Rozdzial

  1 1 |           roboty nie ubyło. Przyjęła więc gospodyni piętnastoletnią
  2 1 |        częściej wzywał go do roboty, więc Ślimakowi już nie wystarczali
  3 1 |            że był nędzny i zmęczony, więc usiadł na kamieniu przy
  4 1 |            miał serce pełne litości, więc rzekł po namyśle:~- To se
  5 2 |      wysunęła mu się ze strzemienia, więc oburącz chwycił rumaka za
  6 2 |            dają pieniądze z nabiału: więc i tamta pieniądze ci przyniesie,
  7 3 |             musi odpocząć, to darmo. Więc, zamiast oprowadzać bydlątko,
  8 3 |            przytyka do gruntu Magdy, więc ja myślę: trzeba sprzedać
  9 3 |        sołtys, tylko nędzny parobek. Więc choć go grzbiet bolał z
 10 3 |     zadowolenie wystarczało Maćkowi; więc zaczął półgębkiem jeść krupnik,
 11 3 |             u nas dziewucha, niechby więc była i jej krowa.~- Prawda,
 12 3 |            chwili bardzo szczęśliwi, więc - i on czuł się szczęśliwym.~-
 13 3 |            się coraz nieznośniejszy, więc Ślimak zdecydował się wejść.~
 14 3 |            że i Ślimaka sen zmorzył, więc obaj upadli na ławę i chłopak
 15 4 |    widziały-mu się nie dosyć czarne, więc wziął w palce kawałek sadła
 16 4 |            trzy lata żył na świecie, więc za krowę nie wypada brać
 17 4 |        chłopcy byli od dawna gotowi, więc opuścili dom we trójkę,
 18 4 |            mu się strasznie ruszały, więc pewnie tego słowa nie zapomni.~-
 19 4 |           chodzą do dworu, tylko ja, więc czego miałby mi żałować
 20 4 |           jak między ziołami w polu. Więc żeby wtedy jaki straszny
 21 4 |              na koniu i bez fuzji.~- Więc ja jestem twoim dłużnikiem! -
 22 4 |             że paszy będzie za mało, więc dopraszamy się łaski...~-
 23 4 |                 Nasi, jaśnie pani.~- Więc przysyłaj mi ich, to będą
 24 4 |           ciągle w domu potrzebny.~- Więc przysyłaj młodszego.~- I
 25 4 |             rozmawiali po francusku, więc Ślimaka aż mrowie przechodziło
 26 4 |             zwrócił się do chłopa.~- Więc chcesz - spytał go - ażebym
 27 4 |    niepojętej dla niego sprzeczki.~- Więc, mój Józefie, to żona kazała
 28 4 |          Gadał, że dziesięć rubli.~- Więc ty powinieneś płacić dwadzieścia
 29 4 |              po sześćdziesiąt rubli, więc o dwadzieścia rubli taniej
 30 4 |             nie pytając żony. Uważaj więc: zapłacisz sto dwadzieścia
 31 4 |           myślał kupować łąki.~- No, więc w takim razie wypuszczam
 32 4 |             nie robi, ino przygrywa. Więc potem - prawił chłop - wyszedł
 33 4 |              a i ojca złość odeszła, więc skończyło się na niczym,
 34 5 |         Ślimaka jeneralnym dostawcą. Więc sprzedawał im drób i nabiał,
 35 5 |              że Ślimak teraz bogacz, więc wstąpi-łam, może by mnie
 36 5 |        mówiła z gniewem gospodyni.~- Więc co poczniesz? - oburzył
 37 6 |           ale uderzyło jej do głowy. Więc tylko krzyknęła: "u-ha!...",
 38 6 |        strasznie łamało po kościach, więc prosiła Ślimakowej o naparstek
 39 6 |         zapytała o nią do dziś dnia, więc Owczarz matkował znajdzie.
 40 6 |             zdradzi swoich tajemnic. Więc stoi w miejscu i gniewnie
 41 6 |             tylko najętym parobkiem. Więc choć boi się leśnych szumów
 42 6 |              rady, jaśnie panie...~- Więc precz z kozła, błaźnie!
 43 6 |              stał lokaj z pochodnią, więc chłop doskonale widział
 44 6 |       porzuci tańca dla rachunków.~- Więc sprzeda bez rachunku.~-
 45 6 |         coraz częściej i głośniej.~- Więc pan chce kupić mój folwark? -
 46 6 |           Ależ twoja dama czeka...~- Więc niech mnie kto zastąpi,
 47 6 |         najwyżej -tysiąc osiemset.~- Więc wolę sam gospodarować...~-
 48 6 |           Dziedzic rozgniewał się.~- Więc ja sam rozkolonizuję!... -
 49 6 |             grunt mój i góra moja.~- Więc kiedy twoje, to nam sprzedaj -
 50 6 |           Tego samego Boga chwalimy, więc po co się kłócić?... Ja,
 51 6 |               mam osiemdziesiąt lat, więc... Nie spierajcie się ze
 52 6 |              chcę mieć przy sobie... Więc sprzedaj nam swój grunt -
 53 6 |         podniesionym i stanowczym.~- Więc nie sprzedasz? - spytał
 54 6 |             Tak źle i tak niedobrze, więc jakże będzie?... To taki
 55 6 |         ponieważ nikt nie rozmawiał, więc salon zapełniało grobowe
 56 6 |        sprzedałem majątek. Aaa!...~- Więc przyjdź tu.~- Kiedy tak
 57 7 |            spaść nieszczęście. Leżał więc każdy na swoim miejscu,
 58 7 |            kamieniu siedzi żaba...~- Więc co z tego? - zapytała Ślimakowa.~-
 59 7 |                zapytała Ślimakowa.~- Więc oni, widzicie, chcą zobaczyć,
 60 7 |               Nasi kupili tu ziemię, więc idziemy za nimi.~- A wyście
 61 7 |            naszym kraju jest źle, no więc przychodzimy tu...~Jędrek
 62 7 |       Ciemność pozbawiła go energii, więc z trwogą myślał: czy on
 63 7 |              znać do chaty. Wybiegli więc całą rodziną na wzgórze:~
 64 7 |        Leciałem do was przez wodę.~- Więc napij się - nalegała podając
 65 7 |              lecz że było mu ciasno; więc wymknął się między jary.
