Rozdzial

  1 1 |            jednym miejscu widać na nim szereg chałup otoczonych
  2 2 |            myciu statków budziła w nim politowanie. On by już tak
  3 2 |        kiedy twój ojciec siewał na nim pszenicę. A teraz spojrzyj
  4 2 |         Grochowskiego i nie będę z nim piła wódki.~- Pij! namawiaj!
  5 2 |        rubla, ile to się nachodzi, nim wydostanie nowy papierek!
  6 3 |   nachodzić, namoknąć, nie dospać, nim człowiek zbierze trzydzieści
  7 3 |           nie spuści, a ty zawdy z nim wypij wódki i przyjmij go
  8 3 |         Wojciech; sam sobie rady z nim nie dasz.~Ślimak w progu
  9 3 |            Ale serce trzęsło się w nim z żalu za pieniędzmi i z
 10 3 |         osiądzie jeden, to zara za nim ciągną inni jak mrówki do
 11 3 |      spania, a sołtys klęczał przy nim i ocierając łzy sukmaną
 12 4 |          dziedzicem. Ogamijże się, nim pójdziesz.~Po tych słowach
 13 4 |       palce kawałek sadła i wytarł nim najprzód włosy, a później
 14 4 |       gęsty grzebień i przygładził nim włosy, że świeciły nie gorzej
 15 4 |        góry zadartą, sunie mąż, za nim po lewej stronie Stasiek,
 16 4 |          Tajemniczy głos szeptał w nim czy poza nim, że gdyby ów
 17 4 |        głos szeptał w nim czy poza nim, że gdyby ów szmat ziemi
 18 4 |           ażeby nie miała budzić w nim pesymistycznych wątpliwości.~-
 19 4 |        wskazując ku dworowi - lecz nim skończył, rozległy się znowu
 20 4 |       Przynajmniej nie będę miał z nim awantur o szkody w sianie,
 21 4 |            państwo pożegnali się z nim i odeszli. Widząc, że już
 22 4 |  rozdawaniem, kiedy nawet hołota o nim gada."~- Chodźta, chłopcy,
 23 4 |          co prędzej sprzedał łąkę, nim się opamiętam.~- Toś ty
 24 5 |     czyśćcu będące; sam strażnik z nim się przywitał, a nawet ksiądz
 25 5 |       nawet ksiądz wikary zaczął z nim rozmowę zachęcając Ślimaka
 26 5 |           postaw butelkę gorzałki.~Nim Maciek zdecydował się, wódka
 27 5 |           ciemne kałuże. Nasiąkały nim dachy i ściany chałup, szerść
 28 5 |     dziecko z ziemi i, usiadłszy z nim w kącie na ławie, począł
 29 5 |             potem schyliła się nad nim, nareszcie dotknęła palcami
 30 5 |            formie smoczka i karmił nim dziecko, ku niezadowoleniu
 31 6 |      poszedł do karczmy na zwiady.~Nim doszedł, na dworze zrobiło
 32 6 |         drzwiami; Josel zwrócił za nim swój spiczasty nos i spiczastą
 33 6 |        łąką i dumał; toczyła się w nim walka. Rozum mówił, że trzeba
 34 6 |         żem widział.~- A gadałeś z nim?~- A ino jak.~- Cóżeście
 35 6 |         odzienie, zawsze była przy nim znajda, której opowiadał
 36 6 |         jak szkło, że nie można na nim nogi oprzeć. Maciek rzuca
 37 6 |           skręconej nogi, a już po nim i po znajdzie; drzewo by
 38 6 |              Z sani, panowie!... I nim się Owczarz opamiętał, otoczył
 39 6 |          ku domowi. Z daleka przed nim dźwięczały dzwonki i migały
 40 6 |              zgromił go siedzący z nim razem.~- Bo diabła wart
 41 6 |             Powiedz, że chce się z nim widzieć pan Hirszgold w
 42 6 |         nie wypada popisywać się z nim.~Po tych słowach wyszedł
