Rozdzial

 1 1 | rozchodził się po całym gościńcu. Owczarza aż w dołku zakręciło od
 2 5 |        całe żniwo spadło na Maćka Owczarza. Co dawniej robili we troje
 3 5 |        szepnęła Zośka, patrząc na Owczarza - ma już dwa roki. - I dodała:~-
 4 5 |           tyś bogacz...~- Jużci z Owczarza bogacz. Po sześć rubli przepija
 5 5 |       Jędrek i Stasiek i otoczyli Owczarza przypatrując się maleństwu.~-
 6 6 |           lasu, gdzie stały sanie Owczarza, uspokaja się, jakby nie
 7 6 |        szybko biegnących w stronę Owczarza.~Jednocześnie do uszu parobka
 8 6 |           stanął tuż przy saniach Owczarza.~- Hej! co tam?~- Stać!...
 9 6 |       parokonne saneczki tuż koło Owczarza. Chłop aż przeżegnał się.~
10 6 |           A ty, Jędrek, zmykaj po Owczarza i wracaj wnet, bo jak zdejmę
11 7 |            Ślimak odwrócił się do Owczarza.~- Miarkujesz ty, Maciek,
12 7 |      spotkał równie wystraszonego Owczarza. Za wodą rozlegały się krzyki,
13 8 |      słońca został zbudzony przez Owczarza.~- Wstawajcie, gospodarzu! -
14 8 |            Gdzie Stasiek?...~Uszu Owczarza doleciały z daleka jakieś
15 8 |       powtórzy! bakałarz trącając Owczarza.~- Bo jo wiem?... - rzekł
16 9 |            a Fryc zaczął wołać do Owczarza:~- Hej tam!... Powiedz gospodarzowi,
17 9 |       Często też wzywał na poradę Owczarza.~- Wiesz ty, Maciek - mówił -
18 9 |      aniżeli jej mąż. Zobaczywszy Owczarza baba płaczliwym głosem zaczęła
19 9 |           gniew może zastanowiłby Owczarza, ale dziś trudno było podejrzywać
20 9 |          kamieniem chcąc rzucić w Owczarza, ale - zatrzymali go rodzice.
21 9 |      maszynami roboczymi, ale dla Owczarza - przyjaciółmi i braćmi.
22 9 |           ukontentowaniem przyjął Owczarza; kazał mu podać gorącej
23 9 |        zmarzł z dzieckiem, poznał Owczarza i markotny opowiedział zebranym
24 9 |     zostawieniu dziecka na opiece Owczarza Zośka dostała się do więzienia.
25 9 |          za nim sanki ze zwłokami Owczarza i dziecka. Zośka, wciąż
26 10|            skopał i wygnał z domu Owczarza, ale to jeszcze nie wyczerpało
27 10|       widziałem, jak zmarzniętego Owczarza z dzieckiem odwozili do
28 10|           Nie, na tym polu nie ma Owczarza, a jeżeli jest, to gdzieś
29 10|          mieszały się wyobrażenia Owczarza, sieroty i Zośki; patrzył
30 10|        myśl, że Zośka zapyta go o Owczarza i córkę.~Ale ona jadła ze
31 10|         bowiem jej przybycia cień Owczarza i sieroty blednął mu w wyobraźni.
32 10|   początek kary boskiej za śmierć Owczarza i znajdy.~- Wszyscy zmarniejemy! -
33 10|      przypominało ani Staśka, ani Owczarza, ani koni, ani tej przeklętej
34 10|        was sam Pan Bóg pokarał za Owczarza i sierotę... Niemce na was
35 11|           rozgrzeszył z nieboraka Owczarza i znajdy, już bym się niczego