Rozdzial

 1 1 |        się, że wracał ze szpitala Maciek Owczarz, któremu wóz wykręcił
 2 1 |     Gorzej mi zrobiło - westchnął Maciek - bo mnie oddali do szpitala.
 3 3 |           pomyj dla stworzenia.~- Maciek! - zawołała do parobka -
 4 3 |         Zawdy tyle warta, prawda, Maciek? - spiesznie wtrąciła Ślimakowa.~-
 5 3 |           na wiśniowo. Obok niego Maciek postawił dwa drewniane krzesła,
 6 3 |          wieczerzać.~Uśmiechnięty Maciek niezgrabnie cofnął się za
 7 3 |      weźże se miskę.~Uśmiechnięty Maciek wziął swoją porcję i usiadł
 8 3 |      którym dzisiaj on, zwyczajny Maciek Owczarz, siedzi pod jednym
 9 3 |           krześle z poręczą...~Aż Maciek spróbował wyprostować się,
10 3 |            ho!... - roześmiał się Maciek, aż mu gorący krupnik spłynął
11 3 | Grochowski westchnęli pobożnie, a Maciek przeżegnał się.~- Że też
12 3 |      sprawowała się jak trusia, a Maciek drzemał marząc, że siedzi
13 3 |           że pod jego wpływem on, Maciek, rozpiera się nie gorzej
14 3 |           zrazu do okna. Lecz gdy Maciek otworzył im drzwi do sieni,
15 5 |   świadków masz? - krzyknął ostro Maciek. - Bo ja ci mówię, że mnie
16 5 |    żelaznej będą wielkie zarobki.~Maciek przysunął się, a widząc,
17 5 |      postaw butelkę gorzałki.~Nim Maciek zdecydował się, wódka już
18 5 |      skrzypnęły drzwi do sieni.~- Maciek - mruknął gospodarz.~Maciek
19 5 |       Maciek - mruknął gospodarz.~Maciek jednak nie wchodził. Natomiast
20 5 |          sieni coś stało, ale nie Maciek; coś niewysokiego, grubego,
21 5 |             Ja nie winien - rzekł Maciek wzruszając ramionami. -
22 5 |              Biegaj, Maćku...~Ale Maciek nie ruszył się z miejsca,
23 5 |           zwiń czysty gałganek, a Maciek niech ja karmi, kiedy tak
24 5 |      zakradł się do obory. Był to Maciek. Wydobył spod sukmany szlochające
25 6 |            zakończył.~W tej porze Maciek Owczarz wjeżdżał sankami
26 6 |       znowu blade oczy do świata.~Maciek na podobne wróżby tylko
27 6 |           się z nią.~- Co się ty, Maciek, frasujesz takim mizernym
28 6 |         można na nim nogi oprzeć. Maciek rzuca na sanie ostatnie
29 6 |    przeżegnał się i zaciął konie. Maciek obawia się wielu rzeczy
30 6 |           Heta!... wio!... - woła Maciek na konie.~Już wyjechali
31 6 |    ciemniej.~- Wio!... - krzyknął Maciek.~Konie szarpnęły i poślizgnęły
32 6 |          Boga! - szeptał zdumiony Maciek przypatrując się cudakom,
33 7 |        potniał nad pługiem kulawy Maciek.~- A co Szwaby? - spytał
34 7 |      Siądlibyście se tu - wskazał Maciek batem na wyniesione miejsce -
35 7 |     boleli, że styrczę na widoku.~Maciek poszedł zagonem cmokając
36 7 |  dziecisków.~- Jak wszów - odparł Maciek.~Chłop wciąż pali fajkę
37 7 |        Owczarza.~- Miarkujesz ty, Maciek, jak ony prędko robią? Od
38 7 |   pacierze.~- Oho-ho!... - odparł Maciek czując, że to do jego powolności
39 8 |          w polu od dawna ukończył Maciek, Żydki z miasteczka rozsypały
40 8 |     Lećcie no, gospodarzu - rzekł Maciek kładąc szuflę - czego oni
41 8 |           wylejcież z niego wodę. Maciek!... bierz go za nogi...