 66 8 |             wytrącą ci z zapłaty..."~Więc ogarniał się, wyprowadzał
 67 8 |              że już za późno jechać, więc ledwie następnego dnia wygnała
 68 8 |             Szwabom. A jeżeli wolno, więc dlaczego on został wypędzony,
 69 8 |         pozwalał mu wracać z niczym. Więc wahał się. Co trochę postąpił
 70 8 |           dziewuchę i kilkoro bydła. Więc my wszyscy musimy zmarnieć,
 71 8 |             odpowiada, tylko ja. No, więc ja biorę takich ludzi, którym
 72 8 |             murowanymi przyczółkami, więc nie widział w tym nic niebezpiecznego,
 73 8 |              brzegu zrobić to samo." Więc planował, że jak zbierze
 74 8 |           wrażliwego słuchu. Chodził więc z izby do alkierza, a z
 75 8 |              piekła go twarda deska. Więc wstał, wrócił do izby i
 76 8 |        ojciec poprawił się na ławie, więc i on odsunął Staśka.~Odepchnięty
 77 8 |      postawiły na swoim brzegu tamę, więc nam u jadło kawałek góry...~-
 78 8 |            pchało go naprzód. Zaczął więc iść, jak odurzony, z wolna,
 79 8 |             chwytając się za głowę. -Więc co go trzymasz, stary?...
 80 8 |              parobek nie ruszył się. Więc sama schwyciła chłopca za
 81 8 |           lecieć, nie wiadomo gdzie; więc biegał po dziedzińcu tam
 82 8 |     odpowiedzi wzruszył ramionami.~- Więc daj trzcinę albo jaką rurkę...~-
 83 8 |             już wstąpiła rezygnacja, więc mówili między sobą i z parobkiem,
 84 9 |             Znał już z połowę liter, więc bakałarz bez trudu nauczył
 85 9 |          strony, ale na nic...~- No, więc co zrobisz?~- Bo jo wiem,
 86 9 |          rubli.~Ślimak znowu umilkł, więc znowu Owczarz musiał go
 87 9 |         młoda, jej dopiero na świat, więc po co ma usychać w biedzie?~-
 88 9 |         dopóki się samo nie odwróci.~Więc czekał.~W początkach listopada
 89 9 |           albo on ma za krótką rękę, więc - dawał spokój.~Innym razem,
 90 9 |          koło serca zamdliło. Prędko więc chował pieniądze na dno
 91 9 |            stracił ochotę do obławy, więc zabrali Niemcy wieprza i
 92 9 |          złodzieje od dawna uciekli. Więc kazawszy Ślimakowej włożyć
 93 9 |             ową chwilę była w sieni, więc na razie nie słyszała rozmowy.
 94 9 |            głowa ciężyła jak kamień, więc znowu zamknął oczy i oparł
 95 9 |         nakład drogi nie był wielki, więc Maciek wstąpił do Grochowskiego
 96 9 |        obruszyła, iż umilknął. Znowu więc Owczarz zawinął dziewczynę
 97 9 |          biegł, tym wyraźniej rżało; więc wdzierał się na wzgórza,
 98 9 |            już nimi śniegu odgarnąć. Więc stanął i począł dreptać
 99 9 |             i dreptanie zmęczyło go, więc zbliżył się do jakiegoś
100 9 |            stron otaczały go krzaki, więc nawet śnieg nie bardzo dokuczał.
101 9 |           mają tu przyjść złodzieje. Więc Maciek czeka na nich z okrutnym
102 9 |               ale że Maciek milczał, więc dróżnik zbiegł z nasypu
103 9 |       otworzyć, oni nóg wyprostować, więc włożono go na furę, jak
104 9 | Grochowskiemu było coraz markotniej, więc odezwał się:~- I... nie
105 9 |            ledwie parę wiorst. Wziął więc lejce do ręki i zaciął konie,
106 9 |       podpaliła więzienia. Oddano ją więc do szpitala i wyleczywszy
107 10|              Duszno mu było w izbie, więc wybiegł na dziedziniec i
108 10|           znowu uderzył mu do głowy, więc nie mając kogo bić porwał
109 10|             ci, co mu konie ukradli; więc rzucał się jak wściekły,
110 10|              znowu porwały dreszcze, więc okrył ją kożuchem, jak wczoraj,
111 10|        śmierć tego parobka i znajdy, więc oni w takie sprawy nie chcą
112 10|          Hamer znowu zamyślił się.~- Więc bierzecie? - spytał Ślimaka.~-
113 10|            nogi przymarzły do ziemi. Więc zaczął pobudzać się do gniewu
114 10|           Zastanowił go spokój żony. Więc choć mu się oczy kleiły
115 10|           ale nie dodała mu energii. Więc tylko podniósł głowę i rzekł:~-
116 10|            się z nieszczęścia.~Szedł więc, o ile mu pozwalały stare
117 10|      Proboszcz cofnął się.~- Jak to, więc nikt ze wsi ich nie odwiedził?...~-
118 11|          serdeczny jegomość...~- No, więc ja piję do ciebie - i dotknął
119 11|             odstąpił swoich gruntów, więc im się wszyćkie rachuby