Rozdzial

 1 1 |             świat drugi syn. Wówczas Ślimakowa zgodziła sobie do pomocy
 2 1 |             Owczarzu? - odezwała się Ślimakowa, ledwie pozna -wszy nieboraka
 3 1 |              z natury był małomówny. Ślimakowa obejrzała go ze wszystkich
 4 2 |             minął wracającą do chaty Ślimakową i zdjąwszy zakurzoną dżokiejkę
 5 2 |             że my ją kupimy - rzekła Ślimakowa stanowczym tonem.~Chłop
 6 3 |         Maciek? - spiesznie wtrąciła Ślimakowa.~- Oho! ho!...~Tyle powiedziawszy
 7 3 |        sołtysie, do stodoły - rzekła Ślimakowa ujmując za rękę Grochowskiego.~
 8 3 |              Maćka, pod drugie przez Ślimakową szedł, gdzie kazano. Gospodyni
 9 3 |         posłanie - rzekła do parobka Ślimakowa - a ten pijak - dodała wskazując
10 4 |      zaczepiał u wody?... - wtrąciła Ślimakowa.~- Jużci jego. Ten ci choroba
11 4 |              fortuna!... - przerwała Ślimakowa - jego szwagier ma przecie
12 4 |              Ligaj mi zaraz!...~Wtem Ślimakowa gwałtownie zapukała do okna.~-
13 5 |        między nimi słomiany - dodała Ślimakowa -a chłopy tak nie chodzą.~-
14 5 |          pomiary!... - odpowiedziała Ślimakowa. -Widzisz, jak dobrze, żeś
15 5 |           Słyszeliśta! - dziwiła się Ślimakowa - a dyć on już do nich całkiem
16 5 |          dodadzą gruntów? - wtrąciła Ślimakowa. - A ty co myślisz, Maćku?~
17 5 |             czekała ich na podwórzu. Ślimakowa z Jędrkiem wynieśli przed
18 5 | Dwadzieścioro i dwoje - odezwała się Ślimakowa.~- Po czemu chcecie?~- Ile
19 5 |                Oddacie po dwa złote?~Ślimakowa przelotnie spojrzała na
20 5 |         Bogać tam krzywdy! - odparła Ślimakowa. - Żebyśmy ci dzień tak
21 5 |           temu, co winien - wtrąciła Ślimakowa.~- Ja nie winien - rzekł
22 5 |             jedną niedzielę - drwiła Ślimakowa.~- Kiedyś taki bogacz, że
23 5 |              ją! - krzyknęła z pasją Ślimakowa. - Biegaj, Maćku...~Ale
24 6 |             nas? - zapytała gniewnie Ślimakowa.~- Bo oni was chcą wyłączyć.
25 6 |          dzieciskiem? -mówiła nieraz Ślimakowa. - Żebyś do niej gadał świętymi
26 6 |      zupełnie zwariował! - krzyknęła Ślimakowa. - Jędrek, biegaj na gościniec,
27 6 |         wyforuje! - odparła gniewnie Ślimakowa.~- Nie ja ich - szepnął
28 6 |          garnczek zaczął kipieć, ale Ślimakowa nie zwróciła na to uwagi,
29 6 |          czego płaczesz?... - dodał.~Ślimakowa po wybuchach energii istotnie
30 7 |             mówiła zmywając naczynia Ślimakowa do starej Sobieskiej. -
31 7 |           Więc co z tego? - zapytała Ślimakowa.~- Więc oni, widzicie, chcą
32 7 |            przekonywającym tonem, że Ślimakowa uznała kwestię za wyczerpaną.~
33 7 |         chaty i zbliżyła się do wrót Ślimakowa z Jędrkiem.~- Tęgi pies! -
34 7 |            Bez obrazy - odezwała się Ślimakowa - ale wy, Niemce, musi że
35 7 |               półgłosem odezwała się Ślimakowa.~- Co my wam możemy zrobić? -
36 7 |           Ale... hale!... - wtrąciła Ślimakowa.~- Co on za jeden? - spytał
37 7 |                 Albo i ona - odparła Ślimakowa. - Czy kto słyszał, żeby
38 7 |    wychwalasz Szwabów - przerwała my Ślimakowa - a o tym nie myślisz, że
39 7 |            ona gada? - zapytała męża Ślimakowa.~- Zwyczajnie jak pijana -
40 7 |            na wieki wieków - odparła Ślimakowa. Wachmistrz rozejrzał się
41 7 |        pieśni Ślimak zdjął kapelusz, Ślimakowa przeżegnała się, a pokorny
42 8 |        kolejnik za kupnem - wtrąciła Ślimakowa.~- Bo jeszcze są daleko.
43 8 |            chaty.~Przed sienią stała Ślimakowa. Jedną rękę oparła na niecce,
44 9 |               Na złe idzie! - mówiła Ślimakowa.~- Iii... Jakosik się to
45 9 |          pokazał, co umie, uradowana Ślimakowa posłała bakałarzównej dwie
46 9 |          dwaj rzeźnicy z miasteczka.~Ślimakowa wcale z nimi nie chciała
47 9 |       patrzeć. Mimo to wciąż widział Ślimakową, która uśmiechała się do
48 9 |            stodół nadbiegli Jędrek i Ślimakowa.~- Tatulu! - wołał chłopiec -
49 9 |           niech doczeka! - krzyknęła Ślimakowa wygrażając pięścią. - Spal
50 10|         nikogo. Zajrzał do alkierza. Ślimakowa leżała na łóżku.~- Co ci
51 10|          Owczarz dogorywał w jarach, Ślimakową porwały dreszcze. Zbudzony
52 10|              całkiem nieprzytomna...~Ślimakowa nie otwierając oczu odparła
53 10|       zajechały sanki i nieprzytomną Ślimakową odwiozły na kolonię. Ślimak
54 10|          lampką, leżała na tapczanie Ślimakowa; jakaś stara kobieta przykładała
55 10|            Gdy stanął nad tapczanem, Ślimakowa zaczęła mu się przypatrywać
56 10|                Józek!... - krzyknęła Ślimakowa. -Józek! wróć się... Cosik
57 10|             odział?~Istotnie była to Ślimakowa.~- Samam się odziała, ino
58 10|         odezwały się brytany Hamera; Ślimakowa zwiesiła się mężowi na ręku
59 10|        znaleźli się na środku rzeki, Ślimakowa znowu wybuchła:~- Stój tu,
60 10|              i niewinna męka Jego... Ślimakowa zachwiała się. Mąż pochwycił
61 10|          wiecie, że oni się spalili, Ślimakowa umarła, a on sam leży przy