem można go było usłyszeć.~Lecz nawet
  6 Katar|             Uczuł żal do natury, że go nie stworzyła królem dahomejskim,
  7 Kamiz|                handel!... Zawołałem go.~- Pan dobrodziej ma co
  8 Kamiz|             dniach. Widywałem nawet go i o północy, przy lampie,
  9 Kamiz|             w nocy. Żona, utuliwszy go na łóżku, sprowadziła do
 10 Kamiz|            Lekarz ostrożnie obudził go, wybadał i także powiedział,
 11 Kamiz|       zostanie w Warszawie. Ja będę go odwiedzał, a tymczasem -
 12 Kamiz|           chorego i zaczęła całować go po rękach.~- Cóż tak wielkiego! -
 13 Kamiz|         tylko nic nie mów - prosiła go pani.~Na dworze zaczęło
 14 Kamiz|             gotowy do wyjścia, byle go opuściło to chwilowe osłabienie.~
 15 Kamiz|      chwilowe osłabienie.~Niepokoił go tylko jeden szczegół.~Pewnego
 16 Kamiz|             ściągać pasek, musiałem go trochę rozluźnić!... Było
 17 Kamiz|           co chce...~Długa mowa tak go wysiliła, że musiał przejść
 18 Grzec|            jednomyślnością nazywali go półgłówkiem. W każdym razie
 19 Grzec|              że nawet ja nie mogłem go znaleźć.~Swoją drogą wiedziałem
 20 Grzec|          porwała kaczę, a nie mogąc go dość łatwo unieść przysiadła
 21 Grzec|       gałgana zdarł i posolił, żeby go pod swoją obronę nie wzięła
 22 Grzec|          najeżone włosy. -Trzeba by go do szkół oddać, bo tu zdziczeje.~
 23 Grzec|            panie Leśniewski. Trzeba go tylko uczyć.~- Stanie się
 24 Grzec|            sposób, że ani żałowałem go, kiedy wyjeżdżał, ani tęskniłem
 25 Grzec|        stopni, ponieważ zasypywałem go kłopotliwymi pytaniami,
 26 Grzec|            a taki bojaźliwy, że gdy go wyrwano do lekcji, tracił
 27 Grzec|         bułki i po serdelku. Ale że go wszyscy prześladowali, więc
 28 Grzec|       Dokuczali mu bez ustanku. Ten go uszczypnął, tamten pociągnął
 29 Grzec|            najmniej odważny nazywał go przynajmniej - garbusem.~
 30 Grzec|          kilku oświadczyło, że będą go bronili. On dziękował im,
 31 Grzec|        słuchał wykładu i później mi go powtarzał.~Raz zapytałem
 32 Grzec|            powtarzał.~Raz zapytałem go o czym mówił nasz nauczyciel
 33 Grzec|      garbusek - on ma racją. Ja już go trochę rozumiem.~Zacząłem
 34 Grzec|            chory, bo onegdaj trochę go przejechali. ~Znowu zachwiał
 35 Grzec|          tym najechał jakiś wóz, że go strasznie zabolał krzyż,
 36 Grzec|    strasznie zabolał krzyż, ale już go nie boli, że ojciec wczoraj
 37 Grzec|      Spostrzegłem, że ktoś obsadził go zielonymi gałązkami. O parę
 38 Milkn|            że przyjaciele namawiali go, aby się ożenił. Ale pułkownik
 39 Milkn|         jeszcze mocne nogi, lecz że go już znudziła adwokacka Francja,
 40 Milkn|         Potem każdy mógł iść, gdzie go oczy poniosą, byle wieczorem
 41 Milkn|        jeden z nich umarł. Opłakali go jak brata, lecz w miesiąc
 42 Milkn|    skierowano w jego piersi.~Ledwie go otrzeźwili. Przez kilka
 43 Milkn|             opuszczać nas? - spytał go rejent, u którego robiono
 44 Milkn|             burza tęsknoty i niesie go jak liść, który gdyby umiał
 45 Milkn|        przyjaciół, którzy namawiali go, ażeby odpoczął choć do
 46 Milkn|         rzuca nim po łóżku, wygania go z pokoju, że w nim szlocha
 47 Milkn|          starca, ale - nie uspokoił go. Pułkownikowi zdawało się,
 48 Milkn|        zajazdy". Lecz i tu spotkało go rozczarowanie. Zamiast prostych
 49 Milkn|        dziwniejsza, chwilami raziło go to, że nie słyszy gwaru
 50 Milkn|       Gospodarz na razie nie poznał go, a poznawszy zmieszał się.
 51 Milkn|           gościa, troskliwie począł go wypytywać, czy nie miał
 52 Milkn|             tysiące młodzieży szuka go na próżno...~- No, ja tego
 53 Milkn|             kilkanaście razy nazwał go pułkownikiem, przypomniał
 54 Milkn|          jutro wieczorem zaszczycił go swoją wizytą.~- Będzie u