 43 6 |      wychodzi z lasu, bo musi; ale nim ją w nowym gruncie osadzą -
 44 7 |      nocujący w polu, rozpalał pod nim ognisko, zmęczony rata j
 45 7 |      pieniądze człowiek szukał pod nim ukrytych skarbów. Gorszego
 46 7 |       jadła chleb razowy i karmiła nim psa spoglądając na drugą
 47 7 |            a Ślimak wymknął się za nim.~- Miałeś przecie płot grodzić! -
 48 7 |          Tak i z chłopem. Siada na nim pan i kuje, siada gmina
 49 7 |          Drugi jest zepsuty i ja z nim chodzę tylko od parady.~-
 50 7 |       gromady Niemców. Jedni przed nim i za nim nosili tyki, drudzy
 51 7 |      Niemców. Jedni przed nim i za nim nosili tyki, drudzy rozciągali
 52 7 |            kierunku ku północy.~Za nim podążył Fryc z młotem, a
 53 7 |        podążył Fryc z młotem, a za nim tłum starszych kolonistów,
 54 7 |            i skręcił na zachód. Za nim, w tym samym co pierwej
 55 7 |        niewymownie rzewny. Serce w nim drgnęło. W jego imaginacji
 56 7 |         bakałarza i -ocknęła się w nim dzika energia. Kopnął bosą
 57 7 |     Wilhelma Hamera i poszarpać na nim jego kwiecistą kamizelkę,
 58 7 | gdziekolwiek był, wszędzie razem z nim szedł cień córki bakałarza,
 59 8 |           się tak gorąco, gdyby na nim nie ciążyły grzechy.~- Musiał
 60 8 |           jechał bocznymi drogami, nim w końcu trafił do robót.
 61 8 |           bo wnet znalazł się przy nim i Fryc Hamer. Wyglądał jakby
 62 8 |      poszedł do pisarza i chwilę z nim porozmawiał. Teraz pisarz
 63 8 |         godzinę błądził po jarach, nim w końcu wydostał się na
 64 8 |            lecz widocznie Unikał z nim spotkania: odwrócił się
 65 8 |           krokiem naprzód miękła w nim odwaga, a w końcu zupełnie
 66 8 |           kaszel. Odwrócił się: za nim stał bakałarz.~- Przyszliście
 67 8 |         bakałarz - ale wiatraka na nim nie postawi...~- A cóż ich
 68 8 |        wyjdzie z ojcowizny, już po nim...~- Będzie bieda - rzekł
 69 8 |         porastające wywozy i góry, nim wydostał się na równinę.
 70 8 |         fajką w zębach, patrzył za nim ponuro. A kiedy znowu Hamer
 71 8 |       kilka lat toczyć się będą po nim co dzień setki wagonów z
 72 8 |           za każdym razem budził w nim posępniejsze myśli. To zdawało
 73 8 |            Oto ulepiła wyspę; lecz nim miała czas mruknąć: "Dobrze
 74 8 |        wznosi olbrzymią górę; lecz nim dosięgła szczytu, znowu
 75 8 |       Magdę i Staśka, ażeby szli z nim razem.~- Chodzi, Stasiek! -
 76 8 |          był przemokły, położył na nim głowę i ogarnął go rękoma.~
 77 8 |       pobiegł w stronę rzeki, a za nim kulejąc wlókł się Owczarz.
 78 8 |        zaniósł do izby na ławę. Za nim poszli wszyscy z wyjątkiem
 79 8 |            głos wewnętrzny wołał w nim: "Ojcze, ojcze!... żebyś
 80 8 |      pacierz i - opuscił chatę. Za nim wysunął się milczący Owczarz.~
 81 8 |          zawsze by umarł, jeżeli w nim serce ustało... Nie my temu
 82 8 |          go zamknęła... Szłabym za nim, gdzie by się ino ruszył...~-
 83 8 |           z fuzjów, ile psiarni za nim wypuszczą, a on uchodzi
 84 8 |            do wozu i położywszy na nim trumienkę ze Staśkiem, z
 85 9 |            wyrzucili z wozu i sami nim pojechali, chyba do piekła.
