Rozdzial

  1 2 |           z wrzaskiem krytykowały jego robotę, że kasztanki wzgardliwie
  2 2 |         uśmiechem. Stasiek był to jego syn ukochany, a przy tym
  3 2 |         oznakami zadowolenia, a w jego demokratyczne serce wstępowała
  4 2 |            Łoskot kijanki zwrócił jego uwagę, skręcił bowiem konia
  5 2 |            ty głupia...~Ale krzyk jego nie doleciał do Jagny, a
  6 2 |      piętami. Mądry zwierz odgadł jego zamiar. Łeb wyrzucił w górę
  7 2 |     Wszystko to widział i słyszał jego ojciec. W pierwszej chwili
  8 2 |      zuchwalstwem Jędrka, ten sam jego, uczciwego chłopa, przezwał "
  9 2 |         wzgórza i począł bronować jego spadek, zwrócony do Białki.
 10 2 |         kto gwałtem nie napędził. Jego duszy brakło tej cienkiej
 11 3 |      przyznał w duchu, że żadna z jego krów nie umywała się do
 12 3 |         Magdzie uwidziało się, że jego słowom przytakują nawet
 13 3 |        uderza mu do głowy, że pod jego wpływem on, Maciek, rozpiera
 14 3 |     starszy od ciebie, on sołtys, jego tu wola, nie twoja... Maćku -
 15 3 |        kobiecie, że teraz nastały jego rządy!...~- Chodźcie, sołtysie,
 16 4 |     zdawało się chłopu, że ściany jego chaty są bielsze.~- Śliczności
 17 4 |           ale poty ich obejmuj, i jego, i jaśnie panią, aż coś
 18 4 |    piosenki, która by zakrzyczała jego niepokój: co będzie z łąką?
 19 4 |          pewniakiem ja zapłacę za jego hardość.~W tej chwili Jędrek
 20 4 |           albo czy łąka jest przy jego chałupie?...~- A widzisz,
 21 4 |         na horyzont.~- J uzd niby jego - odparł Jędrek - dopóki
 22 4 |         chudoby ziemia zlatuje na jego łąki i majątku mu przysparza.~
 23 4 |  wypuszczą łąkę?, albo dziwił, że jego starszy syn wygłasza tak
 24 4 |        się do chłopów. Na troku u jego torby wisiały zakrwawione
 25 4 |        tej chwili słyszałeś dowód jego głupoty.~- Ależ...~- Żadnego
 26 4 |       uścisnął sztachety; lecz na jego twarzy zamiast zadowolenia
 27 4 |       wtrąciła Ślimakowa.~- Jużci jego. Ten ci choroba zabiegł
 28 4 |             przerwała Ślimakowa - jego szwagier ma przecie z tysiąc
 29 5 |       zaraz jej miejsca ustąpiły. Jego zaś ciągle ktoś zaczepiał.
 30 5 |      wzywali - wtrącił karbowy.~- Jego kobieta zasiadła w najpierwszej
 31 5 |         spod płachty wysuwała się jego ręka cienka jak patyk.~-
 32 5 |           widok nędzy gorszej niż jego własna.~- Coś, Maćku, tak
 33 5 |        nareszcie dotknęła palcami jego żółtej i pomarszczonej twarzy.~-
 34 6 |     zaklejonych papierem. Dźwięku jego nie słyszało tylko dwoje
 35 6 |      Uśmiech nigdy nie schodził z jego ostrych rysów, jak brudny
 36 6 |        nigdy nie rozdzielał się z jego ciałem.~W chacie Ślimaka
 37 6 |          w rękach. Jedni chwycili jego sanie z drzewem, drudzy
 38 6 |           sanie z drzewem, drudzy jego samego, wepchnęli ich na
 39 6 |        Kiedy wszystko zakupiono i jego, nieboraka, nie stało.~Czwarta
 40 6 |            jak żywy, przed oczyma jego własny dziaduś, Roch Owczarz.
 41 6 |       odpoczywanie racz dać duszy jego. Panie! - szeptał Owczarz.
 42 6 |         je batem coraz mocniej, a jego pasażer podniósł wysoki
 43 6 |          Żydek i - dumał.~Skromny jego ekwipaż zatrzymał się w
 44 6 |        się za afront, jaki robisz jego narzeczonej, i chce wyjeżdżać...~-
 45 6 |  pomarańczowym atłasem, siedziała jego żona w stroju Cyganki. Oparła
 46 7 |           gdzie na wieki spoczęli jego prości ojcowie, że nad tym
 47 7 |          Las jakby zniżał się, na jego falistym konturze ukazywały
 48 7 |    dostrzegł kręcących się u stóp jego robaków, a ciosy siekier
 49 7 |          tracze, zamiast usłuchać jego życzliwych upomnień, poczęli
 50 7 |         dworskie, a chcieli kupić jego ziemię.~- Cosik ich nie
 51 7 |           Maciek czując, że to do jego powolności wypito.~- Albo
 52 7 |       mruczał - i mądry... Sokoli jego wzrok w pół godziny odkrył
 53 7 |           młodszy Hamer. Niedługa jego mowa widocznie ukoiła rozgniewanych,
 54 7 |       radę Josel, a nie Josel, to jego śwagier... Nalejcie naparstek...
