Rozdzial

 1 1 |      Żeby człowiek wiedział - rzekła po chwili - że nie zamrzesz,
 2 2 |  Wiesz ty, co się stało?... - rzekła zadyszana gospodyni.~- Skądże
 3 2 |       niej, że my ją kupimy - rzekła Ślimakowa stanowczym tonem.~
 4 3 |    Ale co prawda, to prawda - rzekła po chwili - że krowa tego
 5 3 |      od płotu.~- Cóż, Maćku - rzekła gospodyni - prawda, że piękne
 6 3 | gościem.~- Jedzcie z Bogiem - rzekła do Grochowskiego - a jak
 7 3 |          Po prawdzie mówiąc - rzekła gospodyni - po co wam, sołtysie,
 8 3 |        sołtysie, do stodoły - rzekła Ślimakowa ujmując za rękę
 9 3 |    idź se na swoje posłanie - rzekła do parobka Ślimakowa - a
10 4 |       pogardliwym spojrzeniem rzekła:~- Cóżeś się wyświechtał,
11 4 |       i zróbże co dla nich! - rzekła po francusku do brata. "
12 5 |      weszło do naszego domu - rzekła nie mniej wzruszona kobieta. -
13 5 |      izby.~- Oślepł czy co? - rzekła gospodyni i niecierpliwym
14 5 |      Nam dziewki nie trzeba - rzekła gospodyni. - Jest wreszcie
15 5 |    Maćku, karmić z gałganka - rzekła znowu Magda. - Ja wam wynajdę
16 5 |        nie szarp jej, Magda - rzekła gospodyni. - Nalej mleka
17 6 |          Potem obtarłszy usta rzekła:~- A wiecie wy, że dziedzic
18 6 |          Cóżeś tak pobladł? - rzekła - cóżeś tak osowiał? Co
19 6 |     umilkła na chwilę.~- No - rzekła po namyśle - to będziemy
20 7 | kolonistów.~- Jedźmy, ojcze - rzekła.~- Jedźmy - powtórzył chory. -
21 7 |       chłopcu.~- Przemokłeś - rzekła - napij się.~- Nie chcę!... -
22 8 |        a raz wypiwszy wódki - rzekła:~- Bo to gadają u nas, żeście
23 8 |   chwili na progu.~- Czego? - rzekła trąc oczy zapuchnięte z
24 8 | wywinąłby on się od śmierci - rzekła szlochając -tak czy siak.
25 9 |       go gryzło do śmierci! - rzekła trzecia. Grochowskiemu było
26 9 |        Co to na nich padło? - rzekła.~- Zmarźli.~- Czegóż oni
27 10|     siedzą... Chodzi do dom - rzekła ciągnąc go za rękę.~- Gdzie