Rozdzial

 1 1 | narzekali oni zimą, że mało leży śniegu na życie, albo troszczyli
 2 6 |         Gdy kroki ich ucichły na śniegu, zwrócił się do Ślimaka:~-
 3 6 |        skrzydło; słychać chrzęst śniegu, skrzypienie gałęzi, szum
 4 6 |          jałowcem, ukazał się na śniegu czerwony płomyk jeden, potem
 5 6 |     ranka i czuł, że tego nieba, śniegu i mrozu nie oddałby za najpiękniejszą
 6 7 |      oczy we mgle, co na kształt śniegu bieliła pola i łąki, i szeptał: "
 7 9 |      okrył Pan Bóg w koszulki ze śniegu, a Ślimak wciąż medytował
 8 9 |         ślady koni, wyciśnięte w śniegu jak w wosku. Tu znać duże
 9 9 |       między jarami, po kolana w śniegu, i że zapadła noc.~Z wielkim
10 9 |          Prawdziwe szczęście, że śniegu w tym miejscu leżało po
11 9 |           ale już wąwozami mając śniegu to po kolana, to po kostki,
12 9 |        znalazł jakby wykopisko w śniegu pod górą. Obmacał ręką ścianę
13 9 | posłuszeństwa; nie mógł już nimi śniegu odgarnąć. Więc stanął i
14 9 |       ucichnął, podniosła się ze śniegu i obojętna, jak pierwej,
15 10|          Z powodu grubej warstwy śniegu, okrywającego strzechę,
16 10|        Na bezgranicznej płachcie śniegu nie było ani jednej żywej
17 11| zielonawe oczy to na powierzchni śniegu, to między gwiazdami, to
18 11|         zdjął czapkę i ukląkł na śniegu. Grzyb zrobił to samo. Przez