Rozdzial
1 1 | kondygnacjach, wznoszących się jedna nad drugą. Pierwsze piętro,
2 1 | drugą. Pierwsze piętro, tuż nad łąką, zbudowano z czarnoziemu;
3 1 | garnki. Dla tego schylony nad pługiem pocił się Owczarz
4 2 | i ziewając położył fajkę nad kominem.~Spojrzał spod oka
5 2 | do jarów. Niekiedy klękał nad brzegiem i oparty na rękach
6 2 | brony, wróble znowu furknęły nad głową, wiatr znowu świstał
7 2 | się do kolan i było widać nad kamaszami bez cholewek białe
8 2 | wysokości siodła wytknął głowę nad wodę. Cieniutki tułów i
9 2 | spadek, zwrócony do Białki. Nad rzeką zobaczył Staśka, ale
10 2 | do gościńca i rozmyślał nad tym, jak będzie targować
11 3 | rozpłynęli się we mgle wiszącej nad łąkami.~W izbie usiadłszy
12 3 | łzy sukmaną mówił pacierz. Nad obydwoma stał zakłopotany
13 4 | ażebym te dwa morgi łąk nad rzeką wypuścił ci w dzierżawę?~-
14 5 | Czasami, jaśnie panie, wyleje nad łąkę tak, że chłop by się
15 5 | własna.~- Coś, Maćku, tak nad nią lamentujesz, jakby cię
16 5 | daleka, potem schyliła się nad nim, nareszcie dotknęła
17 6 | baba usiłując zapanować nad czkawką. - Bajki?... No,
18 6 | co robić w tym wypadku? Nad wieczorem chłop ubrał się
19 6 | gospodarzy, jak radzili nad kupnem folwarku, uśmiechał
20 6 | wzdychając. Najczęściej stawał nad pokrytą śniegiem łąką i
21 6 | jak w lecie rój komarów nad bagnem.~- Co to jest? -
22 6 | migały w oknach salonu. A nad tym gwarem, muzyką, blaskiem,
23 7 | wieków. Zdawało mu się, że nad wsią i doliną, gdzie urodził
24 7 | jego prości ojcowie, że nad tym cichym kątem świata
25 7 | drzewa jedno po drugim; nad ich grobem płakała mgła
26 7 | wzgórze, gdzie właśnie potniał nad pługiem kulawy Maciek.~-
27 7 | istny jarmark. Ludzie nad wodą, ludzie w jarach, ludzie
28 7 | odjechał. Zalecił też czujność nad końmi i powtórzył, aby koloniści
29 7 | świadectwa.~- Ale napisu nad bramą nie ma, jak trzeba -
30 7 | przypiekło słońce, rozkładał nad głową parasol albo przenosząc
31 7 | obrazów i zdawało mu się, że nad kępą młodej trawy i zeschłych
32 8 | wydostał się na równinę. Tu, nad Białka, zobaczył gromadę
33 8 | stawiać groblę, a potem most nad Białka - odparł Wiśniewski.~-
34 8 | olbrzymich kłębach rozlały się nad ziemią i szukają miejsca,
35 8 | poszarpany łachman zwieszały nad polami.~Nagle za wsią kościelną
36 8 | jak kuropatwa ważącego się nad polem jastrzębia. Krzaki
37 8 | Lecz - nuż zobaczy nad chałupą taką straszną chmurę,
38 8 | końcu nie mogąc zapanować nad sobą kobieta zerwała chustkę
39 8 | godziny bakałarz pracował nad otrzeźwieniem Staśka. Poruszał
40 8 | se chodził po jarach albo nad wodą, patrzył se i rozmyślał...~-
41 9 | aby ona pochyliwszy się nad książką dotknęła go ramieniem.~
42 9 | ją, niebogę, wykupić!... Nad wieczorem będzie za późno."~
43 9 | trunku, ale - zapanował nad sobą pomyślawszy:~"Czy to
44 9 | przykrym myślom, które jak ćmy nad światłem krążyły mu nad
45 9 | nad światłem krążyły mu nad głową. Ledwie zapomniał
46 9 | poczynał go trapić smutek nad opuszczeniem znajdy; ledwie
47 9 | dziecka, wnet napadał go żal nad własną biedą.~- Nie ma co -
48 9 | dym. Otwiera oczy i widzi nad śnieżystym wzgórzem niebo
49 9 | tej chwili nie ma dachu nad sobą, bo tacy jak on nie
50 9 | To krzaki szeleszczą mu nad głową. Tam w górze zerwał
51 9 | wybornym. Był trochę wzniesiony nad wąwóz, posiadał niewielkie
52 10| drzazgi i polana wylatywały nad głowę rozsypując się po
53 10| przyodzialiście mnie; nie miałem dachu nad głową, nie przygarnęliście
54 10| drzemie, to znowu, że siedzi nad jakimś szarym polem, w każdą
55 10| przyodzialiście mnie; nie miałem dachu nad głową, nie przygarnęliście
56 10| nakarmiliście mnie, nie miałem dachu nad głową-nie przygarnęliście
57 10| Lecz gdy schyliwszy się nad chorą rzekł:~- Ona jest
58 10| machające ogonami kasztanki, nad nim świergocą wróble, tam
59 10| zaś, że jakaś baba stoi nad nim z dwojniakami, poczuł
60 10| bardzo chora.~Gdy stanął nad tapczanem, Ślimakowa zaczęła
61 10| Szli w milczeniu. Dopiero nad rzeką przystanęła zmęczona
62 10| Otworzył oczy i zobaczył nad sobą starą Sobieską.~- Wstawaj,
|