42 9 |    niczyjej pomocy. Teraz dopiero Maciek jak przez mgłę przypomniał
43 9 |          no ją - nalegał rzeźnik.~Maciek poszedł do obórki i po chwili
44 9 |            Są złodzieje - szepnął Maciek. Jednocześnie rozległo się
45 9 |     Weźmiemy się do nich - spytał Maciek Ślimaka - czy dać spokój?~-
46 9 |      poradę Owczarza.~- Wiesz ty, Maciek - mówił - jo se kalkuluję,
47 9 |       może bym i znalazł - odparł Maciek niepewnym z radości głosem,
48 9 |       święcona.~Dosięgli zagrody. Maciek wszedł do izby po gwoździe
49 9 |       czas odłożyć."~W tej okazji Maciek okazał niepospolitą moc
50 9 |         było na świecie.~- Wiesz, Maciek!... - krzyknął Ślimak z
51 9 |         stojącego u wrót - wiesz, Maciek, nic nam Szwaby nie zrobią!...
52 9 |      Owczarzowi na szyi.~- Wiesz, Maciek - prawił gospodarz idąc
53 9 |     naczynia skoczyła mu do ust i Maciek nawet nie myśląc, co robi,
54 9 |           kiej tu ściana?" - pyta Maciek... "Posuńże się" - szepce
55 9 |      święta ziemia nie nosiła!... Maciek podniósł się i usiadł. Ale
56 9 |       bijecie? - zapytał zdumiony Maciek.~- Gdzie konie, ty złodzieju?... -
57 9 |     Ślimak.~- Konie?... - mruknął Maciek. Wypełznął na czworakach
58 9 |         ukrywając, opowiedział im Maciek o podróżnym, któremu naprawiał
59 9 |          miał woma gadać - odparł Maciek - kiej sami by lista odrobinę
60 9 |             Będę szukał - zawołał Maciek i drżącymi rękoma począł
61 9 |     opuszczał ich może na zawsze.~Maciek został sam, powoli gotując
62 9 |        ale bynajmniej nie znikły. Maciek widział je doskonale i czytał
63 9 |         Pod wsią kościelną poznał Maciek, że złodzieje zboczyli z
64 9 |       odciskami kopyt znalazł się Maciek niedaleko wsi, gdzie mieszkał
65 9 |        drogi nie był wielki, więc Maciek wstąpił do Grochowskiego
66 9 |         skradziono konie i że on, Maciek Owczarz, idąc za śladem
67 9 |     kobiece szmaty.~Zrozumiał też Maciek, dlaczego wczoraj młody
68 9 |     odbierzemy konie?... - spytał Maciek.~- Z bebechów im wyciągniemy! -
69 9 |         Było około drugiej, kiedy Maciek począł żegnać się odchodząc.
70 9 |        coraz tężej, ale zadyszany Maciek nie czuł zimna; po niebie
71 9 |      sypał śnieg, to ustawał; ale Maciek szukał tym pilniej, lękając
72 9 |           rżenie umilkło, a wtedy Maciek spostrzegł, że jest między
73 9 |         raz nogi obsunęły, poczuł Maciek, że na prawo, w zagłębieniu,
74 9 |           przyjść złodzieje. Więc Maciek czeka na nich z okrutnym
75 9 |        widać śnieg na dziedzińcu. Maciek tuli się do ściany i ściska
76 9 |  złodzieje pomiarkowali widać, że Maciek czuwa, i odeszli. Bogać
77 9 |           chmury ze śniegiem, ale Maciek jeszcze się nie ruszył.
78 9 |     Nareszcie słońce wzeszło, ale Maciek i teraz nie ruszył się.
79 9 |         chłopa, i zawołał; ale że Maciek milczał, więc dróżnik zbiegł
80 9 |          i zabrano zwłoki. Ale że Maciek zmarzł, jak siedział, i
81 10|          u nóg żony, a drugim był Maciek Owczarz (ale nie tamten,