Rozdzial

 1 1 |         około sześciu lat, lecz choć następnie poszła na służbę
 2 1 |       mrówka, wierny jak pies i choć kaleka, pracowity za dwa
 3 2 |          Żeby to dziedzic, żeby choć ekonom tak cię, człeku,
 4 2 |         on tyle zjada co i ja i choć kulawy bierze piętnaście
 5 2 |   zawołać cię do roboty, to co? Choć zdechnij z głodu, a bydło
 6 2 |          Niekiedy zdesperowany, choć łagodny koń zrywał się do
 7 2 |         on głupszy od pastucha, choć pański szwagier... Ale zawsze
 8 2 | zabraknie panów, a ty, chłopie, choć zdychaj. Ha, może Jędrek,
 9 2 |         miał więcej gruntu albo choć jeszcze jedną krowinę i
10 2 |        krowę, zacięła się, a ty choć bij łbem o ścianę... Po
11 3 |     przed wieczorem i mówię ci, choć przyszła z drogi, dała więcej
12 3 |      srebrnego! Żeby Grochowski choć coś niecoś odstąpił...~-
13 3 |       mnie. Bo to twardy chłop, choć i ten Wojciech; sam sobie
14 3 |        Ledwiem go napędziła, że choć w alkierzu ułożył podłogę.
15 3 |      tylko nędzny parobek. Więc choć go grzbiet bolał z pracy,
16 3 |   wysilając się na głos surowy, choć go strach ogarniał. Milczenie.~-
17 3 |         Ślimak już nie słuchał. Choć było ciemno, złapał się
18 4 |    obejmij za nogi i proś, żeby choć ze trzy ruble opuścił. Nie
19 4 |        odstąpi trzech rubli, to choć wytarguj z rubla; ale poty
20 4 |         czekają oblizujący się, choć widzą, że on wyjada część
21 4 |           I żeby nam jaśnie pan choć ze trzy ruble opuścił -
22 4 |          i nakazywała mi, żebym choć ze trzy ruble wytargował
23 4 |       jaśnie pan zmiłuje...~- I choć ze trzy ruble opuści?... -
24 4 |       do nóg i błagać, ażeby mu choć za sto trzydzieści rubli
25 5 |        Zośka by go nie chciała, choć już ma dwuletnie dziecko
26 5 |         dworze nie był u żniwa, choć go wzywali - wtrącił karbowy.~-
27 5 |     równe nogi.~- Oto mi letko, choć raz w życiu!... - mówiła
28 6 |         najętym parobkiem. Więc choć boi się leśnych szumów i
29 6 |  śpiewając, strzelając z batów, choć droga była pełna zatok.
30 6 |    ucichło i zgasło.~- Czy ony, choć i panowie, aby sprawiedliwie
31 6 |         człeku, skrzywdzi, albo choć do rany go przyłóż. Jak
32 7 |    wasze prawa jak i nasze. Ale choć z dawien dawna siedzicie
33 7 |         Ślimak odmówił.~- Dajta choć furę słomy - prosił jeden
34 7 |         drugiego; te zaś, pary, choć się gniewają, to zawdy jeden
35 7 |        nadbrzeżnym piasku, lecz choć było mu zimno i mokro, nie
36 7 |      jak bydle, kiej modlą się, choć i Szwaby?~- Zawdy na Staśka
37 8 |       nawet grosza nie zarobił, choć siedzę tu pod ręką? Tamtego
38 8 |    łakomi się na zarobek. A ja, choć mam ino dziesięć morgów
39 8 |      pod ławą; wsunął się tam i choć pies był przemokły, położył
40 8 |        dodał:~- Widzisz, że on, choć z was najmniejszy, ma najlepszy
41 8 |         w głosie matki czuć, ze choć się gniewa, jest wesoła.~
42 9 |  kolonii i albo uczył się, albo choć przez okna patrzył na bakałarzównę
43 9 |     Ślimak.~- Zabili i ukradli, choć w izbie paliło się światło.~-
44 9 |         na chłopca; ale ojciec, choć było skąpo światła w chałupie,
45 9 |      gorszy, boś mnie zdradził, choć przygarnąłem cię, kiedy
46 9 |         darował... Oba chłopcy, choć moi synowie, tyle mnie nie
47 9 |     Maćka łaskawego spojrzenia, choć opuszczał ich może na zawsze.~
48 9 |       Ale owczarz znajdzie was, choć kulawy i osłabiony, bo w
49 9 |       ma uszanowania. Ale baby, choć zgorszone, nie miały do
50 9 |        tak śliczny chłopak albo choć gorzelanym, a tymczasem
51 9 |      konie kradną...~I brzydko, choć nieznacznie spojrzał na
52 9 |     powiatu.~- Taka zawdy była, choć do prostej roboty nie najgorsza -
53 10|   patrząc mu w oczy i -pobladł, choć nie wiedział dlaczego.~-
54 10|         tak się nie bał, nigdy, choć parę razy śmierć zaglądała
55 10|        całą pracę życia. I żeby choć sami kradli albo rozbijali...
56 10|     dziesięć... Tyle narodu!... choć jeszcze na mnie palca żaden
57 10|           Zmarniejeta, Ślimaku, choć was Niemce wzięły w opiekę!... -
58 10|   przyjął który na stancję albo choć wysłał konie po felczera
59 10|           i jest młyn we Wólce, choć mi go dwa razy palili Żydzi.
60 10| Zastanowił go spokój żony. Więc choć mu się oczy kleiły i huczało
61 10|        podała mu skorupkę wody, choć palony gorączką, pragnął.
62 10|     zostanie kiedy szkólnikiem, choć już od dziesięciu lat nic
63 11|       odpocznienie!), mogliście choć pukwaterek postawić na szczęście,
64 11|        niecnoty Jaśka, żeby się choć raz bestyja ustatkował.