Now.

 1 Katar|           pracy umysłowej, urosło mu aż do ciemienia, a na wąsach
 2 Katar| zwierciadłach, że czoło przerosło mu już ciemię, i sięga w tył
 3 Katar|         się, ale od tej pory, gdy mu kto wspomniał o małżeństwie,
 4 Katar|          godziny.~Jeżeli podobało mu się coś, mówił:~- Wiecie,
 5 Katar|      niesmaczny zań - i... wysłał mu pod okna dwu kataryniarzy.
 6 Katar|         hałasować, więc wymówiono mu mieszkanie. Później sprowadziła
 7 Katar|         proces i jak zwykle oddał mu do przejrzenia papiery z
 8 Katar|      Głupiś, mój kochany! - rzekł mu dobrotliwie pan Tomasz.~
 9 Kamiz|   handlarza starzyzny i sprzedała mu swój parasol za dwa złote
10 Kamiz|          chodził już do biura, co mu tym mniej robiło kłopotu,
11 Kamiz|           a mógł wrócić, kiedy by mu się podobało i - o ile znalazłby
12 Kamiz|      wycieczek, lecz - trochę sił mu brakło. Przyszedł nawet
13 Kamiz|           i znowu zasnął. I śniło mu się w główce schowanej pod
14 Grzec|      radosny wypadek podwyższenia mu pensji rocznie o sto złotych.
15 Grzec|        takiego jak ja syna, to by mu strzelił w łeb.~Dobrze pamiętam
16 Grzec|           wytrzymać i - pokazałem mu język.~Służba zaszemrała
17 Grzec|          mój ojciec, i powiedział mu, iż za żadne w świecie skarby
18 Grzec|    trzymać na stancji, chyba - że mu ojciec dołoży jeszcze pięć
19 Grzec|          raz udało mi się napisać mu na imieniny wiersz obejmujący
20 Grzec|           nie zrobił - odpowiadam mu.~- Jak to, więc nie jesteś
21 Grzec|          ażeby jego nie bili. Gdy mu raz "dano szczupaka" po
22 Grzec|    chodzić z nim na spacer, dawać mu korepetycje, ale nie robił
23 Grzec|         powodu braku czasu, który mu dziwnie prędko ginął w handlu
24 Grzec|          Podatek ten nie na wiele mu się przydał, bo poza pięcioma
25 Grzec|       nieprzejednanych. Dokuczali mu bez ustanku. Ten go uszczypnął,
26 Grzec|      wołali wtedy: "Patrzcie! jak mu się garb trzęsie!..."- i
27 Grzec|         trzęsie!..."- i dokuczali mu jeszcze zawzięciej.~Ja z
28 Grzec|         usiadł za Józiem i począł mu palić byki w oba uszy. Garbus
29 Grzec|         zaczęła krzyczeć: "Dobrze mu tak, niech nie dokucza kalece!..."
30 Grzec|     jednego byka. Na pauzie także mu nikt nie dokuczał, a kilku
31 Grzec|           za pięć bułek, odstąpić mu swego miejsca.~Już po południu
32 Grzec|      krowa macha ogonem - rzekłem mu.~- A wierzba macha gałęźmi -
33 Grzec|     kaszlać, aż na usta wystąpiła mu różowa piana. Potem zamknął
34 Grzec|   zupełnie trzeźwy, tylko trzęsła mu się głowa i ręce.~Człowiek
35 Grzec|         Ty obroniłeś Józia, kiedy mu w klasie dokuczali?... "
36 Grzec|        stary?" - pomyślałem, alem mu nic nie odpowiedział.~On
37 Grzec|  nieszczęśliwy!...~Z oczu poczęły mu płynąć łzy. Schwycił się
38 Milkn|           ułożył się o wypłacanie mu emerytury, przedstawił w
39 Milkn|      wziął jaki dziennik, zdawało mu się, że jest drukowany po
40 Milkn|        wspomnień i pragnień. Było mu źle w Lyonie, źle w Paryżu,
41 Milkn|       niegdyś taki szeroki, wydał mu się ciasnym. Lasów nie widać,
42 Milkn|          drugi dzień przyniesiono mu tylko jeden adres człowieka
43 Milkn|            Któż to?... - przerwał mu prędko starzec.~- Jest to
44 Milkn|         pułkownikiem, przypomniał mu mnóstwo przyjemnych chwil
45 Milkn|        razem w Vichy, przedstawił mu całą swoją rodzinę i zaklinał
46 Milkn|       gospodarz, ledwie nie zdjął mu kaloszy i z wielkim szumem
47 Milkn|           się w tej chwili zebrać mu towarzystwo do wista z dwu
48 Milkn|      chwilami świadomość, zdawało mu się, że przestał być człowiekiem,
49 Milkn|    ubranego człowieka, ale brakło mu wyrazów, a przy tym - było
50 Milkn|      orzeźwiający powiew, którego mu brakowało przez pół wieku.~"
51 Wakac|        Tego dnia spostrzegłem, że mu coś dolega; patrzył w ziemię
52 Wakac|          w ogień?... - przerwałem mu trochę drwiącym tonem.~Wzruszył
53 Wakac|          zarumienił; zresztą może mu padł na twarz blask zachodzącego
54 Zywy |       urzędowej hierarchii. Chcąc mu zrobić przyjemność radca
55 Omyl |          odparł poważnie. Zdawało mu się, że kichnął, więc utarł
56 Omyl |       Boga wierzyć! - dodał.~Oczy mu błyszczały, a na zwiędłą
57 Omyl |           pięści.~Matka spojrzała mu ostro w oczy.~- Co pan mówi,
58 Omyl |         tylko halsztuch.~Stawiano mu krzesło na środku pokoju.
59 Omyl |        Boga, człowieku - przerwał mu pan burmistrz - nie gub
60 Egip |          dusząca zmora i wypijała mu krew z serca, siłę z ramienia,
61 Egip |          kapłan drżącą ręką podał mu straszne lekarstwo, Ramzes
62 Egip |          blasku księżyca obejrzał mu nogę.~- Podziękuj Ozyrysowi -
63 Egip |          Wielki Ramzes czując, że mu już stygnie ciało, wysłał
64 Egip |     Potężny Ramzes widząc, że już mu się wzrok zaćmiewa, odesłał
65 Egip |         potęgi lekarstwa, którego mu dać nie chciałem, ten mocarz
66 Egip |           znak łaski, wzywa, abyś mu towarzyszył...~Horus spojrzał
67 Egip |         łzy, krwawe łzy, stoczyły mu się po twarzy.~- Nie odpowiadasz,
68 Opow |         rzewnie, że łzy wypływały mu spomiędzy palców. Ale gdy
69 Opow |           za głupi koncept i skąd mu przyszedł do łba! Eisenfeder
70 Opow |         który zapewne przypomniał mu wystawę rolniczą w X, zerwał
71 Widz |     dziwnym wypadku, jaki zdarzył mu się w Warszawie. Opowieści
72 Widz |          swych pomocników i sypie mu w fartuch kilka garści pieniędzy
73 Widz |     znalazła się, zapomniał, o co mu chodziło.~Więc smutni wróciliśmy