 55 7 |       Hirszgolda tak ucieszył się jego widokiem, że postawił butelkę
 56 7 |       zawiadomi - dodał.~Ostatnie jego słowa tak przestraszyły
 57 7 |      Jaśka Grzyba albo siwe włosy jego ojca. Wtedy wachmistrz nagle
 58 7 |       spoglądał dokoła. Ale prócz jego kłaczki, białej kury pod
 59 7 |        rozciągali łańcuch, inni z jego kijów robili mu stolik,
 60 7 |           a potem widział, jak po jego odjeździe Niemcy, zdjąwszy
 61 7 |   manszestrową wypłowiałą kurtkę, jego syn Fryc w czarny surdut,
 62 7 |            Serce w nim drgnęło. W jego imaginacji dźwięki przybrały
 63 7 |         Hamera i poszarpać na nim jego kwiecistą kamizelkę, to
 64 8 |        nie podobały się chłopom z jego wsi. Nawet pod kościołem
 65 8 |   przypomniał sobie Fryca Hamera, jego ściągnięte brwi, jego rozmowę
 66 8 |     Hamera, jego ściągnięte brwi, jego rozmowę z pisarzem i zrozumiał,
 67 8 |          za jarami mówiąc, że tam jego chałupa. Gdy zaś pan odchodził
 68 8 |         nasyp jest granicą, która jego wieś oddzieli" od reszty
 69 8 |        niepokojem. Zachowanie się jego zastanowiło w końcu matkę,
 70 8 |      matka, usiadłszy obok, głowę jego oparła na swoich kolanach
 71 8 |   odżegnywamy się szatana i spraw jego jak i wy?...~Chłop patrzył
 72 8 |         podoba - Ale niech wybije jego godzina - zginie w czystym
 73 9 |       sama chodzi. Nawet przepili jego własne pieniądze, za które
 74 9 |        się, że bydlątko nie winno jego kłótni z Hamerem, westchnął.~
 75 9 |       zagrodę Ślimaka Fryc Hamer, jego brat Wilhelm i parobek Herman
 76 9 |           poszedł spać. Przykładu jego nie omieszkali naśladować
 77 9 |     kaganka. Chrapanie Ślimaków i jego usposobiło do snu, a unoszący
 78 9 |         Owczarzowi wydaje się, że jego barłóg poczyna się z nim
 79 9 |         zapadnięte oczy.~- Może i jego otruli? - szepnęła gospodyni.~
 80 9 |           nie kosztowali...~Gniew jego wzrastał. Chłop trząsł się,
 81 9 |           nie wystawiać na szwank jego urzędu. Toteż Grochowski
 82 9 |        zostawić w izbie, ale żona jego tak się obruszyła, iż umilknął.
 83 9 |        się coś tak głośno (może w jego zbolałej głowie), że porzucił
 84 9 |      obmacał ręką i poznał, że to jego własne ślady.~- To ci dopiruj
 85 9 |        się skrawek księżyca. Mdły jego blask padł prosto w oczy
 86 9 |     najlepiej na świecie - odparł jego towarzysz.~Potem obaj umilkli
 87 10|         to jeszcze nie wyczerpało jego gniewu. Duszno mu było w
 88 10|          Zdawało mu się, że tu, u jego nóg, leżą ci, co mu konie
 89 10|       Matka jednak nie zważała na jego łzy i, potoknąwszy byle
 90 10|          podwórek. Ślimak słyszał jego ciężki chód, stopniowo cichnący
 91 10|         zdawało mu się, że słyszy jego zmęczony ze starości i jękliwy
 92 10|         zgotowany diabłu i sługom jego..."~- Łże Żyd, jak Bóg na
 93 10|           być? - spytał Ślimak.~- Jego dzieło jutro - odparł sołtys. -
 94 10|     niepodobna i widać tylko kraj jego sukmany, a może i tego nie...~
 95 10|         zgotowany diabłu i sługom jego..."~- Hycle Szwaby! co tu
 96 10|           tym, że ten dziwny stan jego duszy nazywa się zdenerwowaniem.~
 97 10| otrzeźwiał.~Istotnie był to pożar jego własnej chałupy. Paliła
 98 10|          otoczyli kołem Ślimaka i jego chorą żonę.~- Gdzież się
 99 10|         czarne, dymiące belki: to jego stodoła i całoroczne zbiory!
100 10|      wyglądają krwawe żebra. A tu jego chata - bez okien, bez drzwi,
101 10|           rozmową szli nocować do jego sadyby. Na widok Ślimaka
102 10|          zbliżając swoją twarz do jego twarzy.~Ślimak potrząsnął
103 10|           dopomóż i niewinna męka Jego... Ślimakowa zachwiała się.
104 10|      zasłonił się kożuchem. Serce jego opanowała nieugięta, chłopska
105 10|       płacił. Mroźny wiatr trząsł jego pejsami, targał poszarpaną
106 10|    familijnych kłopotach. Czy też jego żona, stara Liba, doczeka
107 10|   szczupaka-na szabas? Co porabia jego syn Menachem, który uciekł
108 10|           wróci najsprytniejszy z jego zięciów, Bencyjon Sufit,
109 10|          czyta święte księgi? Czy jego córka Ryfka, brzydka stara
110 10|           wyjdzie kiedy za mąż, a jego wnuki i wnuczki, Chaim,
111 10|          by to było, gdyby tak na jego chałupę Pan Bóg zesłał ogień
112 10|          i wnuczki?...~Wzruszenie jego spotęgowało się, gdy usłyszał
113 10|        tej pracy, tak ciężkiej na jego siły, znowu zapytał Ślimaka:~-
114 10|          będzie?~Chłopa wzruszyła jego litość, ale nie dodała mu
115 10|      wieczorem, kiedy stanął przy jego zagrodzie. Uderzyło go,
116 10|           książek aniżeli wszyscy jego sąsiedzi i dużo czytał;
117 10|           Przywidziało mu się, że jego sutanna dotyka jedwabnej
118 11|         ramiona kożuch. Na twarzy jego widać było zdumienie; nie
119 11|         kosz dźwiga stary Grzyb i jego parobek.~- Jedź tera, Kuba,
120 11|         urody płakał jak dziecko.~Jego wyszywana kurtka była podarta,