 86 9 |           kilkanaście kroków przed nim upadło na ziemię coś ciężkiego,
 87 9 |          szczekał, jakby się kto z nim drażnił. Owczarz wyjrzał
 88 9 |               Bo to jest i wódka w nim, jest i lekarstwo.~Szli
 89 9 |        Zjadł obiad bawiąc się przy nim dłużej niż zwykle, kołysał
 90 9 |            prawił gospodarz idąc z nim ku izbie -spotkaliśmy na
 91 9 |      bardzo daleko, a została przy nim tylko - gospodyni w rozpiętej
 92 9 |           czuje, że ktoś jest przy nim i szepce: "Posuń się..."
 93 9 |          jego barłóg poczyna się z nim zapadać. Leci... leci...
 94 9 |            parobkowi, dostrzegli w nim uderzające zmiany. Miał
 95 9 |      przyjaciółmi i braćmi. Kto za nim tęsknił na tym świecie,
 96 9 |            nie miał czasu myśleć o nim, bo oto spostrzegł ślady
 97 9 |           kulawy i osłabiony, bo w nim już ocknęła się chłopska
 98 9 |           z Kasztana i poprawił na nim uzdę. Panowie ci złodzieje!
 99 9 |        nadto objaśnił, że jadąca z nim baba, niby żona, nie jest
100 9 |           prawo, na lewo, śnieg za nim, przed nim i pod nim - a
101 9 |          lewo, śnieg za nim, przed nim i pod nim - a wokoło ciemność.
102 9 |            za nim, przed nim i pod nim - a wokoło ciemność. Spoza
103 9 |           swoich pasażerów. Wraz z nim poszedł sołtys i jeszcze
104 9 |           się konny strażnik, a za nim sanki ze zwłokami Owczarza
105 10|           dziedziniec i chodził po nim wzdłuż i wszerz, blady,
106 10|         rzemienny pas zaczął walić nim chłopaka, aż ten wlazł pod
107 10|       niego czując, że budzi się w nim niepokój. Nareszcie zebrawszy
108 10|      zostanie grunt, jak ludzie na nim wyginą?... Nowa ta myśl
109 10|      zostanie grunt, jak ludzie na nim wyginą?..."~A potem dodał:~"
110 10|             Dziś chyba skończymy z nim interes - mówił do Hermana. -
111 10|            że w tej chwili mówią o nim we wsi, a może przyjdą mu
112 10|        Ślimak bronuje owies. Przed nim idą machające ogonami kasztanki,
113 10|   machające ogonami kasztanki, nad nim świergocą wróble, tam Stasiek
114 10|       ukazał się stary Hamer, a za nim Niemka, z dwojniakami gorącej
115 10|             że jakaś baba stoi nad nim z dwojniakami, poczuł głód
116 10|        złodzieje.~Gniew naprawdę w nim zakipiał; chłop plunął na
117 10|          przyjechał Knap i muszą z nim skończyć.~Na folwarku skrzypnęły
118 10|            się na łóżku, które pod nim zgrzytnęło.~W końcu umilkł,
119 10| szynkarzowi Joselowi, który często nim się posługiwał i licho płacił.
120 10|        powrotu, nagle stanął przed nim jakby spod ziemi Grochowski.~-
121 10|         towarzystwa, budziły się w nim wyrzuty sumienia.~- Lichy
122 10|            już... już budził się w nim duch pokory i zaparcia,
123 10|           Teofilowej?... - dodał w nim głos cichszy od myśli.)
124 11|            go w ramiona i usiadł z nim na progu. I tak siedzieli
125 11|             I dużo czasu upłynęło, nim proboszcz zdołał go o tyle
126 11|       wyszedł, to Grzyb folwark po nim obejmie. A on gorszy od
127 11|           Niech z Bogiem spoczywa, nim ją w poświęconym miejscu