Rozdzial

 1 1 |         albo pod ugór zajętych. Nareszcie trzecią kondygnację tworzą
 2 2 |         rok, dwa, trzy lata, aż nareszcie dzisiaj - każe mu kupić
 3 4 |       Znam ja się na rzeczy!...~Nareszcie wzburzenie Ślimaka dosięgło
 4 5 |     potem schyliła się nad nim, nareszcie dotknęła palcami jego żółtej
 5 6 |     podając sobie jakieś znaki; nareszcie -poruszyły się wierzchy
 6 6 | świeciły coraz jaśniej, tak, że nareszcie przy blasku ich można było
 7 6 |     nimi wytrząsał. Schwyciwszy nareszcie stosowną chwilę zawołał:~-
 8 6 |       Aaa!...~- Dzięki Bogu, że nareszcie stąd wyjedziemy - odparła
 9 8 |       ścigają się, wyprzedzają, nareszcie - łączą się w strumienie
10 9 |        na sen było za wcześnie.~Nareszcie, przewracając się z boku
11 9 |     oddalał, skręcał do lasu, a nareszcie wpadł między jary, z drugiej
12 9 |        zasnąć" - powtarzał. Ale nareszcie przyszło mu na myśl: dlaczego
13 9 |        obejmując rękoma znajdę.~Nareszcie słońce wzeszło, ale Maciek
14 9 |       czyście się upili?..." -a nareszcie, jakby nie wierząc własnym
15 10|   rozsypując się po dziedzińcu.~Nareszcie omdlały mu ręce, zabolał
16 10|       budzi się w nim niepokój. Nareszcie zebrawszy siły zapytał się
17 10|         gdzie leżały pieniądze; nareszcie wywaliwszy okno począł wyrzucać
18 10|       pociągnął dym z cybucha i nareszcie rzekł:~- No, co wy teraz
19 10|  sprzętów ocalonych z pożaru, a nareszcie - rzucił paszy krowom. Zdawało
20 10|    rzucał je daleko od siebie i nareszcie powtarzając: "amen... amen..." -
21 11|       zesłał Pan Bóg ogień, tom nareszcie uległ i z żoną przeniosłem