 55 Milkn|            Emerytowi!... - poprawił go pułkownik.~Pomimo tak szczególnego
 56 Milkn|      wieczór. W przedpokoju przyjął go sam gospodarz, ledwie nie
 57 Milkn|            których jedna zapewniała go, że pamięta kampanią włoską,
 58 Milkn|         kamienice i nowi ludzie już go -nie razili. A gdy wypadkiem
 59 Wakac|          uważałem za stosowne pytać go o powód widocznego zakłopotania,
 60 Wakac|     pomyślałem. - Dom płonie, jakby go prochem nabito..."~Istotnie,
 61 Wakac|            dach zatrzeszczał, jakby go rozdarto, z komina posypały
 62 Cieni| przynajmniej, jak on wygląda?~- Kto go tam wie - odparł stróż wzruszając
 63 Cieni|         wzruszając ramionami. - Sam go nawet dobrze nie znam -
 64 Cieni|            ma i nie będzie. Wczoraj go pochowali. Umarł. Stróż
 65 Cieni|    Latarnika?... - powtórzył. - Kto go tam wie! Trzydziestu pasażerów
 66 Omyl |         kilku lat nie żył; pamiętam go o tyle, żem co dzień ofiarował
 67 Omyl |      starszego ode mnie Przypominam go sobie jak przez mgłę, ponieważ
 68 Omyl |            mgłę, ponieważ widziałem go zaledwie parę razy w życiu.
 69 Omyl |             gdzie pasik? Patrzajcie go, pasik w łóżku... Jak będziesz
 70 Omyl |          Cóż on za jeden?~- A licho go wie, chorobę! Zdrajca, i
 71 Omyl |             kaszą hreczaną. Zjadłem go z pośpiechem i zaraz wybiegłem
 72 Omyl |          brał długi kajet, liniował go kantówką i w pierwszym wierszu
 73 Omyl |        przepisać sześć razy, głośno go powtarzając. Pan Dobrzański
 74 Omyl |           na wyrywki, raz zapytałem go:~- A Łukaszowę trzeba kochać?~-
 75 Omyl |         dzień, lecz mimo to, gdybym go kiedy spotkał na drodze,
 76 Omyl |            ale dwie panny schwyciły go za ręce, a tymczasem pan
 77 Omyl |      śpiewał przy gitarze.~Pamiętam go jak dziś. Był to człowiek
 78 Omyl |     skończył jedną pieśń - proszono go o drugą. Następowała całkiem
 79 Omyl |       głowie przewraca - mitygowała go żona.~- Jestem zupełnie
 80 Omyl |           szukał za oknem. Chciałem go wskazać matce, ale nie mogłem
 81 Egip |             swoją ranę, gdyż bardzo go bolała.~- Trochę spuchła
 82 Egip |       pierścień z jego ręki i tobie go oddać na znak nieograniczonej
 83 Egip |             zawołał Horus chwytając go za rękę - czy . gdybym zaraz
 84 Egip |        edykt będzie wykonany, byłeś go dotknął świętym pierścieniem
 85 Egip |             pierścieniem, choćby ci go zaraz przynieśli...~- Podajcie
 86 Opow |           milczący lekarz, nazwijmy go - Steckim. Spokojnie oglądał
 87 Opow |           że bez preparowania można go umieścić w gabinecie osteologicznym...
 88 Opow |        uniwersytet, no i dostaliśmy go tutaj, wątpię jednak, czy
 89 Opow |          Basetlą.~- Chyba zobaczymy go?... - odezwałem się do Parmezana.~-
 90 Opow |            ma wadę serca. Słuchałem go, ale nic nie znalazłem.
 91 Opow |             więc kazali zaprowadzić go do ratusza" - objaśnił policjant.~"
 92 Opow |            chłopca i odprowadziwszy go na bok, rzekł:~"Uspokój
 93 Opow |           ale bynajmniej nie chował go do kieszeni.~- Dramat zakończony
 94 Opow |          mnie o zamiar szykanowania go...~Drugi raz zdarzyło się
 95 Opow |             piwa. Po chwili zapytał go Basetla:~- Więc według twojej
 96 Opow |           że Jeżozwierz poczęstował go bardzo czerwonymi jabłkami?...
 97 Opow |           jabłka, tylko że spotkało go takie dziwne zdarzenie.~-
 98 Opow |        mówiłem o Eisenfederze... Ja go nawet broniłem...~- Tylko
 99 Widz |          buteleczkę tego mojego, co go piję później... Potem zobaczymy,
100 Widz |           widok.~- To ten pożar, co go Litwini zrobili!... - szepcze
101 Widz |           dałbyś spokój!... - gromi go rożezłoszczonym głosem Poniewolski.~
102 Widz |           pojedynczej... - upomniał go Poniewolski.~Ostatni obraz