Rozdzial

 1 2 |        i pobiegła do rzeki. Za nią poszedł Stasiek przypatrując
 2 2 |      miał okazję nacieszyć się nią do syta.~Czasem koń, gdy
 3 2 |       galantą i nawet długo za nią nie jeździł; ale za takim
 4 2 |       dżokiejkę zaczął wywijać nią i wołać:~- Niech pani nie
 5 2 | Choroba mi po niej, kiedy i za nią, i za łąkę trzeba płacić.
 6 2 |       wyciągnęła rękę i grożąc nią wołała:~- Józek, ty mi się
 7 3 |       górze.~- Ale pieniądz za nią okrutny, co? - spytał gospodarz.~-
 8 3 |  zalane łzami oczy najprzód na nią, potem na Ślimaka.~- Oddawałem? -
 9 4 |     dzierżawy? - wówczas gdy o nią nie prosił. Dzisiaj, gdy
10 5 |        chciał potargować się z nią za czas przespany - odparła
11 5 |  własna.~- Coś, Maćku, tak nad nią lamentujesz, jakby cię sumienie
12 5 |        się. Zośka przyjdzie po nią nie dziś, to jutro.~- Jak
13 6 |        górkę żwiru, a kupił za nią dziesięć morgów najlepszej
14 6 |    pisarzowi, który miał się z nią żenić; pisarz na drugi dzień
15 6 |        jesieni, nie zapytała o nią do dziś dnia, więc Owczarz
16 6 |      dzień nie rozłączał się z nią.~- Co się ty, Maciek, frasujesz
17 7 |        polu.~Ślimak patrzył na nią zdziwiony, wreszcie rzekł:~-
18 7 |    skończę, dom ci fajkę i się nią pocieszysz, a przynomni
19 7 |   garść robotę, a już drugi na nią czeka i pili, żebyś kończył.
20 7 |      dalej. Chłop popatrzył za nią, podumał, wreszcie począł
21 7 |  jednej drzewinie, a wszyscy w nią kują. I co z tego?... Dzięcioł
22 8 |      Knapa z Woli i wziąłby za nią dwadzieścia tysięcy rubli...
23 8 |       lasu. Wnet podpływał pod nią ciepły wiatr i z taką gwałtownością
24 8 |     sekundę, że ulepione przez nią postacie nie mają ani duszy,
25 8 |        jedna wielka kropla, za nią druga... setna... tysiączna... "
26 9 |     miasteczka, wywlókł się za nią Ślimak. Szedł z daleka,
27 9 |    Wtedy Ślimak znowu szedł za nią i wahał się w duszy: czyby
28 9 |       mroku zobaczyć, co się z nią dzieje - szyjka dziwnego
29 9 |      naprzód, dozorca wołał za nią: "A co tak lecisz?" Wówczas
30 9 |       mruknął chłop niosący za nią papiery.~- Inny raz to głupiemu
31 10|    sieroty i Zośki; patrzył na nią jak na człowieka z tamtego
32 11| wstawili, jako chciałbym się z nią żenić za waszym pozwoleniem