Rozdzial

 1 1 |     środku którego stoi człowiek niby mucha przykryta niebieskim
 2 1 |          kopa i jakie będą ceny. Niby pszczoły koło ula, roiły
 3 3 |       pogłaskał je. Gdy zaś ono, niby przeczuwając nowego pana,
 4 3 |          ucieczki z izby poczęła niby wołać na świnie tonem przeciągłym
 5 4 |        ręką na horyzont.~- J uzd niby jego - odparł Jędrek - dopóki
 6 4 |       tam Pan Jezus pięć ogonów: niby dwa konie i trzy krowy,
 7 4 |        chłopca zbuntował, a dziś niby to kłamać się nie każe,
 8 4 |          po frajcusku, że chłop (niby ja) jest strasznie twardy,
 9 4 | strasznie twardy, że podejść go (niby mnie) nie można, zatem -
10 5 |        ludzka, barwy miedzianej, niby okopconej, z krótkim nieforemnym
11 6 |       sprzedał łąkę." A Mateusz, niby lokaj, na to: "Nie bądźcie
12 6 |          ten gra na gitarze, ten niby chłop, ale naprawdę to wszystko
13 7 |         Chłop zamyślił się.~- To niby on po proszonym jeździ za
14 7 |          mądry, a jeździ wózkiem niby dziad.~- Albo i ona - odparła
15 7 |          nie przyda, a za to im, niby Grzybowi i Orzechowskiemu,
16 7 |         śtyry albo i z pięć włók niby z gruntów dworskich... Bo
17 7 |       taczal się między Niemcami niby zabłocona piłka. Wtem spotkał
18 7 |   wdzięku. Chwilami dolatywał go niby z głębi jej śpiew ponętny
19 8 |          to opierał się o plot i niby patrzył, co Niemki kopią
20 8 |          że ukończony nasyp jest niby olbrzymim palcem, który
21 8 |      niewidzialnymi ramionami i, niby pieszcząc, gwałtem ciągną
22 9 |         sińce pod oczyma.~Ślimak niby niechcący z tej i owej strony
23 9 |  objaśnił, że jadąca z nim baba, niby żona, nie jest ani babą,
24 9 |  zajechał do kancelarii gminnej, niby siedząc z dzieckiem na ręku,
25 10|       zatrzęsły, a potem było mu niby dziwno, że go taki strach
26 10|        pani Teofilowej, utkwione niby z żalem w niego, i ten szczególny
27 11|         rzekł - że tamta ziemia, niby Gawędziny, jest lepsza od