Rozdzial

 1 1 |          wznoszą się i oddalają od siebie, gładkie pole nabrzmiewa
 2 1 |          to, ażeby karmił innych i siebie.~
 3 2 |            na głowie, zarzuciła na siebie płachtę upranej bielizny
 4 2 |          Warszawy - zawołał sam do siebie rozweselony Ślimak. - Żonkę
 5 2 |           trzymając ją z daleka od siebie, podał jeźdźcowi, który
 6 2 |        gościniec - rzekł Ślimak do siebie. - Czysty jarmark albo odpust...~-
 7 3 |       nastają...~Potem przedstawił siebie, że jest sołtysem, ukląkł
 8 4 |     wolniej, Stasiek patrzył przed siebie coraz lękliwiej i tylko
 9 4 |       właśnie ażeby je ośmielić do siebie, to zaraz na drugi dzień
10 4 |        wzburzony począł szeptać do siebie:~- Ehej! chcieliśta chłopa
11 5 |        parę ułów, miałbyś miód dla siebie albo na sprzedaż, a wosk
12 6 |          pochwycił Grzyb - ale dla siebie i dla tych, co we wsi mieszkają.~-
13 6 |          aniżeli samemu - dodał do siebie. - Dawniej nie miał człowiek
14 6 |         szyję, aż dwoje sanek obok siebie. W każdych siedział furman
15 6 |   zdziwiony chłop oglądając się za siebie. -Grunt?-..~Chwilę wahał
16 6 |      wiatrak, ożenić i mieć blisko siebie. Niedługo mi żyć na świecie,
17 7 |            każdy krząta się sam za siebie, ino częściej odpoczywa
18 7 | zaczerwienił się widząc utkwione w siebie szare oczy córki bakałarza.
19 8 |             a wszystkie podobne do siebie jak krople wody. Przy drodze
20 8 |        wielkie zarobki! - rzekł do siebie Ślimak patrząc na Żyda,
21 8 |          otwarte pole. Spojrzał za siebie i widział żółte wzgórza
22 8 |     skopanej gliny, spojrzał przed siebie i spostrzegł wieś kościelną.
23 8 |        idąc do kolonii spojrzał za siebie, dostrzegł na wzgórzu chłopa,
24 8 |  niebezpiecznego, przynajmniej dla siebie.~- Tak - odpowiedział Owczarzowi. -
25 8 |       kłosy szemrząc tuliły się do siebie, woda w rzece zmętniała.
26 8 |          widzi błyskawice wewnątrz siebie, i przejmował go strach.
27 8 |       pieszcząc, gwałtem ciągną do siebie. Chciał pobiec ku domowi
28 8 |         wpadł do komory, wdział na siebie sukmanę i wybiegł przed
29 8 |        swoich kolanach szepcząc do siebie:~- Jużci, że go po trochu
30 8 |          miłosierny zawoła kogo do siebie, nie zatrzyma go rodzony
31 8 |           i rozmyślał...~- Albo do siebie gadał - wtrącił Owczarz -
32 9 |           za dużo... Nie mówili do siebie, ale wszyscy w domu o tym
33 9 |       dowierzając, oglądała się za siebie, na dom. Wtedy Ślimak znowu
34 9 |      gospodyni czasem pytała samej siebie: czy to prawda, że w tej
35 9 |     troszczył się o przyszłość dla siebie i sieroty, bo świat wielki,
36 9 |            wrażenia. Patrząc przed siebie nie wiadomo na co, podkasała
37 10|           kąta zobaczył utkwione w siebie oczy Jędrka. Jakaś posępność
38 10|           on zmarzł?" - mruknął do siebie. W tej chwili przypomniał
39 10|     szarpie za kiszki. Czuł dokoła siebie nieszczęście, a to go najwięcej
40 10|     Śniadanie gotują" - mruknął do siebie.~Zmęczony umysł i podniecona
41 10|          buty, rzucał je daleko od siebie i nareszcie powtarzając: "
42 10|           i cicho śmiał się sam do siebie. Mocne piwo, wlane w pusty
43 10|           nie umiał go odróżnić od siebie. Zdawała mu się, że to on
44 10|       chłop, starannie chowając za siebie jakiś długi przedmiot.~-
45 10|       żaden chłop nie prosił go do siebie na wesele czy chrzciny,
46 10|           w salonie i że naprzeciw siebie zobaczy, jak zwykle, te
47 11|         Siestrzyne grunta wezmę na siebie, a im dam piętnaście morgów,