Rozdzial

 1 2 |        przypatrując się obłokom, które dziś wydawały mu się inne
 2 2 |      ziemię przed stadem wróbli, które dzióbały owies.~- Zjadły
 3 2 |       przy tym dziecko osobliwe, które często widywało rzeczy niedostępne
 4 2 |         trzymał w obu pięściach, które mu wciąż skakały między
 5 3 |  ciemności nikt by nie odróżnił, które z nich pies, a które dziecko,
 6 3 |   odróżnił, które z nich pies, a które dziecko, tym bardziej że
 7 3 |   ostrożnie otworzył drzwi izby, które nie tylko skrzypnęły, ale
 8 4 |         zapłacił za swoje bydło, które parobcy dworscy zajmowali
 9 4 |   zapomnieć o resztkach niewoli, które nam i wam ujmę przynoszą.
10 4 |           Ja te dwie morgi łąki, które chcesz dzierżawić, sprzedam
11 5 |          pięciu rubli pieniędzy, które spadły nie wiadomo skąd,
12 5 |       było plusk kropli deszczu, które spadały z chmur wyższych,
13 5 |         nosem i skośnymi oczyma, które ledwie znać było spod nabrzmiałych
14 6 |  oglądający się na obcych ludzi, które takiej pamiątki nie uszanują."~
15 6 |          się sylwetkom tancerzy, które nieustannie migały w oknach
16 6 |    Dlaczego?... Za te pieniądze, które wam dajemy, moglibyście
17 7 |         wreszcie - wyłomy, przez które wyjrzało niebo, zdziwione,
18 7 |       witani śpiewem skowronków, które w jesieni będą łapać i zjadać.~
19 7 |         mu pożądanych objaśnień, które go o tyle zadowolniły, że
20 8 |         w ogrodzie kilka Niemek, które kopały zagony, a między
21 8 |     przypatrywał się dziwowisku, które i jemu wydawało się buntem
22 8 |      różnych stron gęste obłoki, które w wyższych warstwach zdawały
23 8 |   zasnuła się ciężkimi chmurami, które szybko zmieniając barwę
24 8 |          w górze palą się sadze, które w olbrzymich kłębach rozlały
25 8 |        coraz nowe zastępy chmur, które tłocząc się już na większej
26 8 |         rzeki płyną jakieś fale, które go obejmują niewidzialnymi
27 9 |        jego własne pieniądze, za które miał kupić buty.~- Jużci
28 9 |     opędzał się przykrym myślom, które jak ćmy nad światłem krążyły
29 10| przypomniał sobie jedno kazanie, które wikary powtarzał w kościele
30 10|             układł się na łóżku, które pod nim zgrzytnęło.~W końcu
31 10| wszystkich pogorzelców i kobiet, które umarły. Jutro będzie sam
32 11|        się tętent i skrzyp sani, które znowu zatrzymały się obok